Haags Hoogtij

24 september 2021

Het weer was vandaag dat van een prachtige na zomerdag en de avond was nog bijzonder zacht zodat overal in de stad een ruis klonk van alle dingen die we weer kunnen doen na de Coronabeperkingen. Zo leek ook Hoogtij weer als het normaal altijd was op een mooie avond: druk bezochte openingen en overal pratende, drinkende en rokende mensen buiten op straat. Bij deze een kleine indruk.

In de Spanjaardshof werd zelfs gedanst. In Westend bij de installatie van Ildikó Horvàth die onderzoekt hoe tactiele materialen en geluid een ruimte kunnen beïnvloeden. Hier werd gedanst door Guido Dutilh. In de projectruimtes van de Spanjaardshof, de voormalige liftruimtes, had Angeline Dekker een ruimte gemaakt die door twee dansers werd gebruikt om solo’s en duetten in te dansen. Bij bezoek werden groepjes door de dansers door de donkere gangen van de Spanjaardshof naar de projectruimtes geleid.

Naar de eerste etage…
Waar een danseres wachtte
en soleerde
Angeline Dekker had de ruimte goed aangepakt, o.a. met een vorm die aan een schoorsteen deed denken
De wanden leken met inkt en verschillende materialen bewerkt wat qua kleur erg subtiel uitwerkte.
De danseres nam ons mee naar de tweede etage
Waar de danser ons tegen het plafond geplakt opwachtte
en de twee een duet voor ons opvoerden
In een weer door de kunstenares bewerkte ruimte

Verder gaand aan het Westeinde kwam ik bij de nieuwe ruimte van de HOK-gallery. Daar hing een tentoonstelling met werk van Tosca Niterink onder de titel Toscania: portretten van figuren uit The Thunderbirds , een Britse poppenserie die in mijn jeugd erg tot de verbeelding sprak. Ook diverse dames uit de media en Bassie en Adriaan werden in allerlei situaties in vlotte toets geschilderd. Door het gebruikte licht heb ik geen goede foto’s kunnen maken, maar de sfeer van het werk komt toch fijn over!

Ook voor de volle HOK Gallery stond het publiek zich op de stoep te vermaken.
Dames in situaties
Portret van Brains, het brein achter de Thunderbirds
De piloten van de Thunderbirds
En de kunstenares ontvangt nog een mooi boeket

Verder aan het Westeinde, dat op deze manier wel een onverwacht hippe straat wordt, is bij ….ism project space een tekeningententoonstelling te zien onder de naam Drawing Appreciation Day. In het woonhuis van de initiators van het platform vind ik in alle hoeken en gaten tekeningen van het grote kunstenaarsinitiatief Hgtomi Rosa. Tekeningen als deel van het dagelijks leven, een mooi idee op aansprekende wijze uitgevoerd. Na het inrichten hebben de deelnemers elkaars werk becommentarieerd en die teksten zijn te lezen naast het becommentarieerde werk.

Bernice Nauta: Untitled
Joost Krijnen: The menu
Angelina Nonaj: Out of the blue
Anastasia Cistokova: Untitled
Lisa Blauwbroek: Babi Pangang (Feed me drawing #089)
meer in de keuken
en op tafel, u merkt: contekst is ook belangrijk
Topp & Dubio
Daniele Formica: Architrove from the interior of an Etruskan tomb in Cerveteri
Adele Dipasquale: Untitled sketch, for Theresa

Ook klein maar fijn platform: The Balcony verhuisde, nu naar de Kleine Mol straat, waar het een behoorlijk publiek tot op de stoep wist te trekken.

Binnen en buiten publiek
Er was werk te zien dat meer concentratie vereiste dan ik op deze avond kon opbrengen
Het zij me vergeven!

De volgende tentoonstelling is de finissage van een expositie die voor de Coronacrisis was begonnen. Bij Galerie Sophie had Harald van Noordt werk gepresenteerd dat eigenlijk niet goed te zien is geweest en hij besloot het nu nog een keer te tonen: mooi werk, gebaseerd op een mengsel van Japanse penseeltechnieken, monotype en andere methoden. Met beelden van stromend water en verwaaiende begroeiing laat hij het Panta Rei zien in bijna romantische beelden.

aan de stroom
met begroeide kanten
Een leporello-installatie
wat ouder werk
schetsboeken

Update zaterdag 25 september toen ik nog wat meer bezocht:

Een mooie ingehouden presentatie van Jan de Weerd en Lula Valletta bij de etalage van Maldoror was de moeite waard om te bezoeken:

totaal gezicht
Jan de Weerd
Lula Valletta met teksten en foto’s
Ik kon niet achterhalen waar de teksten van kwamen
maar het vormt een mooi suggestief landschap

En als laatste een bezoek aan Billytown waar onder de titel Palmtree toeval leidend was in de keuze van de kunstwerken.

Boven Viola Yesiltac, staand: Joseph Buckley
Peggy Franck
Marius Lut, de subtiliteiten in het oppervlak zijn niet te fotograferen
Sepus Noordmans, bij toeval ontdekte ik het werk achter de radiator
Stevig werk van Jeroen Jacobs op diverse plekken in de tentoonstelling
links Nishiko (2006 – 2008) en rechts Suzie van Staveren (2012-2006) beide werken onafhankelijk van elkaar gemaakt op de KABK
Marius Lut: Untitled

Hoogtij

Question Mark, Komma

1 april 2021

Overzicht tentoonstelling

Park is ook begonnen met een serie interdisciplinaire projecten tijdens tentoonstellingen. Als eerste werd danseres en choreografe Eleni Ploumi uitgenodigd te reageren en hieronder ziet u de video daarvan.

Klikt u maar!

PARK

Masker

17 maart 2021

Vandaag heb ik on-line een lunchlezing bijgewoond over een masker dat het Rijksmuseum heeft aangekocht. Het is ooit gemaakt door de Rotterdamse edelsmid en beeldhouwer Siem van den Hoonaard om als attribuut te dienen voor een ballet van de Rotterdamse choreografe Gerrie Folmer. De conservator 20e eeuwse kunst Ludo van Halem beschreef de herkomst en de sfeer waarin Hoonaard werkte en het moderne ballet waarmee Folmer voorstellingen maakte. Een mooi verhaal over een expressief masker en hoe dat functioneerde!

Van den Hoonaard werkte in een surrealistische sfeer waarbij hij ook de ruimtes open hield in het beeld om vorm te suggereren zoals bijvoorbeeld een Pablo Gargallo deed met dit portret van Greta Garbo
Siem van den Hoonaard: danseres
Het bewuste masker bij binnenkomst in het restauratieatelier
en na restauratie op zaal: Satyre op de moderne dans – 1933
en zo zag de dans er uit met Gerrie Folmer als danseres.
Aan het einde een sterfscene waarbij het gesloten oog in het masker naar het publiek werd gekeerd!

Rijksmuseum

Peek Show

5 maart 2021

Vandaag vond Hoogtij plaats, maar dat was voornamelijk een online gebeuren. Alleen …ism was tegendraads door fysiek een performance van de danseres/choreograaf Alexandra Verschuuren te programmeren die tijdens het vallen van de avond plaats vond. De danseres was twee weken in de ruimte van …ism bezig geweest en had gesproken en nagedacht over wat de mogelijkheden zijn van de situatie. In het waterkoude Westeinde liet ze gedurende twee uur de resultaten zien waarbij het publiek kon plaatsnemen op een stoel direct voor de ingang of aan de overkant van de straat waar ook stoelen waren geplaatst: eerste rang, stalles of schellinkje!
De ruimte was kaal en leeg en de deuren half open, maar de houten wanden en deuren geven het geheel een warme toon. De danseres begint aanwezig, maar ook regelmatig in zichzelf gekeerd. Ze staat, kijkt om zich heen en reageert soms op wat er op straat gebeurt: de voorbijgangers, flarden muziek die klinken, verkeer, andere geluiden. Ook lijkt ze nu en dan verzonken in gedachten of herinneringen waarbij ze soms op een innerlijke stem lijkt te reageren. Dan beginnen aanzetten van bewegingen, soms dansant, soms functioneel.
Ik ben een half uur gebleven, maar vond het een interessante performance waarbij de spanning tussen de binnenwereld en de omgeving van de danseres een mooie parallel vormde met de binnen en buitenruimte. De vallende avond veranderde het accent van de straat naar de verlichte ruimte wat de timing een erg mooie keuze maakte. De gedragingen van de danseres gaven een mooi inkijkje in het proces van een dergelijk project: invallende gedachten, afgebroken bewegingen. Met een groot respect voor inzet en motivatie van de danseres en …ism in deze barre omstandigheden reed ik weer naar huis!

Alexandra Verschuuren
mijmerend
aanzettend
afgeleid
De eerste rang!

…ism