Wander

23 maart 2017

In De nieuwe Vorst, een oud theater in Tilburg, wordt in de functie van annex van Park een ruimte bezet door een installatie van Maurice Bogaert. Het gaat om een installatie met de naam `Het wezen van de stad`,  filmische architectuur zoals de kunstenaar dat zelf noemt. In de ruimte staan drie monitors met veelal bewegende detailopnamen van een stedelijke omgeving. Er om heen staan een aantal installaties waarin die opnamen op inventieve manier live worden gemaakt. Het zijn eigenlijk bewegende beelden producerende sculpturen. In de tentoonstellingsruimte is een donkere ontspannen stem te horen die een tekst voordraagt over de stedelijke omgeving, een tekst die ook in vette letters op een dicht bedrukt vel papier is te lezen dat bezoekers mee kunnen nemen.
Als je tussen de verschillende onderdelen loopt en schakelt tussen de beelden op de monitors en de beelden om je heen krijg je  een gevoel van de dynamiek van het stedelijke leven. De samenwerking van productie en projectie van beelden kan heel goed  het eeuwige pantha rei weergeven in het kloppende organisme wat een grote stad is. De stem die overal bovenuit te horen is werkt mede door de beschouwende teksten als een bindend element, als de beschouwende engel boven de stad in Wim Wenders’ film over Berlijn. De sculpturen zijn eenvoudig doch bijzonder effectief geconstrueerd met aansprekende details. Het is al bij al een boeiend geheel dat door een licht archaisch karakter een zekere weemoed bij me veroorzaakt.

Een beeld op de monitor.

En de oorsprong van dat beeld

De monitors staan een beetje verloren tussen de sculpturen, maken er onderdeel van uit.

En zo fabriceer je een luchtopname

en zo een opname van de lucht.

Verkeerswegen

interieurs

vervreemdende hoogbouw

of een landschapje op afstand

Partytime!

In de NWE Vorst is ook een kluis in het souterrain waarin Maurits Wouters (B) een onderzoeksproject laat zien naar aanleiding van het Belslijntje, een spoorlijn tussen Tilburg (NL) en Turnhout (B). Hij kreeg een week om de ruimte als “kluizenaar” in te richten. Het project gaat over grenzen, identiteit en nationaliteit.  De kunstenaar-researcher liet  leerlingen van twee scholen in die twee steden een half jaar nadenken over bovenstaande thema’s en de mogelijkheden tot communicatie. De resultaten zijn te zien in een inventieve installatie met materialen uit de omgeving waarop resultaten van de deelnemende leerlingen is uitgestald.

De installatie als geheel

inventief in onderdelen

met zelfs video

en esthetiek.

PARKVorst

Thorbecke

19 maart 2017

Aan het Korte Voorhout in Den Haag is een nieuw beeld van Thom Puckey verschenen, het Thorbeckemonument. De politicus is uitgevoerd in marmer, hij kijkt vorsend naar het torentje aan de hofvijver om te zien of de door hem geconcipiëerde grondwet van de staat der Nederlanden eer aan wordt gedaan .  Een meer hedendaags tafereel met delibererende burgers is uitgevoerd in roestvrij staal en staat daar direct naast. Beide beelden staan op een klassieke sokkel waarvan de stalen versie de hedendaagse wereld weerspiegelt. Die beide sokkels staan weer op een stenen verhoging wat de zaak nog enigszins bijeen houdt. Ik vind het vooralsnog een wat rommelig geheel. Bovendien is heden over twintig jaar ook verleden en werkt dan niet meer als zodanig. Wie weet wat het in de toekomst wordt als marmer en staal wat patin hebben gekregen. Verleden en heden zouden dan kunnen samen gaan in een nog niet te voorziene geschiedenis.

Thom Puckey: Thorbecke monument

Thom Puckey: Thorbecke monument (zijaanzicht)

STROOM

De Gruyter & Andeweg

18 maart 2017

STROOM is bezig met een andere blik op de wereld zoals uit hun thema “Ways to see the world differently” blijkt. De huidige tentoonstelling die vandaag opent is te verklaren vanuit deze houding en is ook nog als bij ingeving georganiseerd, puur intuïtief zoals Arno van Roosmalen tijdens zijn openingspraatje vertelde. Het betreft kunstenaar van twee generaties die onverwachte raakvlakken leken te hebben: Voebe de Gruyter (afgestudeerd aan de Rietveld in 1986) en Juliaan Andeweg (jaargang 2015 aan de KABK). Volgens de tekst in bijgaand boekje begeven zij zich beiden in “andere sferen” en delen zij de ongekende rijkdom van een – al dan niet- verifieerbare werkelijkheid met ons. Zo denkt een meer conceptueel denkend kunstenaar als Voebe de Gruyter dat water de beelden bevat die haar oppervlak ooit weerspiegeld heeft en werkt een kunstenaar als Andeweg als een alchemist met materialen die hij bepaalde eigenschappen toedicht en tot kunstwerken vormt. Animisme is hem niet vreemd, zijn werk oogt vrij grof en soms formeel. Alles bij elkaar volkomen verschillende vormen van sensibiliteit die een tentoonstelling opleveren die soms wat esoterisch oogt, maar ook weer met groteske humor relativeert. Een wonderlijk parcours van grillige kunstwerken, voodoo-achtig geaccentueerde plekken, een hellhole, een poppy-sculptuur, begeesterd water, het is moeilijk hier een beschrijving en een goede waardering te geven van wat zich allemaal afspeelt. Ik zal dan ook nog wel een keer gaan kijken en raad u zeker aan de tentoonstelling ook te bezoeken!

Het openingswoord van Arno van Roosmalen met links Juliaan Andeweg

En hier luisteren kunstenaars en van Roosmalen naar

Ilja Minjon, curator van het geheel

Voebe de Gruyter: The length and soft bend of the fingernails of Lao busdrivers originate in traditional dance and transform the environment in which they move.

Voebe de Gruyter: Herman Labro, The Growing Diamond

Juliaan Andeweg: Gnippahellir

Juliaan Andeweg: Chooser of the Slain

Juliaan Andeweg: Mímir’s Source

Juliaan Andeweg: Capitalist Plot (Forever Yummy)

Voor: Voebe de Gruyter: Bier viltjes (gekauwde tekst), achter: Juliaan Andewg: 12 to the Moon

Voebe de Gruyter: The water of the Jury of the Queen Elisabeth Competition (detail)

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase (video still)

Juliaan Andeweg: We’ve got to leave soon

Juliaan Andeweg: Boreas

The way out!

STROOM