Making Money for my Friends

18 april 2018

Daniël van Straalen: Mega Lamellen- 2015-2017

Bonnefantenmuseum

 

Advertenties

Atelierexpo

16 april 2018

Afgelopen zaterdag organiseerden Urs Pfannenmüller en oud-leerling Marianne Kaars-Sijpesteijn een atelierexpositie in het Lissabon, een ateliercomplex opzij van de Denneweg waarbinnen de Haagse culturele historie als een zware damp op je gemoed slaat. De afgelopen tijd hebben de kunstenaars naar aanleiding van Voltaires Candide werk gemaakt naar aanleiding van deze verhandeling over het optimisme van Leibnitz en dat heeft aangenaam werk opgeleverd. Het was al enige tijd geleden dat ik werk van Pfannenmüller zag, maar hij gaat onverstoord door met het maken van  aansprekende beelden waarbij dit onderwerp duidelijk een grote inspiratie is. Kaars-Sijpesteijn maakte o.a. een boek met afbeeldingen (de foto wiste ik per ongeluk) dat wellicht uitgegeven kan worden. Haar beeldtaal is wat surrealistisch en dat past goed bij de gekozen thematiek. Wellicht ontwikkelt dit thema zich nog verder, deze presentatie lijkt me voldoende aanleiding en dat geldt ook voor het thema!

Marianne Kaars-Sijpesteijn

Urs Pfannenmüller

Urs Pfannenmüller

Urs Pfannenmüller

Urs Pfannenmüller, maquette voor een installatie die het ook op groot formaat erg goed moet kunnen doen.

Marianne Kaars-Sijpesteijn

Een tekening van Urs Pfannenmüller uit de wand vol die boven de installatie hangt.

Urs Pfannenmüller

Marianne Kaars-Sijpesteijn

 

Tuning In

15 april 2018

Aan de hofvijver in Den Haag bij Bos Fine Art werd vanmiddag een tentoonstelling geopend van Pim Piët, de kunstenaar die recent met componiste Anna Mikhailova een aantal performances en werken heeft gepresenteerd op diverse locaties. Piët staat bekend als een soort van fundamentalistisch schilder, aangezien hij met de basisbegrippen van het schilderen werkt waarbij hij taal ook een prominente rol laat spelen in zijn werk. Dat hij zich met muziek inlaat is eigenlijk logisch, omdat onder die basisbegrippen ook ritmiek, tonaliteit, dynamiek vallen, begrippen die ook in de muziek van belang zijn. In deze tentoonstelling laat hij het instrument zien dat hij voor Anna Mikhailova ontwierp die daar ook muziek voor componeerde, maar voornamelijk eigen werken die op muzikale begrippen als “tone” varieren. De tentoonstelling is in de vrij kleine ruimte als een soort installatie ingericht, wat met dit werk uitstekend uitpakt. Het is kortom een tentoonstelling die de moeite waard is om te bezoeken tot het einde van de maand.

Paul de Mol sprak een enthousiast openingswoord.

Bijzonder zijn ook de formaten van het werk

Noise, herrie, ook een schilderkunstig gegeven in bepaalde opzichten!

Installaties maken is dus heel goed mogelijk met dit werk

Zoals we in de hele tentoonstelling zien. Hier op de achtergrond een “soundpiece” waaruit muziek klinkt.

Vice, Stem, is ook belangrijk in de kunsten

Hier de kunstenaar in gesprek met Willem Speekenbrink

Bos Fine Art

Higher from the Inside/When Nothing Has to Be

14 april 2018

Bij HEDEN werd vandaag een verrassend leuke tentoonstelling geopend van twee jonge kunstenaars die beiden flink met materiaal aan het experimenteren zijn. Mickey Yang is in 2015 afgestudeerd aan de KABK en deed recent een residency in Beeldenstorm/Daglicht in Eindhoven waarin zij materiaalonderzoek deed met traditionele technieken en duurzame materialen. De resultaten zijn nu hier te zien en vooral de presentatie als geheel maakt een levendige indruk, met name door de felgekleurde ballonnen die ze door de ruimtes van HEDEN verdeelde: het is een werkende context voor de aluminium sculpturen en de afdrukken die in de ruimte zijn geplaatst. Een video waarop een stuk huid gemanipuleerd lijkt te worden vormt een surrealistisch element dat evenzogoed als contrast en verduidelijking van de benadering van de kunstenaar kan gelden.

Installatie

 

Aluminium sculpturen

het lijkt een grote monotype

Installatie

Grafisch werk

Installatie, op de staande structuur is ook geprint

Licht als sokkel

Een feestelijk geheel

Annemarie Slobbe maakt heel ander werk, subtiel tekent en schildert zij aan structuren die in het geval van de tekeningen aan vreemde landschappen doen denken. Bij navraag vertelt ze dat ze cirkels probeert te tekenen die altijd afwijken en dat door die verschillende afwijkingen een structuur ontstaat die als zeeoppervlak of draaikolk om het centrum van het werkvlak bewegen. De keuzes die ze uit materialen en formaten maakt geven een verrassende diversiteit

Schilderij

Met structuur

Een zee-oppevlak?

De schilderijen zijn echt abstract

En zo’n grote tekening eigenlijk ook

Energiek werk!

 

 

HEDEN

Downtime

13 april 2018

Als je, na de kick-ass academie one night stand outermost corner, opnieuw bij Nest binnenkomt voor de opening van Downtime is de sfeer opeens heel klinisch. Dit wordt niet in het minst veroorzaakt door de blauwe geometrische tekeningen op de wanden die sterk aan ziekenhuizen of badinrichtingen doet denken, òf mortuaria wat bij het zien van het werk van Vibeke Mascini ook niet zo’n vreemde associatie is. Mascini studeerde beeld en taal aan de Gerrit Rietveld academie en in haar werk ontrafelt zij het verband tussen de twee, zoals bij de begrippen leven en dood. Direct bij de ingang zien we op de wand in het werk “Deceased words” al drie begrippen die die daarmee verband houden en hun betekenis zoals die eens in van Dale waren opgetekend. Alleen zijn de woorden uit van Dale verdwenen, omdat ze weinig tot niet meer gebruikt worden. In het werk “A Day in the Death of Ron” heeft zij een opname van de reeuwzucht (laatste adem) van de stervende Ron op een langspeelplaat gezet in een lengte van 17’44”, de lengte van een dag in Ron’s leven in het hiernamaals. Deze voorbeelden geven aan welke acties Mascini onderneemt en welke vragen zij oproept.
Oscar Santillan beweegt zich op een wat grotere schaal. Ook hij ontrafelt, maar in zijn geval het denken in tegenstellingen waarmee de mens de wereld probeert te bevatten en met zijn werk probeert hij daarin ruimte te creëren. Even afgezien van de vraag of zijn premisse juist is maakt de Ecuadoriaan soms verrassend poëtisch werk. In het geval van “La Noche – The Moonlight’s weight” toont de kunstenaar de massa van het maanlicht dat in een nacht op aarde valt in de vorm van een uit een meteoriet vervaardigd gewicht. In het geval van Solaris liet de kunstenaar de woestijn terug kijken naar de sterren door middel van een lens die hij vervaardigde uit meegenomen zand uit de Atacama woestijn in Chili (waar overigens ook  belangrijke telescopen staan). Met deze lens fotografeerde hij in de woestijn de sterrenhemel.
De derde exposant is het duo Lotte Geeven&Yeb Wiersma, een duo dat ook bij West al eens actief was met de manifestatie Surveillance. Ook in dit geval zijn in de stad een aantal acties uitgevoerd die tot doel hadden de structuur van het leven in de stad te beïnvloeden, bijvoorbeeld door in “Haze” met een vliegtuig feromonen over de stad te verstuiven. Feromonen vormen een stof die mensen en dieren onbewust afscheiden om elkaar signalen te geven, bijvoorbeeld door opwinding te veroorzaken, vaak van seksuele aard. Een ander project is de naamgever van deze tentoonstelling: “Downtime”. Hierin vragen de kunstenaars in een brief aan de burgemeester van Den Haag om op een bepaald moment alle stoplichten in de stad tegelijkertijd op rood te zetten gedurende 7 seconden. Refererend aan het avant-garde karakter van Mondriaans Boogie Woogie in het Gemeentemuseum willen ze zo een hedendaags stilleven creëren.
Al bij al verliet ik enigszins gedeprimeerd de tentoonstelling: het waren veel concepten, intrigerende ideeën, maar er was weinig leven in de uitwerking te bespeuren zoals dat in de One-Night-Stand wel duidelijk aanwezig was. De kunstenaars worden zwaar gesteund door het Mondriaanfonds en hebben via die weg met ruime middelen een carrière kunnen opbouwen, maar je krijgt het idee dat ze de menselijke schaal enigszins ontstegen zijn. Ik zou bij een project als “Downtime” wel een kankerende Hagenaar voor het rode stoplicht willen zien om een voorbeeld te noemen, het blijft allemaal erg afstandelijk! Maar misschien is de zucht feromonen aan mij voorbij gegaan vandaag.

 

Lotte Geeven en Yeb Wiersma: Haze

Vibeke Mascini: A Day in the Death of Ron – 2018

Vibeke Mascini: Atmos Anima – 2018  Glazen vormen met de adem van ontvangers van donorlongen

Vibeke Mascini: Deceased Words – 2018 en doorgaand

Oscar Santillan: Solaris – 2017 en doorlopend

Oscar Santillán: La Noche – The Moonlight’s Weight – 2018

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Roar – 2018  Motorrijders op het dak van een garage, het geluid vormt een grootstedelijke compositie

Vibeke Mascini: Traveling Colony – 2016 een vierkante meter van meetlinten van een meter

Oscar Santillán: A Year of Nothingness – 2015 De lege dagboeken van Emma Darwin oftewel een onbeschreven jaar

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Downtime – 2018

Nest

Een interview met Oscar Santillan bij Jegens&Tevens