Tour de Madame

14 februari 2019

Jutta Koether: Tour de Madame 10 – 2018

Mudam

 

Advertenties

R.I.P. Robert Ryman

11 februari 2019

Via diverse kanalen sijpelt langzaam binnen dat Robert Ryman is overleden. Vanaf het moment dat ik zijn werk ontdekte, op de academie in de bibliotheek waar ik een aflevering van het Franse tijdschrift Macula las dat ik leende en nooit meer ingeleverd heb, heeft zijn werk me mateloos geïntrigeerd. Door de materialiteit van het werk, het bijna immateriële karakter van het beeld dat daarmee in tegenspraak lijkt, de rafelranden waardoor je praktisch altijd de opbouw van een werk kon beoordelen en het feit dat de handeling altijd herkenbaar is maakte het voor mij schilderkunst die over het schilderen ging. Het leek met minimale middelen tot stand te komen waarbij die middelen dan eerst heel goed overdacht werden en vervolgens schijnbaar terloops werden gebruikt. Je kan er allerlei diepzinnige gedachten aan weiden, maar eigenlijk is het niet meer dan het is, 1+1=2. Komende vanuit een eeuwenoude schildertraditie waarin schilderkunst een middel is om tot een doel te komen is dit een hele openbaring die een totaal ander gebied opent, niet alleen destijds op de academie, maar ook in de praktijk al die jaren daarna.

In 2016 was ik in New York waar ik begin mei bij de Dia Art Foundation een tentoonstelling met werk van Ryman bezocht. Ik laat hier nog een keer het verslag daarvan zien:

In de DiaChelsea is een solotentoonstelling van Robert Ryman, ook een van mijn oude helden.

Een overzicht in de mooie ruimtes van de DiaArt Foundation

In het oudere werk zie je dat hij composities bepaald met kleur over wit. Die kleuren zijn bepaald door zijn periode als suppoost in MoMA waar hij kleurgebruik van bekende coloristen bestudeerde.

Detail, randen zijn een bekend element in het werk van Ryman

Zo’n wand laat zien wat je met licht kunt doen

Een mooie serie dubbelgebakken glasenamel op geoxideerd koper

Waarvan dit er een van dichtbij is.

Hier zie je goed dat het wegschilderen van kleur (of zwart) het licht versterkt op dit aluminium paneel.

Weer wat ouder werk met mooie verfstructuren

Ook hier op een donkere gekleurde ondergrond. Het is niet zozeer wit toevoegen, maar kleur wordt afgetrokken van het beeld om het oppervlak meer effect te geven volgens de kunstenaar.

Ook hier zijn de drager en de randen belangrijk voor het oppervlak

Een magnifieke tentoonstelling

Ryman werkte zelf een tijd met kunstlicht, maar hij wil het liefst daglicht om alle wisselende kleur en toon nuances tot hun recht te laten komen. In deze ruimte werkt het fantastisch

PACE Gallery

Open Ateliers

10 februari 2019

Het valt niet mee om te kiezen uit het kunstaanbod in Rotterdam deze week. Ik besloot gisteren wat open ateliers te bezoeken, wat gebeurt er in het veld? Bij deze een beperkt overzicht met wat persoonlijke favorieten.

Om te beginnen het gebouw in de Borgerstraat. Hier het atelier van Niels Smits van Burgst, overladen met schilderkunst!

Op weg naar boven stuit ik op het werk van Robin Kolleman, blank en subtiel!

Maarten Janssen, die me hier uitnodigde, heeft een “work in progress” geïnstalleerd, over nationaliteiten en misschien nationalisme.

In de gang een affiche van Julie Müller, een kunstwerk op zich!

En van Michaela Lakova

Toine Klaassen installeerde op uitnodiging een werk en deed daar continu performances .

Ook Ieke Trinks werd uitgenodigd en zij organiseerde een winkel met democratisch bepaalde kunstwerken. Zo mocht ik een uitgekauwd stukje kauwgom als zodanig benoemen en de prijs daarvoor bepalen.

Vervolgens werd het in het aanbod van haar nering opgenomen

Gaaf werk was te zien van Johan Kleinjan!

Op naar de volgende locatie: Kunst en Complex waar een Raincar van Olaf Mooij de bezoekers opwachtte.

In het atelier van Joep van Lieshout werd een soort groepstentoonstelling gehouden met natuurlijk werk van de meester zelf, zoals deze boot uit 1983.

En, daar is ie weer, Ricardo van Eyk: When it Rains it Poors

Charlotte Schleiffert wachtte rustig op wat komen ging in een opgeruimd atelier

Met prima werk in twee…

En in meerdere dimensies

Bij Jeroen Kusters wat recente schilderingen

En prachtige recente woekeringen, mooi gepresenteerd.

V&B lieten hallucinante werken zien

Zoals ook dit paradijselijk tafereel

Lisa Blauwbroek doet het goed met haar even hallucinante tekeningen

En spontaan werk is haar ook niet vreemd

In het oude atelier van Marcel Swint is een tentoonstellingsruimte gecreëerd waar direct een fraai ensemble wordt getoond onder de naam Amber Solo Gallery. Hier met werk van huidige huurder Roland Spitzer en V&B

Vrijdagavond werden van Daan den Houter ritueel wat ice-paintings opgehangen en het residu krijgt een waarde op zich, hier in de context van werk van Elsemarijn Bruys

Let ook op de vloer en het tegelwerk

V&B: Europe’s everlasting End

En de prijslijst is op een T-shirt als oplage verkrijgbaar

Even verder laat Petra van Noort werk zien, woman-power!

Naast Niels Post’s tekstwerken op locatie

En een recent werk van hem, paste net niet op de beurs!

Beider werk combineert verrassend goed.

Een tekening op de gang die me wel aan stond van Marit Shalem?

Eveline Visser was er helaas niet, maar liet wel iets zien in het trappenhuis!

De gelegenheid was te mooi om AVL te laten schieten, als je zo’n monster voor de poort ziet moet je wel naar binnen!

Werk was uitgestald op het terrein, deze was ook niet mis!

Architectuur en organen, wat een combinatie!

Dit duiveltje is met het nodige gevoel voor esthetiek gemaakt

Deze bar binnen heb ik ook eerder gezien.

Het atelier is een waarlijke fabriekshal, on-Hollandse formaten!

Vervolgens het laatste station van de middag: Het Wilde Weten, waar Koen Taselaar o.a. werk van zijn periode in het EKWC laat zien

Verrassende totempalen in ingehouden kleuren

De Iraanse Sara Rajaei zag ik eerder in Nouvelles Images. In haar atelier laat ze werk zien van haar onderzoek naar censuur. Ze bekeek een boek van Milan Kundera en tekende figuren waarin de lichaamsdelen die uit de Iraanse versie van “The Book of Laughter and Forgetting”zijn weg gehaald expliciet worden weergegeven.

Dit is een print met hoofdstukken en tekstfragmenten die volledig zijn verwijderd.

Bij Simon Kentgens hang een ontwerp van een multi-culti-kiosk die in Dresden gebouwd gaat worden.

Met detailstudies van de ui die op de kiosk geplaatst wordt op een mooi tafeltje.

Dan het atelier van Jeroen Bosch met zijn conceptuele werk

En collage -achtige werken

Hij lijkt een Schwitters 3.0 in sommige werken

Tijdens een laatste biertje werden we vergast op avant-garde improvisaties op klarinet van uit het atelier van Simon Kentgens, muziek met een ziel van Johanna Monk!

Studios Borgerstraat

Kunst en Complex

AVL-Mundo

Het Wilde Weten