Sufragette City

19 december 2021

Bovenstaande is niet een liedje van David Bowie, maar de titel van een processie die Lara Schnitger opvoerde om de presentatie van haar beeld The Princess saves herself op te luisteren. In de processie werden vlaggen gedragen met een duidelijk feministische inhoud. Door omstandigheden kon ik niet naar de presentatie en heb ik er zelfs geen (of misschien half bewust) foto’s van gezien en is het allemaal langs me heen gegaan.
Ik loop echter regelmatig langs STROOM en daar hing in de etalage een textielwerk die ik niet kon plaatsen, maar dat me wel intrigeerde. Ook zag ik dat meer van dat werk in de entree-ruimte van STROOM hingen. Pas afgelopen week liep ik even naar binnen om het werk van Daniele Formica te zien, een kunstenaar wiens werk ik interessant vind (en wiens feature night ik inmiddels ook gemist had). Dat was inmiddels opgeruimd, maar de vlaggen die waren nog steeds en nogal ‘in your face’ aanwezig. Het bleken de vlaggen te zijn die bij de processie gebruikt waren waarmee het beeld van Lara Schnitger.

De vlaggen zijn in de beste aktionistische traditie, op textiel gezeefdrukte afbeeldingen van vrouwen met feministische leuzen. Mooie kleurige grafische ontwerpen die naar mijn idee erg effectief zijn. Het beeld The Princess saves herself in de sokkelserie van Struycken had ik ook al gezien en ook dit is een sterk beeld door de referentie aan Tatlin’s gedenkteken voor de 3e internationale, de ombuigende top en het ongemakkelijke materiaalgebruik. Al bij al een interessant project van STROOM waarvan ik alleen de overblijfselen kon zien.

De kunstenaar laat overigens op dit moment ook werk zien bij Annet Gelink Gallery onder de titel 16 NIPPLES IN THE AFTERNOON

Sufragette City
The princess saves herself

STROOM

Annet Gelink Gallery

Is it be possible to be a revolutionary and like flowers?

14 november 2021

De titel van de tentoonstelling die nog tot Kerstmis bij Nest te zien is werd ontleend aan een installatie van Camile Henrot. Gedreven door verlies en verdriet begon zij zich te interesseren voor ikebana, Japanse bloemschikkunst. Naar aanleiding hiervan begon ze boeken uit haar bibliotheek te vertalen naar arrangementen met bloemen. Op een plateau staan een aantal van deze stukken en vormen zo in totaal de installatie met deze suggestieve titel. Eigenlijk zou de titel moeten zijn Is it be possible to be a revolutionary and use flowers?, want dat is wat in de tentoonstelling gebeurt: er wordt gewerkt en nagedacht over de symbolische betekenis van bloemen die meer dan eens om een politieke reden worden ingezet. Op twee na zijn de kunstenaars vrouwen, de twee mannen zijn gay en Afrikaan, kortom, een woke tentoonstelling! Dat neemt niet weg dat er wel het een en ander te genieten valt. De installatie van Henrot waaraan de titel is ontleend vormt het begin en is meteen al bijzonder goed. Ik was erg gecharmeerd van het werk van Glucklya, dat met teksten over bloemen en hun plek in de geschiedenis in combinatie met tekeningen een mooie bijdrage vormt. Ook het werk van de Iraanse Mehraneh Atashi sprak me aan. Zij maakte selfies in de stedelijke urbane omgeving die op zich al wat zeggen over de situatie aldaar. Nadat dit verboden werd en haar verteld werd maar bloemen te gaan fotograferen begon ze inderdaad bloemen te fotograferen, bloemen die tussen de stenen en tegels in diezelfde stedelijke omgeving hun weg vonden. Een eenvoudige, maar effectieve daad van verzet.
De architectuur van de vorige tentoonstelling is met wat aanpassingen overgenomen wat een goede keuze is, de mogelijkheden van de verschillende elementen worden optimaal gebruikt voor dit werk. Het gevoel voor schoonheid van bloemen waarmee ik als bollenstreker werd opgevoed zie ik echter niet terug in deze tentoonstelling, schoonheid is moeilijk tegenwoordig!
Parallel aan deze tentoonstelling loopt in het Centraal Museum in Utrecht De Botanische Revolutie over de noodzaak van kunst en het tuinieren.

Camille Henrot: Is it be possible to be a revolutionary and like flowers?
Mehraneh Atashi: Tehran s selfportrait – 2008 – 2010
Glucklya: Morning Flowers
Glucklya: Morning Flowers
Glucklya: Morning Flowers
Mehraneh Atashi: I never found those lips again – 2019
Rosella Biscotti: Dismembered Rafflesia
Lily van der Stokker: Nothing Really – 1992 – 2021
Patricia Kaersenhout: Food for thought (series) – 2021
Patricia Kaersenhout: Food for thought (series, detail) – 2021
Philip Guffler
Maria Pask: Shoulder to shoulder
Ruchama Noorda: Circadian Power Plant – 2021
Otobong Nkanga: Revelations – 2020
Otobong Nkanga: Revelations (detail) – 2020
Anna Geene: From the collection – 2021
Anna Geene: From the collection (detail) – 2021

Nest