Superweakness

20 juni 2021

De weersomstandigheden waren vrijdagavond bar, ik moest denken aan een van de openingen in Atelier als Supermedium tijdens welke code rood was afgekondigd wegens een vliegende storm. Destijds besloot ik alsnog te gaan en ik was niet de enige. Dit keer voelde ik me gedwongen toch maar op zaterdagmiddag naar het Willem Dreespark te gaan om de tentoonstelling te zien die Robbin Heyker had samengesteld in Superweakness (prachtige naam trouwens en tevens beginselverklaring). Het is de derde tentoonstelling sinds vorig jaar die wordt getoond in wat de ruimte van Ton Schuttelaar blijkt te zijn in Locatie Z. Het is een originele “White Cube” waarin de werken serieus, lichtzinnig of geheimzinnig om elkaar heen zwemmen. Heyker heeft een internationaal gezelschap bijeen gebracht uit verschillende generaties met ook duidelijk een Haagse component en dat levert een prettig gevarieerde tentoonstelling op. Een verrassend werk van Henk Visch, het Belgicisme van Bram de Jonghe en de bijdrage van Philip Akkerman zijn wat mij betreft de hoogtepunten in een tentoonstelling die nog tot 2 juli te bezoeken is op donderdag, vrijdag en zaterdag.

Affiche
Ton Schuttelaar
Robbin Heyker
Philip Akkerman: 2019 no, 9
En dat wordt dan zo’n wandje…
Daniele Formica
Bram de Jonghe
En voor de details…
Robbin Heyker: proposal for the Fabiola Project
Bernice Nauta
Myrthe Klück, zeefdruk op aluminium-folie…
Henk Visch
Bram de Jonghe
Wim de Pauw
een map tekst
Wim de Pauw
Wim de Pauw

Superweakness

Meet Me in the Middle

13 juni 2021

Bij Parts Project was het de bedoeling om een tentoonstelling rond Gerrit van Bakel te maken, maar praktische problemen maakten dat onmogelijk en nu is in de ruimte een groepstentoonstelling te zien met werken uit alle windrichtingen die een levendig geheel opleveren. Het thema is relaties tussen mensen, wie of wat vormt jouw context en wat doet dat met je. Hoe kan je tot een beter contact komen. De Brabantse kunstenaar is hierin vertegenwoordigd met twee grote werken en een aantal schetsen die handelen over het ontmoeten. Ze zijn onderdeel van een groep van negen werken. Zachte afstand uit 1976 geeft een Nederlandse vorm van ontmoeten weer: intimiteit op afstand. De tweede is een wat grovere vorm van ontmoeten: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting uit 1980 brengt twee mensen zo dicht mogelijk samen als maar mogelijk is, van Bakel noemde het zelf De neukmachine. In een andere machine, waarover we een video kunnen zien en waarvan ook schetsen getoond worden, is De Onmoetingsmachine, gericht op het zichtbaar maken van temperatuurwisselingen zodra twee mensen elkaar ontmoeten. Het zou moeten resulteren in een lichtspel, maar de machine is helaas nooit afgemaakt. Jammer dat niet meer van van Bakel te zien is, maar de context waarin hij getoond wordt is ook erg de moeite waard:

Er hangt werk van Hadassah Emmerich met haar kleurige sensuele schilderijen. met sjablonen en wat een min of meer een monoprint-techniek is komt zij tot fascinerende beelden waarin vooral in het geval van het lange doek van zes meter fysieke ontmoetingen in licht en kleur getoond worden. De meer conceptuele “instructions” van Yoko Ono vragen ons opdrachten uit te voeren met anderen en zo met anderen een relatie te ontwikkelen in actie en reactie.
De latina in het gezelschap, Rita Ponce de León uit Peru, is expliciet bezig met haar medemens: ze laat tekeningen zien die het resultaat zijn van het idee dat ze zich in anderen verplaatst en zo verhalen vertelt zoals die zich zouden hebben kunnen afspelen, een oefening in empathie. Het werk dat te zien is geeft zo handvaten om weer relaties aan te gaan nu de coronamaatregelen steeds sneller hun eind naderen en we weer onbekommerd relaties aan kunnen gaan met nieuwe en hopelijk inspirerende mensen!

Gerrit van Bakel in de video over De Ontmoetingsmachine
Schetsen over De Ontmoetingsmachine en de lichteffecten
De Slaapmachine
Hadassah Emmerich: : Solar Mirror – Peach Mirror – Crimson Mirror- 2020
Yoko Ono: Snow Piece – 1963
Rita Ponce de León: Un lugar para la brisa – 1- 2014
Gerrit van Bakel: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting – 1980
Hadassah Emmerich: Bodyscape – 2019
Rita Ponce de León: Wall-painting May 2021
Yoko Ono: Beat Piece – Shadow Piece – 1963 – 2021
Yoko Ono: Mirror-Piece – 1964 – 1921
Hadassah Emmerich: Cold Fusion nrs. 4 & 7 – 2020
Rita Ponce de León: Lugar para la brisa 6 – 2014
Yoko Ono: Air Talk – 1967/2021
Gerrit van Bakel: Zachte afstand (Hulpmiddel voor een perfecte West-Eropese ontmoeting) – 1976

Parts Project

Hoogtij #2

31 mei 2021

Zaterdagmiddag was Hoogtij een heel wat bruisender gebeuren dan vrijdagavond, niet in het minst door het prachtige weer en de algemeen eufore stemming in Den Haag. Het was duidelijk dat ieder blij was om weer een galerie te bezoeken en bekenden te zien en ik heb daardoor van de tentoonstelling bij Parts Project niets gezien, een indruk daarvan volgt nog. Wat ik wel zag vindt u hieronder.

Ik had bezoek en het gezelschap was nog niet bij Quartair geweest, daarvan zag u eerder een verslag op dit blog. Op weg daar naartoe stapten we eerst bij galerie Ramakers binnen die werk van de Nederlandse kunstenaar Wido Blokland toont onder de titel Als het centrum de omtrek is. De kunstenaar heeft zich terug getrokken in Bretagne waar hij volop van sterrenhemels kan genieten zoals hij als kind deed op de waddeneilanden. Die fascinatie heeft tot enigszins esoterisch werk geleid wat zeker de moeite waard is om te zien, ook al door het diverse materiaalgebruik.

It is Yourselves You See and What You Are – 2021
Tautology (Sun) – 2019
?
Chymische Hochzeit (nigredo, purgatio, destillatio, regeneratio) -2020
For your Eyes only (Sohum 3) – 2020
zaaloverzicht met publiek

Vervolgens op naar galerie Maurits van de Laar waar een combinatie van werken van Karin van Dam en Robbie Cornelissen te zien is onder de naam Places we have never been before. De kunstenaars hebben eerder samen tentoonstellingen gemaakt wat niet verwonderlijk is, want het werk combineert heel mooi. Toch maken zij verschillende ontwikkelingen door die in het geval van Cornelissen resulteert in een overgang van strakke architectonische ruimtes naar abstractie. Die abstractie lijkt een focus op de structuren die hij eerder gebruikte om vlakken op te vullen en nu apart toont. In het geval van Karin van Dam zien we een toename van organische vormen en gebruik van textiel wat elkaar mijns inziens versterkt. Een mooie en ook wel enigszins verrassende tentoonstelling tentoonstelling!

Karin van Dam: Cladonia fimbriata – 2021 met een grote tekening van Robbie Cornelissen erachter: The Waiting Room MvdL – 2021
Robbie Cornelissen
Karin van Dam
combinatiewand
Robbie Cornelisessen: Places (red) – 2021
Achterruimte

Galerie Maurits van de Laar

Robe bleu, fond rouge

21 mei 2021

Onder de bovenstaande titel stelde peintresse extraordinaire Nies Vooijs in Den Haag een tentoonstelling samen over schilderkunst die is verdeeld over twee expositieruimtes: Quartair en Westend. In Westend exposeert zij zelf met Quartair’s Pietertje van Splunter en Westend’s Annemiek Lauwerens. In Quartair toont zij een vrij breed palet van persoonlijke voorkeuren, een geslaagde tentoonstelling met oud en nieuw en niet gestuurd door diversiteit, lhbtxyz of wat dan ook, een eigenzinnig geheel! Naast bewezen talenten als Kees Andrea en Philip Akkerman zijn ook de bijvoorbeeld de jonge en getalenteerde schilders Machteld Rullens, Mirthe Klück en Jan Wattjes te zien. Wat me opvalt is de materialiteit van al het werk, niet vreemd gezien de schilderijen van Vooijs zelf. Bijzonder is het werk van Marion van Rooij, een oud klasgenoot van Nies Vooijs. Zij werkte stug door zonder iets van haar werk naar buiten te brengen. Sommige schilderijen zijn nogal pasteus, maar ik vind zelf de abstracten die vlak geschilderd zijn erg mooi. Ik ben benieuwd hoe het er uit ziet in Westend, hier alvast een indruk van wat te zien is aan de Toussaintkade:

Philip Akkerman
Monumentaal landschap van Morgan Betz
Een 3D schilderij op de vloer van Machteld Rullens
en een fraai kleiner exemplaar op de vloer
Links Marion van Rooij, rechts Luuk Kuipers
Wieteke Heldens: It’s like, you know…
Mirthe Klück (betere foto toegevoegd 2021-05-29)
Rob Knijn: Titre inconnu
Een mooi klein doekje van Jan Wattjes
En nog een iets grotere
Marion van Rooij
Judith van Bilderbeek
En nog een mooie van Jan Wattjes
Intrigerend werk van Luuk Kuipers (toegevoegd 2021-05-29)

Quartair