Hoogtij

24 mei 2019

Vandaag vond weer een uitgebreide versie van Hoogtij plaats in Den Haag. Ik had het weekeinde voor Athene al veel gezien en aangezien het toch al een opwindende week was hield ik het beperkt. Bij deze een indruk:

Bij …ism project space laat Jean-Philippe Paumier het wezen van bergen beleven. Zo is deze dia van een negatief van een berg ontdaan van de kenmerkende eigenschappen van bergen en openbaart zich het wezen…

Dat geldt ook voor deze video in de hoofdruimte van het gebouw, een “rêverie sur la montagne”

In de gang dient de bezoeker met natte voeten over zeeptegels te lopen en zo de berg als fysieke reactie mee te maken.

Op deze kaart zijn de vouwen en kreukels parallel aan de hoogtelijnen die de hoogteverschillen aangeven, je vraagt je af wat wat is.

De kelder is een verrassende ruimte: boven deze maquette van gestort gips blaast een ventilator die de erosie in bergen aanschouwelijk maakt.

Dan naar Ekster, het nieuwe initiatief van Charlotte van Winden (sorry, ik weet dat je auteurschap bekritiseert..). Daar is de Papierfabriek geïnstalleerd waar met publieksparticipatie een nieuw Art Zine wordt geproduceerd. Publiek wordt van de hippe, populaire en drukke Grote Markt naar binnen gehaald om papier te maken…

Waarmee van alles gebeurt

De bekende zeef met pulp

En het snipperen. Deelnemers krijgen een wit pak aan wat de anonimiteit vergroot

Er zijn ook wel kunst-achtige dingen te zien zoals deze uitvergrote tekst uit het zine

En een zuil met tekens à la Penck

Het Zine dat stelling neemt tegen auteurschap, voor anonimiteit, internationalisme en gemeenschap.

Bij galerie Sophie een gelegenheidstentoonstelling n.a.v. het Spinozajaar met aan eerder in het pand exposerende kunstenaars refererende werken van Sandra Schijf (die een architectuurachtergrond heeft).

Harald van Noordt verruilde de Sorgue voor de Leidse trekvaart met even intrigerend werk.

Bij Maldoror galerie werd Yvo van der Vat uitgenodigd, een gilet jaune aan de Stille Veerkade

Dan naar HOK-galerie waar psychedelische linosneden te zien zijn van Bob de Groof

Met een aan underground-cultuur refererende beeldtaal

Die HOK-galerie is overigens een aardige aanwinst waar men sympathiek ontvangen wordt en waar sinds een jaar toch verrassende tentoonstellingen gemaakt worden.

En dan naar de tentoonstelling Space-Project 02: Lichtend gas van vorming tot in leven ontbonden, een installatie van Machiel van Soest

Een dertigtal vlakken werden beschilderd en in de ruimte aangebracht en twee sculpturen werden geplaatst

Zoals hier in de lege binnenruimte

Waaromheen verschillende atmosferen zich bolden

impressionistisch, expressionistisch

Het ging alle kanten op en maakte indruk

En als noot voor de ingang een kleine expo van dochter Ans van Soest

Hoogtij

Advertenties

Le mal du pays

13 mei 2019

De tentoonstelling van Lennart Lahuis bij Dürst Britt & Mayhew is weer een plezier om te bezoeken. Wat mij in het werk zo bevalt is de combinatie van een conceptuele houding en het gevoel voor materie, de tactiliteit van het werk. Dat hij zich daarnaast ook engageert met politiek en de Europese situatie is een weinig voorkomende houding onder kunstenaars. Niet dat hij politieke meningen verkondigt, maar in het werk zit duidelijk commentaar op de status quo van het continent. Zo liggen op de grond grote kleitabletten die eerder in Leeuwarden in zijn tentoonstelling te zien waren, daar werden ze constant overspoeld met water waardoor de tekst die door de kunstenaar werd aangebracht werd langzaam wegvloeide. Het nu gedroogde en gebarsten resultaat is in de galerie te zien: het betreft teksten over het in de loop van de tijd vervagen van geografische grenzen, het geografisch scheiden van het Britse eiland van het Europese continent.
Op de wanden zijn twee afbeeldingen aangebracht met ingehouden commentaar op Europa: de sterren uit de vlag die een stripfiguur doen duizelen. De techniek waarmee die afbeeldingen zijn gemaakt is interessant: een zelf ontwikkelde druktechniek waardoor de kleuren ingehouden en de afbeeldingen vaag zijn, geheel in tegenstelling tot de aard van de afbeeldingen: dat zijn comic figuren die normaal in schreeuwende  kleuren worden afgebeeld. het doet me denken aan de met was bewerkte foto’s waarmee Lahuis bekend werd en waarvan het in de tentoonstelling aanwezige “Le mal du Pays” een voorbeeld is.
De werken over het Castillo de Matrera in Spanje handelen over migratie en integratie, de Arabische invloeden op het land en Europa en hoe daar nu mee wordt om gegaan. Het werk is met op nieuw papier gedrukte verbrande foto’s gemaakt wat, zoals in veel werk van Lahuis een tijdsaspect toevoegt aan de werken. Er valt veel meer te zeggen over dit werk, maar ik eindig met u aan te raden zelf de tentoonstelling te bezoeken, ze is nog tot 26 mei geopend!

Europe under pressure (Bedazzled – 2019)

Castillo de Matrera – 2018

Castillo de Matrera – 2018

Castillo de Matrera- 2018

Castillo de Matrera – 2018

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain – 2018

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain – 2018

Le mal du pays – 2019

Overzicht achterruimte

No-Zeichen – 2019

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain (Chase Stone) – 2018

Tijdens mijn bezoek vond een buurtborrel plaats waarbij de beide galeriehouders een ontspannen praatje over de galerie hielden

en vervolgens het werk “Deeply held beliefs” van Lahuis demonstreren bij een buurtbewoner. Die had na een kwartier een afdruk van de tekst op haar arm die na verloop van tijd vanzelf weer verdween.

En dit is het martelwerktuig waarmee de tekst wordt aangebracht

Dazzle – 2019

Dürst Britt & Mayhew

Notes on Cosmic Pluralism

12 mei 2019

1646 nodigde een Portugese kunstenaar uit die gefascineerd is door science fiction en astronomie. Luís Lázaro Matos transformeerde de galerie in een kale broeierige planeet waarop Aliens de dienst uit maken, allerlei mogelijke levensvormen tekende hij op de warm-rode achtergrond waarmee hij de atmosfeer buitenaards maakt. In de voorruimte hing hij 8 satellietschotels op waarop hij verslagen plakte van mogelijke verkenningen van planeten, daarin worden gefantaseerde levensvormen beschreven.

In de achter-ruimte hing hij op de muurschilderingen glanzende ruimtedekens, die bedoeld zijn om apparatuur te beschermen tegen zonnestraling. Op deze dekens schilderde hij astronauten die in een 19e eeuws aardlandschap aan komen. De omgekeerde wereld dus. De kunstenaar is duidelijk door striptekeningen en fantasieliteratuur beïnvloed in zijn manier van werken. Doordat de kleur van de ruimte en de fantasiewezens zo consequent zijn doorgezet en hier en daar zelfs humoristisch werken bevangt mij toch een lichtelijk opgewonden bui en ik verlaat de galerie in een bijzonder prettige gemoedstoestand. Misschien moeten we ons ook meer met de mogelijke toekomst bezig houden, eerdere kunstzinnige blikken in de toekomst hebben de wereld ook geen kwaad gedaan en veel is werkelijkheid geworden!

Achterruimte: bezoek in het 19e eeuws Engeland van Constable

Idem

Leven in het heelal

En strijd ook in de vooruimte tussen de satellietschotels

Het derde oog…..

In het heelal is de verbinding tussen leven en technologie al werkelijkheid!

Octopussen, reptiel-achtigen bewegen zich in het rood

Het is voorwaar een levendig gebeuren in dat schijnbaar zo stille heelal, er bestaat een waarachtig cosmisch pluralisme.

1646

 

Plenum

11 mei 2019

Gisteren opende bij Billytown de tentoonstelling “Plenum” van Iede Reckman en Rein Verhoef, een fantastisch in het gebouw geplaatst geheel dat speelt met de parameters van het tentoonstellen. De architectonische elementen van de beide kunstenaars lijken  zich onder de naam “Wall” dienstbaar op te stellen naar de sculpturale onderdelen, als een drager voor het sculpturale werk. Zo kan je ook de “Planters” interpreteren die verdeeld over de ruimte als sokkel of onafhankelijk te zien zijn. Aan de andere kant is het ook zo dat die verschillende elementen zò geplaatst zijn in de ruimte dat je ze als sculpturen kunt zien die tegelijkertijd context bieden aan het werk van Verhoef, een context die door vorm, formaat en materiaalgebruik een mooie spanning tussen de werken veroorzaakt. In het materiaalgebruik zitten sowieso interessante verwijzingen, zo zijn de keramische tegeltjes die in de “Planter’s” verwerkt zijn testjes voor de “Pavillion’s”, keramische structuren die in een bad van resten glazuur gedoopt zijn. De thermische glasballetjes uit de “Planter’s” vinden we terug in de betonnen muren, tussen de bewapening. Er zijn drie losse werken die voor een deel de ruimte afmaken en voor een deel op zich de moeite waard zijn: Zo is “Forever 22” wat mij betreft alleen compositorisch interessant in de ruimte, maar hebben “Vestigium” en de ongetitelde “Glassholder” voor mij een sculpturale kwaliteit. Al bij al een bijzondere subtiele tentoonstelling met veel aandacht voor details, zoals we bij Billytown gewend zijn.

Iede Reckman en Rein Verhoef: Wall en Rein Verhoef: Doorstopper

Rein Veerhoef: Doorstopper

Overzicht voorruimte

Iede Reckman en Rein Verhoef: Planter (met keramisch tegeltje)

Rein Verhoef: Untitled (glasholder)

 

Iede Reckman en Rein Verhoef: Wall en Iede Reckman en Rein Verhoef: Forever 22

Iede Reckman ( en Rein Verhoef): Pavillion (with planter)

Voor: Iede Reckman – Vestigium

Iede Reckman en Rein Verhoef: Wall, Rein Verhoef: Rats, Iede Reckman: Pavillion (on planter)

Rein Verhoef: My Lady Stone

Voor – Rein Verhoef: Rats, achter – Rein Verhoef: Untitled (pipe-holder) en Iede Reckman en Rein Verhoef: Wall en Forever 22

Overzicht grote zaal

Dan hebben we bij Billytown ook nog The Kitchen, waar kleine groepstentoonstellingen  van jonge kunstenaars worden getoond. In dit geval ivm een uitwisseling IJslandse kunstenaars uit Antwerpen die het kunstenaarsinitiatief ABC Klubhuis runnen. Een deels interessant deels melig geheel dat wel levendig aandoet, bij deze een indruk:

Johanna Kristbjorg Sigurdardottir: Untitled – 2019

Valgerdur Sigurdardottir: untitled – 2019

Links – Johanna Kristbjorg Sigurdardottir: Untitled, rechts – Gudlaug Mia Eythorsdottir: Untitled en Kristin Karolina Helgadottir: Storage Full -2019

Gudlaug Mia Eythorsdottir: Untitled – 2019

Valgerdur Sigurdardottir: Monday – 2019, Gudlaug Mia Eythorsdottir: untitled – 2019

Billytown

 

Your Truth, inspiration and nostalgia

10 mei 2019

Bij Parts Project in Den Haag is op dit moment een tentoonstelling te zien over verwerking waarin twee kunstenaars uit het voormalige Joegoslavië  laten zien hoe ze met het recente verleden van dit gebied om gaan. De een, Sašja Tkačenko, lijkt zich in een vorm van escapisme te verliezen door het verleden te verheerlijken en het heden in een vorm van globalisme te vieren. De tweede kunstenaar, Vladimir Milodinović laat juist zien wat er gebeurd is met suggestieve tekeningen van “schuldige plekken” zoals dat hier in Nederland heet. Dit werk is gebaseerd op documentatie van het Joegslavië-tribunaal in Den Haag wat door de nummering die in de tekeningen is aangebracht kil gesuggereerd wordt. Ander werk van Milodinović toont hoe de pers met de feiten omgaat door die te verdraaien en bij te stellen. In minitieuze tekeningen kopieert hij de voorpagina’s van kranten en laat ze ingelijst als kunstwerk zien.
Silvia Bakker, die deze tentoonstelling cureerde, lijkt na het sluiten van haar galerie Twelve Twelve niet van plan te stoppen. Komend weekeinde opent ook in Antwerpen tijdens het Ballroom Project een tentoonstelling onder de naam van haar galerie. Zij vraagt zich hier af of het de taak is van kunstenaars om zich met maatschappelijke en sociale problemen bezig te houden en zo ja, hoe dat dan zou kunnen. Eerder toonde zij het geëngageerde werk van Peter Koole en het lijkt of zij daar een antwoord op heeft. In deze wat interressante tentoonstelling worden in ieder geval interessante vragen gesteld.

Sašja Tkačenko: I’m like you – 2018 De tekst in dit werk luidt:”I’m a Berliner, he told me in Russian. I feel good here. But now I go back to Mongolia every summer. I am like you. If I go there I feel like a tourist and if I stay here I feel like a tourist. You know how I get out of this? I fly Berlin Ulan Bator on Air France. They have the best champagne”.

Vladimir Milodinović: Kleine Zeitungen

Vladimir Milodinović: Kleine Zeitung 17 August 1992 – 2015

De krantentekeningen van Vladimir Milodinović zijn dan ook weer uitgegeven als krant.

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Sašja Tkačenko, in deze video gaat een skater door de ruimtes van een oud modernistisch gebouw, naar ik aanneem uit de tijd van Milosevic. De onbezorgde manier waarop hij door het gebouw beweegt en zijn trucs uitvoert doen denken aan de manier waarop bijvoorbeeld een vlieg zich beweegt: het werkt erg relativerend.

Sašja Tkačenko: Eternal Flame -2018 Het is een maquette van een monument dat ooit is gepland tot meerdere eer en glorie van de Joegoslavische communistische heilstaat en nooit werd uitgevoerd. De eeuwige vlam is duidelijk eindig. Het geeft aan het werk van Tkačenko ook wel een heel ironisch kantje waardoor misschien ook zo’n romantische zonsondergang daarachter in een ander licht zou moeten worden gezien.

Sašja Tkačenko: It’s twenty seonds ‘till the last call – 2016

Sašja TkačenkoAm I gonna do this alone? – 2018

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Parts Project

 

Sinterklaas is niet bang

14 april 2019

Na de opening van “Top Floor” in het Gemeentemuseum volgde gisteren de tentoonstelling van Marcel van Eeden in galerie Maurits van de Laar. Onder de titel “Sinterklaas is niet bang” (tekst afkomstig van een van zijn tekeningen) vieren de kunstenaar en de galeriehouder dat zij vijfentwintig jaar samen werken. In de tentoonstelling zijn tekeningen opgenomen uit diverse perioden van die samenwerking en het is voor Haagse afficionado’s, die enthousiast op de opening af kwamen, een feest van herkenning en een sentimental journey door de tijd dat van Eeden nog niet bestond en met de figuren die hij daar inmiddels in projecteert.
Er is ook recent werk te zien, zo hangt de prachtige serie “Alligator Patrol” prominent op de achterwand. Gemaakt naar aanleiding van Thomas Pynchon’s “V” waarin een Alligator Patrol de New Yorkse riolen doorkruist op zoek naar alligators die zich daarin zouden voortplanten levert het een nog bescheiden maar erg sterke serie tekeningen op die veel van van Eeden’s manier van werken bevatten. Het is fijn om te merken dat een kunstenaar die inmiddels in de eredivisie speelt de band me zijn eerste galerie en de achterban die hij in zijn begin tijd opbouwde nog steeds waardeert. De tentoonstelling is een maand te zien.

Voor een gelegenheid gemaakt, krijt op schoolbord!

De bovenste serie (er waren er meer) vond ik prachtig: monochromen met een op een vooroorlogse typemachine getypt velletje papier waarop titel, auteur en verschijningsdatum van het boek stonden. Mooie bandjes!

Werk uit de beginperiode tijdens zijn eindexamen en de eerste show bij Maurits van de Laar. Gevat in de kenmerkende stalen lijstjes

Een bruikleen van Brouwn-bewonderaar Philip Akkerman

Van Eeden was altijd gefascineerd door het Atomium in Brussel

Alligator Patrol, de hele serie.

En in detail

en nog meer detail!

Deze etalage is ook een erg sterk staaltje tekenkunst

Ook dit is al wat ouder werk

En vlak voordat ik weg moest werd de tentoonstelling officieel geopend door Maurits van de Laar

Galerie Maurits van de Laar

 

Top Floor

12 april 2019

Het Gemeentemuseum komt opeens met een tentoonstelling om de collectie in het zonnetje te zetten. Daartoe nodigde het museum van oorsprong Haagse kunstenaars uit met wat andere landelijk of internationaal bekende mensen om hun activiteiten in samenhang te tonen met hun keuze uit het museum. Het geheel mondt uit in een bijzonder aardige tentoonstelling die laat zien dat niet alleen blockbusters nodig zijn om het museum naar behoren te laten functioneren. Met die bezoekersaantallen zit het straks toch wel goed na die vermaledijde naamsverandering (die overigens nog even flink in het zonnetje werd gezet tijdens de openingstoespraak).
De genodigde curatoren zijn Jennifer Tee, Berlinde de Bruyckere, Tjebbe Beekman, Jan Taminiau, Marcel van Eeden, Philip Akkerman en Erik Kessels. Zij hebben een gevarieerd geheel samengesteld waarin soms ook eigen werk en soms alleen de museumcollectie figureert, bij deze een indruk:

Philip Akkerman’s werk is niet aanwezig in zijn presentatie, maar persoonlijk verlevendigt hij de opening met diepe bassen en hardcore disco!

Bij Marcel van Eeden staat het tekenen centraal met hier materiaaloefeningen van Paul Citroen die actief was in de Vorkurs van Bauhaus

De basis van het tekenen brengt mooie resultaten voort!

Een serie tekeningen van van Eeden ontbreekt niet, deze is uit een publicatie die hij vorig jaar in opdracht maakte. Hierin komt zijn oude zwierige Haagse stijl even terug om de hoek kijken.

Ook Nederlandse lesboeken van Citroen zijn te zien

Modeontwerper Jan Taminiau heeft de grootste ruimte ter beschikking en maakt daar theatraal gebruik van met eigen ontwerpen en textielproeven in combinatie met artefacten uit de collectie van het museum.

De ruimte van Berlinde de Bruyckere vind ik erg mooi, met werk van Richard Long

Een imposant werk van haarzelf

en het werk van Lee Bontecou, aan wie het museum eerder een solotentoonstelling wijdde. De Bruyckere kene het werk uit de V.S. waar de verwerking van textiel haar opviel en inspireerde.

Erik Kessels richtte een zal in met 19e-eeuwers. Voor elk werk legde hij een mat op de vloer met een inspiratie-tekst, om de bezoeker beter te laten kijken. Beetje flauw geheel vind ik het eerlijk gezegd.

Tjebbe Beekman ontwikkelt zich snel met hallucinante schilderijen waarin allerlei invloeden verwerkt zijn.

Zo is het werk van Isda Genzken belangrijk voor hem

En een priemend zelfportret van Max Beckman

Bij de ruimte van Philip Akkerman belanden we in het jaar 1913, hier een verrassende Mondriaan

Een futuristisch schilderij van Russolo

Een prachtige foto van ik weet niet wie

En deze kan ik ook niet plaatsen, maar de band met het werk van Akkerman lijkt me evident.

Een kunstenaarsslaapkamer uit de stijlkamers

met een mij onbekend schilderij van een vermoeid achterover leunend heerschap

Jennifer Tee heeft een mooie lichte ruimte met daarin eigen werk, dat van vrienden en dingen uit het museum

waarvan de donkere camera-achtige sculpturen me nogal aanspraken

Gemeentemuseum