The Wild

7 januari 2018

Maurits van de Laar begint het jaar met een tentoonstelling met werk op papier. De titel, The Wild, suggereert eenzame ondoordringbare natuur waarin in het donker allerlei gevaren dreigen, maar het is eigenlijk een vrij vriendelijke tentoonstelling. Het werk van Sebastiaan Schlicher schuurde nog wel eens langs de zelfkant van de Rock@Roll, maar het werk dat hij nu laat zien is bijna sprookjesachtig te noemen. Misschien de oorspronkelijke sprookjes, waarin mensen op werden gegeten, of in stukken gehakt, maar het blijft aansprekend werk dat een levendige sfeer uitademt. Technisch is het gelaagd door de diverse materialen die erin gebruikt worden en die op zich al een jungle aan werelden suggereren. Het werk van Anouk Griffioen oogt daarnaast bijna abstract: zij is bekend van grote zwart-wit tekeningen met vrouwfiguren of vegetatie. In deze tentoonstelling laat ze uitsneden zien uit een natuurlijke omgeving die zo zijn getekend dat het structuren worden in een soms bijna geknipte vorm. Het is altijd een plezier om de mooie tekentechniek van deze kunstenaar te bewonderen. De tekeningen van habitué Ed Pien zijn ook bijzonder: hij laat zijn donkere materiaal eerst nat worden met water uit de Atlantische oceaan en als het dan opdroogt vormen zich zoutkristallen op het papier. De witte vormen die zo op een donkere ondergrond ontstaan zet hij ook nog aan met witte inkt waardoor zich spookachtige werelden ontwikkelen die zich goed onder in de Atlantische oceaan zouden kunnen bevinden. De andere Canadees in het gezelschap, Jim Holyoak,  laat natuurstudies zien die hier en daar door de verbeelding worden versterkt tot een aansprekend beeld

Sebastiaan Schlicher

Beeld van de opening

Anouk Griffioen

Anouk Griffioen, een grote kneiter!

Een wat bescheidener Griffioen

En een bijzonder fraai kleintje

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Ed Pien

Ed Pien

Ed Pien

Jim Holyoak

En als laatste nog een mooi poëtisch werkje van Holyoak

 

Galerie Maurits van de Laar

Advertenties

Dance in the Light

21 december 2017

In Ruimtevaart is momenteel werk te zien van Willem Marijs, een lichtkunstenaar die in de zestiger jaren al actief was. Tegenwoordig is hij een inspiratie voor jongere kunstenaars en studenten van Beeld en Geluid, de interfaculteit van het Koninklijk Conservatorium en de KABK. Het werk refereert aan minimale kunst en de Amerikaanse lichtkunst van Dan Flavin, alleen de werken van Marijs zijn eerder dynamisch dan monumentaal: door een programma van diverse kleuren en lichtintensiteiten weet Marijs werken te maken die ook al door de interferenties van die verschillende elementen de toeschouwer op verschillende manieren weten te raken.

Vanavond werd t.g.v. deze tentoonstelling een avond van Super-B georganiseerd met vroege videoclips: smalfilmprojecties bij bekende hits in Phono-View, een systeem dat in kroegen veel werd gebruikt om de klandizie te plezieren. De filmpjes zijn aandoenlijk in hun naïviteit, bordkartonnen decors en dames die in minieme kleding dansten voor bronstige heren waarbij  borstpartij,het kruis en het achterwerk prominent in beeld werden gebracht. In een tweede deel van het programma was een installatie van Marijs op het toneel geplaatst uit de zestiger jaren. Die installatie heeft destijds veel ophef veroorzaakt, maar nu werd hij aangezet terwijl de kunstenaar er als een volleerde DJ oude platen bij draaide. Het was een bijzonder vermakelijke avond waarbij ik de installatie van Marijs, die monumentaal op het podium van Concordia was geplaatst fantastisch vond!

 

Werk van Willem Marijs in de tentoonstelling

Dat werk nam verschillende gedaanten aan

Dit tweede werk in de stand in Ruimtevaart was eenvoudiger, maar misschien wel sterker.

In een vitrine lag dit werk te gloeien als terzijde.

De filmpjes van Phono-View waren…

charmant?

Shake y’r booty!

De installatie op het podium

Die ook verschillende vormen kreeg

en ook in de details heel goed werkte.

De kunstenaar draaide rustig zijn plaatjes

Voor het programma werd een folder rondgestuurd waarin je kan zien hoe Phono-View werd toegepast

En op weg naar huis nog een blik op de Woogie Woogie, marijs’ bijdrage aan het Stijl-jaar

Ruimtevaart

Breeder

11 december 2017

Afgelopen weekeinde was ik ook bij de tentoonstelling “Breeder” van Puck Verkade. De kunstenaar heeft de afgelopen twee jaar doorgebracht op Goldsmiths in London, waar ze haar MFA haalde. In deze tentoonstelling is duidelijk dat ze daar wat stappen genomen heeft: waar ze voorheen op videoschermen haar werk liet zien heeft ze die video’s nu in een framework geplaatst dat bijdraagt aan het gehele concept van de tentoonstelling. Dat concept gaat over de rol van de vrouw in de samenleving als producent van eitjes en als levende broeikas voor reproductie. Deze situatie wordt in de video’s (“Breeder” parts 1, 2 en 3) op soms humoristische wijze behandeld waarbij de video’s naar mijn idee meer dan eerder gefocussed zijn op het punt dat Verkade wil maken. Ze laat daarbij ook nog steeds zien wat haar eigen rol is tijdens het filmen en vragen dienaangaande die bij haar opkomen worden dan ook meteen onderdeel van het geheel. In een wat vroegere video voor de titelinstallatie genaamd “Modes of Capture (Bang Bang)” is dat erg duidelijk. Hierin toont ze de rol van haar camera als wapen. In deze tentoonstelling ontstaat een mooi levendig en associatief amalgaam aan observaties, stellingen, beelden en metaforen dat een eigenzinnig beeld geeft van een kunstenaar die haar plaats in de maatschappij en de beeldende kunst bevraagt.

Pregnante beelden leggen een parallel tussen de moeder en de kunstenaar

Een kameleon kruipt uit het ei

Een speculum als predator?

The dancing Queen!

Het framework.

Verschillende meisjeskettinkjes hangen in de tentoonstelling met woorden als deze Privileged, Blessed, Lucky of Entitled.

Socialites worden gebruikt in de video’s

Naast de videoschermen die in het framework hangen zijn er ook huidkleurige latex vellen

Waarin figuurtjes zijn uitgesneden, de uitgesneden delen vormen de schaduw van het gat dat zij achterlaten.

Dürst Britt&Mayhew

NOT the Actual Site

10 december 2017

In LhGWR is momenteel een overdonderende expositie van Marleen Sleeuwits te zien. De fotografe heeft haar manier van werken en de foto’s die daaruit voortkomen tot een grote installatie gemaakt waarin foto en werkelijkheid door elkaar lopen wat danig ontregelend werkt. Formele elementen als structuren en kleuren vormen een ruimte die ook door de perspectivische werking de kijker op het verkeerde been zet. Die structuren zijn soms gefotografeerd en groot afgedrukt en soms werkelijk. Tussendoor zijn de foto’s aangebracht die Sleeuwits normaal laat zien, als onderdeel van het geheel en niet als afzonderlijke kunstwerken. Eerder toonde zij al 3-D werk, maar in deze grote installatie komt haar manier van werken optimaal tot uiting. Een bezoek is meer dan de moeite waard!

3-D en ècht licht

Kleuren en structuren, echt en echte foto

Gebruikte materialen

Die perspectieven!

Bird’s eye view

Waarbij de neonlampen aan het plafond mooi mee doen!

Wàt is nu eigenlijk foto?

LhGWR

Thuisland

8 december 2017

In Galerie 44 in het oudste gedeelte van Den Haag, in de Molenstraat, laat Hans Ensink op Kemna nieuw werk zien. De kunstenaar is bekend van abstract door het modernisme geïnspireerd werk dat zich eerder ook in 3D uitte. De schilderijen die hij nu in de galerie laat zien zijn nieuwe variaties op de vaak op architectonische elementen gebaseerde vormen. Het zijn gelaagde doeken waarin de geometrische vormen die de kunstenaar gebruikt dit keer gefragmenteerd worden weergegeven. In plaats van een gelede vorm met restvormen lijken het nu in het werkvlak zwevende rechthoeken en vierkanten te zijn. De omlijningen zijn in het blauwe doek met contrasterende kleuren aangezet waardoor een diepte versterkt wordt die in de aard van de kleuren al besloten ligt. In het rode duo verbinden de lijnen de fragmenten waardoor nieuwe totalen gesuggereerd worden en een nieuw spel met vorm  en rest-vorm ontstaat. Een bescheiden, maar geslaagde presentatie!
In de Oud-Katholieke kerk in de Juffrouw Idastraat hangen ook nog een zestal doeken van Ensink op Kemna in paren bestaande uit zestien vierkanten: steeds een combinatie van één doek met verdeelde gekleurde vierkanten en een doek met een centraal vlak bestaande uit vier vierkanten met daaromheen weer diverse kleuren. het gegeven van fragmentatie en geheel wordt hier zoals eerder onderzocht met kleuren en juxtaposities.
In de kerk hangt ook nog meer religieus geïnspireerd werk van Ruud Bartlema, een verrassend mooie serie foto’s van Jeronimus van Pelt èn de gerestaureerde kerk is zelf ook het zien waard met een prachtig orgel en kansel in donker houtsnijwerk. Kortom als u een wandeling maakt in de buurt is het de moeite van een bezoek waard.

Hans Ensink op Kemna in galerie 44

Hans Ensink op Kemna in galerie 44

Hans Ensink op Kemna in de Oud-Katholieke kerk

Hans Ensink op Kemna in de Oud-Katholieke kerk

Door de Tenach geïnspireerde doeken van Ruud Bartlema

Galerie 44

Réflection-finissage

1 december 2017

In galerie Sophie, vroeger de locatie van Orez Mobiel, vond tijdens Hoogtij de finissage plaats van Réflections II. Deze tentoonstelling van Harald van Noordt, Aart-Jan van Broekhuijzen en uw correspondent was een herhaling van de tentoonstelling in museum Waterland in Purmerend in augustus. Deze finissage was aanzienlijk drukker dan de opening, zoals dat ook voor Hoogtij geldt, dat ook tijdens de opening gehouden werd. Het weerhield mij er van om nog even in de andere ruimtes te gaan kijken. Bij deze een korte impressie op rustige momenten:

Aart-Jan van Broekhuizen legt uit wat reflecteert

Het hoekje van uw correspondent

met twee grotere nieuwe doeken

De bar is zoals te doen gebruikelijk het meest populair

Dat geldt zeker After Hours!

Galerie Sophie