Uit het atelier!

7 januari 2019

Ook Galerie Ramakers opende gisteren een nieuwe tentoonstelling waarin Frank Halmans werk laat zien, reden voor me om te gaan kijken. Naast Halmans en Reinoud Oudshoorn tonen drie Franse kunstenaars werk en het geheel pas wonderlijk goed bij elkaar waarbij de Fransen wat formeler werk maken en de Nederlanders ook wat diepte tonen. Een aangenaam geheel is het en zeker de moete waard om even een kijkje bij te nemen.

Frank Halmans: (vooralsnog) zonder titel, een fraai abstract sculptuur wat door de trapjes op een kwart opeens toch een enigszins gedateerd flatgebouw wordt.

De details, elk appartement toont kunstzinnige elementen, deden me denken aan het tehuis voor gepensioneerde kunstenaars waar ik het met vrienden meer dan eens over heb gehad.

Een werk van Jérôme Touron, Botanique, hangt er heel mooi tegenover.

Azul Andrea: Les gouttes d’eau – lagrimas de color (waterdruppels, tranen van kleur)

Frank Halmans

Max Fouchy: Violet

Frank Halmans: Be my Guest, de kleurelementen zijn handdoekhaakjes

Reinoud Oudshoorn: K-17, dit werk heeft letterlijk wat diepte!

Galerie Ramakers

 

Advertenties

This Must Be the Place

6 januari 2019

De eerste openingen vonden plaats vandaag: Maurits van de Laar begint het jaar grijs met een zweem kleur hier en daar. Het betreft een tekeningententoonstelling met werk van Rik Smits, aangevuld met werk van Robbie Cornelissen en Dirk Zoete. De eerste twee zijn kunstenaars die behoorlijk geobsedeerd zijn door architectuur, perspectieven en de tekenhandeling die zich naar het lijkt oneindig voortzet. Daarbij tekent Rik Smits ook 3D, dwz hij snijdt de gebouwen die hij tekent ook uit wit polystyreen en presenteert ze in grote hoeveelheden bij elkaar wat resulteert in grootstedelijke multiculturele massa’s. In zijn tekeningen van dergelijke metropolen verschijnen in felle kleuren getekende taferelen, als neonreclame’s in Aziatische megasteden. Die steden bevatten geen tekenen van menselijk leven, wat het geheel toch een beetje een post apocalyptische sfeer geeft. Gelukkig is daar ook nog het Belgicisme van Dirk Zoete wat in de tentoonstelling toch nog een lyrisch element inbrengt zoals ik dat graag zie!

Een maquette van een megastad voor een grote tekening van Rik Smits

Robbie Cornelissen: Cloud III (wat zegt dit plafond ons?)

Robbie Cornelissen: Japan I, die perspectieven van Cornelissen…

Dirk Zoete: Panoramic Landscape I, lyriek met eenvoudige middelen

Ook Jegens & Tevens was op bezoek, hier bij een mini-metropool van Rik Smits

Robbie Cornelissen: Underworld II

Dirk Zoete: Landscape (Early Industry)

Galerie Maurits van de Laar

De zindering van de zee

3 januari 2019

Voordat het te laat is wilde ik toch de tentoonstelling in de Mesdagcollectie zien waar ik positieve reacties op gehoord heb. “De zindering van de zee” is de titel en nu ik er geweest ben vind ik dat die titel mooi breed geïnterpreteerd wordt: aanleiding is een actie van Bas Jan Ader, die in een klein zeilbootje de Atlantische oceaan op voer op zoek naar het mirakel, een romantisch werk dat al veel becommentarieerd is. Joanna de Vos nodigde internationale kunstenaars uit in dialoog te gaan met de collectie Mesdag die belangrijke 19e-eeuwse schilders herbergt. Resultaat is een deel dat alleen genodigde kunstenaars toont en daarnaast is een aantal van deze kunstenaars tussen werken in de zalen met de bestaande collectie geplaatst. Waar de 19e eeuwse realisten de zee en landschappen zo goed mogelijk poogden weer te geven waarbij hun keuzes misschien soms ook romantisch waren laten de genodigde hedendaagse kunstenaars toch meer uit over de zee als grote onbekende ruimte met ongekende mogelijkheden waartoe zij zich willen verhouden. Het geheel levert een verrassend aardige tentoonstelling op met een aantal erg goede werken, bij deze een indruk:

Ahmet Ögüt: Guppy 13 vs. Ocean Wave, een Bas-Jan Ader ervaring – 2010

Jorinde Voigt: Immersions – 2018

Een woeste zee geschilderd door Thierry de Cordier: Mer du Nord #9 (deuxième tentative) – 2016 -2018

Stijn Cole: 1:1 Cancale, een afdruk van een uitsnede van de Bretonse rotskust ter plekke

Bill Viola: Sharon (from “The Dreamers) – 2013

Mikes Poppe: In search for Bas-Jan Ader – 2018-2019 De kunstenaar gaat tijdens de tentoonstelling regelmatig bij Scheveningen de zee op om S.O.S te roepen

Andy Wauman: Treasure Trash – 2014, een verbrande motor met surfplank

Julius von Bismarck

Jan Fabre: Kunst is (niet) eenzaam – 2016, de details zijn bijzonder

Jan Fabre: Hommage aan Bas-Jan Ader – 1977, een zeiltocht van drie dagen en twee nachten op de tot Magritte omgedoopte zeilboot Marmitte

Hans op de Beeck: Archetypisch landschap – 2016

Ruben Bellinckx: Golfbreker – 2018

Van de aquarel is ook een mooie maquette gemaakt, een begin van een Trans-Atlantisch wegennet…

Als een Hopper, deze foto van Nan Goldin uit 1979

Eerder gezien bij West, maar nog steeds krachtig: David Horvitz: A rarely seen Bas-jan Ader film – 2006

Spaanse schilders, altijd goed, Enrique Marty: uit “kleine schilderijen” – 2017

Julius von Bismarck: Afstraffing #6 (oceaan) – 2006

Dirk Braeckman: The Seventh Sea – 2018 – bijzonder vervreemdend door de lichtvlekken en de bijna loden lucht die in de foto hangt

Ansuya Blom: Absolute Anonyme 2 – 2018

Evenwicht in zee, de dode zee in dit geval op een grote meloen: Sigalit Landau – 2005

Wim Delvoye: Nautilus (schaal 1:4) – 2010

Hans van Houwelingen: Hands Up – 2018 de invloed van zeewater op de huid

Collectie Mesdag

 

RE/FLECT/OR

19 december 2018

Vandaag werd het beeld van Navid Nuur toegevoegd aan de beeldengalerij die ooit door Peter Struijken voor de binnenstad van Den Haag is geconcipieerd. In de donkere dagen voor Kerstmis licht het op met het leven in de stad. Het is een bijna architectonische vorm die op allerlei manieren licht reflecteert en dus doen in de huidige nooit meer donkere maatschappij bewegingen en activiteiten het beeld oplichten als een digitaal spookbeeld dat met de langs stromende mensenmassa’s mee beweegt: een erg mooie aanvulling voor de beeldengalerij!

Bij aankomst was het beeld al onthuld.

Een foto met flitslicht maakt meteen duidelijk hoe het beeld werkt

Als een strak logisch geheel

Waar de maker met tevredenheid naar kan kijken

Photo-op: rechts André kruysen, conservator beeldengalerij en in het midden Navid Nuur

STROOM

Probe III

16 december 2018

Locatie Z is al enige tijd gehuisvest in een uithoek in Den Haag, nog niet eens zo ver van waar vroeger Atelier als Supermedium was gevestigd. De fietstocht naar de open ateliers van dit kunstenaarsinitiatief maakte dus veel sentimenten los, al was het niet in de laatste plaats door de ijskoude wind die ik op weg naar Supermedium ook meer dan eens getrotseerd had. Het bleek echter meer dan de moeite waard te zijn: de presentaties waren soms erg goed en de sfeer was bijzonder prettig. Dat er een interesse in processen bestaat bleek al direct in een kritisch gesprek naar aanleiding van een performance waarbij ik binnen viel. Later bij Thijs Ebbe Fokkens bleek zijn presentatie ook een momentopname in een proces dat zich tot een volgende expositiemogelijkheid voortzet. De voormalige school waar zich dit allemaal afspeelt lijkt me prima geschikt om voorlopig te blijven werken, zeker in betere weersomstandigheden en laten we hopen dat ze regelmatig wordt open gesteld voor publiek om een nieuwe “Probe” te bewonderen.

Ibrahim R. Ineke nodigde een gastkunstenaar uit in zijn werkruimte waar hij onder de titel “La pugiliste Noire” een mini-initiatief runt. Hier liet hij de Griekse Dorina Kappatou in een wat religieus aandoende setting bezoekers geknield voor het tafeltje een voor een kaarten bekijken en een tekst lezen. Naar aanleiding daarvan moest actie worden ondernomen. Dit alles onder de titel ‘Symbol-cards for the 21st century troubled person.’

Jeannettte Slütter met een installatie waarin een video met zich veranderende stoelen werd getoond.

Nadine Stijns met textiel uit de “Anarchist Citizenship” dat zij samen met Amal Alhaag uitvoert. Het gaat over burgerschap in Somaliland

De verschillende textielontwerpen suggereren een architectonische ruimte waarin de vrouw op het portret zich bevindt

Lisa Sebastikova met een installatie

Josje Hattink met “No excavation, no vacation”

Werk naar aanleiding van een bezoek aan Sofia in Bulgarije waarin historische landmarks zijn opgepimpt voor toeristen om te bezoeken

Een ruimtelijke assemblage van Sybren de Boer

Thijs Ebbe Fokkens legt uit

en wat maakt die jongen mooie tekeningen!

Ook dit is een werk, maar eigenlijk ook under construction…

Een ordening van Saskia Laurant die werkt in een bescheiden ruimte naast een enorm archief vanwaar zij de onderdelen voor haar steeds veranderende werk betrekt.

Mooi werk van Machteld Rullens, spreekt volledig voor zich!

Die schaduw speelt hier ook een rol…

Evenals de werken van Machteld Rullens in een centrale expositieruimte, bijzonder grafisch werk van Levina de Wolf

Het is allemaal werk op papier, maar wel nogal verschillend.

Locatie Z

Archipelago – A Problem (On Exactitude in Science)

14 december 2018

Bij Park Projects is dit half jaar Tlön Projects te gast. Dit project is een poging de zichtbaarheid te vergroten van kunst die in particuliere of bedrijfscollecties is opgenomen die niet publiek toegankelijk zijn. Tlön neemt die in een beeldbank op om te registreren. Werken worden geselecteerd in een “imaginary collection” teneinde de zichtbaarheid en mobiliteit van het werk te vergroten. Die verzameling wordt door toevoegingen en verwijderingen langzaam gefilterd tot een ideale kunstcollectie. Vervolgens worden curatoren of auteurs uitgenodigd na te denken over het geheel en er activiteiten mee te organiseren. Een aansprekend idee, zo is nu Niekolaas Johannes Lekkerkerk uitgenodigd zijn licht over dit geheel te laten schijnen met als resultaat de onderhavige tentoonstelling.
Zoals u hierboven kunt lezen is het een nogal intellectualistisch geheel wat zich in de begeleidende teksten van deze tentoonstelling voortzet met vele referenties aan Jorge Luis Borges. De Archipelago uit de titel is een imaginair eilandenrijk waarop tevergeefs gepoogd wordt grip te krijgen door wetenschappers en kunstenaars.
De verhouding tussen beiden is problematisch, alleen in de vereiste mentaliteit voor die bezigheden en de verschijnselen die dat op roept zijn parallellen te herkennen zoals mijn vrouw in een schertsstelling in haar proefschrift poneerde. Maar waarom zou je met iets onmeetbaars of oncontroleerbaars als kunst in godsnaam willen promoveren?
En wat moet ik nu als argeloze bezoeker van deze tentoonstelling? Moet ik hier mijn bêta-verleden op los laten of zal ik het werk met mijn zich langzaam ontwikkelende kunstzinnige intuïtie proberen te beoordelen?
Ik besluit de teksten te laten voor wat ze zijn en gewoon maar te gaan rondkijken naar wat ik zie. Dan zijn er soms aardige parallellen te vinden en wordt ik toch geraakt door de video “i.e no. 1” van Benoît Maire waarin hij poogt met zelfgemaakte gereedschappen te meten. Zijn wapens noemt hij die instrumenten, gemaakt van natuurlijke materialen of van door de mens vervaardigde objecten, waarmee hij zijn omgeving meet en er stukjes van verzamelt. Het permanent aanwezige gelid van vallende regen dat door een geluidsinstallatie van Dominique Gonzalez-Foerster wordt functioneert ook prima als sfeermaker bij het vertoonde werk. Verder kijkend blijkt dit een heel interessante tentoonstelling die het best kan stellen zonder al die poeha op papier die u nog tot komende zondag kunt zien!

 

Benoît Maire: i.e no 1

Benoît maire: Le Menteur – Een ouderwetse kijker met een dia erin waarop de kunstenaar op de grond geknield naar iets kijkt tussen zijn handen. Daarnaast ligt een wit vel papier als achtergrond voor een waterfles, een waterpas en diverse zelf gemaakte gereedschappen. Het geheel heeft een hoog Kuifje-gehalte vind ik.

Anna Bettbeze: Untitled (Pillow). Het werk heeft een vrij dwingende aanwezigheid in de verder vrij esthetisch ingerichte ruimte, maar door de tactiliteit van het materiaal werkt het mooi.

Jorinde Voigt: China IV De tekening geeft een mooi dilemma: is dit nu de grafische weergave van meetgegevens, een illustratie bij snaartheorieen of is het de ontwerpschets van een sculptuur?

Van wie deze tekening is ben ik kwijt, is het een frottage, een afdruk?

Oscar Santillán: Voyager – een gevonden shirt, gerepareerd met van meteoriet gemaakte knopen, een gelaagd werk in alle eenvoud.

Gabriel Kuri: Self Portrait as Distribution Diagram – In dit werk zijn formele elementen als kleur en presentatie van de objecten gelijk

Nicolás Lamas: Contrast – En hier nog een mooi paar dat aanleiding geeft tot mooie ideeën over verleden en heden

Joëlle Tuerlinckx: HET GROTE HEELAL (Planche explictive – serie de sterren in hun loop)

Cevdet Erek: Lineaal (100 jaar)

met de maten in Arabische cijfers

Jean Painlevé: Het Zeepaard – prachtig en enigszins beangstigend

Tlön Projects

 

I Am With Name

10 december 2018

Bij HEDEN is tijdens de feestdagen een tentoonstelling van Anne Forest te zien. Zoals eerder toont de kunstenaar weer portretten, maar portretten als acteurs die zich voordoen als een gekleurd persoon of als veelkleurig persoon. De ogen zijn vaak met weinig uitdrukking, zoals byzantijnse portretten. Het lijkt er meer op dat de figuren aanleiding zijn een schilderij te maken met verf, tekening, structuren en kleuren. Als je het zo ziet zijn het verrassende doeken die onverwachte combinaties opleveren waarbij de “props” soms interessante toevoegingen zijn.

Drie grote portretten/maskers op polystyreen-dragers

Een wonderlijke figuur, ritueel gekleed

Vooral het onderste schilderij intrigeerde me hier, een a-typisch interieur met zoekende figuur

En wat dacht u van dit kleurenpalet?

Dit lijkt me wel een tropische atmosfeer

In het Souterrain is werk te zien van de Paraguayaan Giovanni Palmieri die afgelopen jaar met zijn foto’s eindexamen deed aan de KABK. Hij laat elementen zien uit de mythes van zijn thuisland op foto’s en in een video. Het zijn wat verontrustende beelden, maar Z. Amerika is een continent dat met bloed is gepreoccupeerd en de plaatselijke mythes liegen er ook niet om. Kortom: intrigerend werk!

Dit is een klassiek esthetische foto

Maar hier komt al snel Christelijke symboliek om de hoek kijken.

En dit beeld is best eng, vooral als je de video die vergelijkbare beelden toont ziet

HEDEN