Eggcubism

11 september 2022

Gisteren opende Enno de Kroon zijn tentoonstelling Eggcubism in galerie De Maaskamer in Rotterdam. Hij is bekend met zijn eigen vorm van kubisme die hij verwerkelijkt met ei dozen die hij bewerkt en vervolgens beschildert. De structuur van de ei dozen vragen er om te bewegen voor het werk en zo krijgt de kijker dus verschillende invalshoeken naar het onderwerp. Weliswaar op een andere manier dan waarop Picasso en Braque een dergelijk effect bereikten, maar even effectief.

In het begin waren de werken nog bescheiden, maar tegenwoordig steken diverse werken als een groot reliëf de muur uit. De thematiek bestond eerder uit portretten en sociale gebeurtenissen of zelfs complete landschappen. In het meest recente werk zitten veel vogels, maar waar het werk soms nogal anekdotisch was leiden de thema’s nu regelmatig tot abstracter werken die ook nogal sculpturaal kunnen uitpakken . Het lijkt er zo op dat de kunstenaar nog veel kanten op kan met zijn vorm van kubisme en gezien het grote publiek dat bij de opening aanwezig was is daar zeker belangstelling voor. Bij deze een indruk:

Na een woord van de initiator van de Maaskamer sprak de kunstenaar zelf over zijn werk en het getoonde.
Daarna zong Maaike van de Linde, vriendin van de kunstenaar, een amusante potpourri met liedjes over vogels en aan het einde zong zij een fraai lied dat zij schreef voor de kunstenaar (hier rechts)
Het zijn niet alleen die papegaaien waardoor ik aan Broodthaers moet denken.
Dit werk geeft toch werkelijk een wisselend perspectief!
Portret
Celebration
Anekdotiek
en abstractie
hebbedingetjes
en een editie, te verkrijgen bij de galerie.

Galerie Maaskamer

Overschilderschilderij

2 juni 2022

Vanavond werd wat later dan 21.00 u het honderdvijftigste overschilderschilderij gepresenteerd voor galerie De Aanschouw in Rotterdam. In een met volle terrassen gonzende Witte de Withstraat was een behoorlijk publiek opgekomen om de versie van Martijn Schuppers te bewonderen. Voor wie het nog niet wist legt initiator Daan den Houter uit waar het over gaat:

“Sinds mei 2002 nodig ik kunstschilders uit om op hetzelfde canvas een olieverfschilderij te maken. Dit werk wordt steeds 1 week getoond in De Aanschouw op de Witte de Withstraat 80b te Rotterdam, waarna het naar een volgende schilder gaat voor een nieuwe laag. Op dit moment heeft een dwarsdoorsnede van Nederlandse schilders een werk op dit canvas geschilderd.”

Bij deze een bescheiden verslag van deze heuglijke gebeurtenis:

Spreekstalmeester Daan den Houter opent het ritueel met een kort overzicht van de avonturen van het schilderij. De Schouw, kleinste galerie van Nederland, is dan nog gesloten!
Publiek is in groten getale aanwezig
Daan geeft de uitbaatster van De Aanschouw een proefversie van het boek met alle tot dan toe geschilderde schilderijen uit het project.
en introduceert de honderdvijftigste schilder die de eer had het doek een nieuwe laag te geven, dat is Martijn Schuppers, links van Daan.
Vervolgens gaat de galerie open en is het nieuwe doek te zien.
Annick verkoopt de merchandise, een eenmalige jubileum aanbieding in de vorm een overschilderschilderij T-shirt aan Jeroen Jongeleen!
En het schilderij toont perfect de leeftijd van het doek.

Het Overschilderschilderij

A Compendium of Contemporary Urban Wizard Practice

22 mei 2022

Persoonlijk hoogtepunt van Art Rotterdam was de totaalinstallatie Not for Sale van Toine ‘Dutch Bushman’ Klaassen. Zie ook mijn verslag eerder deze week.

Ter gelegenheid van deze presentatie zag bij Agent Orange in de serie The Artist Collection een prachtige publicatie het licht met een overzicht van de praktijk van deze kunstenaar: A Compendium of Contemporary Urban Wizard Practice, een absolute aanrader, hier verkrijgbaar! Ook worden hier special editions met het werk van Klaassen aangeboden.

Toine Klaassen

aA

Prospects

19 mei 2022

De tentoonstelling die het Mondriaanfonds jaarlijks met afgestudeerde beursontvangers maakt bij Art Rotterdam heette jarenlang Prospects & Concepts, maar het conceptuele gedeelte valt nu weg en het gebeuren draagt dit jaar het hopvolle Prospects als naam. De tentoonstelling is uitgebreid met een extra gelegenheid in de boven ruimte van het expeditie gebouw, tegenover de ingang van de beurs. Hier was een ruimte ingericht om video’s te zien, maar toen ik er was werd de ruimte met regelmaat doorsneden door felle lichtstralen van wege synchronisatieproblemen die verholpen moesten worden. Vertoon dan even niets zou ik denken. Ik vond de film die ik zag, The Glistener van Laurence Henriquez, erg interessant, maar toen er ook nog iemand recht voor me ging zitten waardoor een deel van het beeld weg viel ben ik toch maar weg gegaan. De voor mij meest interessante werken van dit gedeelte zag ik uiteindelijk toch in het distributiecentrum, bij deze enkele indrukken:

Maureen Jonkers What if there isn’t water to perform in? is een permanente performance waarin dansers een door de kunstenaar gemaakte choreografie uitvoeren.
Deze is gebaseerd op bewegingen die gemaakt worden bij het synchroon zwemmen, een sport waarin meerdere zwemmers synchroon bewegingen uitvoeren in het water. toeschouwers kunnen op de trapjes aan de kant van de vloer gaan staan waar zij het geluid voelen dat in speakers in de trapjes wordt weergegeven.
De vloer is als de bodem van een zwembad en staande op de trapjes heb je een soort vogelvlucht perspectief terwijl de trillingen onder je voeten je aan de aarde binden.
Het is een uitbreiding van haar werk dat steeds meer interdisciplinair wordt: het menselijk lichaam brengt ze in scenario’s om de beperkingen en vrijheden te onderzoeken die het ondervindt.
Sjef van Beers: Gamer Keyboard Wall piece
Het zijn hele scenario’s op zich die de kunstenaar in de gang naar de grote hal oproept!
Myriam Sentler probeert in dit kleurige wandtapijt mythes van grote bedrijven terug te claimen. Olie en gas winnende bedrijven hebben de neiging hun boorinstallaties namen te geven als Goliath, Sleipnir, of Heimdal waardoor de activiteiten raar geframed worden en de mythes worden ontkracht. Het werk heet Fossil Fuel Mnemosyne
Dit is een fraai staaltje materiaalonderzoek, spelen met gevonden voorwerpen: Nazif Lopuliza: Lauf der Dinge – 2020 – 2022
Marwan Bassiouni ken ik van een bekende Haagse galerie. Zijn surrealistische foto’s van islamitische gebedsruimtes in een westerse omgeving hebben een serieuze toon door een strakke formele aanpak, maar door de elementen die zich in het beeld voordoen oogt het allemaal onwerkelijk.
Lara Verheijden’s foto’s zijn prachtig, Hollandse onbekommerdheid in een ontspannen sfeer!
Simon Becks maakte een video waarin de bekende actrice Chris Nietveld van het scherm af spat, zeer geslaagd haastwerk als ik het goed begrijp.
Simone Schuffelen maakte een soort kermiskraam met een spreekstalmeester die haar producten aanprijst in het Frans.
Het past in het creëren van “situaties” waarin zij een persona verbeeldt die, zoals hier gebruikte kunstenaressenslips aanbiedt!
Een goede schilder met goede invloeden, David Noro – Diamonds and Hot dogs in Antwerp City – 2020
en ook Vestre Laengsel – 2021
Wessel Verrijt laat protagonisten verrijzen uit zijn verzamelwoede. Allerlei materialen die hij tegen komt verzamelt hij en daaruit vormen zich op den duur personages die in de publieke ruimte performen, rotzooiclusters komen tot leven!

Prospects

Art Rotterdam 2022

18 mei 2022

Vandaag opende de beurs voor pers, vips en genodigden. Dit gebeurt wat later in het jaar dan normaal, februari was nog te onzeker vanwege de pandemie. De beurs lijkt kleiner door wat aanpassingen in de indeling (die overigens een stuk overzichtelijker is). Er waren minder buitenlandse galeries, maar er is veel moois te zien. Eerder was ik bij ARCO in Madrid, maar mijns inziens is in ieder geval dit jaar Art Rotterdam spannender. Er zijn opvallend veel textiele werken, maar wat mij opviel dat er weer relatief veel schilderkunst te zien is en met name bij de Belgische galeries waarvan er een aantal acte de presence geven. Er zijn solopresentaties met video’s bij galeries onder de noemer Projections, maar ik heb in de beurs minder de neiging bij een video te staan kijken, zeker als het iets is als die van Guido van der Werve die een gevoelig onderwerp laat zien. Bij deze een indruk:

Hans Broek: Elmnina – 2021
Hinke Schreuders
Niels Post & Petra van Noort
Raquel van Haver
David Bade
Krijn Giezen: untitled – 1966
Bij Ellen de Bruijne ?
Daniele Formica: Magic, Madness, mania, man – 2022
Machteld Rullens: Box (turtle) – 2020 – 2022
Helen Verhoeven: Judith and her helper – 2018
De subtiele presentatie van Brinkman en Bergsma met werk van Inez de Braauw die ook is genomineerd voor de NN Art Award 2022.
Thierry Oussou: Workers – 2021
And the winner of the NN Art Award 2022 is: Vytautas Kumza
Maar van mij had Thierry Oussou ook mogen winnen!
Inez de Brauw won ook niet!
Pieter Paul Pothoven: Consignor Consignee
Pieter Paul Pothoven: Consignor Consignee
Heidi Ukkonen: Not that pretty – 2021
Flexboj & L.A.: Five Monkeys – 2021
Harry Markusse
Bert Boogaard: Pugin’s Memo’s – 2021 en Lint-Correctie – 2021
Een Rotterdams duo: Anne Wenzel en Charlotte Schleiffert bij Akinci
Waar ook Jaap van den Ende te vinden is.
Marijn van Kreij: Untitled (Picasso, the painter, 1963) – 2019
Peter Martens: Bijna Juist – 2021
Alexander Schabracq: Untitled – 2022
Anne van Boxxelaere: Stories – 2021
Een crowdfunding editie van Simon Funiwara bij Melly
En on the way back zijn er nieuwe portretten van Raquel van Haver in de stand verschenen
Ook buiten gebeurt van alles, waaronder de performer Toine ‘Dutch Bushman’ Klaasen met een installatie
en V&B (Alex Jacobs en Ellemieke Schoenmaker): Continental Drifter #3 – 2021 – 2022

Art Rotterdam 2022

A Slippery Slope

19 november 2021

Bij de Garage in Rotterdam opende vanmiddag (i.v.m. de corona maatregelen) de tentoonstelling A Slippery Slope (een glibberige helling). De titel refereert aan de moeilijke situatie waarin iemand zich bevindt die de hedendaagse werkelijkheid probeert te vatten. De uitgenodigde curator is Youri Appelo, artistiek leider en curator van Post, het voormalige Expoplu in Nijmegen. Hij stelde een interessante tentoonstelling samen waarin meteen het werk van Daro Darakhvelidze in het oog springt: een aantal beschilderde schoolborden die verspreid in bijna de helft van de ruimte staan opgesteld. het geeft al direct het didactische karakter van het werk aan. De schilderingen zijn analyses van verschillende verschijnselen die zich voordoen op de wereld, in veel gevallen virussen. Het is aantrekkelijk, kleurig werk dat ook door de opstelling indruk maakt.

Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler

Daarnaast zijn er twee video kunstenaars die met video’s over oorlogsgeweld in de Arabische wereld vertegenwoordigd zijn. Zo is het werk van Mariam Ghani, A Brief history of Collapses, een mooie, intrigerende dubbelprojectie van een zwerftocht door aan de ene kant Het Fredericianum in Kassel en aan de andere kant het Dar-Ul-Haman paleis in Kaboel, Afghanistan. Beiden zijn volgens de Duitse neoclassisistische principes gebouwd en door oorlogsgeweld verwoest. Het Fredericianum is gerestaureerd en het Afghaanse paleis is nog steeds een puinhoop. In beide video’s volgen we een vrouw die door de architectuur loopt die steeds verdwijnt en weer verschijnt.

Mariam Ghani: A Brief History of CollapsesMariam Ghani

Een andere video, What they Destroy, we will rebuild again van Astrid Feringa heeft een meer politieke lading: Na de verwoesting van de oude stad Palmyra in Syrië door de Islamitische staat maakte het British Institute for Digital Archaeology een replica van de klassieke triomfboog die daar stond en plaatste die op Trafalgar Square in London en daarna op diverse andere plekken over de hele wereld. Hierover maakte Feringa een videoinstallatie die vraagstukken over over neokoloniale toe-eigening van erfgoed in een tijdperk van digitale reconstructie en hedendaagse beeldenstormen behandelt.

Astrid Feringa: What they destroy, we will rebuild again

De andere werken in de tentoonstelling, zoals over het bevragen van de objectiviteit van Wiskunde door Falke Pisano, een op zich intrigerende foto van Coralie Vogelaar die ook al een erg theoretische verantwoording heeft en de Fake-Newsstand van Domas van Wijk spreken me minder aan, alhoewel ik het verband met de thema’s van de tentoonstelling wel zie. Al bij al heeft Youri Appelo een intrigerende tentoonstelling gemaakt, ik ben benieuwd naar de volgende!

Falke Pisano: The Value in Mathematics
Falke Pisano: The Value in Mathematics
Coralie Vogelaar: Recognized/Not Recognized
Domus van Wijk: Fake-Newsstand

De Garage

Palsgraaf & Pax

11 november 2021

De gemeente Rotterdam wil graag de oude havengebieden upgraden en ontwikkelt beleid op dat gebied. Particulieren willen daar graag bij helpen: zo ontwikkelt AVL Mundo met Joep van Lieshout ambitieuze plannen voor hun gebied en aan de Keilestraat brengt het Keile Collectief het Keilepand in ontwikkeling. Dit is een oud industrieel gebouw dat inmiddels in een soort broedplaats is veranderd met voedselvoorziening, architecten, een fotogalerie (Kahmann Gallery) en andere deelnemers. In het centrum van het gebouw is een monumentale trap waarlangs Keile Contemporary tentoonstellingen organiseert. Onder enthousiaste leiding van Harald van der Sluys Veer brengt het met enige regelmaat tentoonstellingen van bij het pand passende kunstenaars. Vanavond openden Pim Palsgraaf en Lucius Pax een tentoonstelling met respectievelijk beelden en schilderijen. Palsgraaf toont zijn beelden van urbane strijd met de natuur en Pax laat zijn overdenkingen over zijn jeugd in Duitsland zien aan de hand van scenes uit Duitse krimi’s waarin hij vreemd genoeg als hedendaags kunstenaar figureert.

Lucius Pax bracht bij deze gelegenheid voor het eerst een tijdschrift uit waarin schilderijen met twee van zijn thema’s zijn opgenomen. Ondergetekende schreef een essay over zijn werk dat in het tijdschrift is opgenomen. Het is een fraaie presentatie geworden met voor beide kunstenaars kenmerkend werk dat naadloos in dit pand past, bij deze een indruk van het geheel:

Een bezielde opening door Harald van der Sluys Veer
En de presentatie van Pax International, het tijdschrift dat Lucius Pax samen stelde over zijn werk.
met tweezijdige centerfold!
Een serie schilderijen van Lucius Pax
en hier wat meer nabij…
Werk van Pim Palsgraaf: Mycose city – 2011
Een klein wandsculptuur van Palsgraaf, Traces of Existence 04 – 2019
Dietzold – 2021
Hier kijkt Lucius Pax dreigend op ons neer: PAX 4 F ah – 2020
Gezicht op de ruimte vanaf de trap, achter bevindt zich een grote hippe bar!

Harart Gallery

Brickwork

8 juni 2021

En dan was ik zaterdag ook nog bij NL=US waar Willem Besselink voor de laatste dag zijn werk liet zien in de tentoonstelling Brickwork. Metselwerk en met name de voegen zijn de inspiratie voor dit werk. Besselink heeft een preoccupatie met statistiek toegepast op allerlei processen waarvan zijn eigen fysieke functioneren niet de minste is. Maar in dit geval vertaalt zijn fascinatie zich naar moiré-effecten zoals we die eerder bij hem hebben kunnen constateren zich in een verschuiving van voegstructuren: verschuiving van regelmatige structuren geeft visuele onregelmatigheid en daar speelt de kunstenaar mee. In een tentoonstelling met vrij minimalistisch werk weet hij in de diverse vlakken van de white cube werk te plaatsen dat varianten laat zien. Prachtige tentoonstelling, maar helaas inmiddels gesloten!

Metselwerk verspringing 2x – 2021

Metselwerk – toren – 2021

Metselwerk moiré – 2021

Tegen het plafond: Metselwerk – dubbele voeg – 2021

Parallel aan de vloer: Metselwerk – landschap – 2021

Metselwerk stenen – 2021

metselwerk stenen – detail

NL=US

alles gaat door

7 juni 2021

Bij de sympathieke galerie Studio Seine in Rotterdam is op dit moment een tentoonstelling te zien van Frans van Lent. alles gaat door heet de tentoonstelling en dat zou een reactie kunnen zijn op de neiging van kunstenaars om beelden te stelen. Een schilder zet zijn ezel op “en plein air” en begint te penselen wat hij ziet. En niets verandert! De zon zakt en de vogels stoppen met zingen, maar het blijft gaan zoals het ging , het schilderen heeft de situatie niet veranderd. Maar het doek waarop geschilderd is ziet er heel anders uit, daarop is een situatie vastgelegd op een bepaalde plek op een bepaalde tijd. Die situatie is bevroren ( dan moet ik meteen aan die Ice-paintings van Daan den Houter denken) en door de kunstenaar mee genomen.

Frans van Lent heeft in deze tentoonstelling de handelingen om de situatie te bevriezen op zich vast gelegd. Hij zet zijn video-camera op een statief in een landschap, neemt de kap van de lens en zet hem aan, niet zozeer om een beeld te pakken, maar om de handeling te isoleren. Daarbij komt hij niet herkenbaar in beeld. Hij schrijft in de video’s dat hij geen doel heeft, het gebeuren geen zin geeft, hij doet alleen wat hij doet met materiaal waarvan hij de technische gegevens noemt, het gewicht, de precieze handeling en meer van dat soort informatie. Het is de vraag waarom deze gegevens door hem verstrekt worden, het zijn randvoorwaarden om tot een beeld te komen. Het is echter niet de bedoeling om tot een beeld te komen. Misschien is het deze informatie an sich waar het om gaat, niet de intentie, niet het resultaat, maar de manier om tot een resultaat te komen. En die manier maakt op dat moment deel uit van de omgeving en dus van de natuur. De kunstenaar die wil zijn als een ruisend beekje, het willen opgaan in de natuur is een bekend thema. En toch hangen er resultaten in de ruimte, foto’s en video’s in de ruimte in een ingetogen geheel, beelden en beschrijvingen.

In zijn Unnoticed Art-project vinden anonieme artistieke acties plaats in de stedelijke omgeving zonder aankondiging of accentuering. Dat zijn opdoemende beelden die verdwijnen, soms zonder te zijn gezien. Nu zijn beelden te zien van landschappen die zijn wat ze zijn, ondanks dat iemand handelingen verricht die tot een beeld kunnen leiden. Wat ik zie is de vergeefsheid van dit alles en dat is mooi!

Camera – 2021

Looking without seeing – 2021

After I took this picture, I went to where the horizon touches the right hand side of this work. From there I walked to the left, where the horizon touches the left hand side. Walking this line took 19 minutes and 23 seconds.

After taking a snapshot several days earlier, I waited for the rain to stop and grabbed my tripod and camera. I then got into my car and drove towards the forest. I then left my car in the car park, took my equipment, locked the car and walked ten minutes to the location. I then set up my tripod and camera, took of the lens cap and started shooting.

After taking the shots I put the cap back on the lens, collapsed the tripod and walked back to where I left my car. I got in, drove back to my studio, parked the car and went inside. It had started to rain again.

Heaps – 2021

Studio Seine