NOT the Actual Site

10 september 2018

Gisteren was ik ook in Bacinol 32 om de tentoonstelling van Marleen Sleeuwits te zien die daar vorige week opende. De ruimte is niet gemakkelijk, maar toch heeft de kunstenaar het geheel mooi weten te gebruiken. met name de site-specific installatie die ze in de kluis van de expositieplek is bijzonder geslaagd. De gehele  afgesloten ruimte is in een dof groen geschilderd en met neonbuizen behangen. De leidingen en elektrische verbindingen en ook sommige neonbuizen zijn er als foto in geplakt wat vervreemdend werkt. Die vervreemding wordt des te meer versterkt door het licht van de werkende neonbuizen die een soort mist in de ruimte veroorzaken.
In de reguliere tentoonstellingsruimte is nog ander werk te zien dat voor een deel bekend is en voor een deel ook weer nieuw. Het geheel mengt zich mooi met de modernistische architectuur waarvan vooral het tegelwerk bij het werk lijkt te horen.

De kluis

lichten zijn aan, lichten zijn uit…

Het kabelwerk vormt tekeningen op de wand

Installatie met foto’s van de plaatselijke vloer

Dit werk doet het overal goed

De perspectivische vervormingen blijven hier op zichzelf

Evenals hier in zelfstandig werk

Maar dit gaat wel een relatie aan met de ruimte

en zorgt, zoals vaak bij Sleeuwits, voor mooie doorkijkjes

38 CC

 

Advertenties

Geruisloos territorium

9 september 2018

Galerie Lutz in Delft functioneert in een langzaam maar gestaag tempo verder met tentoonstellingen van kunstenaars die ooit aan de galerie verbonden zijn geweest. Zo opent vandaag een tentoonstelling van de Haarlemse kunstenaar Ronald Ruseler, een reiziger die zijn ervaringen in zijn schilderijen  deelt. Hij doet dat veelal met de vegetatie die hij tegenkomt, maar ook schildert hij collage-achtige gehelen waarin hij een opsomming laat zien van wat hij zoal ziet. Zo is bijvoorbeeld “Passage-Onvoltooide tuin als verre reis I” een weergave van wat hij op zijn reizen in Japan tegenkwam en het recente “Onvoltooide tuin II” een verzameling verschijnselen die hij door de tijd heeft gezien. De schilder heeft een ingehouden kleurgebruik maar de verfbehandeling wil nog wel eens verschillen in de loop van de tijd zoals we in deze tentoonstelling kunnen zien. Dat heeft ook met het onderwerp te maken dat hij behandelt, zo refereert hij in het werk aan lokale traditie in Japan en Midden Amerika. Op een of ander manier weet hij steeds op beheerste wijze een expressief beeld te creëren wat een aantrekkelijke tentoonstelling oplevert.

La Selva 39 – 2016

Heilige plaats met bomen – 2018

Acht gebergten – 2017

Selva 14 – 2016

Oàsis (naar Tarsilo do Amaral) – 2018

De heilige bron van Yudono San – 2018

Onvoltooide tuin II – 2018

Passage – Onvoltooide tuin als verre reis – 2008 – 2013

Galerie Lutz

 

 

Concepts of time

12 juni 2018

De jaarlijkse beeldententoonstelling rond de Hooglandse kerk in Leiden vindt dit jaar voor een deel plaats in het Rijksmuseum voor Oudheden waar ik toevallig was wegens de cursus Hebreeuws voor Dummies die daar door mijn geliefde werd gegeven. Er is ook een deel te zien in het LUMC en aan de Hooglandse Kerkgracht, maar daarvoor ontbrak me de tijd. Ondertussen was het fijn om het werk in het RMO te zien. De kunstenaars daar hebben iets met oude culturen of archeologie zoals u kunt zien en misstaan dan ook niet in deze omgeving.

Juliaan Andeweg: Boreas, een installatie in de Taffeh tempel. Zijn vorm van
postmodern alchimisme doet het hier goed, alhoewel ik me afvraag waar
de titel op slaat.

Jasper Hagenaar: Fetish

Een fraaie wand met artefacten van Bastienne Kramer: Idols XS Paris

Apart zijn ze de moeite waard

De video Fountain van Emma van der Put zag ik eerder bij Nest,naar ik meen:
ik blijf hem erg mooi vinden

Kramer maakte ook een Venus van Langenzersdorf die het hier goed doet!

Stichting beelden in Leiden

Rijks Museum van Oudheden

Stijn Peeters

2 juni 2018

Bij Club Solo exposeert sinds vorige week de hedendaagse historieschilder Stijn Peeters. In de benedenruimte toont hij werken uit verschillende perioden in zijn carrière. Daarbij illustreert hij ook zijn positie als schilder in deze maatschappij door diverse zelfportretten te tonen waarin de kunstenaar als hedendaagse Sisyphus zijn eenzame weg gaat.
In de boven ruimtes laat hij een groot doek zien, “Een waardenstudie”,  waarin hij de grote migrantenstromen van deze tijd en de reactie daarop van diverse overheden in één groot tafereel samen brengt. Dat engagement is al lang aanwezig in het werk van Peeters: in vroeger werk toont hij zijn Brabantse omgeving en zijn plaats daarin. Later wordt zijn referentiekader aanzienlijk groter door bijvoorbeeld zijn serie “Stijn zegt Hey! ” waarin hij portretten van sociale media op internet plukt om die in een grote zee aan een hoge wand te presenteren.
Recent heeft hij al veel studies in verf en grafiek getoond met vluchtelingen en de omstandigheden waaronder zij leven en sterven. Met “Een waardenstudie” presenteert hij nu een enorm doek dat de hedendaagse “Condition Humaine” op virtuoze wijze weergeeft . Dit doek had het goed gedaan op de Documenta in Athene vorig jaar, inhoudelijk sluit het naadloos aan op ander werk dat daar te zien was. Eromheen wordt het proces getoond waarin hij tot dat doek gekomen is. In een groot aantal deelstudies van vluchtelingen, compositiestudies en studies van inspiratiebronnen als Le Brun en David wordt het grote doek in onderdelen opgebouwd.
Alles bij elkaar geeft het een mooi beeld van de virtuoze schilder Stijn Peeters die als docent in het Brabantse generaties schilders heeft opgeleid. Op de site Witte Rook publiceert hij nu een advies aan de jonge kunstenaar!

Nr. 739 (kunsthistorie) – 1997 De schilder gebukt onder de last van de geschiedenis en de schildertraditie.

Die traditie en de kennis ervan staat helder en duidelijk geschilderd op een vervagende figuur.

Schilder – 1997 – zelfportret met een uit het tabula rasa opdoemend beeld wat een enigszins vervreemdend beeld oplevert op een witte muur.

Sorgheloos – 2014 – wederom een zelfportret, enigszins carnavalesk geschilderd. Dat is echter ironie gezien de hedendaagse Hollandse plagen waardoor de schilder wordt belaagd.

het hoogtepunt van deze tentoonstelling: Een Waardenstudie – 2017

Met een voorafgaande schets en compositie tekening

En “Het proces” (detail)

In diverse technieken uitgevoerd

Maar met een mooie dynamiek.

De inspiratiebronnen

Schets voor Déluge – 1999 Op een gang hangen nog twee eerdere studies over de Joegoslavische oorlog waar uit toen ook vluchtelingenstromen naar het noorden ontstonden.

Het M HKA (Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen) reageert op de solo van Stijn Peeters met het werk The Spectators (2016) van de Oekraïense kunstenaar Nikita Kadan (Kiev, 1982). Het werk van Kadan is een kritisch onderzoek naar de verhoudingen tussen hedendaagse Oekraïners en hun Sovjetverleden. The Spectators bestaat uit een reeks portretten in houtskool van politieke gevangenen uit de Sovjetrepubliek Oezbekistan. Hun gezichten zijn weggeborsteld – maar in de vlekken verschijnen opnieuw gezichten, als geesten van de geschiedenis.

in deze aquarellen is de parallel met het werk van Peeters duidelijk te herkennen

het werk is ook vrij virtuoos geschilderd

en getekend

in donker houtskool.

Club Solo

 

Look!

30 maart 2018

In Amsterdam had ik ook nog wat gelegenheid galeries te bezoeken alvorens naar de Unfair te gaan. Ten eerste Albada Jagersma, daar is een hard-core schildertentoonstelling te zien met prachtig werk van Betty van Haaster:

Marjolein Rothman: geheimzinnig romantisch werk!

Bettie van Haaster: stevige toetsen waarin de ruimte gezocht wordt

Deze kleuren zijn wel Hollands, voor mij herkenbaar!

Bas van den Hurk laat ook werk zien. In dit doek met mooie ruimtewerking

Marjolein Rothman is niet zo’n beetje Gothisch bezig!

Dit doek van van den Hurk intrigeert

En dit werk van van Haaster is erg goed, gebaseerd op letters met een mooie atmosfeer!

Deze kleine van den Hurk vind ik ook erg gaaf!

In het Lijnbaangracht gebeuren zijn meer galeries,  zo zag ik dat bij Akinci een tentoonstelling van Charlotte Schleiffert die me verraste met Mini-  en Maxi-3D werk en een abstract werk dat ik erg goed vond ogen!

Vintage Schleiffert

Maar deze totem verraste me

evenals deze poppetjes

en dit abstracte werk ook!

Mooi gebruik van folie!

Het leven spat er van af!

Dit refereert toch aan een bepaald soort surrealisme zou ik zeggen!

Maar dit is gewoon een funky chick!

Tot slot was ik ook nog even in Arti et Amicitiae waar de tentoonstelling Contemporary Contemplations werd samengesteld door René Eicke en Gerda Kruimer. Abstracte kunst met hier en daar een conceptueel kantje zoals u kunt zien:

Zaïda Oenema met haar minimalistische tekeningen die bedoeld zijn als concentratieoefeningen voor de kunstenaar en de kijker.

Het resultaat is herkenbaar en toch ook weer niet.

Linda Arts

Mooi werk van Yumiko Yoneda op de vloer

En nogmaals Zaïda Oenema: The Perfect Dot, een enorme poging ooit een perfect cirkeltje te tekenen

Carina Ellemers

idem

Piet Dieleman is altijd de moeite waard

Een schilderij als een opengeslagen boek: abstractie van Bas Lobik

DAG Przybilla

Dan was er de tentoonstelling Startpoint: Prize for European Art Graduates te zien. Een selectie overgenomen uit Praag waar de prijs wordt uitgeloofd. Veel Europese (en Nederlandse) kandidaten doen mee en dit vond ik er uit springen:

Mariana Murta (AP Hogeschool Antwerpen): EMbrace

Caz Egelie (HKU Utrecht): Installatie

Waarin de kunstenaar dan dansperformances laat plaats vinden

Albada Jelgersma Gallery

Galerie Akinci

Arti et Amicitiae

Unfair18

29 maart 2018

Vandaag werd de Unfair geopend, een initiatief van twee kunstenaars die een alternatieve beurs wilden organiseren. Het vindt voor de tweede keer plaats in de zuiveringshal op het terrein van de Westergasfabriek. Voor de tentoonstelling s een aparte architectuur ontwikkeld door Tomas Dirrix die de bezoekers een spannende tocht door een moderne jungle bezorgt, maar bepaald niet het belang van de kunstwerken dient. Die kunstwerken zijn de moeite waard, alhoewel het wel vaak formele variaties zijn op een visueel thema. Inhoud is niet altijd aanwezig, maar goed: het was een plezier om rond te kijken. Bij deze een indruk:

Van wie dit was ben ik even kwijt, maar het zag er goed uit… als bijv. tentoonstellingsmodel

In een soort tent-achtige omgeving toont Maurice van Es filmpjes met zijn vriendinnetjes, deze zien we later terug!

Babs Bleeker met expressieve schilderkunst, of is het gedrukt? of getamponeert tussen sjablonen? Het werkt in ieder geval!

Dit zijn twee van heel veel foto’s van Sanja Marusic die tekent met en op lichamen en daarbij de kleur niet uit het oog verliest! Die moet eens met een jonge choreograaf praten!

Bekend van Jaring en Alexander: Alex Farrar met subtiel werk.

Zoals ook deze.

Uit de zelfde hoek met totaal verschillend werk: Tim Breukers, beïnvloed door India maakte hij een boek met mondi-metropoolcollages en die voert hij hier 3D en multidisciplinair uit.

Brons met terracotta: mooie combi!

Janine van Oene schildert ook met gestileerde streken, dat zien we nogal eens terug komen.

Afra Eisma vond ik de top van de show, uit Den Haag en vol leven!

en emoties

en humor! Zij kwam dus in de video van Maurice van Es voor

Jurre Blom tekent de achterkant van dames, maar ik mis toch de sensualiteit van Ingrid Berger

Hiertussen moest je dus je weg vinden

Met allerlei doorkijkjes e.d. om je nieuwsgierig te houden!

Je kan ook als filantroop een steen kopen ter ondersteuning: € 80,-, voor de Zuidas-types zullen we maar denken!

Nasbami doet het met touwtjes, waar zag ik dat meer?

Ook een hoogtepunt: Thomas Trum!

Is dit schilderen, zeefdrukken of grafisch plotten? Wel gaaf!

Zo’n aanpassing van de architectuur mag ik graag zien: Ricardo van Eyk!

Vrij ingewikkeld werk, maar het maakt toch indruk, door Jop Vissers Vorstenbosch

Studio sculptures, vnl op mooie foto’s, maar er staat een live-sculptuur van Jaya Pelupessy

Slechts een plaatje gelukt van het subtiele werk van Inez de Braauw!

Een installatie van Marijn Ottenhof die ook performde, maar daar kon ik niet meer bij zijn.

Sanne Vaassen probeert het hele lichaam te laten voelen met projecties van blaadjes en het verdampen van geurstoffen in overigens mooie potjes en vazen.

En tot slot werk over de teloorgang van de Ceaucesku’s van Jan Rosseel die daar eerder bij STROOM een presentatie over maakte. Binnen deze context wat moeilijk vond ik.

Unfair18

 

 

Islands in the Stream

24 maart 2018

Vandaag werd door Rob Scholte de tentoonstelling van Hadassah Emmerich en Nadia Naveau geopend in Park in Tilburg. De opening maakte ik niet mee, maar ik mocht tijdens het inrichten even kijken en de kunstenaars ontmoeten. Het is een welhaast museale presentatie geworden waarbij het werk en de ruimte elkaar op mooie manier versterken. Beide kunstenaars werken op voor Nederlandse begrippen forse formaten, maar door de ruimte van Park leeg te houden komen de stukken optimaal tot hun recht en werken de verschillende disciplines mooi samen. De schilderijen van Emmerich vond ik tot voor enige tijd gave, door exotische elementen bepaalde abstractie, maar recent herken ik meer de figuratieve elementen. Mede door de gebruikte technieken moet ik aan Amerikaanse pop-art denken (Pearlstein bijvoorbeeld), maar door de door de kunstenaar gebruikte collagetechniek stijgt het werk daar boven uit.
Die Pop-art komt duidelijk terug in het werk van Nadia Naveau die met verschillende materialen beelden maakt waarin tekenfilmfiguren en kunsthistorische gegevens met elkaar concurreren. Evenals bij Hadassah Emmerich ben ik bij haar onder de indruk van de formaten die zij gebruikt. Het is zo een erg geslaagd geheel geworden dat ook mooi in de serie zeer geslaagde tentoonstellingen van Park past!

Voor: Nadia Naveau – Rose-Water Sun-King’s Delight – 2014, achter: Hadassah Emmerich: Stack, banner

Werken op papier van Hadassah Emmerich

Nadia Naveau: Niche Party – 2017

Voor: Nadia Naveau – Roman Riots – 2010

Hadassah Emmerich: Experimenten in schilderschrift en verdubbelingen

Hadassah Emmerinch: Pose 1 en 2, ook een verdubbeling

Nadia Naveau: materiaalcombinaties die werken!

Op de gaanderij boven: Nadia Naveau – Olympia en Figaro

Bij deze een overzicht om te tonen dat ik niets te veel gezegd heb

Nog een spiegelstel van Hadassah Emmerich boven de Olympia

Über-sympathiek team: Curator Rob Moonen van Park richt in met de dames

Nòg een poppy kneiter van Nadia Naveau: Funny Five Minutes – Goofin’ Around, vers uit het atelier!

Park