Brickwork

8 juni 2021

En dan was ik zaterdag ook nog bij NL=US waar Willem Besselink voor de laatste dag zijn werk liet zien in de tentoonstelling Brickwork. Metselwerk en met name de voegen zijn de inspiratie voor dit werk. Besselink heeft een preoccupatie met statistiek toegepast op allerlei processen waarvan zijn eigen fysieke functioneren niet de minste is. Maar in dit geval vertaalt zijn fascinatie zich naar moiré-effecten zoals we die eerder bij hem hebben kunnen constateren zich in een verschuiving van voegstructuren: verschuiving van regelmatige structuren geeft visuele onregelmatigheid en daar speelt de kunstenaar mee. In een tentoonstelling met vrij minimalistisch werk weet hij in de diverse vlakken van de white cube werk te plaatsen dat varianten laat zien. Prachtige tentoonstelling, maar helaas inmiddels gesloten!

Metselwerk verspringing 2x – 2021

Metselwerk – toren – 2021

Metselwerk moiré – 2021

Tegen het plafond: Metselwerk – dubbele voeg – 2021

Parallel aan de vloer: Metselwerk – landschap – 2021

Metselwerk stenen – 2021

metselwerk stenen – detail

NL=US

alles gaat door

7 juni 2021

Bij de sympathieke galerie Studio Seine in Rotterdam is op dit moment een tentoonstelling te zien van Frans van Lent. alles gaat door heet de tentoonstelling en dat zou een reactie kunnen zijn op de neiging van kunstenaars om beelden te stelen. Een schilder zet zijn ezel op “en plein air” en begint te penselen wat hij ziet. En niets verandert! De zon zakt en de vogels stoppen met zingen, maar het blijft gaan zoals het ging , het schilderen heeft de situatie niet veranderd. Maar het doek waarop geschilderd is ziet er heel anders uit, daarop is een situatie vastgelegd op een bepaalde plek op een bepaalde tijd. Die situatie is bevroren ( dan moet ik meteen aan die Ice-paintings van Daan den Houter denken) en door de kunstenaar mee genomen.

Frans van Lent heeft in deze tentoonstelling de handelingen om de situatie te bevriezen op zich vast gelegd. Hij zet zijn video-camera op een statief in een landschap, neemt de kap van de lens en zet hem aan, niet zozeer om een beeld te pakken, maar om de handeling te isoleren. Daarbij komt hij niet herkenbaar in beeld. Hij schrijft in de video’s dat hij geen doel heeft, het gebeuren geen zin geeft, hij doet alleen wat hij doet met materiaal waarvan hij de technische gegevens noemt, het gewicht, de precieze handeling en meer van dat soort informatie. Het is de vraag waarom deze gegevens door hem verstrekt worden, het zijn randvoorwaarden om tot een beeld te komen. Het is echter niet de bedoeling om tot een beeld te komen. Misschien is het deze informatie an sich waar het om gaat, niet de intentie, niet het resultaat, maar de manier om tot een resultaat te komen. En die manier maakt op dat moment deel uit van de omgeving en dus van de natuur. De kunstenaar die wil zijn als een ruisend beekje, het willen opgaan in de natuur is een bekend thema. En toch hangen er resultaten in de ruimte, foto’s en video’s in de ruimte in een ingetogen geheel, beelden en beschrijvingen.

In zijn Unnoticed Art-project vinden anonieme artistieke acties plaats in de stedelijke omgeving zonder aankondiging of accentuering. Dat zijn opdoemende beelden die verdwijnen, soms zonder te zijn gezien. Nu zijn beelden te zien van landschappen die zijn wat ze zijn, ondanks dat iemand handelingen verricht die tot een beeld kunnen leiden. Wat ik zie is de vergeefsheid van dit alles en dat is mooi!

Camera – 2021

Looking without seeing – 2021

After I took this picture, I went to where the horizon touches the right hand side of this work. From there I walked to the left, where the horizon touches the left hand side. Walking this line took 19 minutes and 23 seconds.

After taking a snapshot several days earlier, I waited for the rain to stop and grabbed my tripod and camera. I then got into my car and drove towards the forest. I then left my car in the car park, took my equipment, locked the car and walked ten minutes to the location. I then set up my tripod and camera, took of the lens cap and started shooting.

After taking the shots I put the cap back on the lens, collapsed the tripod and walked back to where I left my car. I got in, drove back to my studio, parked the car and went inside. It had started to rain again.

Heaps – 2021

Studio Seine

NOU EN

6 juni 2021

Gisteren wandelde ik een rondje door Rotterdam om drie tentoonstellingen te zien die op mijn lijstje staan. Ik zal die dezer dagen apart behandelen, aangezien ik geen van die drie te kort wil doen.
De eerste is de tentoonstelling NOU EN die Daan den Houter bij galerie Frank Taal laat zien. Die tentoonstelling opende gisteren en de sfeer zat er met oesters en witte wijn goed in. Den Houter is een kunstenaar die zich met kunstzinnige conventies bezig houdt en daar steeds een twist aan geeft. Zo hield hij zich recent bezig met ijsschilderijen die in een tentoonstelling werden gehangen. Die smolten natuurlijk op de wand en de vloer en zo breidden de schilderijen zich uit tot een installatie die uit de aard der zaak aan een grote 3D-aquarel doet denken. Zo’n installatie is ook nu in de tentoonstelling aangebracht, maar nieuw zijn twee kleine ijskastjes waarin een ijsschilderij gekoeld getoond en bewaard kan worden. Dit werk geeft aan conserveren en aan het idee van het ijsschilderij een andere waarde. Het beeld doet ook denken aan De Aanschouw, de kleine vitrine bij café de Schouw aan de Witte de Withstraat waar met regelmaat het Overschilderschilderij wordt vernieuwd. Ook dat is een project van Daan den Houter.

Installatie Icepaintings

Installatie met Icepaintings

Icepainting klein met vriezer

Icepainting klein met vriezer

Het grootste deel van de tentoonstelling bestaat uit schilderijen waar de structuur de drager in duikt: negatieve schilderkunst! Ze zijn gemaakt door in mahoniehouten platen te frezen en in de sleuven dan verf in te gieten, die verf te laten drogen, te schuren, weer te frezen en weer te gieten enzovoorts tot aan het einde het geheel glad geschuurd wordt en het resultaat een wat ongrijpbaar kunstwerk is. De mahoniehouten drager functioneert als kader dat door de tekening in het hout een chique uitstraling geeft. De “schildering” bestaat uit dikke lijnen die parallel lopen, maar in het geval van de Twists zo onregelmatig zijn dat ze me aan spaghetti doen denken. Die lijnen hebben allerlei kleuren waarover de kunstenaar heel erg heeft nagedacht en waarbij hij diverse kleurenleren heeft gebruikt. Het resultaat is dat de verf een bijna digitale uitstraling heeft, felle kleuren die glad over de plaat bewegen. Ik vind zelf dat het allemaal bijzonder aantrekkelijk oogt en de conceptuele kant van het werk versterkt dit alleen maar. Naast de werken met lijnen heeft de kunstenaar ook nog gewerkt met stapelingen van vormen die doen denken aan torentjes die je met stenen op het strand maakt. Die vormen zijn op dezelfde manier uitgefreesd en met verf gevuld.
Het is verbazingwekkend hoe Daan den Houter zichzelf steeds weer opnieuw weet uit te dagen en er toch continuïteit blijft in zijn werk, zoals ook in deze tentoonstelling weer te zien is.

Untitled (Twist L 0121)

Untitled (Stripes M 0121)

Untitled (Stack M 0121)

Untitled (Twist L 0121)

overzicht met publiek

Kleine icepainting met vriezer

idem

nog een kleine stack

En een serie op grijze achtergrond

Galerie Frank Taal

Follow me, I’m your Bird

30 mei 2021

Bij galerie Lutz in Delft opende vandaag de tentoonstelling met bovenstaande titel: het zijn werken op papier van Euf Lindeboom en van Babette Wagenvoort. Laatst genoemde laat tekeningen zien en prints van haar werk uit de serie “Exercises in Drawn Protest”. De tekeningen tonen een clash tussen de natuur en cultuur: steeds een wolf in een stedelijke omgeving: wat ongemakkelijk werk, maar dat is ook de situatie die getoond wordt. Er zijn ook mooie collages met vogels, fotomateriaal en tekening die met de computer werden gecombineerd, (een foto daarvan was mislukt). De dames uit voornoemde serie van protesterende vrouwen vind ik het mooist, verrassend divers werk dat door een ontbreken van context de nadruk op de individuele vrouw legt. Een serie die niet verveelt door de typeringen die Wagenvoort erin aanbrengt. Zij toont een prettig soort engagement in haar werk.
Euf Lindeboom exposeerde eerder bij galerie Lutz, wat abstracte op architectuur gebaseerde schilderijen. Bij deze tentoonstelling laat zij speels werk op papier zien met veel vogels. Aan het begin van de galerie hangt een serie werken op papier die op architectuur zijn gebaseerd en die vind de puritein in mij toch het meest interessant, hoe geestig en vindingrijk die andere werken ook zijn.

Babette Wagenvoort: een wolf…
in de achtertuin…
Babette Wagenvoort: Exercises in Drawn protest
Babette Wagenvoort: Exercises in Drawn protest
Euf Lindeboom
Euf Lindeboom
Euf Lindeboom

Galerie Lutz

Petite Marée

21 maart 2021

Het lijkt er op dat er weer wat dingen mogelijk zijn in de galeriewereld: de uitnodigingen voor tentoonstellingen (op afspraak te bezoeken!) stapelen zich op. Een nieuwe lente wellicht, maar we moeten zien wat recente inzichten weer opleveren. Vandaag was de eerste dag van een tentoonstelling bij galerie Lutz in Delft. De Haagse beeldhouwer Maarten Schepers werd uitgenodigd zijn werk in een galeriecontext te presenteren. Dat is nog niet veel gebeurd, over het algemeen toont Schepers zijn werk in het alternatieve circuit waarin hij ook actief is bij stichting Ruimtevaart in Den Haag. Daarnaast heb ik zelf met hem en Ellen Rodenberg veel tentoonstellingen gemaakt in binnen- en buitenland met EX-MÊKH.
Ik vind dat deze galerie-context zijn werk bepaald geen kwaad doet. Eerder was Schepers erg bezig met het contrast tussen natuur en cultuur: hij combineerde natuurlijke structuren met door de mens bedachte vormen. Bladnerfstructuren gebruikte hij bijvoorbeeld als achtergrond voor architectonische plattegronden of in combinatie met huizen, tafels of stoelen. In zijn werk nemen woonelementen en huizen een grote plaats in door een fascinatie voor en een actieve deelname in sociale verbanden. Tijdens een residency in Yogjakarta in Indonesië maakt hij de installatie House of Eggs, een gestileerde huisvorm die een vervolg kreeg als Shelter in het EX-MÊKH project Takes Five waar hij een huis op een sokkel plaatste. Dit denken over architectonische vormen heeft hem nooit verlaten en in deze tentoonstelling zien we dan ook een aantal schetsen voor grotere sculpturen die een zen-achtige eenvoud hebben en geraffineerd gebruik maken van reflectie en licht. Voor deze sculpturen heb ik een zwak, maar er is meer: zo hangen aan een muur diverse kapstokken waaraan diverse organische vormen zijn opgehangen en elders steken wormvormige trofeeën in een strak patroon uit de muur. Bovendien staan twee grote sculpturen opgesteld, een in de voorruimte en een in de vide tussen galerieruimte en kantoor. De eerste, Tree of Life, bestaat uit een pilaar waarin borden zijn geschoven. Over de pilaar is een organisch materiaal uitgestort dat van boven over de borden omlaag kruipt. De tweede, Floating, eerder te te zien in Quartair, is een kwalachtige vorm met daarop een blauwe gestileerde stad. In de dragende vorm is een half transparante zak aangebracht waarin een zacht licht gloeit. In combinatie met de in de vide aanwezige vegetatie is de plaatsing enorm suggestief. Het werk geeft aan dat in de kunstenaar een tweede dichotomie sluimert: hij maakt vrij formeel werk, maar sommige werken worden ook heel anekdotisch. Zo bij elkaar is het een enorm aansprekende tentoonstelling die een bezoek aan Delft zeker rechtvaardigt!

Tree of Life 2017 – 2021
Model 7 – 2017
Model 2
Trofeeën – 2019
Model 4 – 2017
Model 11 – 2021
Trees of Forest – 2017
Model 10 – 2017
Hanging 4 – 2021
Floating – 2008 – 2019

Galerie Lutz

Artist in the World

21 februari 2021

In een annex van het Hilton in Amsterdam namen André Smits en Monika Dahlberg gedurende drie weken hun intrek op uitnodiging van de Rotterdamse kunstenaar Herman Lamers. Zij waren daar om daar in het openbaar een installatie te maken waarvan de opbouw gevolgd kon worden. Bezoekers werden voor de gedane arbeid gefotografeerd en die foto’s van een oneindige rij bezoekers werden vervolgens op Instagram en Facebook gepubliceerd wat natuurlijk weer nieuwe bezoekers opleverde. Zo was ik ook nieuwsgierig geworden en toog ik de laatste dag van het project naar Rotterdam om De ruimte is een grote betonnen doos met pilaren en etalageruiten. Centraal in de ruimte werkte Monika Dahlberg aan haar “Gatekeepers” waarvan ik het derde exemplaar te zien kreeg: een groot sculptuur gemaakt uit overal gratis beschikbare kartonnen dozen. In de ramen stonden nog een aantal fraaie kleinere exemplaren op sokkels: mythische wezens gemaakt uit maatschappelijk overschot!

Hieromheen waren de hoge witte wanden gevuld met de zwerftochten van de Artist in the World, André Smits. Zoals genoegzaam bekend maakt deze kunstenaar foto’s van kunstenaars in hun atelier en publiceert die vervolgens op de site Artist in the World. Parallel aan deze activiteit maakt hij al enige tijd wandschilderingen waarvan hij een soort mind-maps maakt over zijn avonturen met de steden en de kunstenaars die hij bezoekt. Hij heeft daarvoor een effectieve techniek ontwikkeld die snel en doeltreffend is. als je zo’n grote moderne ruimte ziet waarvan de wanden geheel met die schilderingen zijn gevuld moet je wel onder de indruk raken van het geheel en daarnaast van het project dat beschreven wordt. Het geeft de indruk van een oer-grot en de gatekeepers van Monika Dahlberg passen daar naadloos in!

Monika Dahlberg: Gatekeeper – 2021
André Smits: Artist in the World
André Smits: Artist in the World
André Smits: Artist in the World
André Smits: Artist in the World
Geïmproviseerde crowdfunding-actie
Monika Dahlberg: Gatekeeper
Monika Dahlberg: Gatekeeper
Monika Dahlberg en André Smits

Hilton Art Lab

Abstract Realisme of Algoritmische Magie

20 september 2020

Bij Frank Taal hangen al enige tijd nieuwe doeken van een oude bekende: Diederik van Kleef, bekend van kunstenaarsboeken en meer. Sinds een paar jaar is hij verhuist naar de Franse Campagne en praktiseert hij daar het schilderen waarbij hij zich laat inspireren door de erfenis van Mondriaan. Waar Mondriaan echter erg strak en rigide zijn ideeën op doek uitvoerde zijn die ideeën voor van Kleef slechts een begin van een reis waarvan het einde lang niet zeker is, maar meer dan eens tot bijzonder goede doeken leidt. met een eigenzinnige houding pulkt en trekt hij aan de thema’s van Mondriaan en eindigt hij in fraai organisch werk waarin de erfenis van Calvijn oplost in levendige kleurige doeken waarin zelfs een sprankje romantiek opduikt in een plotseling in de geometrie opduikend stukje dijbeen of een blozende wang.
De combinatie met het werk van Mike Ottink, een vriend van Diederik die ik eens bij de roemruchte knijpkattentoonstelling leerde kennen, werkt erg mooi: Ottink is duidelijk iemand van de ratio die op basis daarvan en met behulp van computerbegrippen op minimalistische wijze experimenteert met zijn materialen en tot interessante resultaten komt. Hij maakt ook prachtige boeken die ingelijst worden, maar op zo’n manier dat je dagelijks een een pagina kan omslaan om zo het werk te veranderen. Zijn wandsculptuur vond ik erg mooi en relevant naast de schilderijen die hij maakt, een fijne tentoonstelling met werk dat elkaar versterkt!

Diederik van Kleef: De schilder en zijn model – 2018

Diederik van Kleef: Drie meisjes – 2018

Mike Ottink: ?

Diederik van Kleef:?

Diederik van Kleef: New York City, studie Centre Pompidou – 2017

Diederik van Kleef: ?

Diederik van Kleef: Rode gloed – 2010

Mike ottink: Static Refresh Rate – 2019

Mike Ottink: Hidden in plain sight – 2019

Mke Ottink: boek

Met eenvoudige bladermogelijkheid

Mike Ottink: Algoritmmagic – 2019

Diederik van Kleef: Onderbrekend Raster 2020

Mike Ottink: Vlnr Photon, Phonon, Boson – 2015 en Approximate Determination – 2015

En dan ligt daar ook nog Handboek III, vvan en over Diederik van Kleef waaraan ook uw verslaggever nog een bijdrage heeft geleverd. Het boek kreeg de prijs voor het beste boek en lag daarvoor in het SM.

Galerie Frank Taal

chmkoome/keeskoomen

29 maart 2020

Nog een bericht uit het archief: Kunstvlaai 2012 de line up van de door mij gecureerde tentoonstelling chmkoome/keeskoomen

2 december 2012

Klik op het plaatje voor het volledige verslag!

En ik vergeet dat we toen ook twee keer het Malieveldproject in het Beatrixpark hebben gedaan bwv gastprogrammering:

1 december 2012

Klikt u maar op het plaatje met werk van Angeline Dekker voor de editie van 1 december 2012

Kunstvlaai

Open ateliers

5 maart 2020

Na een lange treinreis en een wandeling door een nat en verlaten Maastricht bevond ik me opeens in de Jan van Eyck academie die vandaag open ateliers heeft. De postacademische opleiding die daar gevolgd kan worden is naast de Ateliers en de Rijksacademie de derde plek in Nederland waar een residency kan worden uitgevoerd. Dat geldt voor kunstenaars, die zich tegenwoordig bezig houden met een veelheid aan disciplines, maar tegenwoordig ook voor schrijvers en dichters. Daarnaast is er een mogelijkheid voor curatoren, kunstcritici en andere kunstprofessionals een korte termijn-residency te volgen.
De sfeer is aangenaam, veel mensen komen binnen, maar het wordt niet al te druk. Ik heb enige moeite overzicht te krijgen van het gebouw, maar de uitgereikte plattegrond en de eerste koffie maken eea snel duidelijk. Het blijkt een aangenaam gebouw te zijn: niet veel ruis, want er is vermoedelijk behoorlijk opgeruimd, en het redelijk moderne gebouw is tegen de stadswallen aan gebouwd, waardoor verschillende niveaus en mooie binnentuinen toch een afwisselend beeld geven. De studios zijn naar mijn smaak prettig van ruimte en licht. Niet alle presentaties vinden daarin plaats, maar waar dat wel zo is voldoen ze zeker. Bij mijn rondgang zag ik ook dat de faciliteiten prima zijn en in de studio’s kon ik ook zien dat daar volop gebruik van wordt gemaakt. Vooral een uitgebreide grafische werkplaats maakte indruk op me en dat de van Eyck een eigen uitgeverij heeft vind ik erg chique.
De studenten komen zoals dat tegenwoordig gewoonte is overal vandaan, ik vond het erg fijn te merken dat ze zich ook veel met hun achtergrond bezig houden zonder mee te gaan in de waan van de dag. Er lijkt een fijne onderlinge sfeer te hangen wat in diverse samenwerkingen tot uiting komt. Bij deze een overzicht van de residenten die mij opvielen:

Christopher Meerdo: Bundle Umbra – met bestandensets van hackers en klokkenluiders die hij vindt op het dark web maakt de kunstenaar deze fraaie wandplastiekjes

Marielle Chabal: in een grote publieke ruimte heeft deze energieke kunstenaar een installatie gemaakt waarin ze een aantal disciplines combineert om de toeschouwer te betrekken bij het bouwen aan het betere toekomst.

Een videoregistratie van een happening met zelfgemaakte decorstukken als kleding

En teksten zijn ook erg belangrijk voor haar

Domenico Mangano & Marieke van Rooij bestuderen in hun project “The Unique Copy” twee simulacra die in het begin van de vorige eeuw in de mergelgrotten van Valkenburg werden gerealiseerd: een replica van een Romeinse catacombe en een replica van een kolenmijn…

Anna Moreno speelt met oude utopieën zoals het project Global Tools door de beweging Radical Architecture met aan het hoofd Ettore Sottsass

Zo liet zij een modulaire sofa bouwen door een grote meubelproducent die ze als performatief decorstuk liet gebruiken in een avant-garde disco in Florence

en maakte daar ook video’s mee waarbij dans een onderdeel van het gebeuren was.

Shana Hoehn: intrigerende beelden

Studio Ossidiana uit Italië is een bureau dat zich bezig houdt met architectuur, beeldende kunst en design, dit zijn schetsen voor vogelhuizen

En dit zijn duiventillen in de tuin van het instituut. Achter een beeld van Kristina Sedlerova-Vistanen

Jorge Menna Barreto & Joélson Buggilla met een ecologisch project

Waarbij het kweken van kruiden in de studio plaats vindt

En de presentatie van een vergezellend boek er met weinig middelen gelikt uit ziet

Nog een werk van Shana Hoehn, een figuur door werpmessen gevormd, als in een dans gevangen…

Tatiana Istomina heeft erg veel gevoel voor materiaal waarmee zij onderzoek doet naar bepaalde thema’s

En dat doet ze op verschillende wijzen, een materiaalgebruik wat me aan spreekt .

Parasite 2.0 is een onderzoeksbureau voor architectuur, vormgeving en scenografie waarmeezij een gevoel voor humor niet schuwen

het collectief ontwikkelt instrumenten voor gedeelde leefomgevingen

Lotte Reimann toon Hinterland over gender in een landelijke omgeving waarbij zij foto’s van internet gebruikt van een fotograaf die landschappen met hoogspaningsmasten fotografeert. Die fotograaf heeft ze benaderd en met hem heeft ze gecorrespondeerd en ze is zelfs  een keer mee gereden op zijn zoektochten

In de film die volgde heeft ze naast foto’s van die fotograaf ook eigen foto’s verwerkt waardoor een vreemd spanningsveld ontstaat

Martin Groch gebruikte de vloer en de muren van het gebouw voor zijn werk

waarbij hij zijn werk zorgvuldig plaatst.

Alu Abu Asad is een Palestijn die immigranten met exoten uit de plantenwereld vergelijkt

Ga je daar de strijd mee aan….

Of verzorg je die liefdevol?

Mehdi Georges Lahlou is een Algerijn die in Frankrijk studeerde en hier zijn persoonlijke mythologieën laat zien. De palmboom is een element wat in het Islamitisch paradijs hoort

En de 72 hoofddoeken, licht bewogen door een zachte wind, zijn van de vrouwen die hem opwachten in het paradijs

Elise Eeraerts heeft ook gevoel voor materiaal dat ze combineert met surrealistische figuratie

Femke de Vries verzamelt kleding met opschriften die niks met het merk te doen hebben en (vooral) vrouwen in hun onzekerheden proberen te raken.

 

Kent Chan bouwde in zijn studio een “Hot House”, een ruimte voor tentoonstellingen en events. Hier voert hij een performance uit door een serie tekeningen van soldaten uit Vietnam te tonen en over de doelstellingen van het leger te vertellen.

Jan van Eyck

As if…

1 maart 2020

Vandaag opende bij galerie Lutz in Delft voor het eerst sinds jaren weer een solotentoonstelling van Ellen Rodenberg. Haar installaties en performances, zoals die met EX-MÊKH, getuigen van een enorme creatieve energie die met grote gebaren wordt geuit. In deze galerietentoonstelling toont ze echter kleiner werk in een ruime opzet waardoor de elementen uit haar schilder-onderzoek duidelijk naar voren komen. We zien verschillende beeldthema’s waarmee ze zich al jaren bezig houdt terug komen en soms gecombineerd worden. Die beeldthema’s komen voort uit directe observaties uit haar omgeving die dan in meer of meerdere mate geabstraheerd worden. Het gevolg is bijvoorbeeld dat met een architectonisch gegeven perspectivische lijnen in een abstract doek verschijnen waarin zo ruimte ontstaat of dat de lijnen van een luik waardoor het zonlicht binnenvalt voor een aantal abstracte vormen als repoussoir gaan werken waardoor ook weer ruimte ontstaat in het beeld.
Zo apart op een wat kleiner formaat leidt dat tot mooie kleurige doeken. Daarin herkennen we soms ook parallellen met andere schilders die dergelijk onderzoek uitvoeren zoals bijvoorbeeld Raoul de Keijzer, maar het werk van Rodenberg heeft zeker een eigen signatuur die zich tegenwoordig tot een aantal disciplines heeft uitgebreid. Het pure schilderen kan echter in deze sterke tentoonstelling bij galerie Lutz bewonderd worden!

Perspectivische lijnen

Parallellen…

Ook taaltekens zijn aanleiding

Dit doet me dan weer aan een Amerikaans abstract expressionist denken: Joan Mitchell

Pure schilderkunst

waarin het omdraaien van het beeld een schilderkunstige handeling kan zijn

Of waarin een bijna impressionistisch handschrift verschijnt

Les volets..

Op een of andere manier moet ik hier aan breipennen denken die overigens een sterk doek opleveren.

Galerie Lutz