I Spy, I Spy a Little Lie

14 december 2017

Op deze dag bezocht ik Maastricht om sentimentele redenen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om ook Marres (Marréés zeggen ze daar) te bezoeken. Ik was er nooit geweest en het blijkt nu een mooi gebouw te zijn, de voormalige woning van een bierbrouwersfamilie die na een hele geschiedenis nu als kunstpodium functioneert. Te zien was een tentoonstelling in de serie Marres Currents, waarin opkomende curatoren met vers afgestudeerde kunstenaars samen een tentoonstelling maken. Tot mijn aangename verrassing waren er ook twee deelnemers van het Apprentice Master Project van vorig jaar vertegenwoordigd met prima werk, het geheel deed dan ook wel denken aan een extended AMP: de moeite waard om te bezoeken en dat geld voor de ruimte zeker ook!

Alejandro Cerón: Colonial Cocktails

Maria Gil UlldemolinsTraversing the land of Nothing it is easy to get lost

Maria Gil UlldemolinsTraversing the land of Nothing it is easy to get lost

Aurélie D’Incau: Sailing Dit is een installatie waarin bezoekers tussen de golven dienen te fietsen. die interactie met en activering van het publiek is kenmerkend voor haar aanpak. Aurélie is een van de AMP-alumni die een erg goede indruk maakt

Nadia Perlov: Maybe Paradise

Johanna Odersky: The Comfortable Ones, Johanna beplakte samen met Nadia, waarmee zij in een ruimte exposeert, het raam ook met folie, waardoor het licht in de ruimte gefilterd wordt

José Montealegre: Jungle, Shoreline, Ruins

Nog een AMP-alumnus, Remko van der Auweraa: Between two steep Walls of Basalt, een installatie met uitgesneden panelen waarin afbeeldingen van een 16e eeuws naslagwerk over de nieuwe wereld verwerkt zijn.

Het zijn afbeeldingen uit een onschuldige tijd

De animatievideo maakt ook deel uit van een wat gecompliceerde installatie

Dan nog een participatie-werkje van Aurélie D’Incau: publiek wordt geacht een doosje te pakken en iets aan de tekst toe te voegen.

Gary Farrelly: Office Installation (Office for Joint Administrative Intelligence)

Maria Gil Ulldemolins: Traversing the Land of Nothing it is easy to get lost

Je$uus: LaLaLa – Video Handala Will not Grow Up Until He Can Go Home – het Palestijns Israëlisch conflict verbeeld in een installatie

Je$uus: LaLaLa

Je$uus: LaLaLa

Felix Breidenbach: Daedalus Tower , een installatie met een archief gestructureerd als een server, maar dan niet digitaal

Marres

Advertenties

Afscheidstentoonstelling

29 oktober 2017

De Grunerie in Oegstgeest stopt als expositieplek en concertruimte. Het woonhuis van Rita Hijmans heeft jarenlang als zodanig gefunctioneerd, uw correspondent heeft er twee maal aan een expositie mee mogen doen en heeft dat ervaren als een warm bad. Het huis en de persoonlijke leefsfeer van de bewoners laten het geëxposeerde werk uitkomen als was het een geheel. De openingen en maaltijden die georganiseerd werden tijdens de exposities met behulp van de kunstenaars leverden heel levendige en in meerdere opzichten bevredigende avonden op. Rita was zelf steeds vrij onnadrukkelijk aanwezig, maar zorgde wel dat alles liep. Zelf is Rita Hijmans componiste wat de muzikale invulling van het pand verklaart. Tijdens de expositie worden elders uitvoeringen van haar werk georganiseerd. Tijdens de opening van deze tentoonstelling werd opgetreden door een zangeres met gitarist en Esther Apitulay speelde soloviool met twee stukken van Bach. In de tentoonstelling hangt werk van bijna alle kunstenaars die ooit in de Grunerie hebben geëxposeerd. Een mooi overzicht van een voorkeur voor lyrisch, speels en soms esthetisch of formeel werk dat natuurlijk in deze omgeving opgaat!

Het openingswoord werd gedaan door een vriendin van Rita

Het was wel heel erg druk in het hele pand tijdens toespraak en muziekoptredens. Hier boven de luisteraars een werkje van Auke de Vries.

Jessica Muller

Links en rechts van de Comtoise: werk van Barney de Krijger

Veel hing in de studeerkamer, maar fotograferen was moeilijk

Het schilderij is dacht ik van Nono Hoekstra, de keramiek en de sculptuur weet ik niet.

Judith van Bilderbeek

Ellen Rodenberg

Bij de entrée nog een subtiel werkje van Auke de Vries

Links werk van uw correspondent en rechts een schilderij van Marijke de Wit

Erg gave krijttekeningen van Jonas Snijder

Mooi geplaatst: een sculptuur van Maarten Schepers

Het publiek tijdens een optreden

van Esther Apitulay die Bach speelt voor Rita

En dan valt de avond…

De Grunerie

Rondje Rotterdam

11 september 2017

En dan heb ik ook nog een rondje galeries gedaan, om praktisch te blijven: allemaal niet te ver van mijn eigen expositieplek. Eerst bezocht ik Cinnamon, een vrij nieuwe galerie die werk van Robert Roest en Indrikis Gelzis laat zien. Eerst genoemde ontleent zijn beelden van het internet, abstracte beelden die duidelijk op elektronische weergave gebaseerd zijn. Het contrast met de vrij klassieke schildertechniek levert een aangename spanning op. De beelden van Gelzis zijn van staal met gedeelten die met stoffen moffen omkleedt zijn. Ze hangen in sterk geplooide gordijnen wat het effect van de moffen nog versterkt. De vormen lijken geschematiseerde mensen of lichaamsdelen waardoor het geheel ook wat theatraals krijgt. Toch vraag ik me af hoe het werk tegen een kale muur oogt.

Robert Roest

Robert Roest

Indrikis Gelzis

Indrikis Gelzis

Vervolgens Joey Ramone, altijd verrassend wat zij brengen. In dit geval is het de  Bulgaarse kunstenaar Vitali Komitsky die in zijn werk een sterk bewustzijn van de kunstgeschiedenis toont en daar ook commentaar op geeft. Leuk speels werk!

Een Giacometti leger

Van de andere kant lezen we “Always There”

Met constructivisten is de kunstenaar ook bekend

Life down under!

En nog een 3D paradox

Rianne Groen draait een interessant programma, het is altijd de moeite even binnen te lopen. Nu is een solo van Wouter van der Laan te zien die zijn atelier in de galerie heeft gedumpt. Niet voor niets, want door deze presentatie zien we dat zijn schilderijen direct gevoed worden door zijn werkomgeving. Daarin zijn in details kleine beelden te zien, soms elementen uit zijn grote schilderijen, die op zich al een kunstwerkje zijn. Een gave tentoonstelling waar na enige moeite veel plezier aan te beleven valt.

Bij Galerie Frank Taal is een welhaast museale opstelling te zien met werk van Jan ten Have, 3D werk met porselein.  Ten Have kende ik eerder als formalistische schilder, maar hier laat hij beelden zien en die zijn minimalistisch, maar speels gebracht. De dragers van het porselein maken onderdeel uit van het beeld en door de kleuren van het porselein en de dragers krijgt het geheel een etherisch karakter.

En tot slot heeft Koes Staassen bij galerie Cockie Snoei een tentoonstelling gecureerd onder de naam “Oracles and Obsessions” . Hij nodigde kunstenaars uit waardoor hij werd geïnspireerd of die hij bewondert. Zelf maakt hij homo-erotische kunst en het zal niet verbazen dat hij kunstenaars met zinnelijk werk uitnodigde. Het is een mooi consistent geheel geworden waarin ik verrast werd door een paar kunstenaars wiens werk ik nog niet gezien had.

Timothy Philips: Still life – 2016

Tom de Pekin: Decors Volca-niques II – 2015

Elijah Burgher: The Dead Know Everything – 2017

Elijah Burgher: Counting the Minutes of Descent – 2017

Links – Johanna Schweizer: Lodewijk – 2016 Rechts: Kinke Kooij: Sweet Care 2 – 2015

Kinke Kooij: ?

Johanna Schweitzer: Old Jesus – 2015

Koes Staassen: Precious Containment – 2017

Koes Staassen: Curious Play II (L. v. K. August 20 2017) – 2017

 

Cinnamon

Joey Ramone

Galerie Rianne Groen

Galerie Frank Taal

Galerie Cockie Snoei

 

Boijmans van Beuningen

10 september 2017

Gisteren was ik ook even in het museum in Rotterdam om de tekeningen van Richard Serra te zien. In de tijd van het installeren van Waxing Arcs kon je hem op de knieën prachtige monumentale tekeningen zien maken, met grote klonten  oilstick in de vuist op papier werkte hij op zijn knieën op de vloer. Ik was daar erg van onder de indruk en dat veranderde niet als ik weer nieuw werk van de kunstenaar zag. Dit was dan ook een tentoonstelling waar ik naar uitgekeken heb en dat bleek niet onterecht. In vijf series laat Serra zien waaraan hij zijn faam te danken heeft. Een aantal grote monumentale tekeningen onder de naam “Rift-Series” zijn in een gang opgehangen waarbij elke tekening een eigen nis krijgt. Hierdoor zuigen de diepzwarte tekeningen je aandacht helemaal op, door het formaat en door de witte “scheuren” die in de duisternis zijn vrij gelaten.
De Rotterdam Horizontals  en Rotterdam Verticals zijn variaties op horizontale en verticale lijnen waarbij ik direct aan de Hollandse landschappen en de Rotterdamse skyline denk, verleden en heden van de polder. Een associatie met Mondriaan ligt ook voor de hand. De series Composites en Rambles zijn onderzoeken naar hoe een vlak gevuld kan worden met diverse materialen als pigmentpoeder, etsinkt, stof etc. Dichtheid van het oppervlak en de aard van de diverse materialen en de rol die zij in dit gegeven spelen zijn belangrijk.

Rift drawing

Rift drawing

Rotterdam Horizontal drawing

Rotterdam Horizontal drawings

Rotterdam Vertical drawings

Ramble drawing

Composite drawings

In Boijmans staat ook een grote installatie van Sylvie Zijlmans en Hewald Jongenelis die geïnspireerd is door hun verhuizing naar Amsterdam Noord en door hun engagement met de daar spelende maatschappelijke onderwerpen. Samen met bewoners van de buurt hebben zij onderwerpen in kaart gebracht en performances uitgevoerd met archetypische figuren. Met het materiaal dat daarvan gemaakt is werd deze installatie nu in een van de grote bovenzalen van het museum gecreëerd. Ik was vooral onder de indruk van de effectieve manier waarop zij met rode en zwarte verf illustraties en tekst op de verschillende onderdelen van het geheel wisten te plaatsen. Ik was er te kort om inhoudelijk een mening te vormen, maar bij deze toch een indruk:

Overzicht installatie

Een hek is er omheen geplaatst, met daarop de maskers van de diverse archetypen gespietst

Zoals gezegd zijn de illustraties bijzonder effectief

En ook gewoon mooie tekeningen

Dit is de achterkant van een groot projectiescherm waarvoor een tribune staat vanwaar je videos van diverse performances kan zien

Dit is een foto in een van de gebouwtjes met een opname van een actie in A’dam Noord.

Een zijkant van een van de gebouwtjes waarin video, geluid en foto’s te zien zijn

Terzijde van het hek staat een bijzonder irritant ventje tegen het hek te schoppen wat best herrie geeft. Ook een archetype wellicht?

Dan was er ook nog een zaal met werk op papier van de mij onbekende Gunnel Wahlstrand uit Zweden. Het zijn minutieus met verschillende soorten inkt gemaakte tekeningen die gebaseerd zijn op foto’s uit haar jeugd, de enige verbinding die zij met haar vader heeft. Het zijn grote landschappen, portretten en interieurs die soms geheel en soms gedeeltelijk zijn weergegeven in een bijzonder knappe techniek. Prachtig werk, het doet denken aan het camerawerk van Sven Nyqvist in de zwart-wit films  van Ingmar Bergman:

 

Museum Boijmans van Beuningen

Fresco e Fruttato

9 september 2017

Naar aanleiding van de Uitdagen Rotterdam werd de B-cademie uitgenodigd een tentoonstelling te maken om ook beeldende kunst in het festival vertegenwoordigd te laten zijn. Daartoe werd een grote betonnen ruimte aangeboden waar heel veel te zien zou kunnen zijn, maar te elfder uren werd dat veranderd in een veel kleiner chique winkelpand aan de Kruiskade, tegenover Oger (waar ook onze MP zijn pakken van betrekt). Dit pand was een betrekkelijk goede ruimte om de kunst die was aangemeld te herbergen. Anique Weve en Lisa Blaauwbroek, die respectievelijk als curator en als productieassistent de tentoonstelling manageden hebben een wonder verricht met het inrichten van de tentoonstelling waardoor een levendig geheel nog steeds te bezoeken is tot zondagavond 18.00 u. Uitgenodigd werden alumni en begeleiders van de Bcademie. Bij deze een indruk:

Affiche: Anique Weve

Hilde Onis: You’ve grown so much – 2017

Mariëlle Buitendijk: vlnr Palet – 2017 en Secundaire kleuren – 2017

Rowanne Settels: Vuurtorentje van vier kanten bekeken – 2017

Daan den Houter: Een drankje voor de opening, een shot Vodka-jelly!

Fleur van Geenhuizen: Morph- 2017

Charlotte Ursem: Domesticity

Tessa Biemans: Z.T. – 2017

Sander Reijgers: Z.T. – 2016

Phed Flip: Ancient Tupperware: – 2017

Gilbert van Drunen: Z.T. – 2017

Marjolein de Wit: Z.T. – 2016

Lisa Blauwbroek: beiden – Z.T. – 2017

Phed Flip: Marshmellow Table – 2017

Links – Jeroen Vrijsssen: Anomalie – 2016, rechts – Niels Post:On Spam, Comment Spam # 32 – 2017

Kees Koomen: Z.T. (E Pluribus Unum) – 2017

Zaaloverzicht

V&B: Z.T. – 2017

Entree tentoonstellingsruimte

Daan den Houter installeert zijn Ice-painting #6 – 2017

Hangk!

Vervolgens neemt hij het woord om de bezoekers welkom te heten

Waarna curator Anique Weve het overneemt

In de loop van de avond voert Marjolein Rijks een performance uit in de “Momentum”-serie

Na een kritische blik is het goed

In de loop van de avond smelt het ijs-schilderij steeds verder, vergankelijkheid in de kunst!

Maar het werk van Marjoleini Rijks woekert nog steeds door!

Fresco e Fruttato

En trendbeheer was er ook!

Réflections (inrichten)

22 augustus 2017

Uw correspondent aan het werk

Harald van Noordt en Bert-Jan van Broekhuijsen kijken kritisch

Om vervolgens haarfijn uit te meten hoe het moet komen

Het is geen icoon, maar komt wel hoog

Zaakoverzicht opbouw

Er is ook nog een opkamertje

Links- Harald van Noordt: Sorgue, rechts – Kees Koomen: A Night in Hell en Prayer in Limbo

Museum Waterland

Best of the Apprentice Master Project

13 juli 2017

Vandaag vond de seizoens-afsluiting van het Apprentice Master Project in Kunstpodium T in Tilburg plaats. Tijdens de opening van de “Best of” werd ook de Jan Naaijkens prijs uitgereikt aan een door de jury bepaalde kunstenaar. De prijs, die wordt beschikbaar gesteld door het Noord-Brabants genootschap, bestaat uit een geldbedrag, een solotentoonstelling en een inspiratiedag met de Jan Naaijkens-junior prijswinnaar. De kandidaten voor de prijs waren eerder door Marleen Hartjes, voormalig directeur Kunstpodium T, en ondergetekende in de functie van jaarmeester bepaald: het waren Machteld Steukers, Maureen Jonker, Nuni Weisz en Chris Rijk.

De tentoonstelling is bijzonder geslaagd, bij elke kunstenaar kan je zien dat ze in hun afstudeerjaar een ontwikkeling hebben doorgemaakt. Als geheel vind ik het een van de beste in de serie van 22 die we hebben gehad. Bij deze een indruk en de uitreiking van de Jan Naaijkens prijs:

Maureen Jonker onderzoekt het menselijk lichaam als onderdeel van installaties die ze bouwt. Ze doet dit door live performance zoals hier, maar ze gebruikt ook fotografie als medium. In beide gevallen is het de ruimte samen met het lichaam(sdeel) als sculpturaal element in de installatie die het geheel een bepaalde spanning geven.

Hier een werk in twee dimensies

Over gelaagdheid gesproken…

Chris Rijks werk provoceert en ondervraagt de legitimiteit van het kunstenaarschap en zijn identiteit op een levendige en originele manier. Hij onderzoekt diverse materialen op hun mogelijkheden en ook de manier van presenteren levert verrassende inzichten.

Zo is keramiek alom tegenwoordig, maar werkt hij recent ook met textiel

en verheft hij zijn werk ver boven het publiek.

Terwijl dit soort eenvoudige werkjes nonchalant op de vloer worden geplaatst

In het wandkleed zijn allerlei moderne technieken gebruikt

Machteld Steukers heeft een liefde voor materialen en vooral materialen uit de bouwmarkt. Daarmee weet ze verrassende werken te maken die op originele manier in de ruimte geplaatst worden.

Combinaties van materiaal en onderwerp en verschillende materialen met elkaar leveren erg mooi werk op.

Zoals de combinatie van styrofoam en porcelein met een kekke trekband

of dit geheel

Dat tot in de details de moeite waard is

Nuni Weisz laat hier een  installatie zien genaamd “Components for an acoustic environment” waarin bezoekers worden aangemoedigd te participeren en muziek te maken. Het grootste werk is prachtig

en er is tot in details over nagedacht. Een papieren band met tekeningen en perforaties draait rond door een muziekapparaatje. De perforaties veroorzaken de muziek.

De tekeningen bepalen de perforaties

Meer onderzoeksmateriaal

En twee werken waarbij het hoofd tussen de bollen moet geplaatst worden

en een knikkerschaal waarmee geluid kan worden gemaakt

In de tuin probeert Jip een instrument uit dat bestaat uit een holle stam waarop een vingerpiano is geplaatst. Als je je hoofd in de stam plaatst hoor je je eigen muziek keihard!

Na de traditionele gezamenlijke maaltijd wacht ieder op de jury

Die op zich liet wachten, maar de voorzitter van het Noord-Brabants Genootschap nam het woord om de prijs te verklaren

En kunstenaar Paul Bogaers, die samen met galeriehoudster Ingrid Luijcks en Niels Engel (MU, Eindhoven) de jury vormde maakte de prijswinnaar van de Jan Naaijkensprijs 2017 bekend.

Het was niet Maureen Jonker

niet Chris Rijk

ook niet Machteld Steukers

maar Nuni Weisz

die de prijs verrast in ontvangst nam

en erg gelukkig was met dit resultaat

Waarna nog menig glas gedronken werd.

Kunstpodium T