Poems for Earthlings

12 januari 2019

In de oude kerk in Amsterdam is een installatie te zien die is gemaakt door Adriàn Villar Rojas een Argentijnse kunstenaar van internationale faam. Hij pakte de onderdelen van de kerk zoals pilaren en muren in met zakzakken die gestut worden door houten wanden. De ramen werden bedekt met matrassen. Het resultaat is een diepdonkere ruimte die alleen nog maar verlicht wordt door kaarsen. De kroonluchters die in de kerk hingen zijn omlaag gehaald en in houten stellingen gehangen. Daarin branden de kaarsen. Het is een klassieke wijze om dit soort gebouwen en de waardevolle onderdelen erin te beschermen tegen oorlogsgeweld en een tijdloze sfeer van onheil hangt dan ook in de ruimte.
In de nu wat gedempte akoestiek van de kerk klinken geluiden: het is een compilatie van muziek, babygeluiden, vogels, regen, de stem van Martin Luther King en nog veel meer. Dit is naar zeggen van de kunstenaar ook cultureel erfgoed dat beschermd dient te worden.

Dit is een indrukwekkende installatie die op subtiele gelaagde wijze de waarde van dit erfgoed aantoont (het raakt je in deze theatrale situatie nogal), maar ook laat ze mooi zien dat het ontbreken van een maatschappelijke de waarde van de getoonde elementen verandert. Ik heb in ieder geval met veel bewondering in de oude kerk rondgelopen, een bezoek kan nog tot einde april.

Overzicht middenschip
Gewatteerde ramen
Voor het orgel
Zijbeuk
Gedragen kroonluchter

Oude kerk Amsterdam

Markers

10 januari 2020

Ron van der Ende staat bekend om zijn reliëf-weergaven van technische hoogstandjes: eerst Amerikaanse auto’s, maar later ook de Euromast en satellieten. Hij gebruikt daarvoor sloophout dat hij op kleur selecteert en waarmee hij vervolgens de objecten “schildert” met de kleuren die beschikbaar zijn. Toen ik de nieuwste werken zag werd ik weer nieuwsgierig. Hij had reliëfs gemaakt van archeologische voorwerpen die van zichzelf al een patina hebben en nu met sloophout een soort verdubbeling van dat patina zouden ondergaan: hoe zou dat worden? Vandaag was de opening bij Ron Mandos en ik zag het werk: het sprak me enorm aan! Terug in de cultuurgeschiedenis, naar eenvoudige vormen met soms gecompliceerde ornamenten. Ik werd terug gevoerd naar de lessen pré-christelijke cultuur in de eerste jaren van mijn academieopleiding waar ik destijds erg van genoten heb.
Naast deze voorwerpen hangen ook twee grote landschappen en een lamscotelet die van der Ende op even virtuoze wijze heeft gemaakt: prachtige tentoonstelling!

Floe (transition 5) – 2018
Reverb Decay (transition 1) – 2017
Superlotado (transition 2) – 2017
The Blimp (transition 4) – 2018
Een Afrikaans maskeer met daarin landschappelijke elementen, ook een topstuk!
Mediator – 2019
Grand Canyon – 2019
Lambchop (stillife 2) – 2019

Galerie Ron Mandos

Overschilderschilderij

9 januari 2019

Gisteren vond bij de Aanschouw in Rotterdam de wissel plaats, in de kleinste galerie van Nederland: De Aanschouw! Editie 141 van het overschilderschilderij zou gepresenteerd worden, ditmaal geschilderd door uw correspondent. Zoals te doen gebruikelijk werd het een feestelijke avond die nog lang doorging! Bij deze wat plaatjes van het gebeuren:

Voor de presentatie wordt met enige nieuwsgierigheid gewacht
Het blad met bier gaat rond
En initiator van het project, Daan den Houter, zweept de crowd nog wat op
Dan wordt de kist geopend..
en het inmiddels loodzware doek wordt opgehangen
De kunstenaar kreeg nog wat gelegenheid het onderwerp van het schilderij toe te lichten
Kees Koomen: Malieveld 2019
Idem
met een museaal kaartje er onder
En nog een plaatje met de kunstenaar er bij!
wordt het werk bewonderd door het publiek
En zoals gezegd werd het nog een late avond!

Het Overschilderschilderij

Jeroen was eer ook: trendbeheer

En Dolf ook: RD Pauw

Ryks Museum

8 januari 2020

Vandaag toch nog even tijd gehad om de tentoonstelling van Marcel van Eeden bij Martin van Zomeren (bien étonné de se trouver ensemble) te zien. Van Eeden is een tekenaar die alleen maar beter lijkt te worden. Zoals te doen gebruikelijk is het werk opgehangen aan een lokaal thema dat zich naadloos mengt met zijn persoonlijke preoccupaties. In dit geval is een diefstal in het Rijksmuseum aanleiding om een aantal grote tekeningen te tonen: houtskool op katoen, maar het effect is alsof hij op zijn normale formaat met negropotlood tekent. Ook is er een aantal kleinere tekeningen te zien waarin de meester zijn kunnen laat zien: een feest voor het oog en voor de geest! Op Art Rotterdam is ook werk van van Eeden te zien bij MvZ.

Galerie Martin van Zomeren

Ampersands

31 december 2019

W 139 is een van de oudste kunstenaarsinitiatieven in het land, voortgekomen uit de kraakscene en nog steeds actief. Op mijn lijstje van eventueel interessante tentoonstellingen in Amsterdam had ik aangetekend dat ik daar eventueel de huidige groepstentoonstelling Ampersands zou kunnen bezoeken om te zien wat de Amsterdamse alternatieve kunstscene op dit moment vermag. Omdat ik op maandag in Amsterdam was bleek het een van de weinige gelegenheden die bezocht kan worden dus op de terugweg naar het station wipte ik nog even naar binnen.
Het is een moeilijke grote ruimte en het grote aantal deelnemers maakte daar optimaal gebruik van. Het gevolg is dat men elkaar nogal in de weg zit, de grote felgekleurde muurschilderingen in de achter-ruimte zijn een bijzonder onrustige achtergrond voor het in de ruimte geplaatste 3D werk. Je vraagt je af of er een curator is geweest die zich met de tentoonstelling bemoeid heeft. Rondlopend zag ik toch wel interessant werk, maar zo’n groepstentoonstelling mag wel wat meer aandacht hebben naar mijn mening. Bij deze een indruk:

Nina Bohn Pedersen: Ligature fusion
Achter: Sam Samiée: Three Awkward Handlings of Phallocratic Promises, rechts voor: Esther de Graaf – Returning in place
Annika Kappner: GAIA rising (detail)
Achter: Marcel van den Berg – As nasty as they wanna be, midden : Kees Bouvée & the Bamboo Boys – For the good times, voor: Laura Grimm – Buoys
Judith Kisner, van boven naar beneden- The Graveyard, Flying Carpet Shop, Stadtpark
Bert jacobs, Chun-Han Chiang, Dave Fransz – bouwsels/stations
Aquil Copier: Z.T. ( From the series Appearance can be deceptive, never be the same) sorry voor het licht, maar dat werkt daar ook niet optimaal en ik wilde het werk toch laten zien!
Onbekend, maar goed dat er nog steeds grafiek gemaakt wordt!

W 139

Nederlandse en Spaanse meesters

30 december 2019

Op de academie kocht ik bij de Slegte twee dikke boeken van Goya: een met tekeningen en een met grafiek. Ik heb er een levenslange bewondering voor zijn werk en later voor Spaanse kunst in het algemeen aan over gehouden. Een aards surrealisme is er altijd wel in te vinden en het bijzonder puriteinse katholicisme creëert een sobere helderheid die me bijzonder aanspreekt.
Toen het Rijksmuseum bekend maakte dat de tentoonstelling Rembrandt-Vélazquez dezer dagen zou plaats vinden besloot ik dan ook die bij gelegenheid te bezoeken. Eerder was ik in de kerstvakantie naar Amsterdam gegaan om This Art Fair in de beurs van Berlage te bezoeken en dat was aanleiding om Amsterdam op zijn minst in deze periode te mijden. Een bezoek naar aanleiding van een diner van de werkgever van mijn geliefde versterkte dat gevoel behoorlijk, maar wat ik nu op weg naar en van het Rijksmuseum mee maakte sloeg werkelijk alles wat ik voorheen had ervaren: vanaf het Centraal station krioelde een onafzienbare mensenmassa door de stad. Weinig toffe Amsterdammers, maar des te meer kosmopolitische consumenten die als een stroom rioolwater de stad overspoelde.
Laat ik me echter bij de aanleiding voor deze bezoeking houden: De tentoonstelling in het rijksmuseum die in gerenoveerde vorm opeens aan het Louvre deed denken. Dat laatste had als voordeel dat de mensenmassa vakkundig verwerkt werd en na anderhalf uur “on hold” te zijn gezet om in het juiste “tijdslot” naar binnen te kunnen hebben we een magnifieke tentoonstelling gezien. Die pauze gebruikten we om (ook al weer) op Franse wijze in de rij te wachten tot een plaats vrij kwam in het restaurant dat op een verhoging in de centrale ruimte de voormalige binnenplaats van het museum overzag. Dat restaurant had overigens een behoorlijk goede lunch tegen redelijke prijs wat ik niet direct had verwacht.
Zoals gezegd is de tentoonstelling magnifiek: het beste uit de Nederlandse en Spaanse schilderkunst uit de 17e eeuw is er te zien, Zurbaràn, Vèlazquez, Ribalta, Rembrandt, Frans hals, Vermeer, een prachtig klein stilleven van Coorte: terwijl ik normaal met een enorme vaart voorbij de stillevens probeer te komen vind ik zijn werk en vooral de dode natuur van Zurbaràn schitterend. Prachtige portretten waarvan een portret van Frans Hals met een lachende man die zwart geschminckt ook nog erg actueel is. In de meeste gevallen is werk van een schilder steeds thematisch verbonden met dat van een buitenlandse tegenpool wat in veel gevallen prachtig uitwerkt. Ik zou er over door kunnen gaan, maar ik vind dat iedereen zelf moet gaan kijken, het kan nog tot 19 januari. Bij deze een indruk

Links: Francisco de Zurbaràn – Agnus Dei, rechts: Pieter Saenredam – Interieur van de Sint Odulphuskerk in Assendelft
Links: Francisco de Zurbaràn – San Serapio – rechts Jan Asselijn -De bedreigde Zwaan
Diego de Vélazquez: De smidse van Vulcanus
Links: Rembrandt van Rijn – Zelfportret, rechts: Diego Vélazquez- De nar Diego de Alcedo
Francisco Ribalta: Christus omhelst de heilige Bernardus
Links: Jan Lievens – Stilleven met boeken, rechts: Jusepe de Ribera – De heilige Paulus de heremiet
Dit mooie stilleven heb ik ook in het Prado bewonderd, maar ik heb de gegevens niet…
Links: Francisco de Zurbaràn – Beker water met roos, rechts: Adriaan Coorte – stilleven met asperges
Juan de Valdez – Leal: Finis Gloria Mundi

Rijksmuseum

Inopportune Stage Two

26 december 2019

In het Kröller Müller museum is in de grote beeldenzaal een installatie met negen tijgers te zien van Cai Cai Guo Quiang, de Chinese kunstenaar die veel met vuurwerk werkt. In dit geval zijn de tijgers door pijlen doorboord en krommen zich in doodsnood naar alle kanten. De kunstenaar is erg begaan met het uitsterven van natuurlijke diersoorten en daarnaast hebben tijgers in de Chinese cultuur nog andere connotaties waarvan ik me niet helemaal bewust ben.
Aan de wand hangt ook een groot werk waarop met vuurwerk en pijlen is gewerkt, een indrukwekkend geheel!

Inopportune Stage Two – 2004
Inopportune Stage Two (detail)
Myths: shooting the suns (project for extra terrestrials) – 1994
Myths: shooting the suns (project for extra terrestrials) – 1994

Kröller-Müller Museum