40 schilderijen, 1981 – 2022

6 februari 2023

Na de fantastische Nest-tentoonstelling opende in galerie de Zaal in Delft nog een kleinere tentoonstelling van Philip Akkerman met uit elk jaar in de veertig jaar dat hij zelfportretten maakt een voorbeeld van zijn werk. Het is nog even nagenieten!

Galerie De Zaal

De zoete inval

27 januari 2023

Tot mijn verrassing kreeg ik deze week een uitnodiging voor De zoete inval, een wekelijkse vrijmibo in Jeroen Bosch project Space in het Wilde Weten in Rotterdam. De bedoeling is dat wekelijks kunstenaars worden gepresenteerd met wisselingen, nieuwe invallen e.d. De verrassing zat hem in het feit dat Jeroen een Haagse Geheimtip had uitgenodigd: Nies Vooijs, een van Den Haags besten. Bien étonnés de se trouver ensemble, je kon er op wachten dat het een keer zou gebeuren met deze liefhebber van hard-core abstractie. In een ontspannen sfeer werd het werk van Vooijs opgehangen en getoond, met werk van de Brabantse Han Sterrenburg als context. Bij deze een indruk:

Inrichting
Nies Vooijs
Nies Vooijs
Nies Vooijs
Han Sterrenburg

En dan vindt in de Robert Fruinstraat sinds twee maanden een andere wekelijkse wissel plaats van kunstenaars in een initiatief van Herman Lamers die eerder het Hilton Art lab initieerde. Het was een verrassing voor me en ik was er nog maar kort, maar de mogelijkheden zijn er om iets moois op te bouwen, zeker in samenwerking met De Zoete Inval. Bij deze een paar plaatjes zonder commentaar:

Jeroen Bosch

Intertwined

30 oktober 2022

Galerie Lutz in Delft leek gestopt te zijn, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en galeriehouder Wil Lutz maakt toch met enige regelmaat weer een tentoonstelling. Zo laat nu Delfts kunstenaar Chris Dagradi werk zien en gisteren was ik er nog even op de laatste dag van de tentoonstelling. Het werk van Dagradi bestaat uit abstracte schilderijen die met een geduldige regelmaat vervaardigd zijn. De vormen zijn eenvoudig en de beelden zijn in veel gevallen met arceringen, dunnen lijnen, geschilderd. Een paar andere doeken zijn als byzantijnse mozaïeken vervaardigd: het beeld is opgebouwd uit verftoetsen die aan mozaïektegeltjes doen denken. De beelden zijn soms vormen die met een spyrograaf vervaardigd zouden kunnen worden en er zijn ook vormen die aan Sol Lewitt doen denken. De verfbehandeling doet sowieso ook soms Amerikaans aan, niet verwonderlijk gezien de Amerikaanse wortels van de kunstenaar. Dit alles levert een bescheiden tentoonstelling op die wel een bijzonder levendig beeld geeft van het werk van deze kunstenaar. In het kantoortje zie ik nog wat werk op papier dat bestaat uit ontwerpen voor decoraties voor Paas-eieren zoals de kunstenaar ze in de Oekraïense gemeenschap in New York zag, een mooie en logische gedachte op met dergelijke motieven door te borduren. Ik ben blij dat ik nog even langs ben gegaan!

Galerie Lutz

Eggcubism

11 september 2022

Gisteren opende Enno de Kroon zijn tentoonstelling Eggcubism in galerie De Maaskamer in Rotterdam. Hij is bekend met zijn eigen vorm van kubisme die hij verwerkelijkt met ei dozen die hij bewerkt en vervolgens beschildert. De structuur van de ei dozen vragen er om te bewegen voor het werk en zo krijgt de kijker dus verschillende invalshoeken naar het onderwerp. Weliswaar op een andere manier dan waarop Picasso en Braque een dergelijk effect bereikten, maar even effectief.

In het begin waren de werken nog bescheiden, maar tegenwoordig steken diverse werken als een groot reliëf de muur uit. De thematiek bestond eerder uit portretten en sociale gebeurtenissen of zelfs complete landschappen. In het meest recente werk zitten veel vogels, maar waar het werk soms nogal anekdotisch was leiden de thema’s nu regelmatig tot abstracter werken die ook nogal sculpturaal kunnen uitpakken . Het lijkt er zo op dat de kunstenaar nog veel kanten op kan met zijn vorm van kubisme en gezien het grote publiek dat bij de opening aanwezig was is daar zeker belangstelling voor. Bij deze een indruk:

Na een woord van de initiator van de Maaskamer sprak de kunstenaar zelf over zijn werk en het getoonde.
Daarna zong Maaike van de Linde, vriendin van de kunstenaar, een amusante potpourri met liedjes over vogels en aan het einde zong zij een fraai lied dat zij schreef voor de kunstenaar (hier rechts)
Het zijn niet alleen die papegaaien waardoor ik aan Broodthaers moet denken.
Dit werk geeft toch werkelijk een wisselend perspectief!
Portret
Celebration
Anekdotiek
en abstractie
hebbedingetjes
en een editie, te verkrijgen bij de galerie.

Galerie Maaskamer

Overschilderschilderij

2 juni 2022

Vanavond werd wat later dan 21.00 u het honderdvijftigste overschilderschilderij gepresenteerd voor galerie De Aanschouw in Rotterdam. In een met volle terrassen gonzende Witte de Withstraat was een behoorlijk publiek opgekomen om de versie van Martijn Schuppers te bewonderen. Voor wie het nog niet wist legt initiator Daan den Houter uit waar het over gaat:

“Sinds mei 2002 nodig ik kunstschilders uit om op hetzelfde canvas een olieverfschilderij te maken. Dit werk wordt steeds 1 week getoond in De Aanschouw op de Witte de Withstraat 80b te Rotterdam, waarna het naar een volgende schilder gaat voor een nieuwe laag. Op dit moment heeft een dwarsdoorsnede van Nederlandse schilders een werk op dit canvas geschilderd.”

Bij deze een bescheiden verslag van deze heuglijke gebeurtenis:

Spreekstalmeester Daan den Houter opent het ritueel met een kort overzicht van de avonturen van het schilderij. De Schouw, kleinste galerie van Nederland, is dan nog gesloten!
Publiek is in groten getale aanwezig
Daan geeft de uitbaatster van De Aanschouw een proefversie van het boek met alle tot dan toe geschilderde schilderijen uit het project.
en introduceert de honderdvijftigste schilder die de eer had het doek een nieuwe laag te geven, dat is Martijn Schuppers, links van Daan.
Vervolgens gaat de galerie open en is het nieuwe doek te zien.
Annick verkoopt de merchandise, een eenmalige jubileum aanbieding in de vorm een overschilderschilderij T-shirt aan Jeroen Jongeleen!
En het schilderij toont perfect de leeftijd van het doek.

Het Overschilderschilderij

A Compendium of Contemporary Urban Wizard Practice

22 mei 2022

Persoonlijk hoogtepunt van Art Rotterdam was de totaalinstallatie Not for Sale van Toine ‘Dutch Bushman’ Klaassen. Zie ook mijn verslag eerder deze week.

Ter gelegenheid van deze presentatie zag bij Agent Orange in de serie The Artist Collection een prachtige publicatie het licht met een overzicht van de praktijk van deze kunstenaar: A Compendium of Contemporary Urban Wizard Practice, een absolute aanrader, hier verkrijgbaar! Ook worden hier special editions met het werk van Klaassen aangeboden.

Toine Klaassen

aA

Prospects

19 mei 2022

De tentoonstelling die het Mondriaanfonds jaarlijks met afgestudeerde beursontvangers maakt bij Art Rotterdam heette jarenlang Prospects & Concepts, maar het conceptuele gedeelte valt nu weg en het gebeuren draagt dit jaar het hopvolle Prospects als naam. De tentoonstelling is uitgebreid met een extra gelegenheid in de boven ruimte van het expeditie gebouw, tegenover de ingang van de beurs. Hier was een ruimte ingericht om video’s te zien, maar toen ik er was werd de ruimte met regelmaat doorsneden door felle lichtstralen van wege synchronisatieproblemen die verholpen moesten worden. Vertoon dan even niets zou ik denken. Ik vond de film die ik zag, The Glistener van Laurence Henriquez, erg interessant, maar toen er ook nog iemand recht voor me ging zitten waardoor een deel van het beeld weg viel ben ik toch maar weg gegaan. De voor mij meest interessante werken van dit gedeelte zag ik uiteindelijk toch in het distributiecentrum, bij deze enkele indrukken:

Maureen Jonkers What if there isn’t water to perform in? is een permanente performance waarin dansers een door de kunstenaar gemaakte choreografie uitvoeren.
Deze is gebaseerd op bewegingen die gemaakt worden bij het synchroon zwemmen, een sport waarin meerdere zwemmers synchroon bewegingen uitvoeren in het water. toeschouwers kunnen op de trapjes aan de kant van de vloer gaan staan waar zij het geluid voelen dat in speakers in de trapjes wordt weergegeven.
De vloer is als de bodem van een zwembad en staande op de trapjes heb je een soort vogelvlucht perspectief terwijl de trillingen onder je voeten je aan de aarde binden.
Het is een uitbreiding van haar werk dat steeds meer interdisciplinair wordt: het menselijk lichaam brengt ze in scenario’s om de beperkingen en vrijheden te onderzoeken die het ondervindt.
Sjef van Beers: Gamer Keyboard Wall piece
Het zijn hele scenario’s op zich die de kunstenaar in de gang naar de grote hal oproept!
Myriam Sentler probeert in dit kleurige wandtapijt mythes van grote bedrijven terug te claimen. Olie en gas winnende bedrijven hebben de neiging hun boorinstallaties namen te geven als Goliath, Sleipnir, of Heimdal waardoor de activiteiten raar geframed worden en de mythes worden ontkracht. Het werk heet Fossil Fuel Mnemosyne
Dit is een fraai staaltje materiaalonderzoek, spelen met gevonden voorwerpen: Nazif Lopuliza: Lauf der Dinge – 2020 – 2022
Marwan Bassiouni ken ik van een bekende Haagse galerie. Zijn surrealistische foto’s van islamitische gebedsruimtes in een westerse omgeving hebben een serieuze toon door een strakke formele aanpak, maar door de elementen die zich in het beeld voordoen oogt het allemaal onwerkelijk.
Lara Verheijden’s foto’s zijn prachtig, Hollandse onbekommerdheid in een ontspannen sfeer!
Simon Becks maakte een video waarin de bekende actrice Chris Nietveld van het scherm af spat, zeer geslaagd haastwerk als ik het goed begrijp.
Simone Schuffelen maakte een soort kermiskraam met een spreekstalmeester die haar producten aanprijst in het Frans.
Het past in het creëren van “situaties” waarin zij een persona verbeeldt die, zoals hier gebruikte kunstenaressenslips aanbiedt!
Een goede schilder met goede invloeden, David Noro – Diamonds and Hot dogs in Antwerp City – 2020
en ook Vestre Laengsel – 2021
Wessel Verrijt laat protagonisten verrijzen uit zijn verzamelwoede. Allerlei materialen die hij tegen komt verzamelt hij en daaruit vormen zich op den duur personages die in de publieke ruimte performen, rotzooiclusters komen tot leven!

Prospects

Art Rotterdam 2022

18 mei 2022

Vandaag opende de beurs voor pers, vips en genodigden. Dit gebeurt wat later in het jaar dan normaal, februari was nog te onzeker vanwege de pandemie. De beurs lijkt kleiner door wat aanpassingen in de indeling (die overigens een stuk overzichtelijker is). Er waren minder buitenlandse galeries, maar er is veel moois te zien. Eerder was ik bij ARCO in Madrid, maar mijns inziens is in ieder geval dit jaar Art Rotterdam spannender. Er zijn opvallend veel textiele werken, maar wat mij opviel dat er weer relatief veel schilderkunst te zien is en met name bij de Belgische galeries waarvan er een aantal acte de presence geven. Er zijn solopresentaties met video’s bij galeries onder de noemer Projections, maar ik heb in de beurs minder de neiging bij een video te staan kijken, zeker als het iets is als die van Guido van der Werve die een gevoelig onderwerp laat zien. Bij deze een indruk:

Hans Broek: Elmnina – 2021
Hinke Schreuders
Niels Post & Petra van Noort
Raquel van Haver
David Bade
Krijn Giezen: untitled – 1966
Bij Ellen de Bruijne ?
Daniele Formica: Magic, Madness, mania, man – 2022
Machteld Rullens: Box (turtle) – 2020 – 2022
Helen Verhoeven: Judith and her helper – 2018
De subtiele presentatie van Brinkman en Bergsma met werk van Inez de Braauw die ook is genomineerd voor de NN Art Award 2022.
Thierry Oussou: Workers – 2021
And the winner of the NN Art Award 2022 is: Vytautas Kumza
Maar van mij had Thierry Oussou ook mogen winnen!
Inez de Brauw won ook niet!
Pieter Paul Pothoven: Consignor Consignee
Pieter Paul Pothoven: Consignor Consignee
Heidi Ukkonen: Not that pretty – 2021
Flexboj & L.A.: Five Monkeys – 2021
Harry Markusse
Bert Boogaard: Pugin’s Memo’s – 2021 en Lint-Correctie – 2021
Een Rotterdams duo: Anne Wenzel en Charlotte Schleiffert bij Akinci
Waar ook Jaap van den Ende te vinden is.
Marijn van Kreij: Untitled (Picasso, the painter, 1963) – 2019
Peter Martens: Bijna Juist – 2021
Alexander Schabracq: Untitled – 2022
Anne van Boxxelaere: Stories – 2021
Een crowdfunding editie van Simon Funiwara bij Melly
En on the way back zijn er nieuwe portretten van Raquel van Haver in de stand verschenen
Ook buiten gebeurt van alles, waaronder de performer Toine ‘Dutch Bushman’ Klaasen met een installatie
en V&B (Alex Jacobs en Ellemieke Schoenmaker): Continental Drifter #3 – 2021 – 2022

Art Rotterdam 2022

A Slippery Slope

19 november 2021

Bij de Garage in Rotterdam opende vanmiddag (i.v.m. de corona maatregelen) de tentoonstelling A Slippery Slope (een glibberige helling). De titel refereert aan de moeilijke situatie waarin iemand zich bevindt die de hedendaagse werkelijkheid probeert te vatten. De uitgenodigde curator is Youri Appelo, artistiek leider en curator van Post, het voormalige Expoplu in Nijmegen. Hij stelde een interessante tentoonstelling samen waarin meteen het werk van Daro Darakhvelidze in het oog springt: een aantal beschilderde schoolborden die verspreid in bijna de helft van de ruimte staan opgesteld. het geeft al direct het didactische karakter van het werk aan. De schilderingen zijn analyses van verschillende verschijnselen die zich voordoen op de wereld, in veel gevallen virussen. Het is aantrekkelijk, kleurig werk dat ook door de opstelling indruk maakt.

Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler

Daarnaast zijn er twee video kunstenaars die met video’s over oorlogsgeweld in de Arabische wereld vertegenwoordigd zijn. Zo is het werk van Mariam Ghani, A Brief history of Collapses, een mooie, intrigerende dubbelprojectie van een zwerftocht door aan de ene kant Het Fredericianum in Kassel en aan de andere kant het Dar-Ul-Haman paleis in Kaboel, Afghanistan. Beiden zijn volgens de Duitse neoclassisistische principes gebouwd en door oorlogsgeweld verwoest. Het Fredericianum is gerestaureerd en het Afghaanse paleis is nog steeds een puinhoop. In beide video’s volgen we een vrouw die door de architectuur loopt die steeds verdwijnt en weer verschijnt.

Mariam Ghani: A Brief History of CollapsesMariam Ghani

Een andere video, What they Destroy, we will rebuild again van Astrid Feringa heeft een meer politieke lading: Na de verwoesting van de oude stad Palmyra in Syrië door de Islamitische staat maakte het British Institute for Digital Archaeology een replica van de klassieke triomfboog die daar stond en plaatste die op Trafalgar Square in London en daarna op diverse andere plekken over de hele wereld. Hierover maakte Feringa een videoinstallatie die vraagstukken over over neokoloniale toe-eigening van erfgoed in een tijdperk van digitale reconstructie en hedendaagse beeldenstormen behandelt.

Astrid Feringa: What they destroy, we will rebuild again

De andere werken in de tentoonstelling, zoals over het bevragen van de objectiviteit van Wiskunde door Falke Pisano, een op zich intrigerende foto van Coralie Vogelaar die ook al een erg theoretische verantwoording heeft en de Fake-Newsstand van Domas van Wijk spreken me minder aan, alhoewel ik het verband met de thema’s van de tentoonstelling wel zie. Al bij al heeft Youri Appelo een intrigerende tentoonstelling gemaakt, ik ben benieuwd naar de volgende!

Falke Pisano: The Value in Mathematics
Falke Pisano: The Value in Mathematics
Coralie Vogelaar: Recognized/Not Recognized
Domus van Wijk: Fake-Newsstand

De Garage