The Holy Spirit

9 april 2017

In de projectruimte van Museum de Pont in Tilburg worden op dit moment duo-tentoonstellingen gehouden en zaterdag opende wel een heel bijzondere presentatie. Het zijn vader en zoon Doorenweerd die een gezamenlijke installatie hebben gerealiseerd. Vader Jeroen Doorenweerd realiseerde ooit het eerste project dat in de tuin van de Pont werd uitgevoerd terwijl zoon Mischa Doorenweerd daar als vijfjarig ventje tussendoor scharrelde. Mischa heeft zich inmiddels ook tot beeldend kunstenaar ontwikkeld en het is bijzonder interessant om twee generaties Doorenweerd in een ruimte samen te zien exposeren. Het werk van Jeroen Doorenweerd hangt aan de wanden, het zijn grote beschilderde doeken die tijdens een verblijf in California maakte waar hij samen met Koen Delaere was. Aan de branding van de stille oceaan spreidde hij grote doeken uit en beschilderde die waarbij hij kleur als golven over een witte baan  liet kruipen, in sommige gevallen spiegelde hij dat proces op hetzelfde doek. Het is een rustig monumentaal geheel. Daarbinnen staan de levendige werken van zijn zoon Mischa Doorenweerd. Dat is spontaan en door momenten geïnspireerd ruimtelijk werk, vijverbakken gecombineerd met andere elementen, combinaties van materialen, een met waterdamp bestoomde ruit waarop bezoekers iets in de condens kunnen schrijven: het oogt allemaal als toevallige elementen die uit het zand steken langs een zee die eeuwig ruist, een mooi poëtisch geheel!

Op de voorgrond Mischa Doorenweerd met daarachter aan de wand schilderingen van zijn vader

Op de vloer heeft Mischa Doorenweerd lijnen uitgezet die zijn bepaald met een wichelroede

Op de voorgrond een materiaalcombi van Mischa Doorenweerd

Zaaloverzicht

idem

Detail werk Misha Doorenweerd

Jeroen Doorenweerd

Mischa Doorenweerd

Museum de Pont

Apprentice Master Project # 13: Austerity

31 maart 2017

Vanavond was het de beurt aan nummer 13 in de reeks Apprentice Master tentoonstellingen, dit maal in de Willem II in Den Bosch. Meester is Marijn van Kreij en kunstenaars zijn Holly Shaw (Nottingham University), Michiel van Zavel (PXL Hasselt) en Nick Ernst (Fontys Tilburg). In een nogal overheersende ruimte kregen de kunstenaars het voor elkaar een subtiele tentoonstelling te maken met eenvoudige ingrepen zoals de titel van de tentoonstelling suggereert. De wanden zijn vrij gehouden, wat niet voor de hand ligt, maar het draagt erg goed bij aan de tentoonstelling en de intentie die de kunstenaars hadden. Door werk op de vloer, aan het plafond, tussen de ijzeren constructies en een geluidswerk wordt toch een beeld geschapen dat zich onttrekt aan de wat industriele ruimte zoals die is en zich vormt tot een vrije ruimte die het kunstenaarschap toont. Het geluidswerk van Nick Ernst, die incidenteel een vogeltje laat tjilpen is in dat opzicht illustratief.

Michiel van Zavel bewerkte de vloer met een ingenieus apparaat waarmee hij tekeningen maakte. Die tekeningen zijn gebaseerd op de constructie van het gebouw van de Willem II

Nick Ernst: Bird in Flight

Meester Marijn van Kreij maakt ad-hoc mibiles met gesorteerde resten uit zijn atelier onder de titel “Not much is thrown away because there really is no place to throw it”

Nick Ernst: Vessels

Holly Shaw: this one s, Holly maakte een video met allerlei “props” die ook in de ruimte opdoemen. Door subtiele ingrepen doet ze suggesties voor mogelijke sensaties die de kijker zouden kunnen bevangen.

Het werk van Michiel van Zavel vormt ook al door de gebruikte kleur van het pigment een erg goede ingreep in de ruimte

Over die kleuren die de kunstenaars gebruikten tov van die van de ruime kan je ook nog wel wat opmerken.

Een ingreep van Holly Shaw

Een werk van Marijn van Kreij

Met een fraaie titel

De video van Holly Shaw lijkt over verteerproces te gaan

De kunstenaar heeft het hier steeds over “My tongue” waar ze overdrachtelijk overheen lijkt te lopen

Nog een werk van Holly Shaw dat ik niet zo goed bij de rest wist te plaatsen

Dat lukt met deze ingreep beter

De directeur van de Willem II begint de opening

Waarna ze het woord geeft aan de nieuwe coördinator van Kunstpodium T, Klaartje Esch

Tot slot vertelt Marijn van Kreij nog iets over het proces dat tot deze tentoonstelling heeft geleid.

Op deze foto ziet u nog een totaaloverzicht

Apprentice Master Project

Apprentice Master Project #12: The law of the Cupola

25 maart 2017

Bij TAC in Eindhoven vond gisteren de opening plaats van editie 12 van het Apprentice Master Project van Kunstpodium T. Dit keer was schilder par excellence Mariëlle Buitendijk de meester en de andere deelnemers zijn Julia Shearer (Nottingham University, UK), Yatir Fernandez Pidal (Universidad de Vigo, S) en Aaron Daem (St. Lucas Brussel, B). Hier is een mooie, sobere en consistente tentoonstelling gemaakt in een grote ruimte die misschien in eerst instantie om bredere gebaren vraagt. Dat van  gebaren is afgezien is met deze kunstenaars een voordeel: het dwingt de kijker te bewegen in de ruimte om de sterke afzonderlijke werken goed te zien. Alleen Julia Shearer’s werk is wat groter, maar zo subtiel dat het een mooie tegenhanger van de schilders is. Yatir Fernandez Pidal’s 3D-werk combineert daar ook goed mee : zijn werk oogt minimalistisch op zijn Amerikaans , maar vertoont toch kleine ingrepen die het aan die associatie weer onttrekken. Het lichtwerk van Shearer daarboven lijkt een reflectie, maar is eerder een projectie.

Openingswoord van Marleen Hartjes

met een toelichting van Julia Shearer

Beneden werk van Yatir Fernandez-Pidal met daarboen het lichtwerk van Julia Shearer

Detail, elke koperen onderdeel had aparte inkepingen die soms aan een lineaal en soms aan beschadigingen deden denken.

Boven: een schilderij van Aaron Daem, daaronder een tè subtiele tekening van Yatir Fernandez-Pidal

Groepsfoto exposanten met links Yatir, dan Aaron, Mariëlle en julia

werk Aaron Daem

Ook tè subtiel voor de camera, maar ijzersterk, Mariëlle Buitendijk

Links Mariëlle Buitendijk, rechts Aaron Daem

Tòpwerkje van Julia Shearer

Mariëlle Buitendijk

Deze gedichten van Julia Shearer horen eigenlijk op een zonnige dag gelezen te worden in de spiegel op de vensterbank

Overzicht

Tekeningen van Aaron Daem

En ook nog van wat dichterbij

Apprentice Master Project

Apprentice Master project # 10+11 – Makeshift – Overlap

24 maart 2017

Makeshift

In de 10e tentoonstelling van het Apprentice Master Project werkt meester Paul Bogaers samen met Merel van de Casteele (St Lucas Gent), Paddy de Bruijn (Fontys Tilburg) en Renée Vleugels (Maastricht). Er vonden wat mutaties plaats tijdens de voorbereidingen van de tentoonstelling, maar uiteindelijk vond de opening plaats bij NS 16 in Tilburg. Zelf kon ik niet aanwezig zijn bij de opening en door ongelukkig toeval was ik te laat om de tentoonstelling te zien, maar ik begreep van Paul Bogaers dat een en ander goed gelukt was en dat de opening een geode opkomst had. Tijdens de opening deed Merel van de Casteele een performance waarin ze het publiek kennis liet maken met de inhoud van haar kistjes. Bij deze een overzichtsfoto van de tentoonstelling van de meester zelf:

!

Overlap:

Voor de elfde editie van het Apprentice Master Project is Marleen Sleeuwits de meester. Deze tentoonstelling vindt plaats in kunstpodium T in Tilburg. Deelnemers zijn naast Marleen Sleeuwits: Machteld Steukers (PXL Hasselt, B), Bente Langendijk (HKU) en Maureen Jonker (HKU). Het is een bijzonder geslaagd geheel geworden met erg sterk individueel werk dat goed met elkaar combineert in de vier ruimtes van Kunstpodium T . De ingrepen die in de verschillende ruimtes zijn gedaan met kleurvlakken zijn weliswaar mede debet daaraan, maar het is een plezier om te zien hoe het werk op elkaar inwerkt en de ruimtes versterkt.

Op de voorgrond werk van Machteld Steukers die graag met bouwmaterialen werkt en Maureen Jonker die met fotografie exposeert.

Machteld Steukers

In de andere hoek een combinatie van dezelfde kunstenaars: voor Machteld Steukers en achter Maureen Jonker.

Hier Maureen Jonkers’werk van nabij.

Nogmaals Maureen Jonkers

idem (denk ik).

Een ruimte met werk van Bente Langendijk en meester Marleen Sleeuwits. De eerste heeft een muurtje gebouwd om de ruimte af te sluiten en subtiel het interieur omgedraaid door de lampen op de vloer te monteren, wat tegelijkertijd mooi met Sleeuwits werk samen gaat.

Dit is zo’n bewerkte ruimte met werk van Maureen Jonker, van de andere foto ben ik niet zeker.

De foto van Jonker van nabij

Hier een fraaie combi van Marleen Sleeuwits en Maureen Jonker

Dan nog een ruimte met werk van Machteld Steukers en Bente Langendijk

Machteld Steukers mt een plaat isolatiemateriaal tussen twee platen beton

Bente Langendijk

Machteld Steukers (bovenaanzicht)

Apprentice Master Project

Wander

23 maart 2017

In De nieuwe Vorst, een oud theater in Tilburg, wordt in de functie van annex van Park een ruimte bezet door een installatie van Maurice Bogaert. Het gaat om een installatie met de naam `Het wezen van de stad`,  filmische architectuur zoals de kunstenaar dat zelf noemt. In de ruimte staan drie monitors met veelal bewegende detailopnamen van een stedelijke omgeving. Er om heen staan een aantal installaties waarin die opnamen op inventieve manier live worden gemaakt. Het zijn eigenlijk bewegende beelden producerende sculpturen. In de tentoonstellingsruimte is een donkere ontspannen stem te horen die een tekst voordraagt over de stedelijke omgeving, een tekst die ook in vette letters op een dicht bedrukt vel papier is te lezen dat bezoekers mee kunnen nemen.
Als je tussen de verschillende onderdelen loopt en schakelt tussen de beelden op de monitors en de beelden om je heen krijg je  een gevoel van de dynamiek van het stedelijke leven. De samenwerking van productie en projectie van beelden kan heel goed  het eeuwige pantha rei weergeven in het kloppende organisme wat een grote stad is. De stem die overal bovenuit te horen is werkt mede door de beschouwende teksten als een bindend element, als de beschouwende engel boven de stad in Wim Wenders’ film over Berlijn. De sculpturen zijn eenvoudig doch bijzonder effectief geconstrueerd met aansprekende details. Het is al bij al een boeiend geheel dat door een licht archaisch karakter een zekere weemoed bij me veroorzaakt.

Een beeld op de monitor.

En de oorsprong van dat beeld

De monitors staan een beetje verloren tussen de sculpturen, maken er onderdeel van uit.

En zo fabriceer je een luchtopname

en zo een opname van de lucht.

Verkeerswegen

interieurs

vervreemdende hoogbouw

of een landschapje op afstand

Partytime!

In de NWE Vorst is ook een kluis in het souterrain waarin Maurits Wouters (B) een onderzoeksproject laat zien naar aanleiding van het Belslijntje, een spoorlijn tussen Tilburg (NL) en Turnhout (B). Hij kreeg een week om de ruimte als “kluizenaar” in te richten. Het project gaat over grenzen, identiteit en nationaliteit.  De kunstenaar-researcher liet  leerlingen van twee scholen in die twee steden een half jaar nadenken over bovenstaande thema’s en de mogelijkheden tot communicatie. De resultaten zijn te zien in een inventieve installatie met materialen uit de omgeving waarop resultaten van de deelnemende leerlingen is uitgestald.

De installatie als geheel

inventief in onderdelen

met zelfs video

en esthetiek.

PARKVorst

Abstruct

26 februari 2017

Bij Park in Tilburg is op dit moment de tentoonstelling Abstruct te zien, die bevat groot monumentaal werk dat zich desalniettemin mooi naar de ruimte voegt. Het gaat over abstracte kunst, twee ruimtelijke werken  (waarvan een met een op de muur geschilderde achtergrond) en een ruimtelijk conceptueel werk, de andere werken zijn muurschilderingen. De computer heeft bepaald wel invloed: rasters, regelmatige structuren die onderbroken worden: het is goed dat alles in zwart wit en grijzen is opgelost, dat draagt erg bij tot de eenheid van het geheel. Die eenheid maakt het ook prettig de tentoonstelling te bezoeken, je wordt niet constant overdonderd door weer een gigantisch werk in veel kleuren en de intentie van het werk blijft toch wel overeind. Al bij al weer een geslaagde tentoonstelling die van Park een waardevolle plek maakt om te koesteren!

p1100442

Op de voorgrond Always running, never look back van Clemens Hollerer, achter boven een werk van Jasper van der Graaf, ook nog even te zien bij HEDEN in Den Haag

p1100443

Voor: Sebastiaan Wickeroth: decompositie van geometrische vormen en achter: Esther Stocker

p1100444

Hier nog wat duidelijker

p1100445

Een golvende structuur geïnspireerd door de ruimte van Roos van Dijk

p1100446

Een 2D-3D combi van Graphic Surgery (Gijsbert Zijlstra en Erris Huigens)

p1100447

Zaaloverzicht van boven

p1100448

Nogmaals

p1100449

en tot slot het werk van Jasper van der Graaf close by!

Park