Symposium

19 september 2021

Maumont is een klein dorp in de Perigord in Frankrijk. Het bestaat uit 15 huizen, ongeveer 30 inwoners en er is geen kerk, winkel, café of andere openbare voorziening. Slechts enkele oorspronkelijke bewoners wonen nog in het dorp; velen zijn in de loop der jaren overleden, anderen zijn vertrokken. Tegenwoordig zijn de meeste inwoners gepensioneerden van elders. 
Twintig jaar geleden kon je de boerderijen nog overal ruiken. Koeien en schapen werden elke dag door het dorp geleid. Tegenwoordig zie je vaker wandelaars, quads, en mountainbikes. Het dorp is veranderd van een plek die alles te maken had met grond, werk, groei en de seizoenen, in een plaats waar de inwoners vooral dromen, ontspannen en wandelen.
Momon is de oude (Occitaanse) naam van het dorp, niet meer in gebruik sinds de moderne Franse naam Maumont werd gekozen. De naam Momon staat voor het dorp zoals het nog in de geest bestaat, niet langer fysiek verbonden aan de locatie, maar verbonden met herinneringen, gekleurd door nostalgie. 

Tegelijk is de plek nog steeds wat hij altijd was: aarde blijft aarde en steen blijft steen.
Het contrast tussen enerzijds de wisselingen in bewoning en gebruik, en anderzijds de onveranderlijkheid van het materiële dorp, vormt het thema van waaruit dit project zich ontwikkelde. Het werk van de deelnemers is te vinden op de virtuele locatie: Momon.fr. 

Vandaag vond in het Dordrechts museum het symposium plaats over het project La Biënnale de Momon, een project van Frans van Lent. Het project bestond uit reacties van een aantal uitgenodigde kunstenaars op het beschreven dorp. Het idee was om ze tijdelijk in het dorp te laten resideren in de loop van 2020, maar door de coronamaatregelen en infectiegevaar was dat praktisch niet mogelijk. De meesten reageerden dus op verhalen, foto’s en video. De resultaten werden, zoals ook het oorspronkelijke plan was on-line gepresenteerd op de bovengenoemde site. Deelnemende kunstenaars presenteerden hun bijdrage tijdens deze bijeenkomst. Door omstandigheden kon ik er niet bij zijn, maar ik wil het project en het symposium niet ongenoemd laten. Op de site kunt u resultaten zien. Bij deze enige sfeerplaatjes van Nico Parlevliet van het gebeuren:

The man with the plan: Frans van Lent
performance
performance
uitleg
Lisa Skuret
Over publiek was niet te klagen

La Biënnale de Momon



alles gaat door

7 juni 2021

Bij de sympathieke galerie Studio Seine in Rotterdam is op dit moment een tentoonstelling te zien van Frans van Lent. alles gaat door heet de tentoonstelling en dat zou een reactie kunnen zijn op de neiging van kunstenaars om beelden te stelen. Een schilder zet zijn ezel op “en plein air” en begint te penselen wat hij ziet. En niets verandert! De zon zakt en de vogels stoppen met zingen, maar het blijft gaan zoals het ging , het schilderen heeft de situatie niet veranderd. Maar het doek waarop geschilderd is ziet er heel anders uit, daarop is een situatie vastgelegd op een bepaalde plek op een bepaalde tijd. Die situatie is bevroren ( dan moet ik meteen aan die Ice-paintings van Daan den Houter denken) en door de kunstenaar mee genomen.

Frans van Lent heeft in deze tentoonstelling de handelingen om de situatie te bevriezen op zich vast gelegd. Hij zet zijn video-camera op een statief in een landschap, neemt de kap van de lens en zet hem aan, niet zozeer om een beeld te pakken, maar om de handeling te isoleren. Daarbij komt hij niet herkenbaar in beeld. Hij schrijft in de video’s dat hij geen doel heeft, het gebeuren geen zin geeft, hij doet alleen wat hij doet met materiaal waarvan hij de technische gegevens noemt, het gewicht, de precieze handeling en meer van dat soort informatie. Het is de vraag waarom deze gegevens door hem verstrekt worden, het zijn randvoorwaarden om tot een beeld te komen. Het is echter niet de bedoeling om tot een beeld te komen. Misschien is het deze informatie an sich waar het om gaat, niet de intentie, niet het resultaat, maar de manier om tot een resultaat te komen. En die manier maakt op dat moment deel uit van de omgeving en dus van de natuur. De kunstenaar die wil zijn als een ruisend beekje, het willen opgaan in de natuur is een bekend thema. En toch hangen er resultaten in de ruimte, foto’s en video’s in de ruimte in een ingetogen geheel, beelden en beschrijvingen.

In zijn Unnoticed Art-project vinden anonieme artistieke acties plaats in de stedelijke omgeving zonder aankondiging of accentuering. Dat zijn opdoemende beelden die verdwijnen, soms zonder te zijn gezien. Nu zijn beelden te zien van landschappen die zijn wat ze zijn, ondanks dat iemand handelingen verricht die tot een beeld kunnen leiden. Wat ik zie is de vergeefsheid van dit alles en dat is mooi!

Camera – 2021

Looking without seeing – 2021

After I took this picture, I went to where the horizon touches the right hand side of this work. From there I walked to the left, where the horizon touches the left hand side. Walking this line took 19 minutes and 23 seconds.

After taking a snapshot several days earlier, I waited for the rain to stop and grabbed my tripod and camera. I then got into my car and drove towards the forest. I then left my car in the car park, took my equipment, locked the car and walked ten minutes to the location. I then set up my tripod and camera, took of the lens cap and started shooting.

After taking the shots I put the cap back on the lens, collapsed the tripod and walked back to where I left my car. I got in, drove back to my studio, parked the car and went inside. It had started to rain again.

Heaps – 2021

Studio Seine

alles gaat door

25 mei 2021

alles gaat door

deze video vertelt geen verhaal,
heeft geen richting,
ontstond zonder schema, plan of doel.

er is niet gedacht over een einde,
over wat er zou kunnen gebeuren.

en als er al iets gebeurt:
niets is georganiseerd, niets is gepland,
ik had niets voor ogen.

je zou dit videobeeld een landschap kunnen noemen,
maar hier is geen landschap,
hier is alleen een plek;

buiten het kader gaat alles verder.
de camera is slechts een voorwerp tussen het riet.

je kunt in dit beeld ook een tijdlijn zien,
met een begin, een duur, een einde.
en daarbij een vermoeden
van intentie, opzet en betekenis.

hier klikt de camera tussen start en stop,

maar met start verandert er niets,
met stop evenmin.

alles gaat door

Studio Seine

La Biënnale de Momon

17 februari 2021

Frans van Lent laat zich niet tegen houden. Helaas de opening gemist, maar er komt meer!

Josh Schwebel:”Since the Biennale de Momon and the pandemic have collided, traveling to a site, even if we are to leave no traces, cannot be possible. Momon is imaginary. Doubly-so, because Momon is not Maumont, and the place I would have visited is not the place I would have to have visited for it to be Momon. And no matter how many mediated methods I use to imagine the town, I did / not visit Momon. Josh Schwebel @LaBiennaledeMomo.”

Momon

Soundhouse

3 juli 2020

 

Soundhouse is een geluidsproject van Nico Parlevliet, geluidskunstenaar uit Dordrecht NL. De kunstenaar wees een uur van de dag toe aan vierentwintig verschillende kunstenaars, waarna hij deze kunstenaars vroeg het geluid van dat uur van de dag in hun kunstenaarspraktijk op te nemen. Het resultaat vormt het geluid van een dag kunstenaarspraktijk. Men kan naar de geluiden van vierentwintig kunstenaars luisteren op de Soundhouse website.

Nico Parlevliet nodigde ook mij uit en ik kreeg het tiende uur, van 09.00 tot 10.00 u CEST. Andere deelnemers zijn Andrew McNiven, Elise ’t Hart, Steve Giasson, Frans van Lent, Malou van Doormaal, Ricardo Huisman, Ieke Trinks, Laura Maes, Gilbert van Drunen, Manuela Porceddu, Harald Kubicza, Michiel van Bakel, Topp & Dubio, Moritz Ebinger, Ronald van der Meijs, Ienke Kastelein, Peter Bogers, Wouter Klein Velderman, Robert Lambermont, Eve Ariza, Erhard Hirt, Rob Bothof and Gaby Tjon a Tham

Soundhouse

Please don’t touch! I will come and fix it as soon as possible

17 oktober 2019

Throwback naar MÊKH-web: de dagelijkse performance van Frans van Lent die zich elke middag dat de tentoonstelling geopend was als een choreografie voltrok:

Tegen een muur staan drie doeken

De kunstenaar komt binnen en begint te meten, de hoogte…

de onderlinge afstanden…

Dit alles met behulp van een laser om de doeken horizontaal te kunnen hangen.

In de getekende kruisjes wordt een gat geboord

En in de gaten worden schroeven gedraaid…

Zes gaten worden geboord en zes schroeven worden in de muur gedraaid

Dan worden de boormachine, de schroevendraaier en het laserapparaat opgeruimd.

Vervolgens worden de drie doeken opgehangen.

En de afstanden worden gecontroleerd.

Beetje naar links, beetje naar rechts…

Als het klopt wordt de vloer geveegd…

En het stof wordt opgeveegd.

Dan worden de doeken weer van de muur gehaald…

De schroeven worden weer uit de muur gedraaid…

Alle zes…

De gaten worden dicht geplamuurd…

over de hele breedte van de muur…

De geplamuurde gaten worden netjes bij geschilderd…

Heilige dagen worden netjes bij geschilderd en eventuele druppels op de vloer verwijderd

En de situatie is weer als voorheen.

 

MÊKH-web

 

MÊKH-web Live! – Finissage

6 oktober 2019

MÊKH-web Live! was een feest vandaag! Ondanks het weer was het druk en de hele middag waren er performances en muziek (van de USB-stick weliswaar…) met o.a. een gave soundscape van Daan den Houter en composities van componist Mark Harperink. Bij deze een idee van de bijdragen:

Doorkijkje met werk van Corine Barendregt, Nies Vooijs, Lucius Pax, Tanja Smit, en het dagboek van uw correspondent

Onder een afdruk van het afvoerputje voor de deur door Corine Barendregt en een piepklein, maar kapot gaaf doekje van Nies Vooijs

wat hier nog even apart genomen is

Hier een wat beter zicht op het werk van Lucius Pax

Links een schilderij van Marian Wijnvoord, dan gaaf werk van Zaida Oenema en het dagboek van deze periode door ondergetekende

Dat werk van Zaida Oenema mag nog wel wat duidelijker

Links landschapstekeningen door Marisa Polin en rechts een najade van mijn hand

Dit is een van de tekeningen van Marisa Polin

Links een scherf uit het verleden van ondergetekende en rechts een hommage aan Quartair door Riet Vooijs

Miranda Meijer leverde een tekening met tekst in gezien de tendenzen in deze tentoonstelling

Zaaloverzicht met op de voorgrond nog een klein accent van Zaida Oenema

Leontine Lieffering leverde fotodocumentatie van een Malieveld actie waarbij ondergetekende ook betrokken was

Dolf Pauw vroeg om participatie van het publiek: zij konden een route tekenen op deze middeleeuwse Arabische kaart en vervolgens een selfie maken die naar het blog van Dolf verstuurd moest worden: http://rdpauw.blogspot.com/

Roeland Langendoens werk hangt stemmig naast dat van Maarten Schepers

Topp & Dubio refereerden met een subtiel werk aan een eerdere actie in Quartair: https://chmkoome.wordpress.com/2015/03/06/haags-hoogtij-6/

Zaaloverzicht met werk van Niels Post, Machiel van Soest, Laura van Eeden, Helène Penninga en ondergetekende

idem met Machiel van Soest, Ellen Rodenberg, Niels Post, Marian Wijnvoord

Diederik Gerlach had het goede idee zich met mijn werk te verbinden

En met dat van Maarten Schepers

Links Laura van Eeden, rechts Helène Penninga

En deze close up is van het werk van Laura van Eeden

Nog een zaaloverzicht met op de voorgrond werk van Maarten Schepers

Les extrèmes se touchent: Hans Ensink op Kemna en Marian Wijnvoord

En de boer hij ploegde voort: Frans van Lent deed vanmiddag zijn performance voor de laatste keer met op de voorgrond werk van Alfred Beekenkamp

Stijn Peeters hing zijn werk boven de bar: bar en boos!

met een aanval op de alt-right pastor Robert Jeffres

Frans van Lent en Maarten Schepers kijken kritisch…

Nog een keer het gedeelte met de vloer van Machiel van Soest, nu met werk van mijzelf en van Saber Javanmard

het persoonlijke museum van Loes Grotenbreg hangt aan de bar als een vogelkooitje

Links een werkje van Melissa Cruz Garcia

Het werk van Machiel van Soest in relatie tot het werk van Ellen Rodenberg

Dat werk van Ellen Rodenberg heeft vele mogelijkheden

Gerjanne van Zuilen bracht dit paardje aan op de muur

Om 15.00 u beginnen de performances, hier met Saber Javanmard die gedreven een gedicht voordraagd voor zijn eigen werk.

Dan begint Jolanda Jansen met haar performance die veel succes oogst

Terzijde staan attributen klaar

De resten van Jolanda Jansen’s werk zijn een mooie aanvulling voor de tentoonstelling

Na met marsmuziek te zijn opgekomen probeert een figuur iets te berde te brengen

Er komt niet meer uit dan enige stevige boeren waarna de figuur weer afgaat op een marsritme. Deze R&R-performance was van Charlotte van Winden

Waarom feestjes toch altijd naar de keuken of de badkamer trekken is me een raadsel….

Dan is het klaar, ik sluit mijn dagboek af met fin….

EX-MÊKH

 

MÊKH-web Live!

4 oktober 2019

Deze middag kwam het “extended Network” van EX-MÊKH naar Quartair om hun werk te installeren, het werd een levendige middag op de werkvloer!

Diederik Gerlach en Helène Penninga leverden degelijk werk.

Roeland Langendoen wist het nog even niet terwijl Topp & Dubio allang klaar waren.

Die laatsten droegen een mooi en subtiel werkje met referentie aan eerdere performance in Quartair

Zaida Oenema leverde een fragiel maar uiterst fraai werkje af

Dolf Pauw (u weet wel, van dat blog) liet het publiek participeren met een Middeleeuwse Arabische kaart

De H uit EX-MÊKH liet even zien dat hij nog steeds mee speelt

Stijn Peeters kwam uit Eindhoven om ook te participeren met strak politiek werk!

Machiel van Soest installeert en famille!

En keurende ogen zagen dat het wel in orde was allemaal!

EX-MÊKH

MÊKH-web, de opening

20 september 2019

Overzicht zaal

Frans van Lent prepareert zijn performance

Familie

En goede vrienden

Zelfs van heel lang geleden

Maarten Schepers en Pim Piët

Frans van Lent begint

Eerst meten, dan boren…

Hangk! En gaat het verder….

Intussen groeit mijn dagboek verder, live bij gehouden tijdens de openingsuren

En de details beginnen interessant te worden!

Quartair Contemporary Art Initiatives