Overschilderschilderij

9 januari 2019

Gisteren vond bij de Aanschouw in Rotterdam de wissel plaats, in de kleinste galerie van Nederland: De Aanschouw! Editie 141 van het overschilderschilderij zou gepresenteerd worden, ditmaal geschilderd door uw correspondent. Zoals te doen gebruikelijk werd het een feestelijke avond die nog lang doorging! Bij deze wat plaatjes van het gebeuren:

Voor de presentatie wordt met enige nieuwsgierigheid gewacht
Het blad met bier gaat rond
En initiator van het project, Daan den Houter, zweept de crowd nog wat op
Dan wordt de kist geopend..
en het inmiddels loodzware doek wordt opgehangen
De kunstenaar kreeg nog wat gelegenheid het onderwerp van het schilderij toe te lichten
Kees Koomen: Malieveld 2019
Idem
met een museaal kaartje er onder
En nog een plaatje met de kunstenaar er bij!
wordt het werk bewonderd door het publiek
En zoals gezegd werd het nog een late avond!

Het Overschilderschilderij

Jeroen was eer ook: trendbeheer

En Dolf ook: RD Pauw

Preis der Nationalgalerie 2019

9 december 2019

In maart van dit jaar zijn vier kunstenaars uitgekozen voor de jaarlijkse prijs van de Nationalgalerie die wegens verbouwingswerkzaamheden in het Hamburger Bahnhof te gast is. In aanmerking komen kunstenaars die in Berlijn wonen en werken. Geselecteerd zijn Simon Fujiwara (Londen 1982), Flaka Haliti (Pristina 1982), Katja Novitskova (Tallin 1983) en Pauline Curnier Jardin (Marseille 1980) Een internationaal gezelschap dus waarvan we Curnier Jardin eerder in het Haagse 1646 mochten bewonderen. Simon Fujiwara had goed werk in de tentoonstelling Distance intime deze zomer in Montpellier. De andere twee kunstenaars kende ik nog niet. Ik vond het werk van Katja Novitskaja het meest aantrekkelijk door de vanzelfsprekende wijze waarop ze met diverse middelen en materialen de haar te beschikking staande ruimte beheerst. In september werd echter bekend dat Pauline Curnier Jardin de prijs gewonnen heeft en dus in september 2020 een solotentoonstelling mag maken in Hamburger Bahnhof.

Je merkt bij dit soort prijzen heel erg dat in de “corporate world” budgetten bijna ongelimiteerd zijn en dat er stevig wordt uitgepakt met innovatieve technieken en beeldvormen. Dat heeft ook gevolgen voor het soort kunst dat zich aanpast aan die wereld. Ik denk dat in deze tentoonstelling alleen Curnier-Jardin “poor materials” gebruikt heeft, bewerkte doeken uit het decoratelier van het theater die toevallig ook een erg aansprekend gevolg hebben voor er op geprojecteerde videos.
In The Hot Flashes Forest die met deze technieken zijn gemaakt hangen huiden van vrouwen, Peaux de Dame, die of zijn leeg gelopen, of zijn afgedaan. In de video Qu’un Sang impur herkennen we nog de inspiratie van Jean Genet’s Un Chant d’Amour door de gevangenis waarin een gevangenenbewaarder vrouwelijke gevangenen beloert. Deze dames zijn post-menopauze maar door hun erotische kracht beginnen ze toch opeens weer met bloeden.

Hot Flash Forest met Peaux de Dames
idem
Qu’un Sang Impur met rustende fietser en dames die bloeden
en met nog een hitsige dame

Mijn favoriet is als gezegd Katja Notvitskova. In een totaal-installatie combineert zij tekeningen van holenmensen met de modernste technologieën. Je waant je in een ruimte tussen de tijden die parallel aan je voorbij trekken, een wormgat dat je doet vergeten wanneer je bent. Vooral de manier waarop de ruimte behandelt is die wat ontregelend werkt sprak me aan, het is erg actueel werk.

Op klei geprinte foto’s van dieren bij nacht met flashlight en grottekeningen
Vreemde sculpturen
Die tekeningen waren goed en dat perspectief….
Een ruimte met vreemde bewegende robots met projectie er achter
Je waant je in een David Lynch film

Simon Fujiwara is Engels opgevoed en zijn werk is dan ook wat conceptueler. Hij verzamelt de terug gebrachte boeken van Fifty Shades of Grey, het populaire softe SM-boek, omdat hij vindt dat het maatschappelijke waarden in onze tijd weergeeft.
Zijn installatie met een beeld van Anne Frank die door een camera op een robot-arm wordt geobserveerd, werkelijk tot in de details, zijn erg beangstigend. Het zegt iets over hoe we met zo’n icoon om gaan en hoe agressief kijken kan zijn.

Een verguld exemplaar van Fifty Shades of Grey
De collectie
Anne Frank
Anne Frank geobserveerd
Het ensemble dat Beyonce aan had toen ze het Anne Frank-huis bezocht, werd direct een best-seller!
Vergrote oorhangers n.a.v. de onthoofding van Marie-Antoinette in de Franse revolutie die zijn gemaakt om de revolutie te vieren.

Van de vierde kandidaat, Flaka Haliti begrijp ik niets, ik laat het maar zien om volledig te zijn.

Hamburger Bahnhof

The Act/PROBE

8 december 2019

Vandaag werd de tentoonstelling ingericht die in de gehele maand december te zien zal zijn in Das Haus der Statistik. Improviserend en uitproberend voor publiek werden de werken van Maarten Schepers, Ellen Rodenberg en mijzelf geplaatst om uiteindelijk een installatie te vormen met de naam PROBE die zichzelf formeel mooi aanvult en die ook inhoudelijk opvallende elementen combineert. Bij deze een indruk:

De affiche van het project
Kees Koomen: Sensitory selfportrait met “Ohrschmuck”
Ellen Rodenberg zoekt
Uw correspondent probeert
Sommige dingen werken, reflecties in de ruit bijvoorbeeld
Sommige dingen werken niet
Maar uiteindelijk komt het goed
En EX-MÊKH is helemaal gelukkig

EX-MÊKH

Performance weekend

7 december 2019

Naar aanleiding van de EX-MÊKH tentoonstelling MÊKH-web werd EX-MÊKH spontaan uitgenodigd in Berlijn voor een pop-up tentoonstelling voorafgegaan door een performance-weekend. Deze uitnodiging kwam van A-Trans, het tentoonstellingsplatform waar EX-MÊKH in 2015 de tentoonstelling Augentausch maakte. Dit maal vindt het hele gebeuren plaats in het Haus der Statistik, een oud DDR-archief achter de Alexanderplatz.
Vandaag opende het performancefestival met Kraatz, een internationaal collectief in dit geval vertegenwoordigd door Marian Wijnvoord uit Berlijn en Forbes Morlock uit Londen. In de performance “Writing on Art” werden tekeningen van Marian Wijnvoord beschreven en bewerkt door Forbes Morlock waarna de werken tot boekjes werden gevouwen.

Marian Wijnvoord geeft het werk aan Forbes Morlock
Hij bekijkt het werk nauwgezet
En schrijft dan over wat hij ziet

De volgende performance, Tssssss K-BAM werd uitgevoerd door uw correspondent en slagwerker/electronisch musicus Yorgos Dimitriadis. Hierin probeerde ik de geluiden van de Improvisatie van Yorgos op te schrijven op de ruit van de galerie die van binnen en van buiten door het publiek bekeken werd.

De poster voor deze performance
camera: Marian Wijnvoord
performance in full swing
waarbij ik me aardig door de muziek liet mee voeren
En het resultaat van de buitenkant gezien

Daarna volgde “Feed”van Ellen Rodenberg samen met Yorgos Dimitriadis die heel andere geluiden ten gehore bracht. In een gezamenlijke interactieve happening werd een veelvormige installatie gecreëerd waarin Rodenberg wat van haar belangrijke bronnen opschreef en zo haar creatief proces probeerde te tonen.

Zaken worden uitgepakt
opgeplakt
ingetaped
en opgehangen

Dan was het de beurt aan Maarten Schepers samen met Yorgos Dimitriadis. In de performance werkte Schepers vooruit naar de tentoonstelling “PROBE” die morgen middels de performance “The Act” in de ruimte zal worden ingericht. Snel en effectief zette hij een schoorsteenmantel in elkaar en zette daar wat foto’s uit de krant van vandaag op nadat hij ze ingelijst had. Door begeleiding van Dimitriadis kregen de geluiden van het proces een heel andere waarde waardoor een totaal geluidsbeeld ontstond dat een heel eigen kwaliteit kreeg.

Een begin wordt gemaakt
Het werk krijgt vorm
De foto’s uitgeknipt
e presto!

EX-MÊKH