Isomatrix

24 oktober 2021

Marleen Sleeuwits is extreem actief deze maand, zo is haar installatie in de kunsthal nog tot en met het weekeinde te zien:

Marleen Sleeuwits: Isomatrix

en zijn twee fotosculpturen van haar in het nieuwe tweede kamergeboouw geïnstalleerd.

En dan ook nog een tentoonstelling bij galerie Bart warmee ze ook nog naar Paris Photo gaat, werk is te zien in A ppr oc he !

Kunsthal

Preis der Nationalgalerie

2 oktober 2021

Dezer dagen ben ik in Berlijn, voornamelijk privé. Ik heb me voorgenomen te proberen wat gelegenheden te bezoeken en de eerste is het Hamburger Bahnhof om een indruk te krijgen van het werk van de kandidaten voor de Preis der Nationalgalerie waarvan eerdere kandidaten aardig aan het doorbreken zijn. Opvallend is dat de kunstenaars multi-disciplinair werk maken en ook maatschappelijk engagement laten zien, in de meeste gevallen gevoed door eigen ervaringen met sociale situaties. Met installaties waar de bezoeker in moet gaan en die laten voelen waarover het werk gaat maken zij indruk.

In dat opzicht was voor mij het werk van muzikant/kunstenaar Lamin Fofana het meest verrassend. Hij heeft twee ruimtes die elk in een ander licht baden en waarin ook geur een rol speelt. Daarin zien we foto’s of draaien video’s met zwarte mensen die slecht belicht bewegen, dansen soms. Tegelijkertijd klinkt keiharde muziek in de ruimte, trage soundscapes die het geheel een dramatische ervaring maken. het werk is gebaseerd op zijn eigen ervaringen met migratie en bedoeld als dialoog met teksten van zwarte denkers als Amiri Baraka, W. E. B. Du Bois en Sylvia Wynter.

Lamin Fofana: Blues
Lamin Fofana: Blues
Lamin Fofana: Ballad Air and Fire

Calla Henkel und Max Pitegoff zijn een stel dat met fotografie vragen aan de orde stelt over realiteit en representatie en met een TV serie genaamd Paradise, gefilmd in hun eigen bar met als geluidstrack de omgevingsgeluiden. De afleveringen zijn gedurende deze tentoonstelling in diverse bars of horeca in Berlijn te zien. Daarnaast is een serie zwart wit foto’s te zien van water die er erg esthetisch uit zien, als idyllische opnamen uit Oceanië maar die in Ruhleben bij de rioolafvoer van Berlijn zijn gemaakt.

Calla Henkel und Max Pitegoff: Exteriors
Calla Henkel und Max Pitegoff: Exteriors
Calla Henkel und Max Pitegoff: Collective image (Klärwerk Ruhleben)

De derde kunstenaar die is genomineerd is de Vietnamese Sung Tieu waarin ook migratieproblemen zijn te herkennen. Ook de erfenis van de koude oorlog en de manier waarop de gevolgen daarvan op mensen uitwerken zijn in haar werk te herkennen. Zij werkt met geluid, video, interventies en beelden en in deze tentoonstelling heeft ze een totaalinstallatie gemaakt over de honderdduizend Vietnamezen die door een overeenkomst in tussen de Oost-Duitse en de Vietnamese overheid naar Duitsland gekomen zijn om in de Oost-Duitse economie te werken in bedrijven die aan de overheid behoorden. Ze bleven gescheiden van de Oost-Duitse maatschappij en moesten na verloop van tijd terug naar Vietnam.

Sung Tieu: No Gods, no masters – 2017

De laatste kunstenaar die is genomineerd is de Kongolese Sandra Mujinga. Zij is gefascineerd door een gelaagd idee van geesten die zij heel breed interpreteert. Tegenstellingen als aanwezigheid-afwezigheid en materieel – immaterieel worden onderzocht in een carrière waarin ook weer diverse disciplines worden gebruikt. In dit geval toont zij beelden die gebaseerd zijn op digitale modellen uit archeologische vondsten en bedekt op grof geweven textiele banen, een techniek die is gebaseerd op hoe de vismanden van Congolese vissers zijn samengesteld.

Sandra Mujinga: Reworlding Remains – 2021
Sandra Mujinga: Sentinels of Change – 2021

De winnaar van de prijs zal 7 oktober door een internationale jury worden gekozen, zodra ik het weet zal ik dit verslag updaten.

Hamburger Bahnhof

Big Art

30 september 2021

En dan was ik gisteren ook nog even bij Big Art, in Zaandam. Ik had over eerdere edities gelezen en was daardoor nieuwsgierig geworden. Op naar het Hembrugterrein dus om te zien wat deze editie brengt. Het terrein is niet eenvoudig te vinden, maar het is wel een plek met mogelijkheden: het doet denken aan andere verlaten industrieterreinen als het NDSM terrein en de Westergasfabriek (dat al veel verder ontwikkeld is). Het weer zat niet mee, maar ik kan me voorstellen dat het een levendige boel is als de zon schijnt. De tentoonstelling vindt plaats in een kale lege industriële hal die in verschillende ruimtes is ingedeeld, het geheel heeft een duidelijke punk/kraak-uitstraling. Het tentoongestelde werk is weliswaar groot, maar kan toch niet in alle gevallen tegen de omgeving op. Toch is er veel te genieten in de hal en heb ik er met veel plezier rondgelopen. Op de weg terug bedacht ik me wel dat iets minder kunst in een hal minder misschien beter zou zijn, maar aan de andere kant: elk goed bezocht podium is er een in deze zorgwekkende tijden! Deze tentoonstelling is nog t/m 3 oktober te bezoeken.

Lotte van Lieshout
Wim Jacobs
Overzicht van een ruimte
Klein is ook fijn, zoals in deze tekening van Marijn Akkermans
Materiaalstudie van Robin Kolleman
Die tot grote tekeningen leiden
mooi materiaalgebruik!
Post Modern Collection
Vincent de Boer
De maker van dit werk kon ik niet precies vast stellen
Jimi Kleinbruinink
Sjimmie Veenhuis: Terminus
Prachtig wandkleed van Sigrid Calon
Casper Verborg: Anagnorisis
Rutger de Vries: Remix
Frans Franciscus: Sick Child

Big Art

Art The Hague 2021

29 september 2021

Ook op Art The Hague bleek dat iedereen er weer zin in heeft: ondanks donkere wolken vond een drukke opening plaats mèt een bekettingde Jan van Zaanen. Er waren veel mensen om een beurs te zien die een aantal erg goede presentaties toont. Verder veel abstract, lyrisch of anderszins, zoals altijd. De route was weer iets anders en weer iets beter en zo krijg je toch de indruk dat deze Haagse kunstbeurs steeds meer op de kaart staat. Bij deze een kleine indruk:

Na de ingang een soort thema tentoonstelling met design en abstract werk. Dit vond ik een aardige presentatie van keramiek van Ceri Muller in een enscenering van Larissa Ambachtsheer
Mij dunkt dat dit werk van Helène Penninga is
Mooi werk met excuus voor de reflecties
Voor boven de sofa: Jamel Armand
Subtiel werk van Henriëtte von Münchhausen
en van Fatima Barznge
Silvia B bij NL=US
Selfies van Petra van Noort
óók bij NL=US
Aaron van Erp bij Livingstone
Peter Vos bij Maurits van de Laar
waar zoals eerder gememoreerd ook Erik Pape
en Cedric ter Bals werk laten zien
Een subtiel hoekje bij Ramakers met werk van Michel Hoogervorst en Frank Halmans
Alice West: Dad
Ties ten Bosch bij Frank Taal
nog meer Ties bij Taal
Jan ten Have: Olieverf op tot poeder gemokerd vaal wit glas
En natuurlijk mag Daan den Houter niet ontbreken
Sjef Hendrickx, mijn oude tekenleraar
Poppositions had weer een opvallende stand
Grijzen op een kleurig fond

Art The Hague

Haags Hoogtij

24 september 2021

Het weer was vandaag dat van een prachtige na zomerdag en de avond was nog bijzonder zacht zodat overal in de stad een ruis klonk van alle dingen die we weer kunnen doen na de Coronabeperkingen. Zo leek ook Hoogtij weer als het normaal altijd was op een mooie avond: druk bezochte openingen en overal pratende, drinkende en rokende mensen buiten op straat. Bij deze een kleine indruk.

In de Spanjaardshof werd zelfs gedanst. In Westend bij de installatie van Ildikó Horvàth die onderzoekt hoe tactiele materialen en geluid een ruimte kunnen beïnvloeden. Hier werd gedanst door Guido Dutilh. In de projectruimtes van de Spanjaardshof, de voormalige liftruimtes, had Angeline Dekker een ruimte gemaakt die door twee dansers werd gebruikt om solo’s en duetten in te dansen. Bij bezoek werden groepjes door de dansers door de donkere gangen van de Spanjaardshof naar de projectruimtes geleid.

Naar de eerste etage…
Waar een danseres wachtte
en soleerde
Angeline Dekker had de ruimte goed aangepakt, o.a. met een vorm die aan een schoorsteen deed denken
De wanden leken met inkt en verschillende materialen bewerkt wat qua kleur erg subtiel uitwerkte.
De danseres nam ons mee naar de tweede etage
Waar de danser ons tegen het plafond geplakt opwachtte
en de twee een duet voor ons opvoerden
In een weer door de kunstenares bewerkte ruimte

Verder gaand aan het Westeinde kwam ik bij de nieuwe ruimte van de HOK-gallery. Daar hing een tentoonstelling met werk van Tosca Niterink onder de titel Toscania: portretten van figuren uit The Thunderbirds , een Britse poppenserie die in mijn jeugd erg tot de verbeelding sprak. Ook diverse dames uit de media en Bassie en Adriaan werden in allerlei situaties in vlotte toets geschilderd. Door het gebruikte licht heb ik geen goede foto’s kunnen maken, maar de sfeer van het werk komt toch fijn over!

Ook voor de volle HOK Gallery stond het publiek zich op de stoep te vermaken.
Dames in situaties
Portret van Brains, het brein achter de Thunderbirds
De piloten van de Thunderbirds
En de kunstenares ontvangt nog een mooi boeket

Verder aan het Westeinde, dat op deze manier wel een onverwacht hippe straat wordt, is bij ….ism project space een tekeningententoonstelling te zien onder de naam Drawing Appreciation Day. In het woonhuis van de initiators van het platform vind ik in alle hoeken en gaten tekeningen van het grote kunstenaarsinitiatief Hgtomi Rosa. Tekeningen als deel van het dagelijks leven, een mooi idee op aansprekende wijze uitgevoerd. Na het inrichten hebben de deelnemers elkaars werk becommentarieerd en die teksten zijn te lezen naast het becommentarieerde werk.

Bernice Nauta: Untitled
Joost Krijnen: The menu
Angelina Nonaj: Out of the blue
Anastasia Cistokova: Untitled
Lisa Blauwbroek: Babi Pangang (Feed me drawing #089)
meer in de keuken
en op tafel, u merkt: contekst is ook belangrijk
Topp & Dubio
Daniele Formica: Architrove from the interior of an Etruskan tomb in Cerveteri
Adele Dipasquale: Untitled sketch, for Theresa

Ook klein maar fijn platform: The Balcony verhuisde, nu naar de Kleine Mol straat, waar het een behoorlijk publiek tot op de stoep wist te trekken.

Binnen en buiten publiek
Er was werk te zien dat meer concentratie vereiste dan ik op deze avond kon opbrengen
Het zij me vergeven!

De volgende tentoonstelling is de finissage van een expositie die voor de Coronacrisis was begonnen. Bij Galerie Sophie had Harald van Noordt werk gepresenteerd dat eigenlijk niet goed te zien is geweest en hij besloot het nu nog een keer te tonen: mooi werk, gebaseerd op een mengsel van Japanse penseeltechnieken, monotype en andere methoden. Met beelden van stromend water en verwaaiende begroeiing laat hij het Panta Rei zien in bijna romantische beelden.

aan de stroom
met begroeide kanten
Een leporello-installatie
wat ouder werk
schetsboeken

Update zaterdag 25 september toen ik nog wat meer bezocht:

Een mooie ingehouden presentatie van Jan de Weerd en Lula Valletta bij de etalage van Maldoror was de moeite waard om te bezoeken:

totaal gezicht
Jan de Weerd
Lula Valletta met teksten en foto’s
Ik kon niet achterhalen waar de teksten van kwamen
maar het vormt een mooi suggestief landschap

En als laatste een bezoek aan Billytown waar onder de titel Palmtree toeval leidend was in de keuze van de kunstwerken.

Boven Viola Yesiltac, staand: Joseph Buckley
Peggy Franck
Marius Lut, de subtiliteiten in het oppervlak zijn niet te fotograferen
Sepus Noordmans, bij toeval ontdekte ik het werk achter de radiator
Stevig werk van Jeroen Jacobs op diverse plekken in de tentoonstelling
links Nishiko (2006 – 2008) en rechts Suzie van Staveren (2012-2006) beide werken onafhankelijk van elkaar gemaakt op de KABK
Marius Lut: Untitled

Hoogtij

Symposium

19 september 2021

Maumont is een klein dorp in de Perigord in Frankrijk. Het bestaat uit 15 huizen, ongeveer 30 inwoners en er is geen kerk, winkel, café of andere openbare voorziening. Slechts enkele oorspronkelijke bewoners wonen nog in het dorp; velen zijn in de loop der jaren overleden, anderen zijn vertrokken. Tegenwoordig zijn de meeste inwoners gepensioneerden van elders. 
Twintig jaar geleden kon je de boerderijen nog overal ruiken. Koeien en schapen werden elke dag door het dorp geleid. Tegenwoordig zie je vaker wandelaars, quads, en mountainbikes. Het dorp is veranderd van een plek die alles te maken had met grond, werk, groei en de seizoenen, in een plaats waar de inwoners vooral dromen, ontspannen en wandelen.
Momon is de oude (Occitaanse) naam van het dorp, niet meer in gebruik sinds de moderne Franse naam Maumont werd gekozen. De naam Momon staat voor het dorp zoals het nog in de geest bestaat, niet langer fysiek verbonden aan de locatie, maar verbonden met herinneringen, gekleurd door nostalgie. 

Tegelijk is de plek nog steeds wat hij altijd was: aarde blijft aarde en steen blijft steen.
Het contrast tussen enerzijds de wisselingen in bewoning en gebruik, en anderzijds de onveranderlijkheid van het materiële dorp, vormt het thema van waaruit dit project zich ontwikkelde. Het werk van de deelnemers is te vinden op de virtuele locatie: Momon.fr. 

Vandaag vond in het Dordrechts museum het symposium plaats over het project La Biënnale de Momon, een project van Frans van Lent. Het project bestond uit reacties van een aantal uitgenodigde kunstenaars op het beschreven dorp. Het idee was om ze tijdelijk in het dorp te laten resideren in de loop van 2020, maar door de coronamaatregelen en infectiegevaar was dat praktisch niet mogelijk. De meesten reageerden dus op verhalen, foto’s en video. De resultaten werden, zoals ook het oorspronkelijke plan was on-line gepresenteerd op de bovengenoemde site. Deelnemende kunstenaars presenteerden hun bijdrage tijdens deze bijeenkomst. Door omstandigheden kon ik er niet bij zijn, maar ik wil het project en het symposium niet ongenoemd laten. Op de site kunt u resultaten zien. Bij deze enige sfeerplaatjes van Nico Parlevliet van het gebeuren:

The man with the plan: Frans van Lent
performance
performance
uitleg
Lisa Skuret
Over publiek was niet te klagen

La Biënnale de Momon