Thorbecke

19 maart 2017

Aan het Korte Voorhout in Den Haag is een nieuw beeld van Thom Puckey verschenen, het Thorbeckemonument. De politicus is uitgevoerd in marmer, hij kijkt vorsend naar het torentje aan de hofvijver om te zien of de door hem geconcipiëerde grondwet van de staat der Nederlanden eer aan wordt gedaan .  Een meer hedendaags tafereel met delibererende burgers is uitgevoerd in roestvrij staal en staat daar direct naast. Beide beelden staan op een klassieke sokkel waarvan de stalen versie de hedendaagse wereld weerspiegelt. Die beide sokkels staan weer op een stenen verhoging wat de zaak nog enigszins bijeen houdt. Ik vind het vooralsnog een wat rommelig geheel. Bovendien is heden over twintig jaar ook verleden en werkt dan niet meer als zodanig. Wie weet wat het in de toekomst wordt als marmer en staal wat patin hebben gekregen. Verleden en heden zouden dan kunnen samen gaan in een nog niet te voorziene geschiedenis.

Thom Puckey: Thorbecke monument

Thom Puckey: Thorbecke monument (zijaanzicht)

STROOM

De Gruyter & Andeweg

18 maart 2017

STROOM is bezig met een andere blik op de wereld zoals uit hun thema “Ways to see the world differently” blijkt. De huidige tentoonstelling die vandaag opent is te verklaren vanuit deze houding en is ook nog als bij ingeving georganiseerd, puur intuïtief zoals Arno van Roosmalen tijdens zijn openingspraatje vertelde. Het betreft kunstenaar van twee generaties die onverwachte raakvlakken leken te hebben: Voebe de Gruyter (afgestudeerd aan de Rietveld in 1986) en Juliaan Andeweg (jaargang 2015 aan de KABK). Volgens de tekst in bijgaand boekje begeven zij zich beiden in “andere sferen” en delen zij de ongekende rijkdom van een – al dan niet- verifieerbare werkelijkheid met ons. Zo denkt een meer conceptueel denkend kunstenaar als Voebe de Gruyter dat water de beelden bevat die haar oppervlak ooit weerspiegeld heeft en werkt een kunstenaar als Andeweg als een alchemist met materialen die hij bepaalde eigenschappen toedicht en tot kunstwerken vormt. Animisme is hem niet vreemd, zijn werk oogt vrij grof en soms formeel. Alles bij elkaar volkomen verschillende vormen van sensibiliteit die een tentoonstelling opleveren die soms wat esoterisch oogt, maar ook weer met groteske humor relativeert. Een wonderlijk parcours van grillige kunstwerken, voodoo-achtig geaccentueerde plekken, een hellhole, een poppy-sculptuur, begeesterd water, het is moeilijk hier een beschrijving en een goede waardering te geven van wat zich allemaal afspeelt. Ik zal dan ook nog wel een keer gaan kijken en raad u zeker aan de tentoonstelling ook te bezoeken!

Het openingswoord van Arno van Roosmalen met links Juliaan Andeweg

En hier luisteren kunstenaars en van Roosmalen naar

Ilja Minjon, curator van het geheel

Voebe de Gruyter: The length and soft bend of the fingernails of Lao busdrivers originate in traditional dance and transform the environment in which they move.

Voebe de Gruyter: Herman Labro, The Growing Diamond

Juliaan Andeweg: Gnippahellir

Juliaan Andeweg: Chooser of the Slain

Juliaan Andeweg: Mímir’s Source

Juliaan Andeweg: Capitalist Plot (Forever Yummy)

Voor: Voebe de Gruyter: Bier viltjes (gekauwde tekst), achter: Juliaan Andewg: 12 to the Moon

Voebe de Gruyter: The water of the Jury of the Queen Elisabeth Competition (detail)

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase (video still)

Juliaan Andeweg: We’ve got to leave soon

Juliaan Andeweg: Boreas

The way out!

STROOM

Jaap van den Ende

17 maart 2017

Jaap van den Ende is een schilder uit Delft die een hele ontwikkeling heeft door gemaakt. Hij praktiseert de schilderkunst al sinds de zestiger jaren en na een soort catharsis in die tijd heeft hij gestaag een enorme reputatie opgebouwd, niet in het minst door zich regelmatig te vernieuwen. Parts Project in Den Haag kreeg de kans een soort overzicht van zijn werk te presenteren met werk uit diverse collecties en greep die kans met veel enthousiasme aan. De tentoonstelling die nu te zien is laat een gedreven, gedisciplineerde schilder zien die in alle veranderingen uit ging van persoonlijke systemen die rigoureus volgehouden worden.  Die steeds consistente houding verleent toch een soort herkenbaarheid aan het werk in de formele kant van het schilderij: steeds is een keuze gemaakt en strikt toegepast, zonder afwijking van het beginsel. Het resultaat fascineert me op een manier waar ik nog steeds niet de vinger achter kan krijgen. De stappen die gemaakt worden zijn goed herkenbaar: in het begin abstract, minimalistisch, onpersoonlijk en plat. Dan wordt steeds meer onzekerheid ingebouwd door de verfstreek herkenbaar te maken, met de vorm van de doeken en met combinaties van doeken te spelen, daarmee ruimte toe te laten en daarna ook figuratie te suggereren. In het latere werk zijn landschappen gecombineerd met vertalingen van de landschappen in meer abstracte beelden, weer volgens een volstrekt persoonlijk protocol. Ik vind het zelf verwarrend werk. Dat maakt de tentoonstelling zeer de moeite waard voor wie in schilderkunst is geïnteresseerd, bij deze een indruk:

Structure 35 – 1972

Structure white – 1973

Untitled 8 – 1978

Untitled 16 – 1979

Untitled 1980

Untitled – 1983

Untitled 1986

Untitled, 1986

Dit heidelandschap vindt ik erg mooi door de gebruikte kleuren

En dit zijn eigenlijk drie abstracties

IKEA – 2013 Hier loop de abstractie door in de figuratie door de aard van de IKEA architectuur in het landschap wat een interessante extra laag geeft.

In dit doek vermengt alles zich tot een entropische massa wat ook weer rust geeft.

Parts project