A Slippery Slope

19 november 2021

Bij de Garage in Rotterdam opende vanmiddag (i.v.m. de corona maatregelen) de tentoonstelling A Slippery Slope (een glibberige helling). De titel refereert aan de moeilijke situatie waarin iemand zich bevindt die de hedendaagse werkelijkheid probeert te vatten. De uitgenodigde curator is Youri Appelo, artistiek leider en curator van Post, het voormalige Expoplu in Nijmegen. Hij stelde een interessante tentoonstelling samen waarin meteen het werk van Daro Darakhvelidze in het oog springt: een aantal beschilderde schoolborden die verspreid in bijna de helft van de ruimte staan opgesteld. het geeft al direct het didactische karakter van het werk aan. De schilderingen zijn analyses van verschillende verschijnselen die zich voordoen op de wereld, in veel gevallen virussen. Het is aantrekkelijk, kleurig werk dat ook door de opstelling indruk maakt.

Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler
Daro Darakhvelidze: Discourse Traveler

Daarnaast zijn er twee video kunstenaars die met video’s over oorlogsgeweld in de Arabische wereld vertegenwoordigd zijn. Zo is het werk van Mariam Ghani, A Brief history of Collapses, een mooie, intrigerende dubbelprojectie van een zwerftocht door aan de ene kant Het Fredericianum in Kassel en aan de andere kant het Dar-Ul-Haman paleis in Kaboel, Afghanistan. Beiden zijn volgens de Duitse neoclassisistische principes gebouwd en door oorlogsgeweld verwoest. Het Fredericianum is gerestaureerd en het Afghaanse paleis is nog steeds een puinhoop. In beide video’s volgen we een vrouw die door de architectuur loopt die steeds verdwijnt en weer verschijnt.

Mariam Ghani: A Brief History of CollapsesMariam Ghani

Een andere video, What they Destroy, we will rebuild again van Astrid Feringa heeft een meer politieke lading: Na de verwoesting van de oude stad Palmyra in Syrië door de Islamitische staat maakte het British Institute for Digital Archaeology een replica van de klassieke triomfboog die daar stond en plaatste die op Trafalgar Square in London en daarna op diverse andere plekken over de hele wereld. Hierover maakte Feringa een videoinstallatie die vraagstukken over over neokoloniale toe-eigening van erfgoed in een tijdperk van digitale reconstructie en hedendaagse beeldenstormen behandelt.

Astrid Feringa: What they destroy, we will rebuild again

De andere werken in de tentoonstelling, zoals over het bevragen van de objectiviteit van Wiskunde door Falke Pisano, een op zich intrigerende foto van Coralie Vogelaar die ook al een erg theoretische verantwoording heeft en de Fake-Newsstand van Domas van Wijk spreken me minder aan, alhoewel ik het verband met de thema’s van de tentoonstelling wel zie. Al bij al heeft Youri Appelo een intrigerende tentoonstelling gemaakt, ik ben benieuwd naar de volgende!

Falke Pisano: The Value in Mathematics
Falke Pisano: The Value in Mathematics
Coralie Vogelaar: Recognized/Not Recognized
Domus van Wijk: Fake-Newsstand

De Garage

Is it be possible to be a revolutionary and like flowers?

14 november 2021

De titel van de tentoonstelling die nog tot Kerstmis bij Nest te zien is werd ontleend aan een installatie van Camile Henrot. Gedreven door verlies en verdriet begon zij zich te interesseren voor ikebana, Japanse bloemschikkunst. Naar aanleiding hiervan begon ze boeken uit haar bibliotheek te vertalen naar arrangementen met bloemen. Op een plateau staan een aantal van deze stukken en vormen zo in totaal de installatie met deze suggestieve titel. Eigenlijk zou de titel moeten zijn Is it be possible to be a revolutionary and use flowers?, want dat is wat in de tentoonstelling gebeurt: er wordt gewerkt en nagedacht over de symbolische betekenis van bloemen die meer dan eens om een politieke reden worden ingezet. Op twee na zijn de kunstenaars vrouwen, de twee mannen zijn gay en Afrikaan, kortom, een woke tentoonstelling! Dat neemt niet weg dat er wel het een en ander te genieten valt. De installatie van Henrot waaraan de titel is ontleend vormt het begin en is meteen al bijzonder goed. Ik was erg gecharmeerd van het werk van Glucklya, dat met teksten over bloemen en hun plek in de geschiedenis in combinatie met tekeningen een mooie bijdrage vormt. Ook het werk van de Iraanse Mehraneh Atashi sprak me aan. Zij maakte selfies in de stedelijke urbane omgeving die op zich al wat zeggen over de situatie aldaar. Nadat dit verboden werd en haar verteld werd maar bloemen te gaan fotograferen begon ze inderdaad bloemen te fotograferen, bloemen die tussen de stenen en tegels in diezelfde stedelijke omgeving hun weg vonden. Een eenvoudige, maar effectieve daad van verzet.
De architectuur van de vorige tentoonstelling is met wat aanpassingen overgenomen wat een goede keuze is, de mogelijkheden van de verschillende elementen worden optimaal gebruikt voor dit werk. Het gevoel voor schoonheid van bloemen waarmee ik als bollenstreker werd opgevoed zie ik echter niet terug in deze tentoonstelling, schoonheid is moeilijk tegenwoordig!
Parallel aan deze tentoonstelling loopt in het Centraal Museum in Utrecht De Botanische Revolutie over de noodzaak van kunst en het tuinieren.

Camille Henrot: Is it be possible to be a revolutionary and like flowers?
Mehraneh Atashi: Tehran s selfportrait – 2008 – 2010
Glucklya: Morning Flowers
Glucklya: Morning Flowers
Glucklya: Morning Flowers
Mehraneh Atashi: I never found those lips again – 2019
Rosella Biscotti: Dismembered Rafflesia
Lily van der Stokker: Nothing Really – 1992 – 2021
Patricia Kaersenhout: Food for thought (series) – 2021
Patricia Kaersenhout: Food for thought (series, detail) – 2021
Philip Guffler
Maria Pask: Shoulder to shoulder
Ruchama Noorda: Circadian Power Plant – 2021
Otobong Nkanga: Revelations – 2020
Otobong Nkanga: Revelations (detail) – 2020
Anna Geene: From the collection – 2021
Anna Geene: From the collection (detail) – 2021

Nest