HOLAA!

8 juni 2018

Vanavond was het weer groot feest, want Haags Hoogtij vond plaats in de HOLAA!-editie, het begin van een mooi kunstzinnig weekeinde waarin veel te genieten is in de Haagse binnenstad. Zaterdag- en zondagmiddag zijn de locaties open en Moose  Space heeft zaterdagavond een unieke videomarathon vanaf 19.30 u. Bij deze een indruk van de eerste avond:

De opening werd verricht door trendbeheer’s Niels Post bij The Grey Space in the Middle. Hij wees er op hoe bijzonder Hoogtij is door al zo lang en consistent met steeds weer nieuwe plekken regelmatig een avond kunst te presenteren.

De organisatie liet zich dat natuurlijk maar al te graag vertellen!

Intussen was er op die plek ook een presentatie van ArtScience studenten van de KABK te zien, o.a. met deze mindblowing installatie van Sophia Bulgakova.

Voor de deur staat Baracca met een werkkeet waarin ze voor deze editie Urs Pfannenmüller uitnodigden werk te maken. En die weet daar wel weg mee: een nogal claustrofobisch geheel.

Ook bij Maurits van de Laar is een verwarrende tentoonstelling te zien: JaGaTa, werk van drie kunstenaars die enigszins overlappen qua benaderingswijze van het papier. Koen Taselaar, Henri Jacobs en Patrick Gabler.

Dit is duidelijk van Patrick Gabler…

en deze eyefuck is onmiskenbaar van Koen Taselaar

Henri Jacobs maakt nu ook keramiek.

Maar kunt u de kunstenaars in dit ensemble uit elkaar halen? Een sterke opstelling in een bijzonder sterke tentoonsteling.

Bij Maldoror is werk te zien van fotografe Mihály Stefanovicz en schilder Katinka Aalbers

Galerie Sophie laat nieuw en totaal ander werk zien van Rob Blok.

Fijne subtiele aquarellen.

Ook Lisette Frimannslund laat werk zien, bewerkte foto’s met teksten

Mooi misschien wat gesloten werk

In de Spanjaardshof laat Helène Penninga recent werk zien

Duidelijk 20e eeuwse sferen met invloeden van het surrealisme

en het interbellum

toen nog fris en vrolijk over de tennisbaan gerend kon worden

Ik blijf bij dit doek dit een dubbel sentiment voelen

ism… Project Space op het Westeinde heeft Harmen de Hoop uitgenodigd die een tentoonstelling met werk van Reinier Lucassen presenteert…

Maar wel gecureerd door het publiek. Ieder mag een werk uitzoeken wat door de kunstenaar wordt gecopieerd…

Waarna de bezoeker het zelf mag hangen, dat leidt tot dit soort ensembles .

Bij gebrek aan een trapleer hing ik mijn keuze maar lager in de hoek

Bij Moose Art Space wordt een continu videoprogramma in het Passive Activists project getoond en Maarten Bel, bekend uit het Rotterdamse, performt

Hij draag persoonlijke teksten voor terwijl perfect in sync boven hem relevante illustraties worden geprojecteerd

Dan nog even naar Quartair waar een soort speeltuin is gecreëerd. Het is een groepstentoonstelling, rechts een versplinterd beeld van Gordon Meuleman

Liza Wolters: to Never do it again (Forever), daarvoor: Marilou Klapwijk:As far as I can Reach

Sophia den Breems: Tot je er bij neer valt

Marilou Klapwijk: Things Other People Say

Op de voorgrond nog een deel van het werk van Gordon Meuleman en de vlag is van Liza Wolters: A Certain Someone told me that if I want to get things done, I need to start living like a Great Athlete. I decided not to (for now).

Echte schilderijen van Mike Moonen

En in deze overzichtsfoto de aanleiding voor mijn opmerking over de speeltuin

Holaa!

Niels maakte natuurlijk ook een rondje: trendbeheer

En bij Jegens&Tevens deed Connie van Driel verslag: Jegens&Tevens

Advertenties

Hoogtij #42

9 maart 2018

Hoogtij was vandaag erg de moeite waard. Ondanks de regen liepen er aardig wat enthousiastelingen rond om de diverse galeries en initiatieven te bezoeken en terecht, want die moeite werd op diverse locaties beloond. Bij deze een klein overzicht van wat ik zag (andere plekken waarnaar ik nieuwsgierig was volgen nog, je kan niet alles op zo’n avond!)

Moose vierde de aftrap van hun project Passive Activists, een programma van video’s van over de hele wereld. Zij vergeten zichzelf ook niet zoals hier in de video “I`M GONNA BE ON TELEVISION”, vers van de pers door Charlotte van Winden.

Standing room only toen ik er was, met een video van Jesse Budel in de etalage .

Bij Hoorn & Reniers een opening van de tentoonstelling van Janes Haid-Schmallenberg, een jonge Berlijnse kunstenaar die jonge hippe kunst maakt.

Het refereert aan grifitti, outsider-art en wat dies meer zij: een hedendaagse holbewoner!

Quartair viert nog steeds het 25-jarig jubileum, dit keer met een overzicht van recent werk van de deelnemers aan het initiatief. Dit werk, “Alpine Thoughts” is van Marlies Adriaanse

Pietertje van Splunter: Plastic Play (video)

Op de voorgrond “Piano/Forte” van Mike Rijnierse (ism Rob Bothof), een schommel die functioneert als een geautomatiseerde prepared piano. Boven is een werk van Jesse Rahman: “Verlichte gracht, bovenlangs”.

Erik-Jan Ligtvoet laat een verrassend werk zien, eerder een installatie misschien, bestaande uit een serie werken uit de reeks “A Pair of Snakes”.

Astrid Nobel maakte een mooie serie “Tratteggio (ik leerde leegtes vullen)” gebaseerd op restauratietechnieken waarmee ze poogt om verdwenen zaken te herstellen.

Hierboven weer het werk van Jessy Rahman en op de achtergrond is werk van Harald de Bree te zien dat doet denken aan camouflageschilderingen op Engelse boten in de eerste wereldoorlog.

Thom Vink: Aquarium

Ludmila Rodrigues: Politics of Affect – Uitnodigende handen steken uit een houten wand en vragen erom om aangeraakt te worden

Het komt ook erg hulpeloos over om die handen zo te zien reiken naar iets dat niet gezien kan worden, gaaf werk!

 

In de Spanjaardshof was een mooie video-installatie te zien van Karola Pezarro en een werk van Niels de Bakker. In samenwerking maakten zij Pas de Deux, maar hier alleen het werk van Pezarro

Dat erg subtiel is in inhoud en vorm.

Klapstuk was vanavond de opening van …ISM met een project van Topp & Dubio onder de naam “Beïng Stuck in the Middle of the Moment”. Een avondvullend gebeuren met 25 deelnemers in de vorm van performance, installatie, theater… kortom een multidisciplinair gebeuren.

In en achteruimte, genaamd The Past, was een overzicht te zien met de activiteiten van Topp & Dubio door de jaren heen.

Foto’s van eerdere acties en exposities, voor de volgers een feest van herkenning.

Even een tijdsbepaling erbij was wellicht niet echt nodig

Want het heden was zo nadrukkelijk niet het verleden

door de activiteiten die door bekenden en onbekenden werden uitgevoerd dat verwarring nauwelijks mogelijk was. Hier met o.a. Sean Cornelisse en Frans van Lent

Er waren ook onbekenden zoals deze jongen die indruk maakte met zijn vragen aan het publiek

Er werd voorgelezen door Sean en er werd gelezen door Rien Monshouwer in bruisende intermezzi

En de jongeman liet zich kennen tot op de naakte huid!

Een beloftevol begin van een ongewoon initiatief!

De opening van Yaïr Callender had ik door omstandigheden gemist, maar bij deze gelegenheid ben ik gaan kijken naar de tentoonstelling “For the Vision of Abou ben Adhem” wat ook nog een aardige “pun”zou kunnen zijn.

Ik was verbaasd door de manier waarop hij zijn werk in de ruimte had geplaatst

En die ruimte met Berlage-achtige accenten had gevuld, een geest van spiritualiteit en referenties aan oude culturen wasemt door de ruimtes van 1646

Waarbij ook de details indruk maken

Vooral bij deze ruimte moest ik echt aan het gemeentemuseum denken

En weer zijn de details erg geslaagd.

Bij Maurits van de Laar is een solo van Ronald Versloot te zien, een oudgediende die voorstellingen schildert in een trant die speelt met voor- en achtergrond. Het zijn figuratieve beelden in een romantische traditie.

Into the wild…

Er zijn ook een viertal werken op papier te zien. Hierin is de lichtwerking echt virtuoos te noemen.

Tot slot was ik nog even bij Galerie Sophie waar subtiele tekeningen van Maeve van Klaveren te zien zijn

Sensitieve portretjes

Auch ein Rücken kann entzücken!

HoogtijHootij

The Wild

7 januari 2018

Maurits van de Laar begint het jaar met een tentoonstelling met werk op papier. De titel, The Wild, suggereert eenzame ondoordringbare natuur waarin in het donker allerlei gevaren dreigen, maar het is eigenlijk een vrij vriendelijke tentoonstelling. Het werk van Sebastiaan Schlicher schuurde nog wel eens langs de zelfkant van de Rock@Roll, maar het werk dat hij nu laat zien is bijna sprookjesachtig te noemen. Misschien de oorspronkelijke sprookjes, waarin mensen op werden gegeten, of in stukken gehakt, maar het blijft aansprekend werk dat een levendige sfeer uitademt. Technisch is het gelaagd door de diverse materialen die erin gebruikt worden en die op zich al een jungle aan werelden suggereren. Het werk van Anouk Griffioen oogt daarnaast bijna abstract: zij is bekend van grote zwart-wit tekeningen met vrouwfiguren of vegetatie. In deze tentoonstelling laat ze uitsneden zien uit een natuurlijke omgeving die zo zijn getekend dat het structuren worden in een soms bijna geknipte vorm. Het is altijd een plezier om de mooie tekentechniek van deze kunstenaar te bewonderen. De tekeningen van habitué Ed Pien zijn ook bijzonder: hij laat zijn donkere materiaal eerst nat worden met water uit de Atlantische oceaan en als het dan opdroogt vormen zich zoutkristallen op het papier. De witte vormen die zo op een donkere ondergrond ontstaan zet hij ook nog aan met witte inkt waardoor zich spookachtige werelden ontwikkelen die zich goed onder in de Atlantische oceaan zouden kunnen bevinden. De andere Canadees in het gezelschap, Jim Holyoak,  laat natuurstudies zien die hier en daar door de verbeelding worden versterkt tot een aansprekend beeld

Sebastiaan Schlicher

Beeld van de opening

Anouk Griffioen

Anouk Griffioen, een grote kneiter!

Een wat bescheidener Griffioen

En een bijzonder fraai kleintje

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Ed Pien

Ed Pien

Ed Pien

Jim Holyoak

En als laatste nog een mooi poëtisch werkje van Holyoak

 

Galerie Maurits van de Laar

Christie van de haak – Elmar Trenkwalder

4 september 2017

De opening van de tentoonstelling van Christie van de Haak en Elmar Trenkwalder bij Maurits van de Laar vond plaats onder bijzonder ongelukkige omstandigheden, maar vond toch doorgang. Het was er druk, zoals te verwachten was en de tentoonstelling kon eigenlijk niet mislukken met deze kunstenaars. Toch waren ieders gedachten bij Philip die je toch wel een Haags monument mag noemen. Het gaf een wat onwerkelijke sfeer aan het gebeuren.
Desondanks toch een indruk van het werk:

Trenkwalder doet een Krikhaar

Maar hij blijft toch ook zijn barokke Oostenrijkse zelf.

Waarin esoterie en Freud  nooit ver weg zijn

Zoals ook in dit werk te zien is.

Christie van de Haak is een nieuw experiment aan gegaan, dit keer met in epoxy hars gegoten patronen zoals in het centrale beeld

Er zijn ook oudere mooie landschappen te bewonderen

En centraal lag een vloerzeil dat ik ook nog niet gezien had. De voorste ruimte van de galerie had zo iets van een ruimte in een oosters paleis

Maar dit werk had ik toch graag op een neutrale achtergrond gezien.

Galerie Maurits van de Laar

Dingen die mij opvielen…

4 juni 2017

Bij Maurits van de Laar stelden afgelopen maand de schilders Ronald Versloot en Erik Pape tentoon: een mooie combinatie, de wat Teutoonse atmosfeer van Versloot contrasteert mooi met de meer zuidelijke kleuren in het werk van Pape. Het werk van de laatste is veranderd: hij heeft Place Stalingrad verlaten, hier en daar is een wat jolige sfeer die hij onder de titel “Dingen die mij opvielen…” in eenvoudige streken op het paneel zet. Soms meen ik invloeden te zien uit de Periode Vache van Magritte of de late werken van Philip Guston, maar het blijft heel eigen en Francofiel zoals we gewend zijn van de kunstenaar die nog steeds een maand per jaar in Parijs verblijft. De typisch Franse verschijnselen die hij op een fel fond schildert zijn voor de liefhebbers een feest van herkenning. Het is fijn werk dat best wat meer aandacht verdient.
De schilderijen van Versloot zijn zwaarder en nog steeds zijn het zwarte figuren op een gekleurde achtergrond. Hier en daar zijn de figuren wat meer uitgewerkt met een toetsje kleur of wit, maar de perspectief die Versloot wil bereiken blijft onveranderd, je zou die figuren als een alternatief repoussoir kunnen interpreteren.. De rest, de landschappen en de context van de figuren worden echter met andere technieken uitgewerkt waarbij soms de indruk ontstaat dat een landschap door toeval ontstaan is, dat verschillende verfsoorten over een doek gevloeid hebben en zo opgedroogd zijn of soms een aantal willekeurige streken op het doek gezet zijn waarin de donkere figuren de samenhang suggereren. Het blijft een interessant schilderkunstig onderzoek wat de kunstenaar uitvoert.

Erik Dape: Dejeuner

Erik Pape: Clock Jaures

Erik Pape:

Erik Pape: Clock – Jaurès

Erik Pape: La Rotonde – Casserole

Erik pape: Gauloise

Erik Pape:: Je ne sais plus!

Ronald Versloot: zeilboten

Ronald Versloot: Sail your Ships

Ronald Versloot: The Black Sail

Galerie Maurits van de Laar