Anders dan anders

25 september 2020

Zondag opende in de galerie Maurits van de Laar een nieuwe tentoonstelling van Christie van der Haak. Voor de gelegenheid nodigde de kunstenaar een aantal gasten uit. De tentoonstelling is ingericht met een aantal kabinetten die met patronen van Christie op de muur en de vloer zijn bedekt. De gasten zijn genodigd hun werk hierop te presenteren. Het zijn oud-studenten, vrienden of collega’s waarmee van der Haak een band heeft. Het resultaat is een bijzonder levendige en gevarieerde tentoonstelling waarin naar mijn mening niet àl het werk goed tot zijn recht komt, maar het functioneren van van der Haak in het Haagse goed verbeeld wordt. De patronen die de kunstenaar heeft uitgekozen zijn vrij druk, maar soms accorderen de kleuren mooi met het er op gepresenteerde werk en in het geval van het werk van Hélene penninga geeft een passe-partout net even de afstand waardoor het werk en de achtergrond elkaar mooi aanvullen. Een bijzondere tentoonstelling dus en zeker de moeite waard om te bekijken!

Na de opening van de galeriehouder sprak de kunstenaar over haar inzet voor deze gelegenheid

En daarbij toonde ze een overtuigend engagement met de Haagse kunstwereld

Het publiek ging hiervoor op de knieën, of was het voor het werk van Diederik Gerlach dat hier te zien is?

Afsluitend voerden galeriehouder en kunstenaar nog een korte performance uit….

Een indruk van de sfeer van de tentoonstelling

met onverwacht hout-inlegwerk van Harold de Bree

Mooie paneeltjes van Reinoud van Vught

Een nieuw werk van Marcel Zalme

Het was een aangename drukte overal

Gelukkig werd bij wijze van overgang van voor- naar achterruimte toch ook nog een wandkleed opgehangen

Pim Piët’s werk met een gedurft contrast

Marjolein van der Meij

Een uil van Jos de l’Orme

Mooi werk van Diederik Gerlach

Katia Borghesi

Hélène Penninga

en ook verrassend opgehangen, werk van Peter Vos!

Galerie Maurits van de Laar

Kunsthalle

11 januari 2019

Zaterdag opende bij Maurits van de Laar de tentoonstelling Kunsthalle met werk van Diederik Gerlach en Tobias Gerber. Een Germanofiel en een Duitser, dat moet wel goed gaan en dat doet het ook! Gerlach laat werk op papier zien en acryl op paneel, een beetje de zelfde vrij kleine formaten op één grote na. Mooi werk met een vrij zwevende geest gemaakt. Herinneringen en details uit geziene taferelen spelen de hoofdrol. Incidenteel gaat het beeld aan de wandel met zichzelf wat resulteert in enigszins surrealistisch aandoend werk, ik meende in een werk Miro’s invloeden te bespeuren. Dat zal de kunstenaar waarschijnlijk ontkennen, en het misschien een synchronisme noemen, maar de kijker zoekt en vindt wat hij ziet!
Tobias Gerber tapt uit een heel ander vaatje, hij drukte gips af op bewerkte zachte klei-tabletten. Het zijn referenties aan de kunstgeschiedenis ( ik meende al kubistisch werk te herkennen) en het resultaat is te zien in monochrome gipsen panelen die de kunstgeschiedenis spiegelen, althans, Gerbers bespiegelingen op de kunstgeschiedenis als u mij nog volgt. Uit de panelen hangt textiel, een sok of een of ander huishoudelijk doekje wat de kijker bij de dagelijkse werkelijkheid moet houden. Het intrigeert wel en suggereert meer inhoud dan de panelen weergeven.
De combinatie van de twee kunstenaars geeft de galerieruimte heeft door onderwerpen en stijlen iets archaïsch. Ook al door de hoeveelheid in serie getoonde werken lijkt het bijna een wetenschappelijke uiteenzetting. Hoe dan ook een tentoonstelling die in details en als geheel de moeite waard is te bezoeken!

De opening van de tentoonstelling werd massaal bezocht, de nieuwjaarsborrel van een dag later ving al aan!
Diederik Gerlach: Alpenpanorama
Diederik Gerlach: Eile mit Weile
Diederik Gerlach met golvende elementen
Tobias Gerber: De filosoof?
Tobias Gerber met woordgrappen
Een bijzonder grote en fraaie Gerlach
Gerlach gaat Miroësque…
Diederik Gerlach: Acht Schwestern III
Diederik Gerlach
Tobias Gerber: Ohrloch
En Gerber weet ook goed zijn weg in de derde dimensie

Galerie Maurits van de Laar

Zogenaamd mens

13 oktober 2019

Bij Maurits van de Laar vond vandaag een opening plaats van de eerste solotentoonstelling van Dirk Zoete, een Belgische kunstenaar die met rudimentaire vormen de condition humaine probeert te vangen. Als je de galerie in komt en direct tegen een aantal lange smalle figuren aankijkt is het even of je in een archeologische site terecht bent gekomen. Het werk bestaat uit beelden, maskers en tekeningen, alles heel eenvoudig en met weinig kleur, maar van een enorme variëteit en met een behoorlijk effectief gebruik van materialen. We lijken referenties te zien aan Malewitch, het surrealisme (bij Belgen nooit ver weg) en ook vroeg aardewerk en voor-christelijke beelden. Hier en daar lijken de figuren in de tekeningen of de maskers individuele kenmerken te hebben of een emotie te vertonen, maar dan is het werk ook wat anekdotisch. In het algemeen zijn het iconen die tot de essentie zijn terug gebracht in een enorme speelse afwisseling en met een aards, vanzelfsprekend gebruik van materialen.
Terecht dat deze kunstenaar na deelname aan enige groepstentoonstellingen nu een solo laat zien.

De beelden bij binnenkomst

Detail van een van de beelden

Die koppen zijn wel erg goed…

Een van de beelden ten laarzen uit naast een normaal mensfiguur

Achterin de galerie een wand met vnl maskers

Deze werken op papier doen me enigszins aan de Chirico denken

Op de vloer een aantal eenvoudige beelden met voor de hand liggende materialen als haardhout, kunsteieren, mergpijpen e.d.

Dit zouden ontwerpen voor aardewerk kunnen zijn

en hier wordt de kunstenaar wat anekdotisch.

Symmetrie lijkt ook een issue

En die emmertjes intrigeren me ook, evenals de ornamenten

 

Galerie Maurits van de Laar

Art The Hague

2 oktober 2019

Langzaam maar zeker begint Art The Hague, de origineel Haagse kunstbeurs, zich te ontwikkelen tot een beurs die wat vlees op de botten heeft. Ik liep met veel plezier rond, op zoek naar de krenten in de pap. Die krenten waren ditmaal veel te vinden en ook Haagse kunstenaars waren daar medeverantwoordelijk voor. Onderweg hoorde ik een gerucht dat galeriehouders gevraagd was om vrouwelijke kunstenaars te tonen, maar àls ze zich hiervan wat aantrokken, dan is dat voornamelijk te zien in de afdeling ATH “Vrouw in de kunst”, een randgebeuren met kunst van vrouwelijke kunstenaars. Op de beurs zelf waren ook wat kunstenaarsinitiatieven te zien, wat me een heel zinvolle toevoeging lijkt die ook wat leven brengt tussen de serieuze galeries. Daar begin ik dus maar mee:

De Bcademie is het wel toevertrouwd een verrassende presentatie te maken.

Op Een van de Acht-waardige wijze laten zij een kleine heftruck werkjes op een pallet naar voren rijden en op een plek met een te vragen prijs plaatsen.

Begerenswaardige werkjes van begeleiders van deze post-academische opleiding zijn voor gunstprijzen te verkrijgen, hier Daan den Houter en Jeroen Kusters

Uw correspondent draagt ook werk bij, opgehouden door Bcademie’s Alex Jacobs

Het collectief Popinnart presenteert op een meisjeskleurtje en vroeg bijdragen met ronde vormen. Een aantal bekende namen zitten hiertussen…

Ik zal ze niet allemaal opnomen, maar dit paneeltje van Albert Zwaan vond ik wel wat.

Watervallen in gravuretechniek, mooi werk van Erik Hijweege

Galerie Frank Taal is ook op deze beurs met hier werk van Daan den Houter

en Jan Ten Have die om de hoek ook mooi werk toont n.a.v. een verblijf aan het EKWC

Een van de talrijke Belgische galeries, Wilford X toont werk van Koen Vanmechelen

Hier het werk van Jan ten Have waarover ik schreef

Galerie Ramakers heeft een mooie presentatie met hier werk van D.D. Trans

Erg mooi werk van Frank Halmans

En ook Geert Baas mag niet ontbreken.

Maurits van de Laar overdondert met een grote installatie van Christie van de Haak

Bij de Belgische galerie een mooie collage? Nee, het is een foto van een afgeplakte winkelruit van Jesse Willems

Jan Wattjes, steeds minimalistischer

Een galerie uit Utrecht waarvan ik nog niet gehoord had, galerie Larik, met een verrassend eigentijdse stand. Hier schetsen van Toon Teeken

Van Hamid el Kanbouhi

En nog een groot werk op papier van dezelfde kunstenaar.

Ook Dürst Britt & Mayhew staan op Art The Hague met spannende combinaties van Willem Hussem en Joseph Montgomery

David Roth met groot werk

en ook in combinatie met Joseph Montgomery

Fraaie kleurstudies van Larissa Apelbaum, oud studente van de SvJT

En nog een…

Bij het Haagse Adorable ook Annemieke Louwerens met sticker en tape-collages en papieren objecten

Dan vrouwen in de kunst: Karin van Dam

Wieske Wester

Aline Thomassen

Die twee grote en wat kleine werken laat zien bij Museum de Buitenplaats

Femke Schaap met een mooie kleine zwart-wit installatie

En een zoals te verwachten imposant beeld van David Bade, ism Erik Habets

Art The Hague

Twiemael Sterben

3 september 2019

Zondag vond ook de seizoensopening bij Maurits van de Laar plaats en het was meteen een knaller! Cedric ter Bals, een jonge Scheveningse tekenaar met een grote preoccupatie voor de, zoals de Fransen zeggen, Grote Oorlog mocht de ruimte vullen en hij nodigde daarbij Philip Akkerman uit. De heren hadden elkaar al eerder ontmoet op Art The Hague en zij konden het direct goed met elkaar vinden. Dat blijkt nu, want voor deze tentoonstelling zijn ze volledig los gegaan. Hun werk is helemaal met elkaar vermengd in grote wandcollages en tijdens de druk bezochte opening was een schiettent neergezet waarvoor de zoon van Philip de lakens uitdeelde en, als je raak schoot, een zelfportret van de door de schutter gekozen kunstenaar overhandigde. Daarnaast was de DJ-set van Akkerman van stal gehaald en het geheel werd zo een met haring en jenever overgoten feestje.
Ter Bals tekent scenes uit de wereld van Oskar von Balz, een soldaat uit de eerste wereldoorlog die ook wonderbaarlijk sporen nalaat in het heden , in Scheveningen, waar de tekenaar zelf woont en werkt. De tekeningen zijn gemaakt met kleurpotlood op papier en ogen bijzonder kleurig, wat gezien het onderwerp niet voor de hand ligt. Het past echter goed in de stripverhaal-achtige stijl waarin de avonturen van von Balz zich voltrekken.
Akkerman weeft daar zijn eigen werk tussen en dat voegt zich mooi in het geheel, de autobiografische elementen in het werk van beide kunstenaars lossen zo op in een wereldverhaal.
Maurits van de Laar scoort zo goed met een spannende en tot de verbeelding sprekende tentoonstelling en vooralsnog de opening van het jaar!

Een grote stroom bezoekers…

En Akkerman op zijn meest swingend achter de draaitafel

Voor zijn “backdrop” met behartenswaardige woorden van Gerrit den Brabander werd de tentoonstelling geopend door correspondent Vincent ’t Sas.

Ter Bals vond het prachtig allemaal

De kunstenaar is ook creatief met taal zoals hier in zijn portret van Philip Akkerman: Meine Farbe benne trotzdem op!

Ter Bals maakte in eigen beheer een stripboek over zijn held dat integraal op de muur gehangen is. De edities zijn in de galerie verkrijgbaar

De ruines suggererende achtergronden functioneren goed

Dit soort composities van ter Bals zijn energiek

en dit soort taferelen vindt je in elke oorlog.

Philip Akkerman draagt werk bij uit elke periode van zijn oeuvre. Het is fijn oude pentekeningen weer eens te zien.

De schiettent is populair, hier waagt Theo Jansen een kans: in een keer raak.

In de buurt nog fraai werk van Akkerman

En ook Zeger Reyers gaat er voor, ook hij schiet raak!

Bij het verlaten van de galerie valt me pas de gigantische teaser van Philip Akkerman op: in echte Weimar-stijl!

Galerie Maurits van de Laar

Generate

19 juni 2019

Galerie Maurits van de Laar laat op dit moment drie schilders zien die op zich niet veel met elkaar te maken hebben, maar wel lekker combineren. Twee ervan werken snel en effectief om hun beelden op het doek te zetten en de derde, de jongste toont een ongeremde schilderlust waarmee hij, naar het lijkt, verschillende willekeurige onderwerpen een nieuw leven geeft. Om met Erik Pape te beginnen: zijn fascinatie voor Parijs toont hij nu in details op een monochroom fond, waarbij hij niet schroomt in die details de kitsch waar hij altijd tegenaan schuurt met verve te laten glanzen. De achtergronden geven een grauwe atmosfeer weer die het paneel uiteindelijk de benodigde weemoed doen uitstralen: Pape blijft verbazen!
Dieter Mammel engageert zich in real life en in zijn werk o.a. met het vluchtelingenvraagstuk wat in een aantal van de aanwezige doeken duidelijk herkend kan worden. In de serie die nu te zien is speelt ook zijn familiegeschiedenis een rol, ook daarin heeft veel migratie plaats gevonden. De wijze waarop de beelden worden gerealiseerd is met een soort aquareltechniek met inkt op nat doek wat expressieve schilderijen oplevert die wat archaisch aandoen.
Die jongste, Tobias Lengkeek, praktiseert in de serie “Debris” een vorm van archeologie door puin en rotzooi van afbraak te schilderen. In de serie “Alteration” toont hij overgangssituaties: van heel naar kapot of andersom. Wat hierin voornamelijk naar voren komt is een enorm schilderplezier in stevige streken met een effectief kleurgebruik. Ik weet niet wat ik van de presentatievorm moet vinden, maar het werk staat als een huis!

Erik Pape: Dingen die me opvielen – De Bokser – 2019

Erik Pape: Dingen die me opvielen – Palet – 2019

Erik Pape: Dingen die me opvielen – Plat du jour – 2019

Tobias Lengkeek: presentatie

Tobias Lengkeek: Alteration, Spain 1 – 2019

Tobias Lengkeek

Tobias Lengkeek: Woodland – 2019

Dieter Mammel

Dieter Mammel: The Wave I – 2017

Dieter Mammel

Dieter Mammel: Shadowmen -2019

Galerie Maurits van de Laar

 

Sinterklaas is niet bang

14 april 2019

Na de opening van “Top Floor” in het Gemeentemuseum volgde gisteren de tentoonstelling van Marcel van Eeden in galerie Maurits van de Laar. Onder de titel “Sinterklaas is niet bang” (tekst afkomstig van een van zijn tekeningen) vieren de kunstenaar en de galeriehouder dat zij vijfentwintig jaar samen werken. In de tentoonstelling zijn tekeningen opgenomen uit diverse perioden van die samenwerking en het is voor Haagse afficionado’s, die enthousiast op de opening af kwamen, een feest van herkenning en een sentimental journey door de tijd dat van Eeden nog niet bestond en met de figuren die hij daar inmiddels in projecteert.
Er is ook recent werk te zien, zo hangt de prachtige serie “Alligator Patrol” prominent op de achterwand. Gemaakt naar aanleiding van Thomas Pynchon’s “V” waarin een Alligator Patrol de New Yorkse riolen doorkruist op zoek naar alligators die zich daarin zouden voortplanten levert het een nog bescheiden maar erg sterke serie tekeningen op die veel van van Eeden’s manier van werken bevatten. Het is fijn om te merken dat een kunstenaar die inmiddels in de eredivisie speelt de band me zijn eerste galerie en de achterban die hij in zijn begin tijd opbouwde nog steeds waardeert. De tentoonstelling is een maand te zien.

Voor een gelegenheid gemaakt, krijt op schoolbord!

De bovenste serie (er waren er meer) vond ik prachtig: monochromen met een op een vooroorlogse typemachine getypt velletje papier waarop titel, auteur en verschijningsdatum van het boek stonden. Mooie bandjes!

Werk uit de beginperiode tijdens zijn eindexamen en de eerste show bij Maurits van de Laar. Gevat in de kenmerkende stalen lijstjes

Een bruikleen van Brouwn-bewonderaar Philip Akkerman

Van Eeden was altijd gefascineerd door het Atomium in Brussel

Alligator Patrol, de hele serie.

En in detail

en nog meer detail!

Deze etalage is ook een erg sterk staaltje tekenkunst

Ook dit is al wat ouder werk

En vlak voordat ik weg moest werd de tentoonstelling officieel geopend door Maurits van de Laar

Galerie Maurits van de Laar

 

This Must Be the Place

6 januari 2019

De eerste openingen vonden plaats vandaag: Maurits van de Laar begint het jaar grijs met een zweem kleur hier en daar. Het betreft een tekeningententoonstelling met werk van Rik Smits, aangevuld met werk van Robbie Cornelissen en Dirk Zoete. De eerste twee zijn kunstenaars die behoorlijk geobsedeerd zijn door architectuur, perspectieven en de tekenhandeling die zich naar het lijkt oneindig voortzet. Daarbij tekent Rik Smits ook 3D, dwz hij snijdt de gebouwen die hij tekent ook uit wit polystyreen en presenteert ze in grote hoeveelheden bij elkaar wat resulteert in grootstedelijke multiculturele massa’s. In zijn tekeningen van dergelijke metropolen verschijnen in felle kleuren getekende taferelen, als neonreclame’s in Aziatische megasteden. Die steden bevatten geen tekenen van menselijk leven, wat het geheel toch een beetje een post apocalyptische sfeer geeft. Gelukkig is daar ook nog het Belgicisme van Dirk Zoete wat in de tentoonstelling toch nog een lyrisch element inbrengt zoals ik dat graag zie!

Een maquette van een megastad voor een grote tekening van Rik Smits

Robbie Cornelissen: Cloud III (wat zegt dit plafond ons?)

Robbie Cornelissen: Japan I, die perspectieven van Cornelissen…

Dirk Zoete: Panoramic Landscape I, lyriek met eenvoudige middelen

Ook Jegens & Tevens was op bezoek, hier bij een mini-metropool van Rik Smits

Robbie Cornelissen: Underworld II

Dirk Zoete: Landscape (Early Industry)

Galerie Maurits van de Laar

Ristretto

17 november 2018

In de tentoonstelling “Ristretto” die vandaag opende toont galerie Maurits van de Laar van elk van de kunstenaars die aan de galerie zijn verbonden twee werken. Dit overzicht geeft goed aan hoe breed de galerie georiënteerd is met een behoorlijk aantal  kunstenaars die de moeite waard zijn. Bij deze een kleine indruk van wat te zien is, het was zo druk dat ik niet overal bij kon komen!

Diederik Gerlach, een van de het langst aan de galerie verbonden kunstenaars.

Robert Nicol

Erik Pape, een Parijse visie op “La Côte”

Een indruk van de opening na anderhalf uur

Frank Van den Broeck

Justin Weijers

Nour-Eddine Jarram

Zeger Reyers

Robine Clignett

Sebastian Schlicher

Dirk Zoete

Christie van der Haak, nu ook met glas

Dieter Mammel

Galerie Maurits van de Laar

Quartet

11 november 2018

Bij Maurits van de Laar was tot vandaag een geïmproviseerde tentoonstelling te zien die verrassend aardig is geworden. Vier kunstenaars die op hun eigen manier figuratief bezig zijn laten hun werk zien, ieder in een andere toon, maar allen de moeite waard en de combinatie werkt ook goed, bij deze een indruk:

Marjolein van der Meij verlaat steeds meer het platte vlak en zet haar beelden nu ook in een installatie in de ruimte.

Een groep jongens en een groep meisjes in een esthetische presentatie die wel bij het materiaal past.

Een ontdekking vind ik Shary Boyle, hier met Red Right Hand

Margot Fonteyn

Of het verontrustende “Ecstasy and me”. Haar werk is licht surrealistisch met een erg effectief materiaalgebruik.

En ook in formele zin intrigeert het werk behoorlijk

De linosnedes van Susana Inglada bevielen me ook erg goed

Haar Spaanse achtergrond is hierin goed terug te herkennen

Cedric ter Bals is recent voor het eerst bij de galerie gepresenteerd. Zijn fascinatie met de “Grande Guerre” uit zich in schijnbaar eenvoudige plaatjes die in het grotere werk zoals deze tekening waarin diverse invloeden te onderkennen zijn.

De kleinere meer doorwerkte tekeningen vond ik het beste van zijn getoonde werk

Naast invloeden van striptekenaars als Hergé zijn ook Duitse kunstenaars als Georg Grosz en Otto Dix geen onbekenden voor ter Bals

Dit is dan opeens wel weer wat naief misschien

maar in deze tekening zit toch heel wat verborgen

Galerie Maurits van de Laar