Jaap van den Ende

17 maart 2017

Jaap van den Ende is een schilder uit Delft die een hele ontwikkeling heeft door gemaakt. Hij praktiseert de schilderkunst al sinds de zestiger jaren en na een soort catharsis in die tijd heeft hij gestaag een enorme reputatie opgebouwd, niet in het minst door zich regelmatig te vernieuwen. Parts Project in Den Haag kreeg de kans een soort overzicht van zijn werk te presenteren met werk uit diverse collecties en greep die kans met veel enthousiasme aan. De tentoonstelling die nu te zien is laat een gedreven, gedisciplineerde schilder zien die in alle veranderingen uit ging van persoonlijke systemen die rigoureus volgehouden worden.  Die steeds consistente houding verleent toch een soort herkenbaarheid aan het werk in de formele kant van het schilderij: steeds is een keuze gemaakt en strikt toegepast, zonder afwijking van het beginsel. Het resultaat fascineert me op een manier waar ik nog steeds niet de vinger achter kan krijgen. De stappen die gemaakt worden zijn goed herkenbaar: in het begin abstract, minimalistisch, onpersoonlijk en plat. Dan wordt steeds meer onzekerheid ingebouwd door de verfstreek herkenbaar te maken, met de vorm van de doeken en met combinaties van doeken te spelen, daarmee ruimte toe te laten en daarna ook figuratie te suggereren. In het latere werk zijn landschappen gecombineerd met vertalingen van de landschappen in meer abstracte beelden, weer volgens een volstrekt persoonlijk protocol. Ik vind het zelf verwarrend werk. Dat maakt de tentoonstelling zeer de moeite waard voor wie in schilderkunst is geïnteresseerd, bij deze een indruk:

Structure 35 – 1972

Structure white – 1973

Untitled 8 – 1978

Untitled 16 – 1979

Untitled 1980

Untitled – 1983

Untitled 1986

Untitled, 1986

Dit heidelandschap vindt ik erg mooi door de gebruikte kleuren

En dit zijn eigenlijk drie abstracties

IKEA – 2013 Hier loop de abstractie door in de figuratie door de aard van de IKEA architectuur in het landschap wat een interessante extra laag geeft.

In dit doek vermengt alles zich tot een entropische massa wat ook weer rust geeft.

Parts project

 

Quand la nature s’éveille

16 maart 2017

Een mooie ingehouden lentetentoonstelling in galerie Ramakers laat werk zien van Joncquil, Reinier Lagendijk en Eelco Brand. De onderwerpen zijn allemaal aan de natuur ontleend. Het werk doet het goed bij elkaar, wat je met de videowerken van Brand die te zien zijn misschien niet direct zou verwachten. Met een zware strakke lijst als omkadering voegen de video’s zich echter mooi in het geheel, terwijl de werken wel een bepaalde autonomie behouden.
Joncquil toont veel vogelschilderijen. Vogelgeluiden horen bij de wakker wordende natuur, maar het werk van deze kunstenaar suggereert door de gebruikte tonen een duistere romantiek in een archaïsche sfeer. Dat past heel goed bij de keramische werken van Reinier Lagendijk: aan dode natuur ontleende vormen waaruit levende planten te voorschijn komen: een letterlijk opnieuw tot leven komen.

Eelco Brand met hier een video werk over cyclische processen

Reinier Lagendijk, op de wand: Joncquil

Joncquil blijft bij zijn duistere vogelschilderijen

In de tuin werkt de keramiek van Reinier Lagendijk ook erg goed, vooral in herfstig weer!

Een werk als dit van Joncquil doet sterk denken aan het werk van Aert Schouman die nu in het Dordrechts museum te zien is. Joncquil schilderde een apocalyptische versie .

Voor: Reinier Lagendijk, op de wand: Joncquil

Een mooi terra-cotta werk van Lagendijk

Reinier Lagendijk in perspectief

Galerie Ramakers