As if…

1 maart 2020

Vandaag opende bij galerie Lutz in Delft voor het eerst sinds jaren weer een solotentoonstelling van Ellen Rodenberg. Haar installaties en performances, zoals die met EX-MÊKH, getuigen van een enorme creatieve energie die met grote gebaren wordt geuit. In deze galerietentoonstelling toont ze echter kleiner werk in een ruime opzet waardoor de elementen uit haar schilder-onderzoek duidelijk naar voren komen. We zien verschillende beeldthema’s waarmee ze zich al jaren bezig houdt terug komen en soms gecombineerd worden. Die beeldthema’s komen voort uit directe observaties uit haar omgeving die dan in meer of meerdere mate geabstraheerd worden. Het gevolg is bijvoorbeeld dat met een architectonisch gegeven perspectivische lijnen in een abstract doek verschijnen waarin zo ruimte ontstaat of dat de lijnen van een luik waardoor het zonlicht binnenvalt voor een aantal abstracte vormen als repoussoir gaan werken waardoor ook weer ruimte ontstaat in het beeld.
Zo apart op een wat kleiner formaat leidt dat tot mooie kleurige doeken. Daarin herkennen we soms ook parallellen met andere schilders die dergelijk onderzoek uitvoeren zoals bijvoorbeeld Raoul de Keijzer, maar het werk van Rodenberg heeft zeker een eigen signatuur die zich tegenwoordig tot een aantal disciplines heeft uitgebreid. Het pure schilderen kan echter in deze sterke tentoonstelling bij galerie Lutz bewonderd worden!

Perspectivische lijnen

Parallellen…

Ook taaltekens zijn aanleiding

Dit doet me dan weer aan een Amerikaans abstract expressionist denken: Joan Mitchell

Pure schilderkunst

waarin het omdraaien van het beeld een schilderkunstige handeling kan zijn

Of waarin een bijna impressionistisch handschrift verschijnt

Les volets..

Op een of andere manier moet ik hier aan breipennen denken die overigens een sterk doek opleveren.

Galerie Lutz

Kunsthalle

11 januari 2019

Zaterdag opende bij Maurits van de Laar de tentoonstelling Kunsthalle met werk van Diederik Gerlach en Tobias Gerber. Een Germanofiel en een Duitser, dat moet wel goed gaan en dat doet het ook! Gerlach laat werk op papier zien en acryl op paneel, een beetje de zelfde vrij kleine formaten op één grote na. Mooi werk met een vrij zwevende geest gemaakt. Herinneringen en details uit geziene taferelen spelen de hoofdrol. Incidenteel gaat het beeld aan de wandel met zichzelf wat resulteert in enigszins surrealistisch aandoend werk, ik meende in een werk Miro’s invloeden te bespeuren. Dat zal de kunstenaar waarschijnlijk ontkennen, en het misschien een synchronisme noemen, maar de kijker zoekt en vindt wat hij ziet!
Tobias Gerber tapt uit een heel ander vaatje, hij drukte gips af op bewerkte zachte klei-tabletten. Het zijn referenties aan de kunstgeschiedenis ( ik meende al kubistisch werk te herkennen) en het resultaat is te zien in monochrome gipsen panelen die de kunstgeschiedenis spiegelen, althans, Gerbers bespiegelingen op de kunstgeschiedenis als u mij nog volgt. Uit de panelen hangt textiel, een sok of een of ander huishoudelijk doekje wat de kijker bij de dagelijkse werkelijkheid moet houden. Het intrigeert wel en suggereert meer inhoud dan de panelen weergeven.
De combinatie van de twee kunstenaars geeft de galerieruimte heeft door onderwerpen en stijlen iets archaïsch. Ook al door de hoeveelheid in serie getoonde werken lijkt het bijna een wetenschappelijke uiteenzetting. Hoe dan ook een tentoonstelling die in details en als geheel de moeite waard is te bezoeken!

De opening van de tentoonstelling werd massaal bezocht, de nieuwjaarsborrel van een dag later ving al aan!
Diederik Gerlach: Alpenpanorama
Diederik Gerlach: Eile mit Weile
Diederik Gerlach met golvende elementen
Tobias Gerber: De filosoof?
Tobias Gerber met woordgrappen
Een bijzonder grote en fraaie Gerlach
Gerlach gaat Miroësque…
Diederik Gerlach: Acht Schwestern III
Diederik Gerlach
Tobias Gerber: Ohrloch
En Gerber weet ook goed zijn weg in de derde dimensie

Galerie Maurits van de Laar

Markers

10 januari 2020

Ron van der Ende staat bekend om zijn reliëf-weergaven van technische hoogstandjes: eerst Amerikaanse auto’s, maar later ook de Euromast en satellieten. Hij gebruikt daarvoor sloophout dat hij op kleur selecteert en waarmee hij vervolgens de objecten “schildert” met de kleuren die beschikbaar zijn. Toen ik de nieuwste werken zag werd ik weer nieuwsgierig. Hij had reliëfs gemaakt van archeologische voorwerpen die van zichzelf al een patina hebben en nu met sloophout een soort verdubbeling van dat patina zouden ondergaan: hoe zou dat worden? Vandaag was de opening bij Ron Mandos en ik zag het werk: het sprak me enorm aan! Terug in de cultuurgeschiedenis, naar eenvoudige vormen met soms gecompliceerde ornamenten. Ik werd terug gevoerd naar de lessen pré-christelijke cultuur in de eerste jaren van mijn academieopleiding waar ik destijds erg van genoten heb.
Naast deze voorwerpen hangen ook twee grote landschappen en een lamscotelet die van der Ende op even virtuoze wijze heeft gemaakt: prachtige tentoonstelling!

Floe (transition 5) – 2018
Reverb Decay (transition 1) – 2017
Superlotado (transition 2) – 2017
The Blimp (transition 4) – 2018
Een Afrikaans maskeer met daarin landschappelijke elementen, ook een topstuk!
Mediator – 2019
Grand Canyon – 2019
Lambchop (stillife 2) – 2019

Galerie Ron Mandos

Overschilderschilderij

9 januari 2019

Gisteren vond bij de Aanschouw in Rotterdam de wissel plaats, in de kleinste galerie van Nederland: De Aanschouw! Editie 141 van het overschilderschilderij zou gepresenteerd worden, ditmaal geschilderd door uw correspondent. Zoals te doen gebruikelijk werd het een feestelijke avond die nog lang doorging! Bij deze wat plaatjes van het gebeuren:

Voor de presentatie wordt met enige nieuwsgierigheid gewacht
Het blad met bier gaat rond
En initiator van het project, Daan den Houter, zweept de crowd nog wat op
Dan wordt de kist geopend..
en het inmiddels loodzware doek wordt opgehangen
De kunstenaar kreeg nog wat gelegenheid het onderwerp van het schilderij toe te lichten
Kees Koomen: Malieveld 2019
Idem
met een museaal kaartje er onder
En nog een plaatje met de kunstenaar er bij!
wordt het werk bewonderd door het publiek
En zoals gezegd werd het nog een late avond!

Het Overschilderschilderij

Jeroen was eer ook: trendbeheer

En Dolf ook: RD Pauw

Ryks Museum

8 januari 2020

Vandaag toch nog even tijd gehad om de tentoonstelling van Marcel van Eeden bij Martin van Zomeren (bien étonné de se trouver ensemble) te zien. Van Eeden is een tekenaar die alleen maar beter lijkt te worden. Zoals te doen gebruikelijk is het werk opgehangen aan een lokaal thema dat zich naadloos mengt met zijn persoonlijke preoccupaties. In dit geval is een diefstal in het Rijksmuseum aanleiding om een aantal grote tekeningen te tonen: houtskool op katoen, maar het effect is alsof hij op zijn normale formaat met negropotlood tekent. Ook is er een aantal kleinere tekeningen te zien waarin de meester zijn kunnen laat zien: een feest voor het oog en voor de geest! Op Art Rotterdam is ook werk van van Eeden te zien bij MvZ.

Galerie Martin van Zomeren