(,`),)

13 september 2022

Als ik de tentoonstelling van Alexandre Lavet wil zien bij Dürst Britt & Mayhew moet ik eerst een deur door naar de achter-ruimte. De inrichting is veranderd en de voor- en achter ruimte zijn meer gescheiden van elkaar. Daartussen is een balie waarachter de galeriehouders zich terug kunnen trekken en waarop begeleidende publicaties liggen. De deur is echter een ingreep van de exposant die als deurknop een exacte replica van de knop van zijn slaapkamer in zijn huis in Brussel heeft aangebracht. Als je dan binnen stapt lijkt het alsof je in een tijdloze wereld komt waarin het stof van decennia is neergedaald. De installatie die de kunstenaar daar heeft gemaakt bestaat uit de complete voorraad kunstwerken die de galerie in voorraad heeft en die de opslag voor de expositieruimte heeft verruild. Door het gefilterde daklicht wordt de eerste indruk versterkt van een ruimte waar de tijd heeft stil gestaan. Het blijkt dat de kunstenaar bewust een droomachtige situatie heeft willen creëren en het heden met zijn dromen heeft willen combineren. Dat blijkt ook al uit details die in de tentoonstelling te zien zijn: decoratieve elementen van de wanden in zijn slaapkamer zijn overal op de juiste hoogte aangebracht en op verschillende plekken heeft de kunstenaar tekeningetjes gemaakt van de helden uit zijn jeugd. Voor mij is dat een bron van vreugde, want de smurfen en Guust Flater waren ook mijn helden.

Bij navraag blijkt dat details in de installatie die niet uit de voorraad van de galerie komen nauwgezet door de kunstenaar zijn gekopieerd. Zo liggen er naamplaatjes van schilderijen, stapels boeken en boterham- en fruitzakjes op de opgeslagen werken alsof men ooit druk bezig was met iets. Al deze zaken zijn met de hand door de kunstenaar na gemaakt. Je zou kunnen zeggen dat de verpakte stock-werken de dragers zijn van het werk van Lavet ware het niet dat die stock-werken materiaal zijn van diezelfde Lavet, de installatie moet als een geheel gezien worden. Als zodanig maakt het geheel wel indruk. Het roept vragen op over de plaats van de kunstenaar, over de galerie waar hij exposeert, over de context waarbinnen hij exposeert en over de voorgeschiedenis en ontwikkeling van de kunstenaar. Daarnaast is ook het werk van de kunstenaar onderwerp en welke waarde dat werk heeft in de eeuwigheid. Het is voor mij een stimulerende installatie die Alexandre Lavet uit een speels idee heeft laten ontstaan!

Achter-ruimte galerie
Stockwerken
idem
Installatie achterruimte
Un schtroumpf
Museumkaartjes
Lunchzakjes
Boeken
The artist is present in zijn pyjama en pantoffels die later in de ruimte zullen rondslingeren

In de voorruimte van de galerie hangt werk van Piotr Łakomy, een Pools kunstenaar die vrij klassieke schilderijen toont. Hij speelt met de verschillende gegevens die een schilderij vormen: achtergrond, structuur, kleur en meer. Resultaat zijn doeken met een abstract, naar landschappelijkheid neigend beeld waarin verf op allerlei wijzen wordt gemanipuleerd. Het meest opvallend zijn de cocons van de zijderups die op het doek zijn aangebracht en waarover geschilderd wordt.

Dürst Britt & Mayhew

What the moon can tell you has been said by the sun

29 augustus 2021

In aansluiting op hun tentoonstelling van het werk van Willem Hussem in Pulchri Studio toont de galerie Dürst Britt & Mayhew in hun eigen ruimte een tentoonstelling waarin ze het werk van Hussem in een internationale contemporaine context laat zien. Dit is de laatste week en door mijn eigen praktijk kan ik de tentoonstelling niet meer bezoeken, maar ze lijkt me bijzonder interessant!

Alejandra Venegas: Landschap

Dürst Britt & Mayhew

Frequently the Woods Are Pink

15 november 2020

Dit weekeinde was de laatste gelegenheid de tentoonstelling van Paul Beumer en Alejandra Venegas te bezoeken bij Dürst Britt & Mayhew in Den Haag. De tentoonstelling is een mooi samengaan van werken die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar die beiden een exotisme uitstralen en daarnaast op verschillende wijze ook refereren aan het modernisme en aan een bepaalde mate van landschappelijkheid.
Paul Beumer vond op Borneo materiaal dat gemaakt is van de binnen-bast van lokale bomen. Dat materiaal wordt nat gemaakt en geslagen met houten werktuigen waardoor de vezel zo geplet en zacht gemaakt wordt dat wat overblijft als textiel wordt toegepast. Het is een techniek die gebruikt werd voordat textiel weven begon. De resultaten hebben een prachtige kleur, maar Beumer experimenteerde met bepaalde technieken om de kleur nog meer te manipuleren. De resulterende stroken naaide hij aan elkaar tot abstracte geometrische composities en hij bevestigde die in gekleurde baklijsten. Die kleuren zijn gebaseerd op de kleur van de hemel op bepaalde tijden. Het gedicht van Emily Dickinson waaraan de tentoonstelling haar titel ontleent, niet voor niets gekozen, gaat over het veranderen van de atmosfeer in verschillende jaargetijden. Het resultaat van dit alles is abstract, maar doet landschappelijk aan, door de aardkleuren van de bast, de horizontalen en verticalen in de compositie en de atmosferische kleuren als achtergrond. Ik heb jarenlang een Mexicaanse deken aan de muur gehad die ik ter plekke kocht en daar deed het werk me enigszins aan denken.

Dat brengt me bij de tweede exposant, Alejandra Venegas, een Mexicaanse schilder die schildert op houtsneden die ze zelf maakt. Het werk is kleurig en bestaat uit organische vormen die vaak landschappen verbeelden en soms abstract zijn. De kunstenaar is erg geïnteresseerd in hoe Aziatische en Afrikaanse kunst tot stand komt, maar ik kan toch ook haar Mexicaanse achtergrond terug zien in haar werk. Dat zit hem voornamelijk in vormgebruik, kleurgebruik en materialiteit. Wie de amate-schilderkunst kent, kleurige schilderingen op boombast kan zich voorstellen dat dit door Venegas wordt gewaardeerd. Door de houtsnede als weerbarstige achtergrond heeft haar werk een gestileerd uiterlijk en de schilderijen hebben hebben daarmee ook een sculpturale kwaliteit. Ze hangen als reliëfs aan de wand en krijgen een materiele uitstraling die soms aan reliefs op oude indiaanse tempels doet denken. Dat het moderne schilderkunst is en diverse invloeden heeft merk je aan bijvoorbeeld aan een geabstraheerd landschap in donkere tonen dat in een langwerpig verticaal formaat is gemaakt, als een Japanse landschapsschildering. Ook het werken met was is een formele keuze die het werk een mooie warme uitstraling geeft die het werk sterker maakt. Ik vind het werk erg goed en de combinatie met het werk van Paul Beumer maakt het alleen maar beter.

 

Alejandra Venegas: Volcan en Volcana

Paul Beumer: Normally an omen bird, but really a cricket

Alejandra Venegas: als ren Japanse inkt-tekening

Alejandra Venegas: Encino nocturno, Paul Beumer: A Medicine man, man who behaves as a woman

Paul Beumer: Striped by a python or tiger

Alejandra Venegas: Mediodia

Alejandra Venegas: Paisaje

Paul Beumer: A tree? Antiaris, the sap of which is very poisonous

Paul Beumer: White shrew, moon rat, a title for the god king Alejandra Venegas: Tecorral

Paul Beumer: Detail

Dürst Britt & Mayhew

Vèf Jaah!

8 juli 2020

14 februari vierden Jaring Dürst Britt en Alexander Mayhew het vijfjarig bestaan van hun galerie met een kunstboeket van kunstenaars van de galerie. Ik had zelf een tentoonstelling en kon ze dus niet feliciteren en daarna lukte het ook niet om langs te gaan. Gelukkig is de tentoonstellingsperiode verlengt door de Corona crisis. Afgelopen weekeinde ben ik even op bezoek geweest om te feliciteren en de tentoongestelde werken te zien. De galerie heeft in die vijf jaar zeker smoel gekregen en is daarmee op voortvarende wijze de boer op gegaan. Een aantal internationale beurzen per jaar werden in die periode geattaqueerd met een diverse groep jonge kunstenaars. In de loop van de tijd begonnen ze ook Jacqueline de Jong en het legaat van Willem Hussem te vertegenwoordigen waardoor de programmering aan diepte wint. Het is een snelle ontwikkeling die respect af dwingt en nieuwsgierigheid oproept naar hoe de galerie zich nog verder zal ontwikkelen. De huidige tentoonstelling is nog tot 19 juli te zien, hieronder nog een indruk waarvan ik hoop dat die u tot een bezoek zal overhalen, want het is alleszins de moeite waard!

Paul Beumer: untitled – 2016

Wieske Wester: Oysters and lemon #4 – 2019

Zaaloverzicht met op de voorgrond “Baked potatoes” van Jacqueline de Jong uit 2006

Lennart Lahuis – Le Sentiment National – 2019

Lennart Lahuis – Le Sentiment National – 2019

Lennart Lahuis – Le Sentiment National – 2019

Jacqueline de Jong: Potato flower walking away – 2017

Raúl Ortega Ayala: The Bleaching Ground (after Max Lieberman) – 2016

Alex Farrar: Bubblestill (sweat painting) – 2017

Puck Verkade: Bait – 2018

In Bait veel vrouwelijke sentimenten met oesters en Shakespeariaanse beeldtaal

Alex Farrar: Behavioural Residue (painted 999 red) – 2019

Sybren Renema: Discovery – 2017

 

Puck Verkade: Untitled – 2019

Dürst Britt & Mayhew

Verweile doch! Du bist so schön!

16 november 2019

Gisteren werd de nieuwe tentoonstelling van Sybren Renema geopend bij Dürst Britt & Mayhew. Het is zijn tweede solo-show in de galerie en weer is zijn fascinatie voor de Romantiek en het romantisch kunstenaarschap en. wetenschappelijke activiteiten in het verleden leidend voor het werk dat te zien is. In dit geval houdt de kunstenaar zich bezig met Goethe. Te zien is een neon-sculptuur met persoonlijkheidskenmerken die in neon verwerkt zijn. Elke typering verschijnt in een kleur volgens een theorie die Goethe samen met Schiller ontwikkelde onder de naam “Die Temperamentenrose”. Het is een tamelijk overweldigende installatie die de monumentaliteit van Goethe’s kunstenaarschap recht doet.
Naast Neon gebruikt Renema andere technieken voor zijn werk. Hij heeft een tijdje in het EKCW gewerkt en laat dus keramiek zien. Met name de fontein met maskers van een levende Goethe is een opvallend stuk. De geometrische sculpturen die ook te zien zijn en die gebaseerd zijn op oud wetenschappelijk onderzoek benadrukken de spanning tussen het kunstenaarschap en de wetenschappen, zoals ook het werk van Goethe dat doet.
Erg geslaagd zijn ook de zeefdrukken die de kunstenaar in het Canadese BANFF-centre in residency heeft vervaardigd. Het zijn landschappen met verschillende perspectieven over elkaar en daarin is ook nog getekend of misschien geschreven in een onbekende taal. Het geeft aan dat de interesses van de kunstenaar in een fijne mix van archaïsche rationaliteit en romantiek tot goed werk en een spannende tentoonstelling leiden.


Zauberberg # 2- 2019
Mary Annings Blues #1 – #2 – #3 – #4 – 2017
En zo oogt dat dan gezamenlijk
Zauberberg – 2019
Neuere Poeten tun viel Wasser in die Tinte – 2017
Proposal for a Goeteanum #1 + #2 – 2017
Temperamentenrose – 2019
Temperamentenrose – 2019
Faust Symphony – 2016 ( Leonard Bernstein legt Liszt’s Faust uit aan 10 jarigen)

Dürst Britt & Mayhew

An introduction to painting

18 oktober 2019

Toen ik op Art The Hague rondliep werd ik aangenaam verrast door de presentatie van Dürst Britt & Mayhew. Naast Joseph Montgomery en Willem Hussem toonden zij werk van Joseph Roth, niet een Amerikaanse schilder zoals ik aanvankelijk dacht, maar Oostenrijks. Het combineerde zeer aangenaam met de andere kunstenaars.
Mij werd snel duidelijk dat deze kunstenaar ook in de galerie te zien is en aangezien nu het laatste weekeinde is aangebroken voor deze tentoonstelling ben ik vandaag nog even gaan kijken. Na een aangenaam klein werkje te zien werd ik een ruimte in geleid waar video’s getoond worden. Deze video’s zetten het werk van de kunstenaar direct in een geheel ander perspectief: hij schildert bloemen met bloemen als kwast, hij sleept een doek tijdens een kilometers lange wandeling door de natuur en gebruikt die ’s nachts ook als tent of hij toont de natuur vanuit de top van een boom aan een van zijn doeken. Ook sleept hij een doek door het Kunsthistorisches Museum in Wenen tussen de grote voorgangers. Het is alsof hij zijn doeken opvoedt, ik moet ook aan Joseph Beuys denken die een dode haas schilderijen uitlegt. In het Prater, een groot Weens park, trekt hij aan iedere hand twee monochroom geschilderde doeken over de paden in een harde confrontatie met de natuur. Hier is duidelijk een schilder aan het werk met conceptuele ambities die zich sterk met het proces van het schilderen bezig houdt.

Verder door lopend zie ik de resultaten van deze acties en installatie-achtige beelden: op een schraag, kennelijk gemaakt van oude spielatten, liggen oude beschilderde doeken, lappen waarop de kwasten zijn afgeveegd en als palet gebruikte dragers. Onder de titel “Brain” zijn zij als grazende schapen door de ruimte aanwezig, terwijl de resultaten van de acties die in de video’s getoond worden aan de muur hangen. Dit is kunst die zichzelf verklaart aan de wereld waaruit ze voort komt. Het is te hopen dat de galerie deze kunstenaar vaker zal laten zien!

Museum besuch – 2010

Museum besuch -2010

Rechts: “ORGY in the park” – 2019 Vier monochrome doeken sleept de kunstenaar achter zich aan. Links: een landschapschilderij in de natuur

Hier lijkt de schilder het schilderij meer over zichzelf te willen vertellen.

De resultaten van “Orgy in the park”- 2019

Zaaloverzicht met “Brain”-werken

Rechts het doek uit de video “Landscape painting – The road to Neulengbach” – 2012

Untitled – 2012-2018

Flowerpainting (sunflowers) – 2019

A Question of perspective – 2019

Flowerpainting (three different bouquets) – 2019

Untitled – 2019

Dürst Britt & Mayhew

Art The Hague

2 oktober 2019

Langzaam maar zeker begint Art The Hague, de origineel Haagse kunstbeurs, zich te ontwikkelen tot een beurs die wat vlees op de botten heeft. Ik liep met veel plezier rond, op zoek naar de krenten in de pap. Die krenten waren ditmaal veel te vinden en ook Haagse kunstenaars waren daar medeverantwoordelijk voor. Onderweg hoorde ik een gerucht dat galeriehouders gevraagd was om vrouwelijke kunstenaars te tonen, maar àls ze zich hiervan wat aantrokken, dan is dat voornamelijk te zien in de afdeling ATH “Vrouw in de kunst”, een randgebeuren met kunst van vrouwelijke kunstenaars. Op de beurs zelf waren ook wat kunstenaarsinitiatieven te zien, wat me een heel zinvolle toevoeging lijkt die ook wat leven brengt tussen de serieuze galeries. Daar begin ik dus maar mee:

De Bcademie is het wel toevertrouwd een verrassende presentatie te maken.

Op Een van de Acht-waardige wijze laten zij een kleine heftruck werkjes op een pallet naar voren rijden en op een plek met een te vragen prijs plaatsen.

Begerenswaardige werkjes van begeleiders van deze post-academische opleiding zijn voor gunstprijzen te verkrijgen, hier Daan den Houter en Jeroen Kusters

Uw correspondent draagt ook werk bij, opgehouden door Bcademie’s Alex Jacobs

Het collectief Popinnart presenteert op een meisjeskleurtje en vroeg bijdragen met ronde vormen. Een aantal bekende namen zitten hiertussen…

Ik zal ze niet allemaal opnomen, maar dit paneeltje van Albert Zwaan vond ik wel wat.

Watervallen in gravuretechniek, mooi werk van Erik Hijweege

Galerie Frank Taal is ook op deze beurs met hier werk van Daan den Houter

en Jan Ten Have die om de hoek ook mooi werk toont n.a.v. een verblijf aan het EKWC

Een van de talrijke Belgische galeries, Wilford X toont werk van Koen Vanmechelen

Hier het werk van Jan ten Have waarover ik schreef

Galerie Ramakers heeft een mooie presentatie met hier werk van D.D. Trans

Erg mooi werk van Frank Halmans

En ook Geert Baas mag niet ontbreken.

Maurits van de Laar overdondert met een grote installatie van Christie van de Haak

Bij de Belgische galerie een mooie collage? Nee, het is een foto van een afgeplakte winkelruit van Jesse Willems

Jan Wattjes, steeds minimalistischer

Een galerie uit Utrecht waarvan ik nog niet gehoord had, galerie Larik, met een verrassend eigentijdse stand. Hier schetsen van Toon Teeken

Van Hamid el Kanbouhi

En nog een groot werk op papier van dezelfde kunstenaar.

Ook Dürst Britt & Mayhew staan op Art The Hague met spannende combinaties van Willem Hussem en Joseph Montgomery

David Roth met groot werk

en ook in combinatie met Joseph Montgomery

Fraaie kleurstudies van Larissa Apelbaum, oud studente van de SvJT

En nog een…

Bij het Haagse Adorable ook Annemieke Louwerens met sticker en tape-collages en papieren objecten

Dan vrouwen in de kunst: Karin van Dam

Wieske Wester

Aline Thomassen

Die twee grote en wat kleine werken laat zien bij Museum de Buitenplaats

Femke Schaap met een mooie kleine zwart-wit installatie

En een zoals te verwachten imposant beeld van David Bade, ism Erik Habets

Art The Hague

Le mal du pays

13 mei 2019

De tentoonstelling van Lennart Lahuis bij Dürst Britt & Mayhew is weer een plezier om te bezoeken. Wat mij in het werk zo bevalt is de combinatie van een conceptuele houding en het gevoel voor materie, de tactiliteit van het werk. Dat hij zich daarnaast ook engageert met politiek en de Europese situatie is een weinig voorkomende houding onder kunstenaars. Niet dat hij politieke meningen verkondigt, maar in het werk zit duidelijk commentaar op de status quo van het continent. Zo liggen op de grond grote kleitabletten die eerder in Leeuwarden in zijn tentoonstelling te zien waren, daar werden ze constant overspoeld met water waardoor de tekst die door de kunstenaar werd aangebracht werd langzaam wegvloeide. Het nu gedroogde en gebarsten resultaat is in de galerie te zien: het betreft teksten over het in de loop van de tijd vervagen van geografische grenzen, het geografisch scheiden van het Britse eiland van het Europese continent.
Op de wanden zijn twee afbeeldingen aangebracht met ingehouden commentaar op Europa: de sterren uit de vlag die een stripfiguur doen duizelen. De techniek waarmee die afbeeldingen zijn gemaakt is interessant: een zelf ontwikkelde druktechniek waardoor de kleuren ingehouden en de afbeeldingen vaag zijn, geheel in tegenstelling tot de aard van de afbeeldingen: dat zijn comic figuren die normaal in schreeuwende  kleuren worden afgebeeld. het doet me denken aan de met was bewerkte foto’s waarmee Lahuis bekend werd en waarvan het in de tentoonstelling aanwezige “Le mal du Pays” een voorbeeld is.
De werken over het Castillo de Matrera in Spanje handelen over migratie en integratie, de Arabische invloeden op het land en Europa en hoe daar nu mee wordt om gegaan. Het werk is met op nieuw papier gedrukte verbrande foto’s gemaakt wat, zoals in veel werk van Lahuis een tijdsaspect toevoegt aan de werken. Er valt veel meer te zeggen over dit werk, maar ik eindig met u aan te raden zelf de tentoonstelling te bezoeken, ze is nog tot 26 mei geopend!

Europe under pressure (Bedazzled – 2019)

Castillo de Matrera – 2018

Castillo de Matrera – 2018

Castillo de Matrera- 2018

Castillo de Matrera – 2018

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain – 2018

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain – 2018

Le mal du pays – 2019

Overzicht achterruimte

No-Zeichen – 2019

Two-stage opening of the Dover Strait and the origins of the Island of Britain (Chase Stone) – 2018

Tijdens mijn bezoek vond een buurtborrel plaats waarbij de beide galeriehouders een ontspannen praatje over de galerie hielden

en vervolgens het werk “Deeply held beliefs” van Lahuis demonstreren bij een buurtbewoner. Die had na een kwartier een afdruk van de tekst op haar arm die na verloop van tijd vanzelf weer verdween.

En dit is het martelwerktuig waarmee de tekst wordt aangebracht

Dazzle – 2019

Dürst Britt & Mayhew

Hoogtij#55

1 december 2018

Gisteren vond Hoogtij weer plaats, de geleide groepen waren groot, het publiek in het algemeen enthousiast en naar mijn indruk ook heel behoorlijk en de presentaties bijzonder goed. Kortom: het was weer een fijn avondje Haagse Kuns!

Baracca stond om de hoek bij de grafische werkplaats met een “Sound Piece” van Una Hamilton Helle: Eerie!

De Grafische Werkplaats heeft een dertigtal grafisch ontwerpers en kunstenaars uitgenodigd een affiche voor Den Haag Creatieve Stad te maken. Zij maakten in de werkplaats een kleiner ontwerp in een door hen gekozen grafische techniek en daarvan werden grote affiches gemaakt die te zien zijn in de tramtunnel. Het grote werk was nog een stap teveel op deze drukke avond, maar de ontwerpen zagen er erg goed uit. Alweer een leuk project van de Grafische Werkplaats die inmiddels een erg vruchtbare wisselwerking heeft met het Haagse kunstenaarsveld en daarbuiten. Deelnemers zijn o.a. Zeloot, Bob van Dijk, Diederik Gerlach, Bernice Nauta, Akiem Helmling, Philip Akkerman en nog heel veel anderen!

Koud tegen elkaar gehangen op een grijs fond

U mag zelf kijken welk van wie is, in dit geval zijn er wat duidelijk aanwijsbaar (voor mij althans)

Zoals deze bijvoorbeeld

En ook deze mag geen grote problemen opleveren.

Deze is moeilijker, de rode vindt ik erg goed en die daarnaast ook!

Op naar Lief Hertje waar voor het laatst werk getoond wordt in de huidige ruimte. De gelegenheid is een tienjarig jubileum, het roer wordt verzet en ze willen op een geheel andere wijze gaan functioneren, wat bepaald nieuwsgierig maakt. Ze noemen het onthuizen. Voorlopig is dit een heel mooie keuze uit hun kunstenaars b.w.v. afscheid van het pand.

Nadine Stijns

Marleen Sleeuwits

Lana Mésic (met excuus voor de reflectie)

Deze installatie in het souterrain is waarschijnlijk van Pierre Derks

Vervolgens toog ik naar Dürst Britt & Mayhew waar Joseph Montgomery de tentoonstelling “Joe” heeft ingericht. Verrassend subtiel werk met een conceptueel randje. Mooi nieuws was dat de galerie de vertegenwoordiging van Willem Hussem hebben kunnen verwerven. Tijdens Hoogtij is in de voorruimte werk van Hussem te zien, wat een aangename ervaring oplevert. Ik heb maar geen foto’s gemaakt, je weet maar nooit.

Joseph Montgomery laat een algorithme zijn schilderijen bepalen, hij laat alleen zien wat hem bevalt

hetgeen tot fraaie resultaten leidt.

De spiegelbanen in het werk betrekken ook de omgeving en de toeschouwer in het werk.

De video van een zich in bad uitstrekkend figuur, gebaseerd op de minimale verbeelding van een mens met de wigjes die Montgomery ook voor zijn schilderijen gebruikt: het mechanisme wordt zelfs onder dit minimalisme levensecht!

Dan gaan we naar galerie Sophie waar de tentoonstelling “Frans” met o.a. werk van uw correspondent nog steeds te zien is. Het verslag van de opening tijdens de vorige Hoogtij is te zien onder de link. Ondanks de plotselinge deelname aan Hoogtij was het toch aangenaam druk aan de Paviljoensgracht.

Frans van der Steen: Z.T.

De volgende stop is vrij overweldigend: In the Grey Space in the Middle programmeerde P.S. het project “Embodiment of Time” waarin de belichaming van tijd dus het thema was. In de voormalige ruimtes van de Vrije Academie vonden een aantal performances parallel plaats met bekende namen als Jolanda Jansen, Larissa Bauge, Topp&Dubio, Somer Meijer en Yvette Teeuwen en ook anderen. De gelijktijdigheid gaf een aangename afwisseling van sentimenten die zich hier en daar mooi mengden, zelfs voor iemand die beperkte tijd aanwezig was zoals ikzelf.

Jolanda Jansen

Het duo Somer Meier had weer een trage gang met minimale handelingen in een terloopse afwisseling.

Terwijl de een haar kleding schikte, ging zitten en op de knieën ging schreef de ander op haar dij en op haar arm

Meri Hietala (F) arrangeerde aarde en suiker in een langzaam ritueel, totdat ze zachtjes opmerkte dat het goed was!

Topp & Dubio performden op video in een installatie die real en digitaal was en zich dus verdubbelde

Lisetteh en Myrthe verzwolgen pasta met van alles erbij in een verslag op video

Dan gaan we op naar de laatste halte aan het Helena van Doeveren Plantsoen. Billytown heeft een decembershow met vierentwintig kunstenaars die allemaal aan een kleurplaat met een papegaai gewerkt hebben. Inmiddels vindt ook het zij-programma “The Kitchen” in een volwaardige ruimte plaats waardoor dit platform/deze galerie weer op volle sterkte kan programmeren. Het kleurplaatproject heeft een interessant deelnemersveld en dus veel geslaagde “papegaaien”. Het is leuk om te zien wie wat heeft gemaakt en altijd gezellig om Billytown te bezoeken.

Een Pizzadoos met Billytown-kunst met edities van de kunstenaars die in Billytown resideren. Voor slechts 150 euri te verkrijgen!

Dezen wist ik al niet te plaatsen eerlijk gezegd

Maar als ik me niet vergis is dit Maaike Schoorel

Onmiskenbaar Lut

De ook in Den haag bekende Belg Lieven Seghers

Henk Visch mij dunkt!

Dit zie ik weer even niet, maar wel goed!

Afra Eisma?

“Between the Soup and the Potatoes” door het duo David Bernstein en Rosa Sijben. Heel passend in de vernieuwde Kitchen waar hapjes werden uitgedeeld in de mini-kitchen

en waar ook nog “echte” kunst te zien is van hun hand.

Wat bescheiden, maar wel interessant!

Dan mijn persoonlijke uitbuislocatie: Stichting Ruimtevaart. Ook Ruimtevaart is nu gevestigd in de school aan het van Doeverenplantsoen en nadat moeilijke verhuisacties en het bouwen van een nieuwe filmzaal en een expositieruimte nogal wat tijd namen is inmiddels ook Ruimtevaart in Full Swing. Eerder vonden al lezingen van Huib Emmer en Gilius van Bergeijk plaats en vandaag opende tijdens dit Hoogtij de tentoonstelling “New Boots and….” waarin werk van de deelnemers aan Ruimtevaart wordt getoond. De nieuwe ruimte, gemaakt door Maarten Schepers, blijkt bijzonder veel beter werkbaar dan de vorige, alhoewel ook die haar charme en mogelijkheden had. Met wat vers bloed en nieuw enthousiasme is toch weer een sfeervolle ruimte in elkaar gezet waar veel activiteiten mogelijk zijn.

Een bekend werk van Maarten Schepers

Mooi bescheiden werk van Albert Wulffers

Een intrigerend grijze installatie van José de Bruin

Deel van een mooie serie schilderijtjes van Paula van Zeggeren

Een gaaf exterieur (stadsgezicht) van Judith van Bilderbeek

Ook Jolanda Jansen werkt in Ruimtevaart

En Sanne Maes laat deze zelfportretten zien

Dit kleinere werk van Maarten Schepers was ook in de Jubileumexpo van Kunstpodium T te zien waar hij meester was in het Master-Apprentice Project

Henk Hubenet reisde in de V.S. en nam daar foto’s van mee

Willem Marijs’ werk is strak als altijd

Hoogtij

Breeder

11 december 2017

Afgelopen weekeinde was ik ook bij de tentoonstelling “Breeder” van Puck Verkade. De kunstenaar heeft de afgelopen twee jaar doorgebracht op Goldsmiths in London, waar ze haar MFA haalde. In deze tentoonstelling is duidelijk dat ze daar wat stappen genomen heeft: waar ze voorheen op videoschermen haar werk liet zien heeft ze die video’s nu in een framework geplaatst dat bijdraagt aan het gehele concept van de tentoonstelling. Dat concept gaat over de rol van de vrouw in de samenleving als producent van eitjes en als levende broeikas voor reproductie. Deze situatie wordt in de video’s (“Breeder” parts 1, 2 en 3) op soms humoristische wijze behandeld waarbij de video’s naar mijn idee meer dan eerder gefocussed zijn op het punt dat Verkade wil maken. Ze laat daarbij ook nog steeds zien wat haar eigen rol is tijdens het filmen en vragen dienaangaande die bij haar opkomen worden dan ook meteen onderdeel van het geheel. In een wat vroegere video voor de titelinstallatie genaamd “Modes of Capture (Bang Bang)” is dat erg duidelijk. Hierin toont ze de rol van haar camera als wapen. In deze tentoonstelling ontstaat een mooi levendig en associatief amalgaam aan observaties, stellingen, beelden en metaforen dat een eigenzinnig beeld geeft van een kunstenaar die haar plaats in de maatschappij en de beeldende kunst bevraagt.

Pregnante beelden leggen een parallel tussen de moeder en de kunstenaar

Een kameleon kruipt uit het ei

Een speculum als predator?

The dancing Queen!

Het framework.

Verschillende meisjeskettinkjes hangen in de tentoonstelling met woorden als deze Privileged, Blessed, Lucky of Entitled.

Socialites worden gebruikt in de video’s

Naast de videoschermen die in het framework hangen zijn er ook huidkleurige latex vellen

Waarin figuurtjes zijn uitgesneden, de uitgesneden delen vormen de schaduw van het gat dat zij achterlaten.

Dürst Britt&Mayhew