What’s on?

11 april 2021

Het galeriewezen is blij dat er weer wat bezoekers kunnen worden ontvangen en er vinden dus steeds meer tentoonstellingen plaats. Na al het on-line gebeuren is het een genoegen werkelijke tentoonstellingen te bezoeken. Ik was bij galerie Ramakers waar Ton van Kints nieuw werk laat zien en waar André Kruysen een aantal studies toont voor een groot werk dat hij maakte, Inner Vision genaamd. het is een reactie op het beeld Testa + casa + luce van Umberto Boccioni. Dat laatste beeld is vernietigd, maar als je foto’s opzoekt lijkt het een soort lachende Boedha die in modernistische elementen uiteen valt. Formeel een gedecoreerde massa, gesloten en niet heel aantrekkelijk. Kruysen wil commentaar leveren op het modernisme dat in het begin van de vorige eeuw begon en maakte dus studies die open zijn. Transparante vormen die massa hebben, organisch ogen en binnen- en buitenruimte verbonden en in een esthetisch evenwicht houden.
Ton van Kints gaat verder waar hij mee bezig is, maar een nieuwe stap doet zich voor: hij stapelt oude werken tot wat zich laat aanzien als wandsculpturen. In zijn eerdere werk zaagde hij vormen uit ronde houten platen die hij er vervolgens gedraaid met pijn en moeite (en nietjes) weer invoegde. Deze “koekoeksnesten” kregen door de behandeling een heel eigen karakter. Het nu getoonde werk wordt met eerder werk als materiaal tot iets anders gemaakt. De stapelingen zijn niet zo transparant als eerder werk (waarin hij de samenstellende delen zichtbaar hield), maar worden bewerkt met epoxy. Daarnaast wordt door de formaten en de manier waarop de werken op elkaar worden bevestigd ook spelletjes gedaan met het perspectief. Het lijken wel wormen die uit de muur kruipen of er in willen verdwijnen. Onder sommige werken worden dan ook nog zwermcellen aangebracht, zakjes waarin de koningin van een bijenvolk zich ontwikkelt en van waaruit daarna jonge bijen de wereld over zwermen. Van Kints heeft duidelijk ambitie met zijn werk, maar wil het toch ook wel bij elkaar houden. Een klassiek dilemma voor een kunstenaar die misschien met moeite aanziet hoe de wereld met zijn werk aan de haal gaat. Als het zo door gaat zal hij daar echter weinig aan kunnen doen, want er hangen heel wat rode stippen in deze tentoonstelling.

Ton van Kints: 1+1 Face to face #2 – 1996 – 2020
Ton van Kints: 1+1+1+1+1+1+1 (back to back, spooning 3x, face to face 1x #10) – 2010 – 2021
Sharing Air raster (2x #3) – 2016 – 2020
André Kruysen: Position less of point – 2020
Ton van Kints: Package #4, it, she, he 4 – 2004 – 2021
Andre Kruysen: Abode of the Mind – 2020
Ton van Kints: 1+1+1, (spooning) 3x – 2004 -2019
André Kruysen: Scream – 2021
Ton van Kints: Zwarte cirkel op rechthoek op echte raat

Galerie Ramakers

Humor, Ironie en Parodie

9 april 2021

Zojuist lag DeFKa Research SC03 in de bus waarvoor enige tijd geleden inzendingen werden gevraagd middels een open call. Het thema van het magazine is Humor, Ironie en Parodie. Zelf schreef ik een essay The Lying Poet dat geplaatst werd. De titel verwijst naar een tekst van de Joodse Mysticus Meshullam da Piera waarvan ik eerder teksten voor mijn beeldende werk heb gebruikt.
Het SC03 telt 178 pagina’s en is overal, in de reguliere boekhandel en online, verkrijgbaar met het ISBN 9789464350470. Prijs € 36,50. 

Een opmerking uit mijn essay:
Zelf moest ik in dit verband denken aan de gespletenheid van de contemporaine kunstenaar in de culturele wereld: de privépersoonlijkheid en de publieke persoonlijkheid, of zoals Marcel Proust het noemde “de schrijver en de man van de wereld”. Je kan je afvragen of de “man van de wereld” een leugen is die de schrijver/kunstenaar perverteert.

Hier een indruk van het magazine:

DeFKa Research

Beuys 2021

6 april 2021

In het kader van het Beuys-jaar, het is 100 jaar geleden dat Joseph Beuys werd geboren, worden allerlei activiteiten georganiseerd. Een daarvan is de tentoonstelling Mataré+Beuys+Immendorf in de kunstacademie in Düsseldorf. Tussen de drie kunstenaars bestond een leraar-leerling verhouding en ze waren alle drie professor aan de academie.

Jörg Immendorf: Mona Schwana – 1965

Beuys 2021

Question Mark, Komma

1 april 2021

Overzicht tentoonstelling

Park is ook begonnen met een serie interdisciplinaire projecten tijdens tentoonstellingen. Als eerste werd danseres en choreografe Eleni Ploumi uitgenodigd te reageren en hieronder ziet u de video daarvan.

Klikt u maar!

PARK

Petite Marée

21 maart 2021

Het lijkt er op dat er weer wat dingen mogelijk zijn in de galeriewereld: de uitnodigingen voor tentoonstellingen (op afspraak te bezoeken!) stapelen zich op. Een nieuwe lente wellicht, maar we moeten zien wat recente inzichten weer opleveren. Vandaag was de eerste dag van een tentoonstelling bij galerie Lutz in Delft. De Haagse beeldhouwer Maarten Schepers werd uitgenodigd zijn werk in een galeriecontext te presenteren. Dat is nog niet veel gebeurd, over het algemeen toont Schepers zijn werk in het alternatieve circuit waarin hij ook actief is bij stichting Ruimtevaart in Den Haag. Daarnaast heb ik zelf met hem en Ellen Rodenberg veel tentoonstellingen gemaakt in binnen- en buitenland met EX-MÊKH.
Ik vind dat deze galerie-context zijn werk bepaald geen kwaad doet. Eerder was Schepers erg bezig met het contrast tussen natuur en cultuur: hij combineerde natuurlijke structuren met door de mens bedachte vormen. Bladnerfstructuren gebruikte hij bijvoorbeeld als achtergrond voor architectonische plattegronden of in combinatie met huizen, tafels of stoelen. In zijn werk nemen woonelementen en huizen een grote plaats in door een fascinatie voor en een actieve deelname in sociale verbanden. Tijdens een residency in Yogjakarta in Indonesië maakt hij de installatie House of Eggs, een gestileerde huisvorm die een vervolg kreeg als Shelter in het EX-MÊKH project Takes Five waar hij een huis op een sokkel plaatste. Dit denken over architectonische vormen heeft hem nooit verlaten en in deze tentoonstelling zien we dan ook een aantal schetsen voor grotere sculpturen die een zen-achtige eenvoud hebben en geraffineerd gebruik maken van reflectie en licht. Voor deze sculpturen heb ik een zwak, maar er is meer: zo hangen aan een muur diverse kapstokken waaraan diverse organische vormen zijn opgehangen en elders steken wormvormige trofeeën in een strak patroon uit de muur. Bovendien staan twee grote sculpturen opgesteld, een in de voorruimte en een in de vide tussen galerieruimte en kantoor. De eerste, Tree of Life, bestaat uit een pilaar waarin borden zijn geschoven. Over de pilaar is een organisch materiaal uitgestort dat van boven over de borden omlaag kruipt. De tweede, Floating, eerder te te zien in Quartair, is een kwalachtige vorm met daarop een blauwe gestileerde stad. In de dragende vorm is een half transparante zak aangebracht waarin een zacht licht gloeit. In combinatie met de in de vide aanwezige vegetatie is de plaatsing enorm suggestief. Het werk geeft aan dat in de kunstenaar een tweede dichotomie sluimert: hij maakt vrij formeel werk, maar sommige werken worden ook heel anekdotisch. Zo bij elkaar is het een enorm aansprekende tentoonstelling die een bezoek aan Delft zeker rechtvaardigt!

Tree of Life 2017 – 2021
Model 7 – 2017
Model 2
Trofeeën – 2019
Model 4 – 2017
Model 11 – 2021
Trees of Forest – 2017
Model 10 – 2017
Hanging 4 – 2021
Floating – 2008 – 2019

Galerie Lutz