Dwaalspoor

22 juli 2021

In het kader van de Jegens & Tevens collectie is zojuist een editie verschenen met het thema dwaalspoor. Zelf schreef ik daarvoor een stuk over een persoonlijke collectie favorieten.

Francisco Goya: La enfermedad de la razón (De ziekte van de rede)

Jegens & Tevens Collectie

Cinema of Séance

27 juni 2021

Bij 1646 was ik nog net op tijd om de video’s van Su Hui-Yu te zien. In die video’s is een wereld te zien die ver van ons af staat: surrealistische beelden met geweld, erotiek en een tijdsverloop dat in tempo en chronologie niet helemaal het onze is. lezend in het interview dat Vincent Stroep met de regisseur had begreep ik daarvan beter hoe dat komt. Su is zwaar beïnvloed door Taiwanese cultfilms als Woman Revenger van Tsjang jang Min of The Woman of Wrath van Zhuang Xiang Meng. Deze films zijn gemaakt tijdens de staat van beleg die in 1987 eindigde. De films werden beïnvloed door Europese films als Saló o le 120 gionate di Sodoma van Pier Paolo Pasolini of The Nightporter van Liliana Cavani, films die ook in Europa veel stof op deden waaien door hun extreme standpunten. De installatie The Woman’s Revenge die in 1646 is te zien is een voorbeeld van hoe Su’s invloeden herkend kunnen worden. Het is een als een wraakfilm waarin een aantal vrouwen met reden achter mannen aangaat en ze afmaakt. De manier waarop dat gaat en is vormgegeven is ontleend aan Barokschilderijen waarvan sommige composities in de beelden van de video’s herkend kunnen worden.

De twee kanaal video Super Taboo is persoonlijker lijkt mij. Je ziet een idyllisch landschap met kleine waterval waarin een netjes geklede man een boekje leest waarvan de titel ook Super Taboo is: een klassieker! De tekst blijkt porno te zijn en als hij stopt met lezen, omdat de politie hem pakt pant de camera en blijken de beschreven taferelen om hem heen werkelijkheid te worden. Dat soort boekjes en foto’s en video in de marge van de lokale media waren in de tachtiger jaren tijdens het militair regime de enige manier om kennis te maken met controversieel, bloederig of erotisch materiaal. Dit en de ervaring hiervan in de individuele kijker ziet Su als een manier om body politics in het verloop van de tijd te kunnen beoordelen.

Achterin de ruimte van 1646 is nog een ruimte waarin een nog wat langere film draait die ook door de formele kanten echt een sprookjesachtige kant heeft en bijzonder mooi oogt. Ik kon The Glamorous Boys of Tang, zoals deze heet, lang niet helemaal zien, maar was erg onder de indruk van wat ik wel zag. Het is een herneming van een film uit 1985 van dichter en scenarist Chui Kang-Chien, jammer dat ik niet eerder en langer kon kijken!

Woman’s Revenge, vijf kanaal-video
Woman’s Revenge met Bondage
De Revenge-squad
en het abattoir met barokke beelden
Woman’s Revenge: de herhaling ad infinitum
een vrouwelijke slachtoffer
The Glamorous Boys of Tang
idem
The Woman’s Revenge – Fotocollage
Super Taboo

1646

She spins the thread, she measures the thread, she cuts the thread

25juni 2021

De drie kunstenaars die al enige tijd in de ruimtes van Nest exposeren, Ana Navas, Evelyn Taocheng Wang en Mila Lanfermeijer, leerden elkaar kennen tijdens de residency bij de Ateliers in Amsterdam die zij genoten. Daar ontwikkelden zij zich als aankomend kunstenaars, maar ook als collega’s en als vriendinnen. Toen zij de gelegenheid kregen in Nest te exposeren wilden zij die verhouding en de gemeenschappelijke en verschillende elementen in hun praktijk tot leidraad nemen. Het zijn drie vrouwen en dat wordt wel duidelijk uit hun manier van werken, het materiaalgebruik, thema’s en opgeroepen associaties. Ook de bijzondere tentoonstellingsarchitectuur zou je daarmee kunnen associëren. Het is een idee van architect Donna van Milligen Bielke dat zij baseerde op de indeling van Villa von Glück in Dresden van de Duitse architect Bernard Schreiber, het archetype van een huis volgens de ontwerper van deze tentoonstellingsruimte. Rondom een vestibule zijn ruimtes met diverse andere functies geplaatst waarin het werk getoond wordt.

De ruimtes zijn niet klassiek ingericht, zoals de neo-renaissancistische villa, maar eerder modernistisch. Geometrisch met Aziatische elementen zoals dunne wanden. Ze kregen allen een eigen thema: Tracing, ook van belang voor de architecte zoals boven wordt uitgelegd (referenties, taal en onderzoek), Domesticity ( huiselijkheid, relaties en intimiteit) en Chapters (kamers, rituelen en overeenkomsten). Dat gebruik maken van het verleden is een element dat de drie kunstenaars gemeen hebben. De verschillende ruimtes van het geheel hebben allen een ander thema dat wordt benoemd met een tekst werk van Evelyn Taocheng Wang. Zo zie je in de Draw-er ruimte (atelier) referenties aan de kunstgeschiedenis, er wordt door alle drie met van alles geëxperimenteerd. Zo doen zij bijvoorbeeld aan toe-eigening en herwaardering van oud werk om er nieuwe betekenis aan te geven. De titel van de tentoonstelling refereert aan de klassieke schikgodinnen uit de Griekse mythologie: Klotho spint de levensdraad en bepaald hoe en waar die aanvangt en zich vervolgt. Lachesis meet de levensdraad en bepaalt hoe lang die wordt. Atropos knipt de draad door en gaat over het sterven. Die draden zijn het beeld voor hoe die van de exposanten elkaar kruisen, zich met elkaar verknopen of zich van elkaar verwijderen. Je zou de sterk gestileerde tentoonstellingsarchitectuur met zwarte accentueringen dan het web kunnen noemen waarin zij samenkomen.

Het resultaat is een visueel aantrekkelijke tentoonstelling waarin verwant werk van drie kunstenaars wordt getoond. Er worden wel veel lijntjes uitgezet die misschien niet allemaal evenveel hout snijden, maar het is een levendig geheel geworden met een sterke eigen aanwezigheid van drie kunstenaars die elkaar duidelijk stimuleren. Het is jammer dat Nest zo’n tijd gesloten is geweest, maar de tentoonstelling is nog tot 1 augustus te zien.

De Moth-er ruimte en vestibule
Evelyn Taocheng Wang
Links en rechts Mila Lanfermeier en in het midden een werk van Ana Navas. De cirkels van Lanfermeier zijn kleurstudies op een soort rokken. Er zit een rits in.
Zoals deze ook van Ana Navas is
In de Form-er ruimte ( salon) voor werk van Ana Navas, achter rechts van Evelyn Taocheng Wang en een doorkijkje naar de Draw – er ruimte
Links Mila Lanfermeijer en rechts Evelyn Taocheng Wang
Ana Navas doet een Fabro (maar wel geschilderd)
In de Draw-er ruimte (atelier) Ana Navas
en hier werk van alle drie de kunstenaars
Tekst van Ana Navas in de Fing-er ruimte (study): Sol Lewitt letter II
En kleiner iets over haar manier van werken
Een tekst in een werk van Evelyn Taocheng Wang
In de Inn – er ruimte (bedroom) Ana Navas
En weer Ana Navas met Fishbowl
Boven Evelyn Taocheng Wang en onder Ana Navas
Boven Evelyn Taocheng Wang en onder Ana Navas
Overzicht Care-er ruimte (dinding room) met voor Ana Navas: Sleeping with Oda (Handpainted blanket for Resting Form)
Ana Navas: Untitled (from the series Donation vases)
Ana Navas: Pyramid

Nest

Superweakness

20 juni 2021

De weersomstandigheden waren vrijdagavond bar, ik moest denken aan een van de openingen in Atelier als Supermedium tijdens welke code rood was afgekondigd wegens een vliegende storm. Destijds besloot ik alsnog te gaan en ik was niet de enige. Dit keer voelde ik me gedwongen toch maar op zaterdagmiddag naar het Willem Dreespark te gaan om de tentoonstelling te zien die Robbin Heyker had samengesteld in Superweakness (prachtige naam trouwens en tevens beginselverklaring). Het is de derde tentoonstelling sinds vorig jaar die wordt getoond in wat de ruimte van Ton Schuttelaar blijkt te zijn in Locatie Z. Het is een originele “White Cube” waarin de werken serieus, lichtzinnig of geheimzinnig om elkaar heen zwemmen. Heyker heeft een internationaal gezelschap bijeen gebracht uit verschillende generaties met ook duidelijk een Haagse component en dat levert een prettig gevarieerde tentoonstelling op. Een verrassend werk van Henk Visch, het Belgicisme van Bram de Jonghe en de bijdrage van Philip Akkerman zijn wat mij betreft de hoogtepunten in een tentoonstelling die nog tot 2 juli te bezoeken is op donderdag, vrijdag en zaterdag.

Affiche
Ton Schuttelaar
Robbin Heyker
Philip Akkerman: 2019 no, 9
En dat wordt dan zo’n wandje…
Daniele Formica
Bram de Jonghe
En voor de details…
Robbin Heyker: proposal for the Fabiola Project
Bernice Nauta
Myrthe Klück, zeefdruk op aluminium-folie…
Henk Visch
Bram de Jonghe
Wim de Pauw
een map tekst
Wim de Pauw
Wim de Pauw

Superweakness

Meet Me in the Middle

13 juni 2021

Bij Parts Project was het de bedoeling om een tentoonstelling rond Gerrit van Bakel te maken, maar praktische problemen maakten dat onmogelijk en nu is in de ruimte een groepstentoonstelling te zien met werken uit alle windrichtingen die een levendig geheel opleveren. Het thema is relaties tussen mensen, wie of wat vormt jouw context en wat doet dat met je. Hoe kan je tot een beter contact komen. De Brabantse kunstenaar is hierin vertegenwoordigd met twee grote werken en een aantal schetsen die handelen over het ontmoeten. Ze zijn onderdeel van een groep van negen werken. Zachte afstand uit 1976 geeft een Nederlandse vorm van ontmoeten weer: intimiteit op afstand. De tweede is een wat grovere vorm van ontmoeten: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting uit 1980 brengt twee mensen zo dicht mogelijk samen als maar mogelijk is, van Bakel noemde het zelf De neukmachine. In een andere machine, waarover we een video kunnen zien en waarvan ook schetsen getoond worden, is De Onmoetingsmachine, gericht op het zichtbaar maken van temperatuurwisselingen zodra twee mensen elkaar ontmoeten. Het zou moeten resulteren in een lichtspel, maar de machine is helaas nooit afgemaakt. Jammer dat niet meer van van Bakel te zien is, maar de context waarin hij getoond wordt is ook erg de moeite waard:

Er hangt werk van Hadassah Emmerich met haar kleurige sensuele schilderijen. met sjablonen en wat een min of meer een monoprint-techniek is komt zij tot fascinerende beelden waarin vooral in het geval van het lange doek van zes meter fysieke ontmoetingen in licht en kleur getoond worden. De meer conceptuele “instructions” van Yoko Ono vragen ons opdrachten uit te voeren met anderen en zo met anderen een relatie te ontwikkelen in actie en reactie.
De latina in het gezelschap, Rita Ponce de León uit Peru, is expliciet bezig met haar medemens: ze laat tekeningen zien die het resultaat zijn van het idee dat ze zich in anderen verplaatst en zo verhalen vertelt zoals die zich zouden hebben kunnen afspelen, een oefening in empathie. Het werk dat te zien is geeft zo handvaten om weer relaties aan te gaan nu de coronamaatregelen steeds sneller hun eind naderen en we weer onbekommerd relaties aan kunnen gaan met nieuwe en hopelijk inspirerende mensen!

Gerrit van Bakel in de video over De Ontmoetingsmachine
Schetsen over De Ontmoetingsmachine en de lichteffecten
De Slaapmachine
Hadassah Emmerich: : Solar Mirror – Peach Mirror – Crimson Mirror- 2020
Yoko Ono: Snow Piece – 1963
Rita Ponce de León: Un lugar para la brisa – 1- 2014
Gerrit van Bakel: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting – 1980
Hadassah Emmerich: Bodyscape – 2019
Rita Ponce de León: Wall-painting May 2021
Yoko Ono: Beat Piece – Shadow Piece – 1963 – 2021
Yoko Ono: Mirror-Piece – 1964 – 1921
Hadassah Emmerich: Cold Fusion nrs. 4 & 7 – 2020
Rita Ponce de León: Lugar para la brisa 6 – 2014
Yoko Ono: Air Talk – 1967/2021
Gerrit van Bakel: Zachte afstand (Hulpmiddel voor een perfecte West-Eropese ontmoeting) – 1976

Parts Project

Hoogtij #2

31 mei 2021

Zaterdagmiddag was Hoogtij een heel wat bruisender gebeuren dan vrijdagavond, niet in het minst door het prachtige weer en de algemeen eufore stemming in Den Haag. Het was duidelijk dat ieder blij was om weer een galerie te bezoeken en bekenden te zien en ik heb daardoor van de tentoonstelling bij Parts Project niets gezien, een indruk daarvan volgt nog. Wat ik wel zag vindt u hieronder.

Ik had bezoek en het gezelschap was nog niet bij Quartair geweest, daarvan zag u eerder een verslag op dit blog. Op weg daar naartoe stapten we eerst bij galerie Ramakers binnen die werk van de Nederlandse kunstenaar Wido Blokland toont onder de titel Als het centrum de omtrek is. De kunstenaar heeft zich terug getrokken in Bretagne waar hij volop van sterrenhemels kan genieten zoals hij als kind deed op de waddeneilanden. Die fascinatie heeft tot enigszins esoterisch werk geleid wat zeker de moeite waard is om te zien, ook al door het diverse materiaalgebruik.

It is Yourselves You See and What You Are – 2021
Tautology (Sun) – 2019
?
Chymische Hochzeit (nigredo, purgatio, destillatio, regeneratio) -2020
For your Eyes only (Sohum 3) – 2020
zaaloverzicht met publiek

Vervolgens op naar galerie Maurits van de Laar waar een combinatie van werken van Karin van Dam en Robbie Cornelissen te zien is onder de naam Places we have never been before. De kunstenaars hebben eerder samen tentoonstellingen gemaakt wat niet verwonderlijk is, want het werk combineert heel mooi. Toch maken zij verschillende ontwikkelingen door die in het geval van Cornelissen resulteert in een overgang van strakke architectonische ruimtes naar abstractie. Die abstractie lijkt een focus op de structuren die hij eerder gebruikte om vlakken op te vullen en nu apart toont. In het geval van Karin van Dam zien we een toename van organische vormen en gebruik van textiel wat elkaar mijns inziens versterkt. Een mooie en ook wel enigszins verrassende tentoonstelling tentoonstelling!

Karin van Dam: Cladonia fimbriata – 2021 met een grote tekening van Robbie Cornelissen erachter: The Waiting Room MvdL – 2021
Robbie Cornelissen
Karin van Dam
combinatiewand
Robbie Cornelisessen: Places (red) – 2021
Achterruimte

Galerie Maurits van de Laar