Post Peace

16 juni 2017

In Nest is op dit moment een tentoonstelling te zien over oorlog en vrede. Het project was oorspronkelijk in Nederland gepland, maar won  een curatorprijs in Turkije die door Akbank Sanat georganiseerd is. Met het prijzengeld zou de expositie in Istanbul gefinancierd worden. Echter, vier dagen voor de opening werd het geheel gecancelled, de Turkse ontwikkelingen lieten niet toe dat een dergelijk gebeuren getoond zou worden. In het voorjaar werd de expositie met uitbreidingen getoond in Stuttgart in de Württembergischer Kunstverein en nu nodigde ook Nest de curator uit het geheel in Den Haag te laten zien.
Te zien is nu een breed amalgaam aan disciplines in werken uit een aantal gebieden waar spanning heerst of heeft geheerst. Het is geen vrolijk makende tentoonstelling, maar in deze tijden van toenemende troebelen is het goed dat Nest zich ook maatschappelijk engageert. Daarnaast is het als overgangstentoonstelling naar het directeurschap van Heske ten Cate, wat ik een spannende keuze vind, een goede suggestie in die richting.

Dorian de Rijk: Winging it, een soort hedendaagse “Duck and Cover” met tips voor de apocalypse.

Design als manipulatief medium van Anastasya Yarovenko

Een vloer van dakpannen met daarop de aansporing tot “Defiance” (opstandigheid) uit de Ierse troebelen. Een werk van Ella de Búrca, bij de toegang en in de zalen kapotgelopen!

Radek Szlaga: Big brother die in een installatie met mind-map over de UNA-bomber

en de door hem opgerichte Freedom Club

De installatie als geheel

Een erg mooie perspectivische installatie met echte en verzonnen internationale instellingen die de vrede zouden moeten bevorderen. Anika Schwartzlose maakt hiermee een mooi statement over vorm en inhoud.

Een serie gave tekeningen van Alevtina Kakhidze, een Oekraïense die het beeld van de buitenwereld op de gebeurtenisssen in haar vaderland weergeeft en in context zet.

idem

Alexei Taruts: High Energy Objects

Adrian Melis: Moments that shaped the world I-II-III-IV

Een prachtig werk is de correspondentie onder de naam “Summer Thoughts” die Sven Augustijnen met dOCUMENTA13 curator Marta Kuzma onderhield. Hij presenteert dit in 2012 aangevangen werk als onderzoeksproject en wijdt daarin op erudiete wijze uit over de aanleiding, wandtapijten van Marta Ryggen die op dOCUMENTA13 te zien waren en over van alles wat hij tegen komt.

Yazan Khalili: Palestijse landschappen waaruit de Israëlische nederzettingen zijn weggeschrapt.

Anna Dasovic: And he knew that those who wittnessed these things were too stunned to speak

idem, detail

Belit Sag: Ayhan and me

 Nest

Ach ja

8 juni 2017

De tentoonstelling die deze week afloopt in de nieuwe locatie van Billytown is van Bernice Nauta, een kunstenaar die met poëtische gedachtespinsels werk maakt in diverse disciplines. Eerder maakte zij in de oude locatie de tentoonstelling Can’t do nothing met kunstenaars die qua mentaliteit of materiaalverwerking gelijk gestemd zijn. In deze solo laat zij werk zien wat klaarblijkelijk gebaseerd is op een Japans figuurtje wat, gezien de materialen die als overblijfsel van een performance zijn blijven liggen, aan de ene kant een religieuze kant heeft, maar aan de andere kant als een soort kwelgeest lijkt op te doemen (wat elkaar op zich niet hoeft tegen te spreken natuurlijk). In de getoonde video die uit notities van een reis door Japan lijkt te bestaan komt de figuur regelmatig in beeld en in het tentoongestelde werk komt het regelmatig voor. Dat werk is in haar eenvoud zeer effectief, in het bijzonder in de manier waarop het de eigenschappen van de nieuwe tentoonstellingsruimte gebruikt. Het thema lijkt nog wat pril en verschillende kanten op te gaan, maar het afzonderlijk werk is wat mij betreft erg goed.

Video met reisnotities

abstractie en figuratie …

het wezen in pixels?

Een schaakbord voor een partij

tekenen kan ze wel, deze kunstenaar

Een schilderij als een boekomslag

SKIA, hier werkt de omgeving mooi mee vind ik.

In keramiek en foto-collage

en performance, dit is er van over!

Waarbij die grote gele vorm ook naadloos in het handschrift van Nauta past

In de serie The Kitchen laat in #11 Kolja Golub grote schilderijen zien. Zijn werk bestaat uit doeken met kriebels en notities, aantekeningen die uit de schetsen lijken te komen die hij in het trapgat toont. Het is levendig kleurig werk en ik heb associaties met het vroege Amerikaans abstract expressionisme: het lijkt plat en voorstellingsloos, maar hier en daar is perspectief te ontwaren en zijn simpele voorstellingen te herkennen. Dat hij die kleurige doeken combineert met strakke doeken met zwart wit patronen is vreemd, maar toont toch een behoefte aan beheersing en regelmaat die in de kleurige doeken ver te zoeken zijn. Ik ben benieuwd hoe dit werk zich gaat ontwikkelen.

Kolja Golub

idem

idem

idem, maar nu op A4 velletjes, als tekening zijn ze erg goed!

Billytown

Dingen die mij opvielen…

4 juni 2017

Bij Maurits van de Laar stelden afgelopen maand de schilders Ronald Versloot en Erik Pape tentoon: een mooie combinatie, de wat Teutoonse atmosfeer van Versloot contrasteert mooi met de meer zuidelijke kleuren in het werk van Pape. Het werk van de laatste is veranderd: hij heeft Place Stalingrad verlaten, hier en daar is een wat jolige sfeer die hij onder de titel “Dingen die mij opvielen…” in eenvoudige streken op het paneel zet. Soms meen ik invloeden te zien uit de Periode Vache van Magritte of de late werken van Philip Guston, maar het blijft heel eigen en Francofiel zoals we gewend zijn van de kunstenaar die nog steeds een maand per jaar in Parijs verblijft. De typisch Franse verschijnselen die hij op een fel fond schildert zijn voor de liefhebbers een feest van herkenning. Het is fijn werk dat best wat meer aandacht verdient.
De schilderijen van Versloot zijn zwaarder en nog steeds zijn het zwarte figuren op een gekleurde achtergrond. Hier en daar zijn de figuren wat meer uitgewerkt met een toetsje kleur of wit, maar de perspectief die Versloot wil bereiken blijft onveranderd, je zou die figuren als een alternatief repoussoir kunnen interpreteren.. De rest, de landschappen en de context van de figuren worden echter met andere technieken uitgewerkt waarbij soms de indruk ontstaat dat een landschap door toeval ontstaan is, dat verschillende verfsoorten over een doek gevloeid hebben en zo opgedroogd zijn of soms een aantal willekeurige streken op het doek gezet zijn waarin de donkere figuren de samenhang suggereren. Het blijft een interessant schilderkunstig onderzoek wat de kunstenaar uitvoert.

Erik Dape: Dejeuner

Erik Pape: Clock Jaures

Erik Pape:

Erik Pape: Clock – Jaurès

Erik Pape: La Rotonde – Casserole

Erik pape: Gauloise

Erik Pape:: Je ne sais plus!

Ronald Versloot: zeilboten

Ronald Versloot: Sail your Ships

Ronald Versloot: The Black Sail

Galerie Maurits van de Laar

Een keuze uit het oeuvre

15 mei 2017

Gisteren had ik ook de gelegenheid nog even de afsluiting van de tentoonstelling van Willy de Sauter te bekijken. De Sauter is een Belgisch kunstenaar die met een overzicht is toegetreden tot de stal van Galerie Ramakers. Hij maakt abstract werk dat in series of individueel getoond wordt. Het werk is abstract en oogt als fundamentele schilderkunst. Streekrichting van de verf, monochrome doeken en een incidentele sculptuur geven weinig weg. Een maquette en een tweeluik refereren duidelijk aan architectuur en misschien wordt de kunstenaar daardoor geïnspireerd. Voor mij als schilder oogt het werk kaal en krachtig. Ik had wel eerder werk gezien van deze kunstenaar, maar zo in een samenhangende presentatie komt het bijzonder sterk over. Ik ben benieuwd naar de volgende tentoonstelling van deze kunstenaar!

Hier is de architectuur aanwezig lijkt mij!

Een mooie, in zichzelf besloten serie schilderijtjes

Bijna zero

Maar toch echt onderzoek

Een intrigerend sculptuur van een stapel schoenendozen, of, gezien de kleurvariatie, een verticale serie schilderijtjes in 3D

Studie in grijzen

De maquette die wel erg mooi opgesteld stond voor het raam.

Galerie Ramakers

06: Bij nader inzien

14 mei 2017

De collectie Cleveringa wordt vaker tentoon gesteld. Zo kan ik me nog een mooie presentatie in de Leidse universiteitsbibliotheek herinneren die me danig onder de indruk bracht. Dat Parts Project daar dus nog een keer iets moois uit zou laten zien kon je wel verwachten. De tentoonstelling die nu gemaakt is focust zich op drie kunstenaars: Leo Vroegindeweij, Rob van Koningsbruggen en Carel Balth. De laatste kunstenaar kende ik nog niet, maar van Koningsbruggen vond ik altijd al intrigerend, hij fascineerde me door zijn verfbehandeling: spirituele doeken met een stevig materiaalgebruik, een gezonde geest in een gezond lichaam zoals de oude Grieken zouden zeggen. Ook Vroegindewij sprak me aan: zijn terloopse materiaalgebruik waarmee hij poëtische gebaren maakte: de Ateliers 63-school. Daarmee zeg ik meteen dat deze kunstenaars al wat ouder zijn, wat van Carel Balth niet gezegd kan worden. Zijn grote abstracte foto’s vind ik erg mooi en toen ik zag hoe ze gemaakt zijn vond ik ze nog mooier: lang wachten gedurende de nacht tot bliksemschichten de hemel doorklieven leiden tot mooie grote foto’s in grijzen en gedempte kleuren die het samen erg goed doen. Deze tentoonstelling is dus wat mij betreft weer helemaal raak en brengt weer wat sentimenten uit mijn verleden naar boven die ik bijna zou vergeten!

De tentoonstelling werd op begeesterde wijze geopend door Alied Ottevanger

Leo Vroegindewij: untitled – 2014 (schaalmodel)

De brei- en tekstwerkjes van Rob van Koningsbruggen zijn ook vertegenwoordigd!

Leo Vroegindeweij: Untitled – 2002

Rob van Koningsbruggen: Z.T.

Schuifschilderijen van van Koningsbruggen

Carel Balth:Night Light V – 2016

Rob van Koningsbruggen: schilderen en schuiven

Carel Balth: Night Light

Parts Project

Kosmische en aardse verkenningen

13 mei 2014

Na het overlijden van Erik Bos is Nouvelles Images niet stil blijven staan. Niet lang geleden is een nieuwe directeur aangetreden en vandaag opende die al weer haar tweede tentoonstelling. Marie Jeanne de Rooij, die tot directeur is benoemd, deed dat met verve, zoals we van haar gewend zijn. Vooralsnog laten kunstenaars van de galerie werk zien, Rinke Nijburg en Ton Kraayeveld zijn al langer aan de galerie verbonden. Daarnaast tonen jongere kunstenaars Amos Mulder en Sara Rajaei werk waarmee de lijn die voorlopig is ingezet wel duidelijk is.

Het openingswoord van Marie Jeanne de Rooij

Kosmisch werk van Rinke Nijburg

die zich duidelijk door het noorderlicht heeft laten inspireren

Daarnaast maakt hij ook aardser werk

Ton Kraayeveld blijft dicht bij de aarde

De kale weergave van kantoorinterieurs is zeer tot the point

Enige analyse past hij wel toe in deze gedeconstrueerde beelden

maar hier begint hij toch weer te zweven

en confronteert hij zijn realisme met het Hollandse modernisme waarvan je toch wel kunt zeggen dat het spiritueel is.

Niet alles was goed te fotograferen, maar de foto’s van Sara Rajaei vond ik ook de moeite waard!

Galerie Nouvelles Images

De Gruyter & Andeweg

18 maart 2017

STROOM is bezig met een andere blik op de wereld zoals uit hun thema “Ways to see the world differently” blijkt. De huidige tentoonstelling die vandaag opent is te verklaren vanuit deze houding en is ook nog als bij ingeving georganiseerd, puur intuïtief zoals Arno van Roosmalen tijdens zijn openingspraatje vertelde. Het betreft kunstenaar van twee generaties die onverwachte raakvlakken leken te hebben: Voebe de Gruyter (afgestudeerd aan de Rietveld in 1986) en Juliaan Andeweg (jaargang 2015 aan de KABK). Volgens de tekst in bijgaand boekje begeven zij zich beiden in “andere sferen” en delen zij de ongekende rijkdom van een – al dan niet- verifieerbare werkelijkheid met ons. Zo denkt een meer conceptueel denkend kunstenaar als Voebe de Gruyter dat water de beelden bevat die haar oppervlak ooit weerspiegeld heeft en werkt een kunstenaar als Andeweg als een alchemist met materialen die hij bepaalde eigenschappen toedicht en tot kunstwerken vormt. Animisme is hem niet vreemd, zijn werk oogt vrij grof en soms formeel. Alles bij elkaar volkomen verschillende vormen van sensibiliteit die een tentoonstelling opleveren die soms wat esoterisch oogt, maar ook weer met groteske humor relativeert. Een wonderlijk parcours van grillige kunstwerken, voodoo-achtig geaccentueerde plekken, een hellhole, een poppy-sculptuur, begeesterd water, het is moeilijk hier een beschrijving en een goede waardering te geven van wat zich allemaal afspeelt. Ik zal dan ook nog wel een keer gaan kijken en raad u zeker aan de tentoonstelling ook te bezoeken!

Het openingswoord van Arno van Roosmalen met links Juliaan Andeweg

En hier luisteren kunstenaars en van Roosmalen naar

Ilja Minjon, curator van het geheel

Voebe de Gruyter: The length and soft bend of the fingernails of Lao busdrivers originate in traditional dance and transform the environment in which they move.

Voebe de Gruyter: Herman Labro, The Growing Diamond

Juliaan Andeweg: Gnippahellir

Juliaan Andeweg: Chooser of the Slain

Juliaan Andeweg: Mímir’s Source

Juliaan Andeweg: Capitalist Plot (Forever Yummy)

Voor: Voebe de Gruyter: Bier viltjes (gekauwde tekst), achter: Juliaan Andewg: 12 to the Moon

Voebe de Gruyter: The water of the Jury of the Queen Elisabeth Competition (detail)

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase (video still)

Juliaan Andeweg: We’ve got to leave soon

Juliaan Andeweg: Boreas

The way out!

STROOM