I Am With Name

10 december 2018

Bij HEDEN is tijdens de feestdagen een tentoonstelling van Anne Forest te zien. Zoals eerder toont de kunstenaar weer portretten, maar portretten als acteurs die zich voordoen als een gekleurd persoon of als veelkleurig persoon. De ogen zijn vaak met weinig uitdrukking, zoals byzantijnse portretten. Het lijkt er meer op dat de figuren aanleiding zijn een schilderij te maken met verf, tekening, structuren en kleuren. Als je het zo ziet zijn het verrassende doeken die onverwachte combinaties opleveren waarbij de “props” soms interessante toevoegingen zijn.

Drie grote portretten/maskers op polystyreen-dragers

Een wonderlijke figuur, ritueel gekleed

Vooral het onderste schilderij intrigeerde me hier, een a-typisch interieur met zoekende figuur

En wat dacht u van dit kleurenpalet?

Dit lijkt me wel een tropische atmosfeer

In het Souterrain is werk te zien van de Paraguayaan Giovanni Palmieri die afgelopen jaar met zijn foto’s eindexamen deed aan de KABK. Hij laat elementen zien uit de mythes van zijn thuisland op foto’s en in een video. Het zijn wat verontrustende beelden, maar Z. Amerika is een continent dat met bloed is gepreoccupeerd en de plaatselijke mythes liegen er ook niet om. Kortom: intrigerend werk!

Dit is een klassiek esthetische foto

Maar hier komt al snel Christelijke symboliek om de hoek kijken.

En dit beeld is best eng, vooral als je de video die vergelijkbare beelden toont ziet

HEDEN

Advertenties

RAW

9 december 2018

Enige tijd geleden werd bij Ruimtevaart de eerste nederlandse editie van het tijdschrift RUW gepresenteerd. Hans Könings, een Haagse kunstenaar die enige tijd in Berlijn werkte, had daar twee keer een dergelijk tijdschrift uitgebracht met plaatselijke kunstenaars. Nu hij terug is in Den Haag paste hij het principe hier ook toe en verzamelde dus een aantal kunstenaars om zich heen waarmee hij RUW in Den Haag realiseerde. Vorige week zag de tweede Haagse editie het licht. Dit tijdschrift wordt uitgebracht in een oplage van vijftig en bestaat uit een stapel edities van de deelnemende kunstenaars, een omslag er om heen en een paar nietjes er door. Aangezien ik zelf bij het opzetten van een dergelijk tijdschrift (genaamd Ysland)  betrokken was toen ik in de V.S. studeerde vind ik dit ook een lovenswaardig initiatief en ging ik kijken hoe de tweede Haagse editie er uit ziet. Naast het tijdschrift is van de deelnemers ook regulier werk te zien wat uitmondt in een interessante groepsexpositie. Bij deze een indruk:

De cover met namen

De pagina van Hans Könings

De pagina van Angeline Dekker

en die van Elsa Hartjesveld

En dan de tentoonstelling met werk van Evelyne Snoeck

Fotografiekvan Emjan denk ik

Een werk van Thom Vink

Schilderijen van Hans de Bruin

Een opstelling van Angeline Dekker

Een leuke presentatie van werk van Elsa Hartjesveld

Een fotoinstallatie van Dana Lamonda

Ook deze ben ik kwijt

Toevallig waren een paar van de deelnemers met de initiator aanwezig bij de tentoonstelling

RUW

 

 

Exhibition Untitled

8 december 2018

Bos Fine Arts is een commerciële galerie die plotseling opdook aan de Korte Vijverberg in een pand van Anna vastgoed. Ze hebben ook een dependance in New York en laten voornamelijk minimalistische abstracte kunst zien. Zo zagen we eerder Pim Piët hier tentoon stellen. Het pand is een kantoorpand wat enigszins is gemodificeerd, ik kreeg sterke associaties met de Re: Rotterdam, alhoewel dit toch iets anders is, al is het alleen maar door de locatie. Deze galerie schuurt tegen het centrum van onze democratie waar Re:Rotterdam zich in het economisch zwaartepunt nestelde.
Dit keer ging ik kijken naar nieuwe schilderijen van Hans Ensink op Kemna, een schilder die in het Haagse regelmatig werk laat zien. Afgezien van wat werk dat eerder bij galerie 44 was te zien werden wat nieuwe doeken getoond die nog hardere abstractie tonen dan eerder. Zoals te doen gebruikelijk is de verfbehandeling zodanig dat geen strakke vlakken geschilderd zijn maar een levendig oppervlak wat in contrast staat tot een strenge beeldcompositie. De kunstenaar was altijd bezig met het vinden van een evenwicht tussen vorm en rest-vorm. In het recente werk wordt dat tot de kern terug gebracht wat goed werk oplevert.
Samen met Ensink op Kemna exposeren Harry Agema en Carrie Meijer van wie ik de laatste ook de moeite waard vind.

De tentoonstelling is nog t/m 16 december te bezoeken

Links variaties op een thema van Ensink op Kemna

Nieuw werk dat varieert in grijzen

Mooi werk van Carrie Meier

Harrie Agema toont geweefde composities

Nog een strak werk van Carrie Meijer

Een wat ouder en kleuriger werk van Ensink op Kemna

En deze is wel favoriet met dat phtaloblauw in het midden

Bos Fine Art

Back and Forth

2 december 2018

Bij …Ism in Den Haag werd tijdens Hoogtij een tentoonstelling geopend van Paul Bogaers, een Brabander die we hier niet veel zien. Hij is begonnen als fotograaf en in zijn discipline rekte hij de grenzen al aardig op. Recent is hij begonnen met drie-dimensionaal werk dat in eerste instantie oogt als beelden van geïsoleerde eilandbewoners die van onze cultuur totaal geen weet hebben. Toch zijn er herkenbare elementen in die sculpturen aangebracht waardoor je eerder aan een post-apocalyptische religie denkt dan aan Papoua’s of Amazone-bewoners. …Ism heeft een mooie voorruimte waarin dat dilemma iets duister kolonialistisch krijgt en een achterruimte waarin de sfeer meer die van een verzamelaar in de toekomst ademt. Bovendien wordt op een binnenplaatsje ook nog de eerste video ever van Bogaers getoond: het oogt even surrealistisch als de twee ruimtes die hij heeft ingericht! Terug komend vallen me de foto’s op die in een nogal rafelige lijst zijn gevat: het past perfect in wat de kunstenaar nu uit zijn onderbewustzijn opdiept. Komend weekeinde zal de tentoonstelling nog te zien zijn. …Ism lijkt zo een waardevolle aanvulling op het Haagse kunstenveld te vormen met alweer een tot de verbeelding sprekende show!

Bijgeleverd een zaklantaarntje in de donkere voorruimte, het versterkt het oerwoudgevoel.

Zoals gezegd dus ook foto’s met nogal suggestieve elementen.

En fetish-achtige voorwerpen van natuurlijke materialen

Maskers, rituele voorwerpen…

David Lynch zou hier wel weg mee weten…

Toch kan je zo’n opstelling esthetisch noemen

En deze opstelling in de lichte ruimte zeker!

Wat meer naar de hedendaagse norm geplaatst

En gesculpuurd

Terwijl de video van het werk in een natuurlijke omgeving weer erg verontrustend werkt door de dubbelopnamen

…Ism

 

Hoogtij#55

1 december 2018

Gisteren vond Hoogtij weer plaats, de geleide groepen waren groot, het publiek in het algemeen enthousiast en naar mijn indruk ook heel behoorlijk en de presentaties bijzonder goed. Kortom: het was weer een fijn avondje Haagse Kuns!

Baracca stond om de hoek bij de grafische werkplaats met een “Sound Piece” van Una Hamilton Helle: Eerie!

De Grafische Werkplaats heeft een dertigtal grafisch ontwerpers en kunstenaars uitgenodigd een affiche voor Den Haag Creatieve Stad te maken. Zij maakten in de werkplaats een kleiner ontwerp in een door hen gekozen grafische techniek en daarvan werden grote affiches gemaakt die te zien zijn in de tramtunnel. Het grote werk was nog een stap teveel op deze drukke avond, maar de ontwerpen zagen er erg goed uit. Alweer een leuk project van de Grafische Werkplaats die inmiddels een erg vruchtbare wisselwerking heeft met het Haagse kunstenaarsveld en daarbuiten. Deelnemers zijn o.a. Zeloot, Bob van Dijk, Diederik Gerlach, Bernice Nauta, Akiem Helmling, Philip Akkerman en nog heel veel anderen!

Koud tegen elkaar gehangen op een grijs fond

U mag zelf kijken welk van wie is, in dit geval zijn er wat duidelijk aanwijsbaar (voor mij althans)

Zoals deze bijvoorbeeld

En ook deze mag geen grote problemen opleveren.

Deze is moeilijker, de rode vindt ik erg goed en die daarnaast ook!

Op naar Lief Hertje waar voor het laatst werk getoond wordt in de huidige ruimte. De gelegenheid is een tienjarig jubileum, het roer wordt verzet en ze willen op een geheel andere wijze gaan functioneren, wat bepaald nieuwsgierig maakt. Ze noemen het onthuizen. Voorlopig is dit een heel mooie keuze uit hun kunstenaars b.w.v. afscheid van het pand.

Nadine Stijns

Marleen Sleeuwits

Lana Mésic (met excuus voor de reflectie)

Deze installatie in het souterrain is waarschijnlijk van Pierre Derks

Vervolgens toog ik naar Dürst Britt & Mayhew waar Joseph Montgomery de tentoonstelling “Joe” heeft ingericht. Verrassend subtiel werk met een conceptueel randje. Mooi nieuws was dat de galerie de vertegenwoordiging van Willem Hussem hebben kunnen verwerven. Tijdens Hoogtij is in de voorruimte werk van Hussem te zien, wat een aangename ervaring oplevert. Ik heb maar geen foto’s gemaakt, je weet maar nooit.

Joseph Montgomery laat een algorithme zijn schilderijen bepalen, hij laat alleen zien wat hem bevalt

hetgeen tot fraaie resultaten leidt.

De spiegelbanen in het werk betrekken ook de omgeving en de toeschouwer in het werk.

De video van een zich in bad uitstrekkend figuur, gebaseerd op de minimale verbeelding van een mens met de wigjes die Montgomery ook voor zijn schilderijen gebruikt: het mechanisme wordt zelfs onder dit minimalisme levensecht!

Dan gaan we naar galerie Sophie waar de tentoonstelling “Frans” met o.a. werk van uw correspondent nog steeds te zien is. Het verslag van de opening tijdens de vorige Hoogtij is te zien onder de link. Ondanks de plotselinge deelname aan Hoogtij was het toch aangenaam druk aan de Paviljoensgracht.

Frans van der Steen: Z.T.

De volgende stop is vrij overweldigend: In the Grey Space in the Middle programmeerde P.S. het project “Embodiment of Time” waarin de belichaming van tijd dus het thema was. In de voormalige ruimtes van de Vrije Academie vonden een aantal performances parallel plaats met bekende namen als Jolanda Jansen, Larissa Bauge, Topp&Dubio, Somer Meijer en Yvette Teeuwen en ook anderen. De gelijktijdigheid gaf een aangename afwisseling van sentimenten die zich hier en daar mooi mengden, zelfs voor iemand die beperkte tijd aanwezig was zoals ikzelf.

Jolanda Jansen

Het duo Somer Meier had weer een trage gang met minimale handelingen in een terloopse afwisseling.

Terwijl de een haar kleding schikte, ging zitten en op de knieën ging schreef de ander op haar dij en op haar arm

Meri Hietala (F) arrangeerde aarde en suiker in een langzaam ritueel, totdat ze zachtjes opmerkte dat het goed was!

Topp & Dubio performden op video in een installatie die real en digitaal was en zich dus verdubbelde

Lisetteh en Myrthe verzwolgen pasta met van alles erbij in een verslag op video

Dan gaan we op naar de laatste halte aan het Helena van Doeveren Plantsoen. Billytown heeft een decembershow met vierentwintig kunstenaars die allemaal aan een kleurplaat met een papegaai gewerkt hebben. Inmiddels vindt ook het zij-programma “The Kitchen” in een volwaardige ruimte plaats waardoor dit platform/deze galerie weer op volle sterkte kan programmeren. Het kleurplaatproject heeft een interessant deelnemersveld en dus veel geslaagde “papegaaien”. Het is leuk om te zien wie wat heeft gemaakt en altijd gezellig om Billytown te bezoeken.

Een Pizzadoos met Billytown-kunst met edities van de kunstenaars die in Billytown resideren. Voor slechts 150 euri te verkrijgen!

Dezen wist ik al niet te plaatsen eerlijk gezegd

Maar als ik me niet vergis is dit Maaike Schoorel

Onmiskenbaar Lut

De ook in Den haag bekende Belg Lieven Seghers

Henk Visch mij dunkt!

Dit zie ik weer even niet, maar wel goed!

Afra Eisma?

“Between the Soup and the Potatoes” door het duo David Bernstein en Rosa Sijben. Heel passend in de vernieuwde Kitchen waar hapjes werden uitgedeeld in de mini-kitchen

en waar ook nog “echte” kunst te zien is van hun hand.

Wat bescheiden, maar wel interessant!

Dan mijn persoonlijke uitbuislocatie: Stichting Ruimtevaart. Ook Ruimtevaart is nu gevestigd in de school aan het van Doeverenplantsoen en nadat moeilijke verhuisacties en het bouwen van een nieuwe filmzaal en een expositieruimte nogal wat tijd namen is inmiddels ook Ruimtevaart in Full Swing. Eerder vonden al lezingen van Huib Emmer en Gilius van Bergeijk plaats en vandaag opende tijdens dit Hoogtij de tentoonstelling “New Boots and….” waarin werk van de deelnemers aan Ruimtevaart wordt getoond. De nieuwe ruimte, gemaakt door Maarten Schepers, blijkt bijzonder veel beter werkbaar dan de vorige, alhoewel ook die haar charme en mogelijkheden had. Met wat vers bloed en nieuw enthousiasme is toch weer een sfeervolle ruimte in elkaar gezet waar veel activiteiten mogelijk zijn.

Een bekend werk van Maarten Schepers

Mooi bescheiden werk van Albert Wulffers

Een intrigerend grijze installatie van José de Bruin

Deel van een mooie serie schilderijtjes van Paula van Zeggeren

Een gaaf exterieur (stadsgezicht) van Judith van Bilderbeek

Ook Jolanda Jansen werkt in Ruimtevaart

En Sanne Maes laat deze zelfportretten zien

Dit kleinere werk van Maarten Schepers was ook in de Jubileumexpo van Kunstpodium T te zien waar hij meester was in het Master-Apprentice Project

Henk Hubenet reisde in de V.S. en nam daar foto’s van mee

Willem Marijs’ werk is strak als altijd

Hoogtij

E-Witness, Women and War

19 november 2018

In Quartair opende afgelopen vrijdag de uitwisselingstentoonstelling met het Z. Koreaanse collectief ART Ze-An, een collectief dat geheel uit vrouwen bestaat. De thematiek, vrouwen in oorlogssituaties, wordt door deze vrouwen geïnterpreteerd vanuit de Koreaanse geschiedenis. Op het eerste gezicht is dat niet heel vanzelfsprekend, maar als je jezelf in de informatie verdiept die bij de tentoonstelling verkrijgbaar is dan wordt dat duidelijker. Opvallend is de natuurlijke integratie van technologie in de verbeelding van de thematiek wat bevestigt dat het gebruik van elektronica in het verre oosten verder is dan in Europa. Ik moest even wennen, maar vond toch een aantal geslaagde werken

Shim Jung-ah: Snail eyewidness-shelter: Heterotopia for her, een huis voor de kleinste observator onder ons, nomadisch.

Binnen zijn teksten geschreven

Een klein annex

Op de tent twee ogen: een die observeert en een die huilt voor hen die lijden.

Kim Su-hyang: A Bouquet of Memories, een vervagend landschap met de dorpen waar slachtoffers zijn geboren, vaag als een herinnering tijdens hun beproevingen.

Chung Kyung-mi: A Round song of Eternity (installatie)

Chung Kyung-mi: A Round song of Eternity (installatie)

Heo Eun-young: In Between – Portretten van portretten van vrouwen die getuigen van misdaden

Heo Eun-young: In Between, de portretten zijn gemaakt op momenten van twijfel, inherent aan herinneringen.

Quartair nodigde het Haagse Theatre of Wrong Decisions uit met deze video, omdat zij zich met vergelijkbare thematiek bezig houden.

Ha Min-su: Arise my darling, my beautiful one, and come with me (Psalmen) Het contrasterend beeld is een door oorlog en ellende uiteengetrokken mens

Shin Young-seong: Korean Dream Deze verwrongen ventilatormotortjes zijn bedoeld als portretten van verwrongen ego’s

Quartair

Repairing Earthquake Project

18 november 2018

“Extreme care and dedication generate a potential for healing”, met dit idee engageert de Japanse kunstenaar Nishiko zich met de grote aardbeving, de daaropvolgende tsunami en de gevolgen daarvan in haar thuisland. Met dit project begon ze de resten van voorwerpen, materialen en ook de verhalen over het gebeuren te verzamelen. In een poging de vernietiging te verwerken repareert ze wat ze vindt. Ze brengt de voorwerpen niet in de originele staat, maar in het geval van aardewerk bijvoorbeeld brengt ze ontbrekende delen aan in gips, zodat dat ontbrekende deel een spookachtig onderdeel wordt van het voorwerp.
Het zich ontwikkelende project bestaat inmiddels uit verschillende fasen: na een eerste bezoek aan het rampgebied waarin zij voorwerpen verzamelde bezocht de kunstenaar ook de Canadese kust waar resten van wat overbleef aanspoelen. Die resten werden in het geheel geïntegreerd. In een volgende fase zocht Nishiko “adoptieouders” voor de voorwerpen. Die werden in passende houten kistjes aan die mensen gegeven op voorwaarde dat wanneer de originele eigenaar van het voorwerp het terug wil men afstand daarvan moet doen. Recent ging de kunstenaar nogmaals naar de ander kant van de Stille Oceaan om na zeven jaar nogmaals te zien wat nog aanspoelde van de ramp. De kleine stukjes plastic en gedesintegreerde voorwerpen die ze daar vond en archiveerde confronteerde haar direct met het ecologische probleem van de microplastics en een nog veel groter probleem van opwarming en vervuiling door menselijk handelen.
Als laatste onderdeel van haar project voert Nishiko een mooi in het geheel passend idee uit: naar aanleiding van de nog steeds levende vraag om genoegdoening bij de overlevenden van de aardbeving en de tsunami in Japan maakt ze tekeningen van de voorwerpen die gemist worden en geeft die aan de voormalige eigenaren daarvan.
Gisteren werd een tentoonstelling geopend bij STROOM waarin het complete project gepresenteerd wordt. Nishiko heeft centraal in de ruimte van STROOM een platform gebouwd waarop de voorwerpen die ze verzameld en gerepareerd heeft uitgestald liggen. Bezoekers mogen op het platform stappen en de voorwerpen in de hand nemen, wat tijdens de opening ook met overgave werd gedaan. Het is de bedoeling dat het platform tijdens de tentoonstelling als tijdelijk atelier functioneert en als discussieplatform. Ook zullen verschillende evenementen georganiseerd worden tijdens de tentoonstelling. Wie op de finissage komt kan een stukje plastic mee nemen in een speciaal ontworpen zakje en dat dus adopteren.

De opening met rechts curator Roel Arkesteijn en links de kunstenaar zelf.

Het platform in de centrale ruimte

Voorwerpen worden getoond als ware zij aangespoeld aan het strand

Ook grotere voorwerpen maken deel uit van het project

In de presentatie zit wel een bepaalde esthetiek

Die misschien ook wel door de logica van heet archiveren wordt bepaald

het toont ook wel de reikwijdte van de ambitie van de kunstenaar aan

Voor het publiek is het een fascinerend geheel

Sommige objecten raken echt

En de tekeningen n.a.v. interviews vindt ik in alle eenvoud erg mooi

Ze verschillen van aard,

maar geven een beeld van de leefomgeving van bewoners

Zoals ook de tuin met bepaalde bomen, struiken of planten die bewoners zich seizoenen hebben zien ontwikkelen.

Op het dak van STROOM is een windzak gehangen die aangeeft tot op welk een onwaarschijnlijke hoogte de golven van de tsunami kwamen

STROOM