Spring of Drawings

18 februari 2017

Bij Helder werd vandaag een tentoonstelling met tekeningen van kunstenaars van de galerie geopend. Dan blijkt dat Helder een aantal goede en interessante tekenaars in huis heeft die zich op verschillende manieren uiten: minimalistisch, conceptueel, poëtisch, het komt allemaal voor. Daarnaast neemt Helder het begrip tekenen wat ruim: de aquarellen van Mareena Seeling vallen er onder en het werk van Harry Markusse lijkt me eerder geschilderd. Het neemt niet weg dat Helder een interessante lijst met kunstenaars ontwikkelt waarmee ze zich goed kan profileren in Nederland. Een bezoek aan deze tentoonstelling is zeker de moeite waard. Door de drukke opening kon ik niet overal foto’s van nemen, maar op de site staan goede afbeeldingen.

p1100418

Sigrid van Woudenberg

p1100420

overzicht van de opening

p1100421

Maryanto’s werk is gemaakt door gebruik te maken van reductietechnieken: Hij schrapt donker weg uit belicht fotopapier en brengt zo licht in de duisternis!

p1100424

Ook Guy Vording gebruikt een dergelijke techniek: Hij gaat uit van een foto en werkt irrelevante delen weg met zwart waardoor een andere werkelijkheid ontstaat.

p1100425

Die werkelijkheid doet nogal geassembleerd aan, ondanks dat ze uit één afbeelding afkomstig is. Het zijn interessante beelden waarin ook de structuur en de ritmiek van het zwart een rol speelt

p1100428

Nog een mooie tekening van Sigrid van Woudenberg met helaas wat reflectie. Zij krijgt in maart een solo in Diepenheim.

p1100429-int

Stephan van den Burgh laat een grote tekening zien waarin stukjes zijn vrij gelaten wat opeens een lyriek in de tekening van de minutieus werkende kunstenaar brengt.

p1100431

En ook A4-tekeningen waarin het precieuze materiaalgebruik mooi is te volgen. Van den Burgh is zojuist genomineerd voor de Leidse Familiekamer Kunstprijs

Galerie Helder

Attempts to Read the World Differently: Three Exhibitions in Five Acts # 5

16 februari 2017

Na de overgangsfase van de tentoonstelling van Monira al Qudiri naar die van Jean Katambayi Mukendi is in STROOM werk te zien van de laatste kunstenaar dat bestaat uit beelden en platte werken die veelal zijn gemaakt uit residuen van onze maatschappij. Op inventieve wijze combineert de kunstenaar die materialen om een persoonlijke belevingswereld te tonen waarin materialen uit de technologie en industrie op virtuoze wijze bezield worden tot levendige beelden. Op werken aan de muur toont de kunstenaar werkbladen van bijvoorbeeld lichaamsdelen of DNA die met persoonlijke technieken, ideeën en logica geanalyseerd worden. Uit dit alles spreekt een belevingswereld die bekend is met technologie, maar nog steeds uit gaat van een mythologie waarin voorwerpen en materialen tot leven gewekt kunnen worden. Dit gebeurt kennelijk vanuit persoonlijke ideeën over hoe de wereld in elkaar zit en waarschijnlijk speelt de Afrikaanse achtergrond van de kunstenaar daarin ook een rol. Tussen de werken van Katambayi Mukendi hangen ook werken van zijn voorgangers Max de Waard en Monira Al Quadiri die de werkelijkheid net zo origineel lezen als deze Congolees. Het is jammer dat deze afsluitende tentoonstelling zo ruim is opgezet, de nadruk komt zo wel erg te liggen op individuele kunstwerken en niet zo zeer op een organisch wereldbeeld wat toch de bedoeling is van dit project als ik het goed begrijp.

p1100356

G.M.T. Sculpture – 2017. Door eenvoudige middelen effectief in te zetten wordt zo 3-D werk gemaakt van de ideogrammatische tekeningen

p1100358

Deze sculptuur hangt voor de etalageruit boven het souterrain, het mengt zich zo mooi met de drukte in het verkeer.

p1100361

Muur – 2017, met daarachter Chrystalite, naar mijn idee verzonnen christalstructuren

p1100362

Bacteria – 2017

p1100363

Gécaruines – 2017

p1100364

Links: DNA-code 2-10-14 rechts: DNA-code f(x)=E(hope)yy – 2017

p1100366

Mijn favoriet: Manda – 2017

p1100368

DNA kubus – 2017

p1100370

Analoge formules – 2017

STROOM

Alice Neel

5 februari 2016

Wie de tentoonstelling van Alice Neel in het Gemeentemuseum nog niet gezien heeft moet zeker nog even gaan kijken, want het is een prachtige en door de hoeveelheid werk wat overdonderende expositie van een schilder die pas later in haar leven erkenning kreeg. Als je die tentoonstelling gaat zien is het ook zeker aan te raden de documentaire terug te zien die in de serie “Uur van de wolf” van de NPO werd uitgezonden in november. Hierin wordt niet alleen haar werk behandeld, maar zie je ook wat het voor een vrouw betekende om  in de macho-kunstwereld in New York te functioneren en welk een invloed een gedreven schilder en moeder op het leven van haar kinderen had.
Het leven van Neel was dramatisch, ze verloor al snel een kind, moest een kind bij de vader in Cuba achter laten, deed zelfmoordpogingen, werd dus opgenomen in een psychiatrische kliniek, had kinderen bij verschillende mannen en moest die kinderen zelfstandig opvoeden met bijna geen inkomen. En toch bleef zij obsessief portretten schilderen die in de loop van de tijd steeds beter werden, schilder-technisch, maar ook psychologisch. Er hangen vrij veel teksten bij de werken, maar in dit geval vind ik die zelf bijzonder functioneel door de naam en de bezigheid  van de afgebeelde figuur aan te geven en de plek die die figuur in het leven van de kunstenaar in neemt. Zo krijg je een mooi beeld van de ontwikkeling van de kunstenaar, de kringen waarin ze zich bewoog en de maatschappelijke ontwikkelingen waarmee ze te maken had. Bij deze een aantal werken:

p1100122

Ethel Ashton – 1930 – Een collega die voor Neel model stond. Ze schilderden elkaar en deelden een atelier.

p1100124

Joe Gould – 1933 – Een excentrieke inwoner van Greenwich Village met exhibitionistische neigingen. Hij was een soort dorpsgek, is opgenomen geweest, maar schreef ook voor de New Republic

p1100126

Kenneth Fearing – 1935 – Deze man is dichter die beweerde door Neel geïnspireerd te raken tijdens veelvuldige bezoeken. In het schilderij meen ik zelf Mexicaanse invloeden te zien net als in ander vroeg werk, maar in de zaalteksten worden daar verder geen opmerkingen over worden gemaakt

p1100128

Sam Brody – 1958 – Een van Neel’s long time lovers en vader van een van de zonen. Het kleurgebruik wordt hier al gevarieerder waardoor de kop meer diepte krijgt. Ook invloeden van het abstract expressionisme (Clifford Still) beginnen hier een rol te spelen.

p1100130

Night – 1959 – Stadsgezichten kwamen regelmatig voor, blikken uit het raam van het atelier. Dit nachtgezicht heeft een zware voortkruipende schaduw die de kunstenaar aan de naderende dood deed denken. Ook hier is Still niet ver weg. Mij doet het doek aan René Daniëls denken.

p1100135

Robert Smithson – 1962 – Prachtig portret van Robert Smithson, een van mijn helden.

p1100137

Hartley – 1966 – Deze zoon van de kunstenaar is even thuis na een jaar geneeskunde. Overal om hem heen worden leeftijdsgenoten opgeroepen voor Vietnam. De manier van schilderen krijgt hier steeds meer openheid, lege stukken en steunkleuren versterken het figuur.

p1100139

Moeder en kind (Nancy en Olivia) – 1967 – Een wat ongemakkelijke weergave van schoondochter en kleinkind. Neel liet ook de pijn van het moederschap zien.

p1100141

Portet van Sari Dienes – 1976 – Een Hongaarse kunstenares van 78 jaar die er krachtig en kleurig op staat.

p1100143

Jackie Curtis en Rita Red – 1970 – Neel bewoog zich ook in de omgeving van Andy Warhol en deze figuren maakten daar deel van uit. Jackie werd door Lou Reed bezongen in Take a Walk on the Wild Side

p1100145

Soyer Brothers – 1973 – Twee kunstenaars die Neel nog kende uit de links-radicale kringen waarin ze in de dertiger jaren verkeerd heeft. Zij stelden zelf voor om te poseren.

p1100147

Victoria and the cat – 1980 – Een kleindochter van Alice Neel die genadeloos is neergezet. In dit doek zie je dat het werk van de kunstenaar niet ongemerkt aan Marlene Dumas is voorbij gegaan.

p1100149

Michel Auder – 1980 – Een Franse underground cineast die Neel verschillende malen filmde. Hij verkeerde in de omgeving van Warhol.

p1100151

Meyer Shapiro – 1983 – Een beroemde kunsthstoricus die hier in tegenstelling tot andere curatoren of critici met mededogen is weergegeven.

p1100153

Zelfportret – 1980 – Eerste zelfportret en afsluiting van de tentoonstelling

Gemeentemuseum

About Robert Rino

4 februari 2017

De nieuwe tentoonstelling in Nest is een enigszins verwarrende ervaring. Ten eerste is het een overrompelende totaalinstallatie met enorme wandvullende houtskooltekeningen die in bepaalde gevallen een achtergrond vormen voor ingelijste tekeningen. Daarnaast zien we een aantal op karton geschilderde abstract-expressionistische schilderijen in de trant van Willem de Kooning,   werken die erg sterk aan Cy Twombly doen denken en  een aantal keramische sculpturen. Het is een tentoonstelling van de Belgische kunstenaar Rinus van Velde die voor deze gelegenheid in de huid kruipt van Robert Rino, een alter ego dat hem de gelegenheid geeft zich in de kunstwereld in de V.S. na de tweede wereldoorlog te bewegen. Na zichzelf en zijn omgeving in eerdere grote houtskooltekeningen in allerlei romantische aan Hollywoodfilms refererende situaties te hebben geplaatst neemt de kunstenaar nu de gestalte aan van de fictieve kunstenaar Robert Rino van wie hij op vergelijkbare wijze scenes uit zijn leven tekent.
De installatie doet anachronistisch aan en lijkt als geheel wel een decor voor een scene in de vijftiger jaren kunstwereld waar wij als bezoekers deel van uitmaken. Er valt uitgebreid te spelen met allerlei betekenislagen in dit geheel. Daarnaast is er veel te genieten: van Velde is een virtuoos tekenaar en de teksten onder zijn werk vormen een meer dan eens humoristische aanvulling op de tekeningen. De keramiek op de sokkels combineert er ook bijzonder goed mee, alhoewel ik niet weet hoe ik die zonder deze context zou zou waarderen. De schilderijen en Twombly-achtige werken zijn voor mij meer een tijdsreferentie dan dat ik ze op zich nou zo goed vind, maar als middel om Robert Rino perspectief en om de installatie een bepaalde atmosfeer te geven werkt het uitstekend.
Dit is de eerste tentoonstelling van Nest in een nieuwe subsidieperiode en het is bepaald een knaller, ik ben benieuwd welke gebeurtenissen verder op het programma staan. Een theaterstuk tijdens deze expositie dat in maart plaats vindt lijkt me bijvoorbeeld erg spannend. Ik ben ook nieuwsgierig naar het gesprek dat met Marcel van Eeden zal worden gehouden in deze omgeving in het kader van de serie Hollandse meesters. Al bij al begint het jaar en deze periode goed in Nest!

p1100120

Bij de entree

p1100108

voelen Haagse kunstenaars zich prima thuis in dit geheel

p1100110

De wandvullende tekeningen dragen soms een ingelijste tekening.

p1100112

Een tafel met keramiek en geschilderde kartonnen sculpturen met doorkijkje in de ruimte.

p1100113

De ruimte is werkelijk volledig gevuld

p1100115

met wild en romantisch leven

p1100116

en sfeervolle kunstwerken

p1100117

in een zuigend perspectief

p1100118

De teksten onder de tekeningen zijn deels verklarend en soms humoristisch. Ze geven meer dan eens een surrealistisch tintje aan het geheel.

p1100119

De keramiek doet het goed bij de “Twombly’s”, de huid van de sculptuur en dat werk accorderen fantastisch!

p1100121

en dat ondergang in een romantisch oeuvre thuis hoort is vanzelfsprekend!

Nest

The Open Boat

15 januari 2017

Bij TwelveTwelve Gallery, een nieuwe galerie in de Prinsestraat opende gisteren een tentoonstelling van Tamara Dees, een Zeeuwse die zich met boten bezig houdt. Zij refereert aan kunstenaars die zij bewondert met installaties uit scheepsmaterialen en ze refereert aan het werk van vrienden en collega’s door de formaten van hun werk te gebruiken voor uit schepen gezaagde houten platen die vaak van zichzelf een prachtig oppervlak hebben. Soms worden die stukken hout dan samengevoegd tot sculptuur en soms staan ze op zichzelf. Ze probeert zo de relatie tot haar professionele omgeving uit te drukken in haar werk. Het resultaat is mooi en intrigeert vooral in de grote installaties zoals u kunt zien in de sympathieke nieuwe galerie.

p1090810

In de kelder van de galerie wordt een video vertoond waar scheepsmodellen worden samen gesteld, met veel beelden van havengezichten.

p1090812

Tamara Dees: of suffering (Delacroix)

p1090814

Voorbeeld van houten sculptuur op basis van de formaten van werk van anderen

p1090815

Voor – Tamara Dees: Of Suffering (Géricault)

p1090816

Tamara Dees: The Tear

p1090818

Tamara Dees: Of Suffering (Turner’s Shipwreck)

p1090820

In de etalage hangt wat kleiner werk

p1090821

en staat een multiple opgesteld!

Twelve Twelve Gallery

Push the Button

8 januari 2017

Bij galerie Maurits van de Laar opende vandaag een nieuwe tentoonstelling van Nour Eddine Jarram, een kunstenaar die al enige tijd mee gaat, maar zich nog steeds weet te vernieuwen. Zoals we eerder in groeps- en jubileumtentoonstelling zagen houdt hij zich momenteel bezig met de manier waarop jonge Marokkanen zichzelf tonen binnen de sociale media, hij maakt daarvan mooie rake aquarellen en recent ook behoorlijk formaat schilderijen. Die schilderijen zijn het gevolg van de aquarellen, het onderwerp is hetzelfde, maar de uitwerking is meer doordacht. Het resultaat is in de schilderijen dat ze een duidelijk Arabische sfeer uitdragen door de onderwerpkeuze en de gebruikte beeldmiddelen, maar dat ze ook doen denken aan de modern-klassieke schilders uit het begin van de 20e eeuw. Daarmee wordt het werk ook een formeel onderzoek naar gebruikte elementen. Matisse was in Marokko en werd door de cultuur daar beïnvloed, Picasso werd door Afrikaanse kunst beïnvloed en beider geest lijkt door de huidige tentoonstelling te waren en het werk aan kracht te doen toenemen

p1090797

De tentoonstelling werd geopend door Diana Wind, voormalig directeur van het Stedelijk Museum Schiedam

p1090800

Een van de wolk aan aquarellen die in de galerie hangt

p1090801

en zo zien de schilderijen er dan uit

p1090802

Een tekenende macho-houding

p1090803

Waarom doet dit me nu aan Picasso denken?

p1090804

die zich natuurlijk ook met harlekijnen heeft bezig gehouden

p1090805

En Matisse? Is die ook in de buurt?

p1090806

Deze vond ik a-typisch maar wel erg sterk!

Galerie Maurits van de Laar

Three Exhibitions in Five Acts – Act III

7 januari 2017

In het kader van het project “Attempts to Read the World (Differently)” van STROOM loopt nu een serie tentoonstellingen van jonge kunstenaars die in hun eigen werk voornoemde pogingen tonen. Na eerst Max de Waard te hebben gezien en na als Act II de overgangsfase te hebben zien langs  komen opende vandaag de tentoonstelling van Monira Al Quadiri. Zij is afkomstig uit Koeweit, naar verluid is haar vader een Sheich (letterlijk oude man, maar gesuggereerd wordt iets meer) en is zij nu in residency aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten. De tentoonstelling is ruim ingericht met volle aandacht voor de individuele werken wat in dit geval bijzonder prettig werkt. Het werk suggereert een overgave aan de loop van de geschiedenis, diverse elementen uit de culturele geschiedenis van Koeweit worden gecombineerd met de hedendaagse economische realiteit om zo visueel tot een symbiose te komen. Daarbij worden diverse technieken toegepast, maar desondanks is de beeldtaal verrassend consistent. Parelduiken is in de geschiedenis van Koeweit een belangrijke economische activiteit, terwijl tegenwoordig olie de belangrijkste inkomensbron is. De kunstenaar heeft in de grote zaal een aquarium geplaatst met daarin op de bodem een oester die een parel bevat, maar het is een parel die geslepen is als een boorkop. Een aansprekend idee, vooral als je jezelf realiseert dat het prachtige uiterlijk van een parel eigenlijk de mantel is die een oester om een vijandige entiteit bouwt om zichzelf te beschermen. Die boorkoppen komen ook als 3D-prints terug aan de wand, door de kleur en de afwerking krijgen ze een parelmoeruitstraling en wordt het beeld dus esthetisch interessant, maar inhoudelijk roept het vragen op. Dat intrigerende zit in de hele tentoonstelling en dat maakt het ook precies de moeite waard die te bezoeken.

 

p1090770

Arno van Roosmalen opent de tentoonstelling

p1090774

waarbij de kunstenaar erg tevreden oogt!

p1090776

In de ruimte boven het souterrain hangen de aluminium schijven waar technische tekeningen van boorkoppen in zijn uitgesneden boven een bekende Hagenaar

p1090777

Die schijven zijn heel suggestief opgehangen waarbij ook zeker de schaduwwerking een rol speelt

p1090778

Grafitti: het NFT, naft, betekent olie in het oud Perzisch. De valm is decoratief aangebracht om het geheel te versterken.

p1090782

Beneden in het souterrain een video van brandende olievelden begeleid door moderne televisieteksten met referenties aan klassieke Arabische liefdespoëzie waarin de natuur vaak als bron gebruikt wordt voor zwoele metaforen.

p1090783

De aluminium schijven snijden als een zaag door de ruimte

p1090787

Daaronder de installatie “Deep Float” die refereert aan eerdere medicinale baden in aardolie. In een hedendaagse setting komen andere associaties op!

p1090790

Zo bezien is “Wonder”, het aquarium met de oester een mooi beeld, de parel in de schelp is dus als een boorkop geslepen.

p1090792

en dat geldt ook voor Spektrum I, de 3D-prints van parelmoeren boorkoppen

p1090794

Die heel effectief tegen een paarse wand zijn geplaatst

STROOM