Face

12 april 2021

Bij Parts Project was ik gisteren ook om de tentoonstelling van de Chinese schilder Zhang Shujian te zien. De tentoonstelling is gecureerd door Melle Hendrikse die tien jaar geleden enthousiast reageerde op het eindexamenwerk van deze kunstenaar in Beijing en hem vroeg in zijn Chinese galerie C-Space te exposeren. Het werk van de kunstenaar werd in Azië succesvol en is ook door Nederlandse verzamelaars verworven. Zo is het relatief onbekende werk van Shujian nu ook in Den Haag te zien.

Op het eerste gezicht is het werk dat voornamelijk uit portretten bestaat fotorealistisch, tot je bij nadere beschouwing elementen ziet die daar helemaal niet bij horen. Waar huidstructuur, haren of vochtige ogen onwaarschijnlijk precies en in effectieve kleuren zijn weergegeven zijn andere details weer heel pragmatisch heen en weer of op en neer gekwast en zijn details in de schouders of kleding slordig weergegeven. Zo is bijvoorbeeld achter de precies geschilderde baard van de Fellaheen de structuur van een horizontaal geschilderde achtergrond te zien. Die achtergronden zijn over het algemeen abstracte grijzen, maar geen ruimtelijk gegeven om de geschilderde figuur. In sommige gevallen lijkt het portret wel uitgesneden en op de achtergrond geplakt.
Op een bepaalde manier doet het werk aan dat van Philip Akkerman denken die zich uitputtend in de techniek van klassieke Europese meesters heeft verdiept om die vervolgens in zijn zelfportretten toe te passen, maar die techniek dan in onderdelen uiteen te laten vallen. Ook de Chinese kunstenaar heeft de Europese fijnschilders bestudeerd door ze te kopiëren zoals bijvoorbeeld in het doek Skin Weave No. 2 is te zien dat naar een portret van Hans Baldung-Grien is geschilderd.
Heel bijzonder zijn ook de uitsneden die de kunstenaar soms van zijn onderwerpen maakt, de nadruk komt op de vormen van de zware schaduwen in het gezicht en de geschilderde huidstructuren te liggen. De schilderijen worden er abstract van. Ondanks mijn initiële verwachting is dit toch een fascinerende tentoonstelling die de moeite waard is om te bezoeken.

Skin Weave N0. 3 – 2013
Fellaheen no. 6 – 2016
Black Eye – 2012
Roham no. 2 – 2011
detail
No title – 2009
Rechts boven: Selfportrait no. 6 – 2010
Links: Passage no. 2 – Passage – beiden 2020
Ongoing ceremony – 2021
A break – 2021

Parts Project

What’s on?

11 april 2021

Het galeriewezen is blij dat er weer wat bezoekers kunnen worden ontvangen en er vinden dus steeds meer tentoonstellingen plaats. Na al het on-line gebeuren is het een genoegen werkelijke tentoonstellingen te bezoeken. Ik was bij galerie Ramakers waar Ton van Kints nieuw werk laat zien en waar André Kruysen een aantal studies toont voor een groot werk dat hij maakte, Inner Vision genaamd. het is een reactie op het beeld Testa + casa + luce van Umberto Boccioni. Dat laatste beeld is vernietigd, maar als je foto’s opzoekt lijkt het een soort lachende Boedha die in modernistische elementen uiteen valt. Formeel een gedecoreerde massa, gesloten en niet heel aantrekkelijk. Kruysen wil commentaar leveren op het modernisme dat in het begin van de vorige eeuw begon en maakte dus studies die open zijn. Transparante vormen die massa hebben, organisch ogen en binnen- en buitenruimte verbonden en in een esthetisch evenwicht houden.
Ton van Kints gaat verder waar hij mee bezig is, maar een nieuwe stap doet zich voor: hij stapelt oude werken tot wat zich laat aanzien als wandsculpturen. In zijn eerdere werk zaagde hij vormen uit ronde houten platen die hij er vervolgens gedraaid met pijn en moeite (en nietjes) weer invoegde. Deze “koekoeksnesten” kregen door de behandeling een heel eigen karakter. Het nu getoonde werk wordt met eerder werk als materiaal tot iets anders gemaakt. De stapelingen zijn niet zo transparant als eerder werk (waarin hij de samenstellende delen zichtbaar hield), maar worden bewerkt met epoxy. Daarnaast wordt door de formaten en de manier waarop de werken op elkaar worden bevestigd ook spelletjes gedaan met het perspectief. Het lijken wel wormen die uit de muur kruipen of er in willen verdwijnen. Onder sommige werken worden dan ook nog zwermcellen aangebracht, zakjes waarin de koningin van een bijenvolk zich ontwikkelt en van waaruit daarna jonge bijen de wereld over zwermen. Van Kints heeft duidelijk ambitie met zijn werk, maar wil het toch ook wel bij elkaar houden. Een klassiek dilemma voor een kunstenaar die misschien met moeite aanziet hoe de wereld met zijn werk aan de haal gaat. Als het zo door gaat zal hij daar echter weinig aan kunnen doen, want er hangen heel wat rode stippen in deze tentoonstelling.

Ton van Kints: 1+1 Face to face #2 – 1996 – 2020
Ton van Kints: 1+1+1+1+1+1+1 (back to back, spooning 3x, face to face 1x #10) – 2010 – 2021
Sharing Air raster (2x #3) – 2016 – 2020
André Kruysen: Position less of point – 2020
Ton van Kints: Package #4, it, she, he 4 – 2004 – 2021
Andre Kruysen: Abode of the Mind – 2020
Ton van Kints: 1+1+1, (spooning) 3x – 2004 -2019
André Kruysen: Scream – 2021
Ton van Kints: Zwarte cirkel op rechthoek op echte raat

Galerie Ramakers

L’attente

28 maart 2021

De kunstenaar Nour Eddine Jarram volg ik al sinds hij in The Living Room exposeerde, zijn pastel tekeningen hebben een sensuele en surrealistische kwaliteit die me erg aanspreekt. De kunstenaar die zich met zijn Marokkaanse achtergrond met de Nederlandse cultuur wilde verhouden maakte ook werk waarin hij Hollandse landschappen zoals van bijvoorbeeld Ruisdael op zijn eigen manier weergaf. In de huidige tentoonstelling hangt een aquarel, Le Pique-nique Hollandais, waarin hij Nederlanders in klederdracht op het strand plaatst op een manier zoals Marokkanen plegen te picknicken. Een aantal jaar geleden begon hij zich bezig te houden met migratie, wat dat betekent voor migranten en hoe zij zich langzaam integreren in de westerse maatschappij waardoor ook culturen zich gaan mengen.

In de huidige tentoonstelling bij galerie Maurits van de Laar is van dat laatste onderwerp nieuw werk te zien. De tentoonstelling werd vandaag door de bekende auteur Abdelkader Benali geopend voor een beperkt publiek. Het werk is allemaal op papier. Een tweetal clusters van kleinere aquarellen, een aantal dramatische werken in zwart-wit met taferelen van migranten bij of op bootjes, met zwarte Afrikaanse migranten met maskers en andere artefacten uit hun culturele achtergrond en beelden uit de Arabische cultuur. Beelden uit het geloof, portretten van migranten in Europa, het harde werk in de agrarische sector waarin ze vaak terecht komen, beelden van het strand waar ze met hun koopwaar leuren tussen de welvarende toeristen, het is allemaal met effectief materiaalgebruik weergegeven met een grijze ondertoon die het drama van het migratievraagstuk goed weergeeft.
In een gesprek met Benali vertelde de kunstenaar dat hij is begonnen met dit werk toen hij op internet veel selfies van Marokkaanse jongeren zag op weg naar Europa. Op die foto’s herkende hij twee neefjes die hij schilderde waarna hij daarmee door ging. Van daaruit is hij steeds meer in de materie terecht gekomen waarbij hij zich realiseerde dat hij zelf ook uit die achtergrond komt, maar bevoorrecht is als Nederlander.
Nour Eddine Jarrram heeft naast deze tentoonstelling de solo Beeldenstorm in Rijksmuseum Twente die dat nu gesloten is, maar hopelijk binnenkort ook toegankelijk zal zijn om dit actuele en relevante werk te zien.

Abdelkader Benali en Nour Eddine Jarram in tweegesprek
Het leek de schrijver een goed idee de opening zo te beginnen
en daarna het publiek mee te nemen op een rondgang.
Aquarellencluster
Le pique-nique Hollandais
het werk
Afrikanen met de beelden die ze achterlaten
portret
migranten
Arabische Maria
het inschepen
portret
portret
de bokser
Aquarellencluster
Onder water
En plein soleil
Aan land
tulp

Galerie Maurits van de Laar

Rijksmuseum Twenthe

Etalages

16 september 2021

Op een binnenstadwandeling zag ik nog wat kunst die ik miste tijdens Hoogtij:

Bij Trixie: de Windows Lab-series met Lauren Jetty en Marta Capilla Urbano
Bij Maldoror laat Nishiko werk zien in haar Repairing Earthquake Project. Hier laat ze een vlieger op hoogte van de golf van de Tsunami vliegen. Tegelijkertijd maakt zij deel uit van een groepstentoonstelling in Japan: Artists and disaster: Imagining the tenth year in de Mito Art Tower
de Tsunami blijft een thema
zoals u hier kunt zien
Daarnaast laat ook Aryewinder Bhagirath werk zien

Trixie

Maldoror

Es malt!

14 maart 2021

In Ruimtevaart is vanaf Hoogtij op afspraak een tentoonstelling te bezichtigen met werk van een drietal kunstenaars: Elsa Hartjesveld, Hans Ensink op Kemna en Paul van der Zande. De drie al wat langer praktiserende kunstenaars hebben enige tijd gediscussieerd over hoe hun tentoonstelling zou worden ingericht en besloten werd dat te doen op grond van drie basisvormen die in hun werk belangrijk zijn: de cirkel bij Hartjesveld, de rechthoek (of het vierkant) bij van der Zande en de driehoek bij Ensink op Kemna. In de binnenruimte van de centrale tentoonstellingsruimte hangen drie grote werken, van ieder een. Eromheen en in de annex hangt het werk meer individueel. Een geslaagd concept, de tentoonstelling oogt afgewogen als geheel en de kunstenaars laten goed werk zien.

Van der Zande maakte twee wandwerken met enigszins ontregelende blokken: in twee hoeken bracht hij deze geometrische vormen aan die ogen als een gebroken geheel. In een poging de hoek te ontkennen of in het andere geval de de vorm te breken laat hij de kijker raden wat er aan de hand is. De gebruikte perspectieven versterken dit enigma op effectieve wijze. De vierkante schilderingen die van hem getoond worden zijn ook geometrisch met fraai kleurgebruik.
Elsa Hartjesveld gaat uit van de cirkel die eerder in zwart-wit tekeningen prominent aanwezig was. In een mooie grote tekening in de centrale ruimte is dat evident. Zij brengt in deze tentoonstelling echter voornamelijk kleine beschilderde Gamma-kleurstalen, kleine schilderijtjes die voor haar sferen weergeven. Zij houdt ervan te spelen met vormen en kleuren en dat is te zien: in de kleine werkjes is een grote variëteit aan schilderkunstige mogelijkheden te zien die allemaal de kleur van het staal als basis hebben. De beelden zijn vaak abstract, maar soms zie ik er figuratieve beelden in, Hartjesveld laat haar associaties en herinneringen duidelijk ook toe in het werk. Het resultaat is een mooi levendig geheel.
Ensink op Kemna is op zoek naar evenwicht. Hij grijpt soms terug op oude thema’s, zoals in het grote doek dat in de centrale ruimte hangt: vorm en restvorm in een esthetisch evenwicht. Zijn nieuwe werk oogt conceptueel maar is dat niet: hij tekent een grit op de drager en vult dat stap voor stap in, steeds controlerend of het resultaat niet uit het lood raakt en zich aanpassend aan elke stap die hij neemt. De centrale vorm die zo ontstaat en de restvormen die overblijven worden zo een nog grilliger geheel dan eerdere doeken die ik van hem zag, het lijkt een vruchteloos streven naar maximale entropie. Van de grote tekeningen die in de tentoonstelling hangen had ik graag wat meer afstand genomen, maar de kunstenaar vertelde me dat hij graag wil dat de kijker er bovenop zit. Het schoot me te binnen dat hij zo ook de ruimte om het werk en de kijker en de ruimte daartussen zo ook manipuleert, zoals hij dat ook doet met de schildering en de ruimte tot de rand van het werk.
Het is een tentoonstelling die zeker het bezoeken waard is, ze is dan ook op afspraak te bezoeken!

Centrale ruimte met links Hans Ensink op Kemna en rechts Elsa Hartjesveld
en Paul van der Zande
Werk van Elsa hartjesveld in de annex
De grote werken van Hans Ensink op Kemna
Hans Ensink op Kemna
Paul van der Zande
Elsa Hartjesveld
Elsa Hartjesveld
Elsa Hartjesveld
Paul van der Zande
Elsa Hartjesveld
Hans Ensink op Kemna
Paul van der Zande
Hans Ensink op Kemna met driehoeken!

Ruimtevaart