Coördinated Coördinates

15 januari 2018

Voor de huidige tentoonstelling bij galerie Helder in Den Haag die zaterdag geopend werd nodigde Marcel Wesdorp drie geestverwante kunstenaars uit: Anna lange, Sandro Setola en Joris Kuipers. Wesdorp maakt zelf samengestelde landschappen met de computer en print die uit, het zijn desolate niet-aardse vergezichten die hij de kijker aanbied en die kan zich er zich danig in verliezen. Dat de coördinaten die hij gebruikt er nog in te zien zijn geeft een gevoel van controle, ze zijn nog te manipuleren! Sandro Setola’s werk zit daar tegenaan, het is alleen wel gebaseerd op architectonische gegevens, de mens is dus ook aanwezig. Toch vertoont het werk een even grote eenzaamheid als dat van Wesdorp, dat komt mede door de donkere achtergrond die met het bewerken gehoogd wordt, het introduceert een zweem van romantiek.
De keramische werken die Joris Kuipers presenteert passen naadloos bij wat in het platte vlak getoond wordt, als ware het een bizarre fauna die tussen de coördinaten de kop op steekt. Het zijn abstracte beelden die ook heel goed op zichzelf kunnen staan.
De werken van Anna Lange wijken enigszins af van het voorgaande, door een speels gebruik van licht in combinatie met gevonden materialen en tekst ontstaan ensembles met een interessante uitstraling. Het maakt nieuwsgierig naar een film waar zij mee bezig is.

Anna Lange: Copyright (Blue) – 2016

Marcel Wesdorp: Untitled World – 2015

Sandro Setola: Pedestrian Foodbridge – 2013

Joris Kuipers: N.T. – 2015

Marcel Wesdorp: N.T. (n63w014-n66w025) (1/3) – 2016

Sandro Setola: Beach House (Night, mist) – 2009

Marcel Wesdorp: x86946.1/y55460.1-3838.8 (1/2 A.P.) – 2016

Galerie Helder

Advertenties

The Family Room

14 januari 2018

De Spaanse schilder David Pedraza heeft kennelijk een groot publiek gevonden, want het was erg druk bij HEDEN tijdens de opening van zijn tentoonstelling “The Family Room” en dat waren niet alleen de usual suspects.  Vreemd is dat niet, de schilder weet in brede gebaren en met een effectieve techniek zijn taferelen op het doek te zetten. Zijn Spaanse achtergrond is daarin herkenbaar in de kleuren en in de atmosfeer. De thema’s die Pedraza aansnijdt zijn persoonlijk en in de huidige tentoonstelling betreffen zij de jeugd en de familie van de schilder. In een openingswoord vertelde Hans Bongartz, o.a. bestuurder van de bedrijfscollecties Nederland iets over die achtergrond in een klein huis met een paar broertjes in een benauwende katholieke atmosfeer, het ging er niet allemaal even rooskleurig aan toe. De manier waarop elementen daaruit op het doek zijn gekomen is geslaagd te noemen en soms is een doek ook voor mij herkenbaar, een mooie expositie die nieuwsgierig maakt naar verdere ontwikkelingen.

Hans Bongartz introduceert David Pedraza

Mater Familias — 2017

El Claustro – 2017

La Cueva – 2017

Punishment Room – 2017

The Dictator

La patri – 2017

The Weekend – 2017

In het Souterrain opende ook de tentoonstelling “Tales of Adolescence” van Martijn Mendel die flink aandacht trok bij het eindexamen van de KABK waar hij de HEDEN Start-prijs ontving. Zijn foto’s over het volwassen worden in de provincie zijn bijzonder suggestief en ook deze jonge kunstenaar lijkt een belofte in te houden.

Twee getekende oppervlakken

A room with a view, a spot to meet.

Een kus

HEDEN

Another Dimension

13 januari 2018

Naast de tentoonstelling in de Elektriciteitsfabriek toont Nest ook een door Zoro Feigl samengestelde tentoonstelling met kunstenaars die hem inspireren, kunstenaars die op micro- en macroniveau proberen materie te onderzoeken en daar verslag van doen in hun werk. De tentoonstelling is niet zo overweldigend als de solo van de curator, in eerste instantie kwam het werk zelfs wat kil over, maar als je er de tijd voor neemt wordt je toch verrast door een aantal deelnemers. Het lichtwerk van Gabey Tjon a Tham doet nog het meest denken aan het werk van Feigl, een dynamisch flitsen en bewegen van lichtjes die een nieuwe werkelijkheid lijken te scheppen. De twee doeken van Keisuke Matsuura spraken me direct aan, ze hangen ook erg mooi bij de ingang in het daglicht. Toen ik las dat ze worden bijeengehouden door magnetische velden gaf dat een extra laag die ook meteen diverse mogelijkheden deed opdoemen waarbij een schilderij bijvoorbeeld een tijdselement zou kunnen bevatten op basis van technologie (i.p.v. bijvoorbeeld viscositeit zoals in bepaalde werken van Sigmar Polke). Het werk van Semâ Bekirovic spreekt me aan omdat het vrij poëtisch is, een beetje vreemde eend in de bijt waarin toch het conceptueel denken in combinatie met een ambachtelijke manier van werken de overhand heeft. Dat beiden samen kunnen gaan zie je in het werk van Panamarenko die niet voor niets als een pater familias in de tentoonstelling is opgenomen.

Nicky Assman en Joris Strijbosch: Liquid Solid – 2016, het beeldend maken van fysische processen

Keisuke Matsuura: Jiba PP 5 – 2018

het pigment wordt dus door magnetisme aan het doek gehouden!

Panamarenko:Hew Space Travel Basics – 1975

Gabey Tjon a Tham: Red Horizon – 2014 – 2017

Gabriel Lester: Death Becomes Us #1 & # 2 – 2017 Fysische processen in een Kuifje-achtige vormgeving

Boris de Beijer: The Case of Ingrid Cold – 2018 Mooie ambachtelijke gemaakte kistjes behorend aan een gefingeerd personage

Semâ Bekirovic: Study in Circular motion – 2016

Oscar Peters: Sun & Moon – 2018, een ambitieuze poging deze hemellichamen in een beeld te vangen

Waarbij ik vooral de maan mooi koud vond aandoen

Frank Ammerlaan: Untitled – 2017, sterrenstof wordt tot abstractie vermalen!

Gabriël Lester: Loop Forest – 2016, een lopende band met vegetatie projecteert een onscherp suggestief beeld in een wat archaïsche opstelling.

Semâ Bekirovic: Shoes – 2015 In deze video groeit een vreemd gewas uit de schoenen

Mischa Daams: Auto Observatory: Duet/I – 2018, in deze installatie zie je met zware electronische muziek droombeelden voor je verwaaien

 

Nest

Infinity

12 januari 2018

Vandaag opende de met Nest door Rob Knijn gecureerde solo van Zoro Feigl in de Elektriciteitsfabriek in Den Haag, een gebeurtenis waarover de geruchten al enige tijd de ronde deden. De ruimte is enorm en overweldigend, je vraagt je af hoe iemand dat alleen moet vullen, maar deze kunstenaar is gewend groot te werken en maakt de ambitie wat mij betreft volledig waar. Hij toont een aantal werken die ik al eerder zag, maar ook werk dat ik nog niet ken. Al dat werk is enorm dynamisch, het gaat over beweging: het draait, zweeft, stroomt, botst, trilt, vouwt samen, spreidt zich vervolgens weer uit en dat alles is van een gezegende spielerei op grote schaal. Je kan zien dat de kunstenaar graag dingen uitprobeert en dat zal in eerste instantie misschien op kleine schaal gebeuren. Hij legt zoals hij zelf zegt observaties onder een vergrootglas en blaast ze dan (naar mijn idee) enorm op. Als je de werken ziet herken je ook wel verschijnselen, zo moet ik bij “Poppy”  wel aan papaverbloemen denken, maar toch ook aan de rode rokken van de dansers in “Bella Figura”, een bekend ballet van Jiri Kylian. De schaal en de beweging werken soms animistisch: zo deed de beweging van de twee transportbanden in “Viscosity” me denken aan figuren in een tekenfilm, zoals de dwergen in Sneeuwwitje bijvoorbeeld en word het beeld zo opeens bijna aandoenlijk. Dergelijke associaties zitten voor mij in meer werken, de architectuur van de elektriciteitsfabriek werkt daar waarschijnlijk ook aan mee. De kunstenaar blijft de komende tijd in Den Haag aan het werk en zal zeker ook nieuw werk ontwikkelen, hij is bijzonder aanspreekbaar dus ik kan iedereen aanraden de Elektriciteitsfabriek de komende tijd te bezoeken, een must see!

Poppy – 2010

Pressurizing – 2010

Viscosity – 2012

Echo

Conveyor — 2016

Hula – 2015

Untangling the Tides – 2014

De werkplaats op de begane grond

Circling – 2009

Hoop – 2015

Poppy – 2010

Monolith – 2016 (met omhoog stromend water)

 

Nest

 

The Wild

7 januari 2018

Maurits van de Laar begint het jaar met een tentoonstelling met werk op papier. De titel, The Wild, suggereert eenzame ondoordringbare natuur waarin in het donker allerlei gevaren dreigen, maar het is eigenlijk een vrij vriendelijke tentoonstelling. Het werk van Sebastiaan Schlicher schuurde nog wel eens langs de zelfkant van de Rock@Roll, maar het werk dat hij nu laat zien is bijna sprookjesachtig te noemen. Misschien de oorspronkelijke sprookjes, waarin mensen op werden gegeten, of in stukken gehakt, maar het blijft aansprekend werk dat een levendige sfeer uitademt. Technisch is het gelaagd door de diverse materialen die erin gebruikt worden en die op zich al een jungle aan werelden suggereren. Het werk van Anouk Griffioen oogt daarnaast bijna abstract: zij is bekend van grote zwart-wit tekeningen met vrouwfiguren of vegetatie. In deze tentoonstelling laat ze uitsneden zien uit een natuurlijke omgeving die zo zijn getekend dat het structuren worden in een soms bijna geknipte vorm. Het is altijd een plezier om de mooie tekentechniek van deze kunstenaar te bewonderen. De tekeningen van habitué Ed Pien zijn ook bijzonder: hij laat zijn donkere materiaal eerst nat worden met water uit de Atlantische oceaan en als het dan opdroogt vormen zich zoutkristallen op het papier. De witte vormen die zo op een donkere ondergrond ontstaan zet hij ook nog aan met witte inkt waardoor zich spookachtige werelden ontwikkelen die zich goed onder in de Atlantische oceaan zouden kunnen bevinden. De andere Canadees in het gezelschap, Jim Holyoak,  laat natuurstudies zien die hier en daar door de verbeelding worden versterkt tot een aansprekend beeld

Sebastiaan Schlicher

Beeld van de opening

Anouk Griffioen

Anouk Griffioen, een grote kneiter!

Een wat bescheidener Griffioen

En een bijzonder fraai kleintje

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Sebastiaan Schlicher

Ed Pien

Ed Pien

Ed Pien

Jim Holyoak

En als laatste nog een mooi poëtisch werkje van Holyoak

 

Galerie Maurits van de Laar

Dance in the Light

21 december 2017

In Ruimtevaart is momenteel werk te zien van Willem Marijs, een lichtkunstenaar die in de zestiger jaren al actief was. Tegenwoordig is hij een inspiratie voor jongere kunstenaars en studenten van Beeld en Geluid, de interfaculteit van het Koninklijk Conservatorium en de KABK. Het werk refereert aan minimale kunst en de Amerikaanse lichtkunst van Dan Flavin, alleen de werken van Marijs zijn eerder dynamisch dan monumentaal: door een programma van diverse kleuren en lichtintensiteiten weet Marijs werken te maken die ook al door de interferenties van die verschillende elementen de toeschouwer op verschillende manieren weten te raken.

Vanavond werd t.g.v. deze tentoonstelling een avond van Super-B georganiseerd met vroege videoclips: smalfilmprojecties bij bekende hits in Phono-View, een systeem dat in kroegen veel werd gebruikt om de klandizie te plezieren. De filmpjes zijn aandoenlijk in hun naïviteit, bordkartonnen decors en dames die in minieme kleding dansten voor bronstige heren waarbij  borstpartij,het kruis en het achterwerk prominent in beeld werden gebracht. In een tweede deel van het programma was een installatie van Marijs op het toneel geplaatst uit de zestiger jaren. Die installatie heeft destijds veel ophef veroorzaakt, maar nu werd hij aangezet terwijl de kunstenaar er als een volleerde DJ oude platen bij draaide. Het was een bijzonder vermakelijke avond waarbij ik de installatie van Marijs, die monumentaal op het podium van Concordia was geplaatst fantastisch vond!

 

Werk van Willem Marijs in de tentoonstelling

Dat werk nam verschillende gedaanten aan

Dit tweede werk in de stand in Ruimtevaart was eenvoudiger, maar misschien wel sterker.

In een vitrine lag dit werk te gloeien als terzijde.

De filmpjes van Phono-View waren…

charmant?

Shake y’r booty!

De installatie op het podium

Die ook verschillende vormen kreeg

en ook in de details heel goed werkte.

De kunstenaar draaide rustig zijn plaatjes

Voor het programma werd een folder rondgestuurd waarin je kan zien hoe Phono-View werd toegepast

En op weg naar huis nog een blik op de Woogie Woogie, marijs’ bijdrage aan het Stijl-jaar

Ruimtevaart

Breeder

11 december 2017

Afgelopen weekeinde was ik ook bij de tentoonstelling “Breeder” van Puck Verkade. De kunstenaar heeft de afgelopen twee jaar doorgebracht op Goldsmiths in London, waar ze haar MFA haalde. In deze tentoonstelling is duidelijk dat ze daar wat stappen genomen heeft: waar ze voorheen op videoschermen haar werk liet zien heeft ze die video’s nu in een framework geplaatst dat bijdraagt aan het gehele concept van de tentoonstelling. Dat concept gaat over de rol van de vrouw in de samenleving als producent van eitjes en als levende broeikas voor reproductie. Deze situatie wordt in de video’s (“Breeder” parts 1, 2 en 3) op soms humoristische wijze behandeld waarbij de video’s naar mijn idee meer dan eerder gefocussed zijn op het punt dat Verkade wil maken. Ze laat daarbij ook nog steeds zien wat haar eigen rol is tijdens het filmen en vragen dienaangaande die bij haar opkomen worden dan ook meteen onderdeel van het geheel. In een wat vroegere video voor de titelinstallatie genaamd “Modes of Capture (Bang Bang)” is dat erg duidelijk. Hierin toont ze de rol van haar camera als wapen. In deze tentoonstelling ontstaat een mooi levendig en associatief amalgaam aan observaties, stellingen, beelden en metaforen dat een eigenzinnig beeld geeft van een kunstenaar die haar plaats in de maatschappij en de beeldende kunst bevraagt.

Pregnante beelden leggen een parallel tussen de moeder en de kunstenaar

Een kameleon kruipt uit het ei

Een speculum als predator?

The dancing Queen!

Het framework.

Verschillende meisjeskettinkjes hangen in de tentoonstelling met woorden als deze Privileged, Blessed, Lucky of Entitled.

Socialites worden gebruikt in de video’s

Naast de videoschermen die in het framework hangen zijn er ook huidkleurige latex vellen

Waarin figuurtjes zijn uitgesneden, de uitgesneden delen vormen de schaduw van het gat dat zij achterlaten.

Dürst Britt&Mayhew