Radical Software

11 juni 2018

Onder de titel “Radical Software” presenteert West deze zomer een tentoonstelling over alternatieve mediastrategieën aan de hand van werk van The Raindance Company. Dit was een soort denktank, opgericht in 1969 die zich bezig hield met het gebruik van moderne media in een tijd dat de wereld enorm in beweging was en de media steeds belangrijker werden in het tonen en begrijpen van de wereld. Deze denktank wilde met kunstzinnig gebruik van het medium video, dat technisch steeds gebruiksvriendelijker werd, een alternatief bieden voor de mainstream media. Daarbij vond zij inspiratie in de ideeën van Marshall McLuhan, Buckminster Fuller en Gregory Bateson.
Onder de naam “The Cybernetic Advertising Agency” wordt in augustus een West Summer School georganiseerd met als subtitel “Art and Activism in the Algorithmic Attention Economy”.

Voor iemand die zich einde zestiger jaren langzaam een bewustzijn begon te vormen van de wereld om zich heen door uitzendingen van de VPRO (B.v. Hoepla, Het gat van Nederland, diverse documentaires van Hans Keller) en andere uitingen van een ander bewustzijn is deze tentoonstelling een feest van herkenning. Ook de piraten-tv uit de punktijd komt weer in herinnering. De eindeloze discussies, experimenteel trillende “Out-of Focus, upside down, out of sync” video’s met eindeloos lange betekenisvolle shots van terloopse details, opkomende vrouwenemancipatie, toenemende seksuele vrijheid: het was een enorme golf die zich nu opeens weer terug trekt. Ik zie ook allerlei elementen terug uit experimenten aan de kunstacademie, maar er is zo veel te zien dat het eigenlijk bijna niet te bevatten is. Klaarblijkelijk heb ik minimaal vier dagen nodig om al het materiaal te zien dat voorhanden is. Bij deze een indruk van een poging tot relativering van de massamedia:

Bij de ingang voelt de bezoeker zich al direct bespied in een video-wall!

Wacka flicka liepen altijd ergens rond

Mindmaps, heel belangrijk en creatief!

Discussiëren ad infinitum

The thing that done the job! Heerlijke oude techniek!

En geheimzinnige dames in romantische poses

Het kwaad is ook nooit ver weg

Eigenlijk doen deze foto’s als een horrorfilm aan met hier ook beeldexperimenten.

De roadtrip was destijds populair, met overblijfselen van vreemde culturen

In de documentatie werd flink geëxperimenteerd met geluid, poezie

En theater

Zelfonderzoek, refelctie…

Herhaling van zetten, deconstructie van beelden

Technische innovaties worden gedemonstreerd in  deze tentoonststelling

Waarin ook de musikale tegencultuur natuurlijk deel van uit maakt, met hier Richie Havens

Een eigen blad met authentiek knip en plakwerk (met schaar en lijm wel te verstaan!)

Waar nog wel enige ontwikkeling in zit

West

Advertenties

The Future is Female

10 juni 2018

Vrijdag gemist , maar gelukkig duurt Holaa! het hele weekeinde: The Future is Female, de tentoonstelling die Francis Boeske samenstelde met vrouwelijke kunstenaars. Twan Janssen schreef er een aantal persoonlijke teksten bij die de tentoonstelling een literair kantje geven. Niet in het minst, omdat de gebruikelijke academische bla bla ontbreekt en de teksten voor een aanzienlijk deel ook het beeld van de tentoonstelling vormen. Tegelijk wordt ook getoond hoe een kunstwerk door het publiek wordt verwerkt. Bij het lezen van deze associatieve teksten merk ik dat de werken gepersonaliseerd worden, voor Janssen, maar ook voor mij: zijn sensaties vermengen zich met die van mij en dit proces versterkt in een aantal gevallen het werk. Het maakt het geheel evengoed een Twan Janssen-tentoonstelling als een tentoonstelling van vrouwelijke kunstenaars.

Annemarie van Splunter: A Day Such As This – 2012
Een video van 21 kinderen die hun gordijn open doen

Rose Wylie: mooie uitvergrotingen uit het dagelijks leven

Lily van der Stokker, de koningin van het terloops geziene of gezegd zijnde.

Sister Coretta Kent, zeefdrukken met politieke en sociale onderwerpen.

Aase Seidler Gernes die zich voor haar echtgenoot opofferde maar
vanuit het werken met textiel tot een eigen beeldtaal kwam.

Katharina Grosse, nu eens met een bescheiden vlag die trots midden
in de tentoonstelling staat.

Karin Sander: Zij stuurt maagdelijk witte doeken de wereld in
en ziet wel wat er mee gebeurt.

Rosemarie Trockel, deze affiches hingen in Wenen op straat: gemaakte schoonheid,
is dat wel schoonheid?

En ook deze is van haar, een lijst met sterke vrouwen met een
elektrisch plaatje er op.

Yael Davids Koreaans schaaltje dat gerepareerd is, daar zit ook schoonheid in, in het getekende!

En tegelijkertijd: wat kost dat? Een prijslijst, geborduurd met de eigen
haren van Davids, suggereert de prijs die de kunstenaar betaalt
en de kosten koper.

Roos van Haaften: Gleaming Catastrophies, zorgvuldig bijeengebrachte
terloopse elementen die samen enorme rampen moeten verbeelden.
De terloopse composities krijgen door de spots een waarde.

Parts Project

Mesmerizing

9 juni 2018

Bij galerie Helder vindt de finissage van de solo van Sigrid van Woudenberg plaats. Een tekenaar die ik erg waardeer door de fluwelen diepten van het zwart en de steeds subtieler getekende structuren die zij in haar werk weet aan te brengen. In de grotere werken houdt ze de composities strak in de hand ondanks de grote vrijheden die ze zich veroorloofd en in de kleinere werken weet ze een mooie romantische sfeer op te roepen. De tentoonstelling is afgelopen, maar werk is nog te zien in de zomer opstelling die op afspraak te zie is vanaf 28 juni.

Kleine formaten met helaas wat reflectie

Groot formaat zonder glas er voor

Zie hier de structuren die Sigrid weet te tekenen

Deze tekeningen doen toch on-Hollands aan

Weer een grote met sterk perspectief

En dit is een boeket van tekentechnieken, explosief!

Ook hier wat reflectie, maar ik vond hem erg goed, bijna Miro!

 

Galerie Helder

HOLAA!

8 juni 2018

Vanavond was het weer groot feest, want Haags Hoogtij vond plaats in de HOLAA!-editie, het begin van een mooi kunstzinnig weekeinde waarin veel te genieten is in de Haagse binnenstad. Zaterdag- en zondagmiddag zijn de locaties open en Moose  Space heeft zaterdagavond een unieke videomarathon vanaf 19.30 u. Bij deze een indruk van de eerste avond:

De opening werd verricht door trendbeheer’s Niels Post bij The Grey Space in the Middle. Hij wees er op hoe bijzonder Hoogtij is door al zo lang en consistent met steeds weer nieuwe plekken regelmatig een avond kunst te presenteren.

De organisatie liet zich dat natuurlijk maar al te graag vertellen!

Intussen was er op die plek ook een presentatie van ArtScience studenten van de KABK te zien, o.a. met deze mindblowing installatie van Sophia Bulgakova.

Voor de deur staat Baracca met een werkkeet waarin ze voor deze editie Urs Pfannenmüller uitnodigden werk te maken. En die weet daar wel weg mee: een nogal claustrofobisch geheel.

Ook bij Maurits van de Laar is een verwarrende tentoonstelling te zien: JaGaTa, werk van drie kunstenaars die enigszins overlappen qua benaderingswijze van het papier. Koen Taselaar, Henri Jacobs en Patrick Gabler.

Dit is duidelijk van Patrick Gabler…

en deze eyefuck is onmiskenbaar van Koen Taselaar

Henri Jacobs maakt nu ook keramiek.

Maar kunt u de kunstenaars in dit ensemble uit elkaar halen? Een sterke opstelling in een bijzonder sterke tentoonsteling.

Bij Maldoror is werk te zien van fotografe Mihály Stefanovicz en schilder Katinka Aalbers

Galerie Sophie laat nieuw en totaal ander werk zien van Rob Blok.

Fijne subtiele aquarellen.

Ook Lisette Frimannslund laat werk zien, bewerkte foto’s met teksten

Mooi misschien wat gesloten werk

In de Spanjaardshof laat Helène Penninga recent werk zien

Duidelijk 20e eeuwse sferen met invloeden van het surrealisme

en het interbellum

toen nog fris en vrolijk over de tennisbaan gerend kon worden

Ik blijf bij dit doek dit een dubbel sentiment voelen

ism… Project Space op het Westeinde heeft Harmen de Hoop uitgenodigd die een tentoonstelling met werk van Reinier Lucassen presenteert…

Maar wel gecureerd door het publiek. Ieder mag een werk uitzoeken wat door de kunstenaar wordt gecopieerd…

Waarna de bezoeker het zelf mag hangen, dat leidt tot dit soort ensembles .

Bij gebrek aan een trapleer hing ik mijn keuze maar lager in de hoek

Bij Moose Art Space wordt een continu videoprogramma in het Passive Activists project getoond en Maarten Bel, bekend uit het Rotterdamse, performt

Hij draag persoonlijke teksten voor terwijl perfect in sync boven hem relevante illustraties worden geprojecteerd

Dan nog even naar Quartair waar een soort speeltuin is gecreëerd. Het is een groepstentoonstelling, rechts een versplinterd beeld van Gordon Meuleman

Liza Wolters: to Never do it again (Forever), daarvoor: Marilou Klapwijk:As far as I can Reach

Sophia den Breems: Tot je er bij neer valt

Marilou Klapwijk: Things Other People Say

Op de voorgrond nog een deel van het werk van Gordon Meuleman en de vlag is van Liza Wolters: A Certain Someone told me that if I want to get things done, I need to start living like a Great Athlete. I decided not to (for now).

Echte schilderijen van Mike Moonen

En in deze overzichtsfoto de aanleiding voor mijn opmerking over de speeltuin

Holaa!

Niels maakte natuurlijk ook een rondje: trendbeheer

En bij Jegens&Tevens deed Connie van Driel verslag: Jegens&Tevens

O.K. – The Musical (Dutch Colonial)

14 mei 2018

Bij 1646 is het momenteel een drukte van belang, er wordt getimmerd, geschroefd, geschilderd en incidenteel vinden de eerste repetities plaats voor een musical die zich door de gehele ruimte zal gaan afspelen in het weekeinde van 26 en 27 mei. Christopher Kline, een in Berlijn wonende Amerikaan afkomstig uit een van de vroegst door Nederlanders gekoloniseerde plekken in upstate New York, wil via een community-art project een theaterstuk realiseren over die eerste periode in Kinderhook, zoals zijn geboorteplaats heet. het wordt een Musical zoals de titel ( O.K.-The Musical ) aangeeft waarbij O.K. ook voor Old Kindershook staat. De galerieruimte wordt omgetoverd in een koloniaal decor met behulp van eenieder die daar zin in heeft. Kaartjes zijn te verkrijgen via deze link , de sfeer is bijzonder aangenaam en het lijkt me een niet te missen gebeurtenis: be there or be hip!

De medewerkers van 1646 doen volop mee met de verbouwing

Het oude Kinderhook wordt in de galerieruimte wederop gebouwd

Er vindt regelmatig overleg plaats, ook over zaken buiten dit project

En inspirerende plaatjes zijn aan de wand te vinden, zoals hier de tenten van de originele bewoners van Kinderhook

Een wervende affiche hangt in de etalage

En in de ruit spiegelt zich het hedendaags Den Haag in de stenen van Kinderhook

1646

 

HEDEN in het stadhuis

13 mei 2018

Op bezoek in het stadhuis stootte ik op een kleine presentatie uit de collectie van HEDEN met werk van de kort geleden overleden Jan Snoeck en de nog springlevende Christie van de Haak, een aangename verrassing die nog tot en met 23 mei te zien is!

Het werk van Jan Snoeck is schijnbaar eenvoudig maar zeer effectief

Terwijl dat van Christie van de Haak nogal gelaagd is

De zeefdrukken van Jan Snoeck zijn erg amusant en in een eenvoudige beeldtaal gegoten. het doet me denken aan het werk van Coc van Duijn

Dat oogje zegt alles!

Christie van de Haak begon haar ornamenten op een bepaald moment ook Jacquemart te weven, rechts ziet u hiervan een voorbeeld.

HEDEN

 

Dehnung

11 mei 2018

Bij Billytown speelde zich vandaag de finissage af van een mooie tastende tentoonstelling van Bram de Jonghe. In de gymzaal heeft hij een totaalinstallatie gemaakt met video projecties en wat accenten in 3D. De ramen zijn mooi bedekt met een soort metalen luxaflex waardoor het licht nog maar heel spaarzaam en diffuus aanwezig is. Bij binnenkomst loop je direct tegen een groot scherm aan, krimpplastic op een stalen raam: De Jonghe’s stijlkenmerk inmiddels. Er worden twee beelden op geprojecteerd: grote zeegezichten met incidenteel vogels die langs zeilen, voornamelijk in stemmig grijs. Die worden afgewisseld met beelden van voeten die door strandzand lopen, aangespoelde  veren en schelpen etc. Ook beelden uit het atelier worden erdoor gesneden. Linksonder wordt een tekst mee geprojecteerd met indrukken van strandwandelingen in wat me Oostende lijkt en associaties die de wandelaar daarbij heeft. Prominent wordt daarbij een naderende onweersbui beschreven die ook weer voorbij gaat. Hij (ik neem aan dat het de kunstenaar is die spreekt) verbindt daar ook ideeën over tijd, massa, licht aan. Een aansprekende mijmering die ik als kustbewoner maar al te zeer herken. Rechtsonder wordt een boom geprojecteerd in fel groen die nog feller beweegt en oplicht onder een losbarstende donderbui.
Achter deze projectie staat loodrecht een verticaal projectievlak waarop een boor in de grond verdwijnt en weer beelden uit het atelier zoals stromend asfalt waarmee de kunstenaar sculpturen maakte en vliegende meeuwen. Het geluid van deze video wisselt af of vermengt zich met dat van de eerdere projectie. De beelden vormen soms een contrast en soms een aanvulling of een commentaar op de beelden op het eerste scherm. Als geheel interpreteer ik het als een prachtige illustratie van het creatief proces bij de Jonghe waarbij de geest krimpt en rekt in een permanente deining zoals de titel van de tentoonstelling suggereert.

Beeld van de eerste projectie

Idem, nu uit het atelier

De boor in de tweede projectie (die overigens ook prominent aanwezig was in de Jonghe’s solo in 1646)

Een klein sculptuur in het halfduister

Overzicht in de zaal vanachter de eerste projectie

en een beeld van beide projecties die elkaar becommentarieerden of aanvulden.

 

In The Kitchen exposeren tegelijkertijd Jip Piet Hilhorst en Alexandra Martens Serrano. in een soort totaalinstallatie in de projectruimte van Billytown. In een begeleidende tekst wordt gewag gemaakt van “The Broad Stripe Phenomenon”: een cinematografisch verschijnsel waarin strepen op de weg snel langs schieten in een perspectief naar de einder (vgl. David lynch’s Lost Highway). Het zou gaan om het vergeten van geheugen en verleden om vrijheid te verwerven in het heden, een bijna onmogelijk opgave. Ik kan ook niet echt herkennen in hoeverre die ideeën in het werk van de kunstenaars terug te vinden zijn. In een nogal grafisch geheel zijn allerlei artefacten geplaatst en vooral het werk van Martens spreekt me daarin het meest aan, waarschijnlijk, omdat het het minst gestileerde werk is in het geheel. Bij deze een indruk:

Jip Piet Hilhorst

Idem

Alexandra Martens Serrano

Jip Piet Hilhorst

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

En op de terugweg kwam ik ook nog fraai werk van Bram de Jonghe tegen

Billytown