Continuous Moments

16 juli 2017

Dat WEST in Den haag een ambitieus platform is weten we. Het in gebruik nemen van Huis Huguetan aan het Lange Voorhout is een drastische stap voorwaarts in hun mogelijkheden. Mede naar aanleiding van het af stemmen van de beeldententoonstelling aan het Voorhout breidt WEST deze zomer ook uit naar het schelpenpad tussen de statige lindebomen en creëert zo een verbinding met de expositieruimte. Het maakt deel uit van een serie monumentale installaties die WEST in de publieke ruimte op het Lange Voorhout wil gaan presenteren onder de naam Arcade. Voor deze gelegenheid, Arcade#1, werd de Deense kunstenaar Jesper Just door curator Nina Folkertsma uitgenodigd. Hij heeft een fantastische band weten te bewerkstelligen tussen de buitenruimte en de binnenruimte. Waar recent nog de performances van P.S. plaats vonden lijkt nu uit de schelpen een architectonische structuur te zijn opgerezen die prachtig aansluit op de functie van het Voorhout en die zelfs intensiveert: het is een plek om heerlijk rond te lummelen. De gebouwde architectuur vraagt daar ook om, om erin te lopen en er om heen te gaan om te zien wat er nu eigenlijk gebeurt en de geest te laten zweven. De kunstenaar is beïnvloed door het Italiaanse architectencollectief Superstudio die in hun ontwerpen het idee van zwerven in letterlijke en overdrachtelijke zin centraal stelde en dat is precies wat hier wordt mogelijk gemaakt. Om in de woorden van Walt Whitman te spreken:”To loaf and invite my soul”!
Die structuur wordt doorgetrokken naar en in het Huis Huguetan waarin een aantal werken van Just te zien en te horen zijn. De kunstenaar is bekend geworden met video’s waarin hij gender-stereotypen doorbreekt, eerst die van mannen en recent die van vrouwen. Als we het gebouw betreden, langs een betonnen muur die bij de installatie hoort, klinkt allerlei geluid. Dat is het leidend principe volgens welke de video’s zijn uitgekozen.

Installatie Continuous Moments op het Voorhout

idem

Projectietoren met Heineken bierflesje WOBO. In het donker wordt de video Interpassivities getoond in de installatie

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Marie José Sondeijker (WEST) en Jesper Just

De installatie wordt doorgetrokken naar en in Huis Huguetan

De eerste video is Llano (vlakte) waarin constant regen lijkt te vallen. Toch klopt het niet, want af en toe zien we beelden van een soort woestijnvegetatie. Centraal staan de resten van een gebouw, waarin een vrouw zeiknat rondloopt en de afbrokkelende stenen terug plaatst. Een Sisyphus-arbeid, alles valt gewoon weer terug. Later blijkt de regen kunstmatig en locaal: het is een apparaat wat wordt gebruikt om in films regen te fingeren.

En tussen en achter de video-installaties, hier Llano – 2012

Llano – 2012

Llano – 2012 – regeninstallatie

In een andere ruimte horen we steeds monotoon een basgitaar: het blijkt Kim Gordon (Sonic Youth) te zijn die in het One World Trade Centre in een kamer op haar basgitaar speelt. De opname van het gebouw en de muziek geven effectief de hopeloze eenzaamheid van het individu in een technocratische samenleving weer.

In the Shadow/Of a Spectacle/Is the View/Of the Crowd – 2015

Idem

Idem, ingezoomd op Kim Gordon

Dan de nieuwste video-installatie die in première gaat in deze tentoonstelling: het zijn opnames van de muur aan de grens tussen Mexico en California die bestaat uit verticale metalen buizen, een rigide constrictie tegen illegale immigratie. Als op gegeven moment de oorzaak van het erbij spelende geluid in beeld komt lijkt deze constructie ook een andere functie te kunnen vervullen, als muziekinstrument: Kim Gordon verschijnt in tutu en slaat met een stok tegen de buizen waardoor een vorm van muziek te horen is. Aan de andere kant heeft ook deze actie iets hopeloos door de enorme constructie waarop geen greep te krijgen is en het dramatisch effect van de tutu waarin Gordon gekleed gaat.

Interpassivities – 2017

Interpassivities – 2017, met Kim Gordon

Idem

Idem

De laatste video levert een vergelijkbaar beeld op: een meisje heeft steentjes in haar zak die ze te voorschijn pakt en dan tegen glas en metaal aan tikt. Ook dit geeft weer een ritmisch geluid en ook hier is de constructie waartegen het meisje tikt gigantisch: ook dit is het One World Trade Centre, wat zelfs enige kleine beschadigingen oploopt door het tikken. Het is een dubbel beeld, aan de ene kant oogt het speels en aan de andere kant kan het heel politiek opgevat worden.

Servitude – 2015

Servitude – 2015

Servitude – 2015, ook hier lopen de betonblokken door

Deze vier video’s laten je ook heen en weer zwerven tussen de verschillende ruimtes zoals de constructie buiten die in muren, projectievlakken en doorgangen wordt gecontinueerd. Dat en het verschijnsel dat overal die geluiden met ritmische elementen te horen zijn geeft een groot gevoel van eenheid.
Over de video’s valt individueel nog veel te zeggen, maar ik laat het hier bij de opmerking dat West een prachtig project heeft gerealiseerd door een kunstenaar met groot statuur te presenteren die zijn naam volledig waar maakt.

Het contrast met de inrichting van het gebouw is groot

En in een toegift zonder titel maakt de kunstenaar daar gebruik van

WEST

Zomeropstelling

14 juli 2017

Bij HEDEN in Den Haag is een zomeropstelling geïnstalleerd die de moeite waard is,  als u toevallig even langs loopt zou ik even naar binnen gaan als ik u was. Niet alle foto’s zijn geslaagd, maar bij deze een indruk:

Anatole de Benedictis beviel zo goed, die mocht nog even blijven.

en terecht, als u het mij vraagt!

Van Wim Sinemus zien we niet zo vaak meer werk, maar hier hangt weer het een en ander

Tot mijn verrassing is er vroeg werk van jan Dibbets te zien

En dat is meteen al strak en grafisch

Nog een mooie Sinemus, met excuus voor de reflecties

David Pedraza: El Super Hombre

Anne Forest: Priam

Hinke Schreuders: She waited – She fell asleep

Hinke Schreuders: He strangled her

HEDEN

 

P.S.-This is Live

8 juli 2017

Door allerlei erg tevreden makende gelukkige omstandigheden kon ik het grootste deel van het performancefestival van P.S. niet volgen, maar na de toevallige ontmoeting woensdag wilde ik toch de afsluiting nog even zien. Een groot en interessant deel was al voorbij toen ik binnen kwam, maar het bijgaande heb ik nog meegemaakt.
Met veel energie heeft P.S. de discipline in Den Haag op de kaart gezet. Na eerdere try-outs in Ruimtevaart en in The Hague Youth Factory is nu van 25 juni tot 9 juli een periode van workshops en events georganiseerd met Haagse, nationale en internationale deelnemers. Het gebeuren verspreidde zich over de hele stad en met Quartair als centrum werd een interessant en levendig festival gepresenteerd dat zeker aansluit bij de ontwikkelingen in het kunstenveld en op de diverse kunstacademies. Hulde dus voor de organisatoren en deelnemers

Ieke Trinks: The nature of things Die dingen liggen in een cirkel op de grond terwijl Ieke rondjes loopt waarbij ze zich regelmatig omdraait om de andere richting op te gaan. Regelmatig pakt ze iets op en vraagt aan de omstanders wat het is. Dat wordt opgenomen en dan weer in een geluidscompositie terug gespeeld.

Hier zijn de meeste spulletjes alweer verdwenen, maar die cirkel vond ik wel mooi

Het duo Somer Meier speelde schaak, in slow-motion, zonder schaakbord. Een hallucinante performance in een tenenkrommend tempo waarin het duo gespecialiseerd lijkt te zijn.

In de kale ruimte van Quartair met de grijze vloer werkte het erg mooi!

Dan de afsluiting: de persconferentie van Topp & Dubio over hun woensdagmiddag op het plein uitgevoerde performance.

In een professionele setting kleedde het duo zich nog snel even om achter de microfoons en verklaarden zij zich nader, daarbij de documentatie niet vergetend.

Tijdens de bewuste performance werden lijnen getrokken van het standbeeld van Willem de Zwijger naar het ministerie van Defensie. Het materiaal bestond uit diverse kleuren vla.

De heer Dijks van het illustere duo verklaarde de diverse aspekten van het gebeuren. Met name de politieke en morele lading van de kleurkeuze werden grondig getackled.

Die vla werd heel precies uitgelijnd met lepels, overschot belande in een meegenomen emmer

Waardoor uiteindelijk een zoet geurend monumentaal accent op het Plein verscheen

Dat zelfs kaarsrecht over de fietsen van de beide heren liep.

Er was natuurlijk gelegenheid tot het stellen van vragen, waar kunstenaars en journaille graag gebruik van maakten.

Zo werd na de performance de wasstraat in de Binckhorst bezocht om de fietsen een stevige beurt te geven. Op de vraag hoe het Plein er bij lag na de performance verklaarden de kunstenaars dat niet te weten: ze waren niet meer terug geweest!

P.S.-This is Live

Eindexamen KABK 2017

7 juli 2017

Het eindexamen van de KABK is dit jaar weer op een behoorlijk niveau. Er zijn helaas niet veel schilders, maar de andere disciplines en het multi-disciplinair gebeuren maken dat wel goed. Art-science heeft een aantal goede presentaties en de fotografie-afdeling lijkt wat meer los te komen van het ambacht. Ik was eerder op de tentoonstelling Chrystal Maze die me niet echt mee viel. Ik was echter wel nieuwsgierig geworden naar de eindexamenpresentatie van een aantal studenten, omdat in de Binckhorst de omstandigheden en het curatorenkoppel ook niet mee werkten. Bij deze mijn bevindingen over het vervolg:

Ignas Pavliucevicius: Waterproof Heart

Een van de mooie presentaties vaan Artscience

Marius Mathisrud: Garden of Delight

Nog een installatie met live performance, ik heb de naam van de kunstenaar niet gevonden, maar het was fascinerend

Deze installatie van Philip Vermeulen maakte alom indruk, de Physical Rhythm Machine speelde composities van de kunstenaar en door de machine zelf bepaalde algoritmen door tennisballen naar de overkant te schieten. Hier verzamelt de kunstenaar zijn ballen

En dit zijn de klankborden die de muziek voort brengen

Fotografe en SvJT-alumna Laryssa Ambachtsheer laat foto’s zien die ogen als nogal formele schilderijen

Mooi gelaagd werk en effectief gebracht

My other Self, fotografe Annelies Bruins werkt met afasie-patienten om de ziekte meer zichtbaar en bespreekbaar te maken

Als het over de zee gaat ben ik al snel verkocht: mooi werk en boek van Emma Hopstaken onder de naam The Big Blue

Wonderlijk werk van Martijn Mendel over de kunstenaar als jongeman

Een voetencompositie van Lotte van Uittert onder de naam The Hidden Dynamics of a Family Tree

Fake aardbeien en aardbei-rassen van Annija Muizule, hoe conceptueel wilt u ze hebben?

Een sculpture pond van Freek Wilbers , maakt net zo vrolijk als die van Tingeluy

Een instrument als kledingstuk van Lydia Buijs

De blaasbalgen moeten wapperen als vleugels

Als je de ruimte van Emilie Ruitinga in ging waande je jezelf in de Red Room van Twin Peaks. Door gaten zag je een fantastische geanimeerde film die veel van het surrealisme heeft opgestoken, mooie installatie

Met een effectieve iconografie

Oral History is hot na de Documenta, deze mooie is van Yulia Kharlamova met fraaie video’s erachter

Ook al erg aanwezig op Chrystal maze met mooi werk op papier: installaties van Julien Guettab

 

Mattia Papp presenteert nu geënsceneerde video’s in een kapel-achtige ruimte die net zo barok zijn als zijn schilderijen

Die zo ogen

Dan Afra Marciel Eisma die in Chrystal maze ook al een interessante presentatie had, daar gaat deze wel dik overheen

met veel materialen, zoals wandkleden, keramiek

metalen sculptuurtjes

en ook nog mooi werk op papier om te laten zien dat mevrouw qua schilderen ook niet van de straat is!

Bij dit werk oversteeg de inrichting de individuele werken, Thought Sculpture van Lorena Solís Bravo

En dit is degelijke moderne sculptuur van Werner Konings

Louis Maly had eerder al gave ondergrondse installaties, maar deze vond ik ook wel erg goed!

Van Eden Latham was ik in de Binkhorst nogal onder de indruk, maar nu had ik het idee dat ze de ruimte wat had onderschat. Gelukkig hing dit mooie werkje er ook nog

En in de ruimte wel mooie kleuren en structuren

 

Een gave installatie van Jan Kees van Kampen, ook Artscience!

De wellustig spiralende waterstralen waren niet te fotograferen

Dit is schilderkunst, met mooi gebruik van de ruimte, spannende verhouding drager geschilderde en ook nog lekker vaag onderbouwd: helemaal zoals het hoort van Florentijn de Boer!

Underground vinden we onder de grond met werk van …. oeps, niet vastgelegd, sorry… Een kloppend hart op ijs

en nog meer romantisch-horror-achtige beelden

in een vuige ruimte

Dan nog meer sculpturale degelijkheid die me aan het werk van Gerrit van Brakel deed denken

maar dat zegt u waarschijnlijk niet zo veel

En achteraf ook nog  vette street-art van Jim Mooijekind

KABK

 

 

En dat ook

29 juni 2017

Vandaag was er een thema-avond in 1646 naar aanleiding van de tentoonstelling “en dat ook nog” van Bram de Jonghe. Ik had geen gelegenheid die avond te bezoeken helaas, maar bij deze een bescheiden indruk van de tentoonstelling.
De Jonghe heeft zich daarin met verschillende dingen bezig gehouden, met ruimte, met tijd, met de tentoonstelling als gegeven en het narratief dat daarin getoond wordt. Eigenlijk, zo beweert hij in het bij de expositie geleverde interview, is een ruimte waarin werk moet worden geïnstalleerd voor hem een storend element. Ze moet worden gemodificeerd om zijn werk in de juiste context te kunnen plaatsen. Dat heeft de Jonghe met verve gedaan in 1646. Langs de lange in twee ruimtes doorlopende wand heeft hij de hoek tussen vloer en wand afgerond met metalen profielen waarover krimpplastic is gespannen. Daarnaast heeft hij met dezelfde materialen in de voorruimte een wand voor de trap naar boven geplaatst die als achtergrond voor een groot werk dient. Zo wordt vanzelf de ruimte deel van het werk zoals de kunstenaar het graag ziet. Op een deze manier wordt de ruimte getekend door zijn materialen, zoals ook de langs het plafond lopende kabel met een brandende kaars in de achterruimte de ruimte tekent met de roet die er af komt en met het licht dat op verschillende delen van het plafond valt naarmate de kaars vordert. In die rond zwevende kaars zit ook een element van tijd, langzaam draait de kabel verder, net niet hard genoeg om de vlam te laten doven.
De geïnstalleerde werken zijn van verschillende aard: “Onvoltooid verteerde tijd” zijn werken op basis van teer die aan de wand zijn gemonteerd. Ook hier is de tijd een element, teer vloeit namelijk langzaam uit . En dat langzaam betekent in tientallen jaren. De amorfe klonten die op metalen dragers op de wand zijn gemonteerd zien er op zich al interessant uit, maar het idee dat het zich verandert in de loop van de tijd geeft een andere lading aan het begrip uniciteit.
De metalen buizen die de kunstenaar voor de dragers heeft gebruikt zijn ook constructiemateriaal voor de beelden die door dat gebruikte materiaal modernistisch ogen, maar  door andere elementen toch een anekdotische lading krijgen. Dat zijn beeldende elementen, maar ook de functionaliteit van het werk, zoals de machine die tegen een veertje aan blaast: een en al praktische delen die tot het blazen leiden dat door het hoedje er boven toch een bepaalde joie de vivre uitstraalt. Dat er ook nog een paar prachtige kleine werkjes te zien zijn waarin die materialen op vergelijkbare wijze tot leven komen geeft aan dat de kunstenaar ondanks een flink doordachte tentoonstelling zijn speelsheid niet verliest!

Een beeld

dat tegen een veer blaast

en onverbloemd haar functionele elementen toont

De samenvoeging van de ruimtes met “De onvoltooid verteerde tijd” er boven

Een van de kleine werkjes

De kaars die langs het plafond loopt en een video van een visser er achter

Een mosselsculptuurtje, zo moet ik toch weer aan René Daniéls denken

En het licht kwam en ging

Een video van een grote boor die heen en weer de grond in gaat

En nog zijn mooi klein beeldje

En voor in de ruimte nog een voor mij wat ongrijpbaar beeld voor de speciaal geconstrueerde wand

Het draait en verbergt een polaroidfoto voor het TL-licht en ervoor hangen wieren met schelpen. Ik heb de associatie met een pers maar kom niet verder.

Bij de etalage hangt nog een enigmatisch werkje dat tot mijn verbeelding spreekt.

1646

Eerst zien dan geloven

28 juni 2017

Johan Nieuwenhuize verraste me met zijn totaalinstallatie “Eerst zien dan geloven” in het Spui-theater n Den Haag. Op een vlakke vloer in een van de zalen van het complex plaatste hij drie ruimtelijke vormen met drie vlakken en daarop projecteerde hij foto’s en filmpjes die hij gemaakt had in drie Haagse geloofsgemeenschappen, een Katholieke, een Hindoeïstische en een Joodse gemeenschap. Het was een mengsel van abstracte en herkenbare beelden die hij combineerde met elkaar, op de vormen en in de vormen met elkaar. Daarbij werd een geluidscollage gespeeld die was opgenomen in de drie ruimtes waar de beelden werden opgenomen.  Ik vond het prachtig werken en vroeg me af of dit niet ook in het theater gebruikt zou kunnen worden. Toen de kunstenaar een boekje gaf over het project bleek dat het geheel inderdaad deel uitmaakte van een theaterproject in het kader van Urban Stories van NTjong en het Nationaal Theater. Samen met drie theatermakers heeft Nieuwenhuize het project ontwikkeld waarin voor en met publiek theater en een sociaal gebeuren werd georganiseerd waarin geloof, de zin daarvan en het begrip thuis de revue passeerden. Ik vond het jammer dat ik eea niet goed begrepen had en alleen voor de installatie was gekomen, maar die was op zich ook al de moeite waard: een waar oecumenisch gebeuren in die grote donkere zaal en eigenlijk al theater op zich!

Het Nationaal Theater

Post Peace

16 juni 2017

In Nest is op dit moment een tentoonstelling te zien over oorlog en vrede. Het project was oorspronkelijk in Nederland gepland, maar won  een curatorprijs in Turkije die door Akbank Sanat georganiseerd is. Met het prijzengeld zou de expositie in Istanbul gefinancierd worden. Echter, vier dagen voor de opening werd het geheel gecancelled, de Turkse ontwikkelingen lieten niet toe dat een dergelijk gebeuren getoond zou worden. In het voorjaar werd de expositie met uitbreidingen getoond in Stuttgart in de Württembergischer Kunstverein en nu nodigde ook Nest de curator uit het geheel in Den Haag te laten zien.
Te zien is nu een breed amalgaam aan disciplines in werken uit een aantal gebieden waar spanning heerst of heeft geheerst. Het is geen vrolijk makende tentoonstelling, maar in deze tijden van toenemende troebelen is het goed dat Nest zich ook maatschappelijk engageert. Daarnaast is het als overgangstentoonstelling naar het directeurschap van Heske ten Cate, wat ik een spannende keuze vind, een goede suggestie in die richting.

Dorian de Rijk: Winging it, een soort hedendaagse “Duck and Cover” met tips voor de apocalypse.

Design als manipulatief medium van Anastasya Yarovenko

Een vloer van dakpannen met daarop de aansporing tot “Defiance” (opstandigheid) uit de Ierse troebelen. Een werk van Ella de Búrca, bij de toegang en in de zalen kapotgelopen!

Radek Szlaga: Big brother die in een installatie met mind-map over de UNA-bomber

en de door hem opgerichte Freedom Club

De installatie als geheel

Een erg mooie perspectivische installatie met echte en verzonnen internationale instellingen die de vrede zouden moeten bevorderen. Anika Schwartzlose maakt hiermee een mooi statement over vorm en inhoud.

Een serie gave tekeningen van Alevtina Kakhidze, een Oekraïense die het beeld van de buitenwereld op de gebeurtenisssen in haar vaderland weergeeft en in context zet.

idem

Alexei Taruts: High Energy Objects

Adrian Melis: Moments that shaped the world I-II-III-IV

Een prachtig werk is de correspondentie onder de naam “Summer Thoughts” die Sven Augustijnen met dOCUMENTA13 curator Marta Kuzma onderhield. Hij presenteert dit in 2012 aangevangen werk als onderzoeksproject en wijdt daarin op erudiete wijze uit over de aanleiding, wandtapijten van Marta Ryggen die op dOCUMENTA13 te zien waren en over van alles wat hij tegen komt.

Yazan Khalili: Palestijse landschappen waaruit de Israëlische nederzettingen zijn weggeschrapt.

Anna Dasovic: And he knew that those who wittnessed these things were too stunned to speak

idem, detail

Belit Sag: Ayhan and me

 Nest