[T]HUIS | [AT] HOME |

10 oktober 2017

Bij Nouvelles Images sloot afgelopen weekeinde een tentoonstelling waar ik toch nog even geweest ben de week ervoor. Het was een tentoonstelling waarin huis en thuis als thema herkenbaar zijn. Hamid el Kanbouhi maakte als kunstenaar van Marokkaanse afkomst een grote installatie onder de naam Take a LeaFe over zijn eigen preoccupaties met het thema thuis. Hierin verwerkt hij thema’s uit zijn eigen jeugd, het thuis dat hij en andere immigranten zich hier in Nederland hebben gevormd en de elementen die hem daarin bezig houden. Het is een chaotisch en veelvormig geheel waarin verwondering en irritaties met vaste hand verbeeld worden.
Marian Teeuwen laat foto’s zien van het project “Verwoest huis, Gaza”. In dit werk heeft zij een verlaten huis in de Gazastrook tot kunstwerk verbouwd zoals ze in meer verlaten architectuur gedaan heeft. In Gaza heeft ze met behulp van plaatselijke bevolking een kapot huis weer dicht gemaakt met materiaal uit het huis waarbij het sociale element en de politieke situatie duidelijk een belangrijk onderdeel vormen van het project. De gepresenteerde foto’s zijn poëtisch en soms erg mooi in hoe het licht door de gestapelde muren valt en de plafonds en het dak door de uit het huis afkomstige stenen gestut worden. Het is een rijk en gelaagd project waarvan de foto’s slechts een beperkt beeld geven.
De gastkunstenaar Fernando Sanchèz-Castillo is met zijn Spaanse achtergrond bezig: hij laat in een video zien hoe hij het door hem gekochte plezierjacht Azor dat eens aan generaal Franco behoorde tot veertig blokken schroot verwerkt.

Hamid el Kanbouhi

Fernando Sanchèz-Castillo: Guernica Syndrome (Azor)

Hamid el Kanbouhi

Marjan Teeuwen: Verlaten huis, Gaza

Marjan Teeuwen: Verlaten huis, Gaza

Marjan Teeuwen: Verlaten huis, Gaza

Marjan Teeuwen: Verlaten huis, Gaza

Marjan Teeuwen: Verlaten huis, Gaza – Het huis waarin gewerkt is

Hamid el Kanbouhi: Take a LeaFe

Hamid el Kanbouhi: Take a LeaFe

Hamid el Kanbouhi

Hamid el Kanbouhi: Take a LeaFe

Hamid el Kanbouhi: Take a LeaFe

Hamid el Kanbouhi

Nouvelles Images

 

Advertenties

Enfant Terrine

9 oktober 2017

In 1646 stelt het Antwerpse enfant terrible Dennis Tyfus tentoon, of eigenlijk neemt hij de tent in met zijn mobiele bar de Nor, waar hij allerlei activiteiten organiseert. Bekend als multidisciplinaire springkikker die in vele samenwerkingsverbanden functioneert die hij ook zelf veel op poten zet liet hij de show naar verluid beginnen met een levendige opening waarna tijdens een “backgroundevening” Tyfus plaatjes draaide en hij de eerste plaat van The Ramones op blokfluit liet uitvoeren. Tijdens de komende museumnacht zal hij op bestelling tattoos zetten en waarschijnlijk meer laten gebeuren. In de galerie is intussen tijdens de openingsuren een stel kwade mensen te zien met muziek die af en toe moet worden uitgezet, omdat ze te hard is voor de buren. In alle eenvoud tonen ze hun onmacht wat een herkenbaar maatschappelijk verschijnsel is. In de voorruimte is de bar met in rood neon de naam, “De Nor” er boven. Daarnaast is weinig te zien, blokfluiten voor de performance, een tekening van een man aan de bar en een platenbak met zo te zien de LP van The Ramones in veelvoud. Het is duidelijk dat deze ruimte moet functioneren met publiek en activiteiten. Ik was en ben niet in de gelegenheid die activiteiten te bezoeken, maar zou dat toch graag mee maken. Sociale kunstenaars met een maatschappelijke antenne kunnen we goed gebruiken!

Kwade mannen

In een onmachtige schreeuw

kijken op de bezoekers neer

One-two-three-four! Hoe zou dat klinken op een blokfluit?

Uit het leven gegrepen…

En daar zijn de Boys in Black

En dit is de bar annex discomeubel waaromheen de activiteiten zich afspelen

1646

Lost Identity

2 oktober 2017

Gisteren was ik ook nog even bij Ruimtevaart om het nieuwe werk van Sanne Maes te zien dat in de foyer staat opgesteld. Deze kunstenaar maakt video opnamen van zichzelf in combinatie met abstracte zwart-vloeiende vormen die vaak uit twee spiegelende helften bestaan. Dit doet denken aan een Rohrschach test, een interpretatieopdracht die iets over de kijker zegt. De zelfportretten achter de vlekken tonen vaak een zoekende blik of een zich opensperrende mond, ongeveer zoals in de pausportretten van Francis Bacon. Hierin spiegelen de vlekken zich niet, maar lijken ze als uittredende ziel uit het lichaam te verdampen. Zoekt nu de kunstenaar zichzelf in de vlekken die om haar heen vloeien, of wil ze dat de toeschouwer de beelden interpreteert en zich een beeld vormt van wat de kunstenaar wil zeggen? Het zijn intrigerende werken, ook als het hele lichaam in beeld komt en de handen dit lichaam aftasten: het lijkt alsof de persoon het lichaam bevestigt als haar lichaam en het op orde brengt, zoals een vrouw haar kleding glad kan strijken. Die inktvlekken laten zich echter niet eenvoudig wegwerken, maar nu ben ik ook al aan het interpreteren.
Interessant is ook de formele wijze van werken: de beelden zijn vaak op video, maar ook geprojecteerd op inktvlekken op transparante vellen, wat erg goed oogt. In een vitrine ligt een afdruk van een mond tussen vellen met inktvlekken en op een projectie van het gezicht van de kunstenaar hangt op de plaats van de neus een vlecht donker haar dat lijkt een omkering of spiegeling. Het spreekt allemaal erg tot de verbeelding en is nog te zien op afspraak (zie website).

het lichaam een enigma

Het is een beweging, maar die schreeuw blijft hangen!

Zoals ook hier.

Hier wordt de video op een transparant geprojecteerd wat erg goed werkt.

In de vitrine met een afdruk.

Portret met vlecht

Hier was de beeldhoek weer net iets anders, wat ook andere associaties geeft.

Ruimtevaart

 

Hoogtij

29 september 2017

Vanavond had ik zelf een opening, dus veel heb ik niet gezien. In de loop van de middag ben ik al even rond gegaan, maar Ton of Holland bij Ramakers, Antoine Doorenweerd bij Parts Project, Kevin A. Rausch bij Hoorn en Reniers, Christie van de haak en Elmar Trenkwalter bij Maurits van de Laar en Paul Beumer bij Dürst Britt&Mayhew had ik al bezocht, bij deze nog een indruk:

Moose Space was nog aan het inrichten met werk van Ariuna Nina. Deze kunstenaar zou ’s avonds amuses serveren met hondenvlees zoals in Azië vaker gebeurt. Dit alles onder te ditel “Eat your pet”!

Toch nog even bij Ramakers met Stijn Peeters, een trouw bezoeker van Hoogtij uit Eindhoven.

Dan de Grafische werkplaats met de tentoonstelling Baracca Graphics, gecureerd door Baracca’s Yvo van der Vat. Hier een installatie van die andere initiator van Baracca, Ibrahim Ineke

Yvo was zelf ook geïnspireerd blijkens deze minimalistische wand met tasjes

Een mooie druk van Diana van Hal uit Dordrecht waar meer deelnemers vandaan kwamen

Yvo moet ook nog even conceptueel

Mooi grafisch werk van Manuela Porceddu

Fraai werk van Robert Visser

Saskia de Meester werkt met foto’s lijkt het

Die worden dan nog bewerkt en gedrukt, fijne grafiek

En dan Kitty van der Veer met groot illustratief werk.

Dan om 19.00 u gezwind naar de eigen opening bij galerie Sophie voor de tweede editie van Réflections. Na in het museum Waterland in Purmerend te hebben tentoongesteld kregen Aart-Jan van Broekhuizen, Harald van Noordt en uw correspondent gelegenheid ook hier het werk te laten zien.

Een goed bezochte opening waar aan het einde van de avond toch wel de stoelen te voorschijn werden getrokken.

Hier links werk van mijzelf en drie foto’s van Aart-Jan van Broekhuizen. Zondag plaats ik een overzicht van de tentoonstelling.

Hoogtij

 

 

The message of the flower is the flower

16 september 2017

Bij Dürst Britt & Mayhew opende vandaag de tentoonstelling van Paul Beumer, een alumnus va de KABK die niet lang na twee jaar Rijksacademie naar Taiwan verhuisde. Dat is niet verwonderlijk, zeker niet als we zien wat de kunstenaar hier laat zien. Het zijn doeken die met inkt, chloor, of andere middelen bewerkt zijn tot abstracte beelden. De techniek doet denken aan de vroege Chinese landschapsschilderijen en Beumer lijkt zelf ook zeer geïnteresseerd te zijn in het ondergaan van zijn onderwerp om daarna op poëtische wijze weer te geven wat hij ondergaan heeft. Een beetje naar analogie van de Chinese landschapsschilders die in dagenlange contemplatie in een landschap in korte tijd en met expressieve penseelstreken dat landschap schilderen. Beumer is niet alleen in landschappen geïnteresseerd, zijn werk refereert er soms aan, maar is ook vaak abstract en refereert dan aan het westerse modernisme.

In deze tentoonstelling combineert hij ook nog verschillende doeken tot abstracte composities waarin je jezelf goed kunt verliezen als je er even voor gaat zitten. Het is prachtig werk dat bij mij blijft hangen, bij deze een indruk:

 

Inside Out

15 september 2017

Bij galerie Sis Josip opende vorige week de tentoonstelling “Inside Out”, een totaalinstallatie zoals de galerie de tentoonstelling naar buiten brengt. Het gaat om het werk van de Engelsman David Powell die eerder op de Ateliers resideerde. Powell is geïnteresseerd in de uitingen van onvrede van de gewone man in de openbare ruimte, architectuur en hij heeft interesse in grafitti. De galerieruimte is dan ook tot een chaotische ruimte veranderd die nogal confronteert als je vanaf de chique Hoogstraat de trappen van de galerie bestijgt. De street-credibility is op dit niveau hoger dan in de straat beneden! Te zien zijn panelen voor de ramen met teksten die in het vocabulaire van extreem rechts passen, modellen van architectuur en architectuurdetails kris kras door elkaar op tafels geplaatst, alles vol teksten en uitspraken, aan de wand wat meer academisch werk op papier met beelden uit het ruige leven: het is een energiek geheel wat meerdere kanten op gaat en een goed beeld geeft van wat de kunstenaar beweegt en hoe hij dat probeert te verwerken.  Op 30 september opent bij Helikopter de tentoonstelling The Good, the Bad and the Ugly met David Powell en Bastian Visch, daar gaan we meer zien van deze kunstenaar.

Grote stadsverschijnselen in minivorm

met uitspraken die we liever niet zien, maar die mensen toch kwijt willen om een of andere reden

Zo’n model vind ik dan wel vet

En dit is wel erg slick vergeleken met de rest

de maquette achtige presentatie is grootsteedse wanorde

 De kunstenaar drinkt er onaangedaan een met een bekende Hagenaar

In een vitrine wat kleine modellen met diverse functies

Als je naar buiten gaat nog een ruimtelijke collage, uit het leven gegrepen!

Galerie Sis Josip

After the Years of Trying

6 september 2017

Seasons Gallery was opeens verdwenen van de Toussaintkade in Den Haag en ik vroeg me af wat daarvoor in de plaats zou komen. Recent hoorde ik verhalen over een nieuwe galerie in het prachtige pand van Seasons Gallery die maar meteen groot uitpakte en ik vroeg me af wat dat zou zijn. Een grote galerie in het rijtje met Parts project, Quartair en Ramakers en dicht bij Livingstone zou een verbetering zijn van het aanbod in Den Haag. Er was al een opening geweest, maar nu ging ik toch eens polshoogte nemen. Binnen kwam een bekend gezicht me tegemoet: het bleek Thierry Reniers te zijn die eerder galerie Vonkel bestierde. Hij vertelde me dat hij na een periode met jonge kunstenaars gewerkt te hebben een stap verder wilde en dat hij met hulp van een verzamelaar deze galerie was begonnen onder de naam Hoorn en Reniers. De bedoeling is om internationale kunstenaars die tot nu toe in Nederland nog niet veel getoond werden te presenteren. Daarnaast blijft er plek voor jonge kunstenaars en probeert de galeriekunstenaars van Vonkel die toe zijn aan een stap verder ook te helpen. De eerste tentoonstelling is direct al behoorlijk ambitieus: het is de Oostenrijkse kunstenaar Kevin A. Rausch die schilderijen en sculpturen laat zien. Kleurig werk dat zich tussen abstractie en figuratie beweegt en waarin de Oostenrijkse cultuur met schilders als Klimt en Schiele terug te herkennen zijn in de doeken. Bij deze een indruk:

Hoorn & Reniers