Cloud Force One

15 juni 2017

Vandaag werd ik opgebeld door Quartair met de vraag of ik het leuk zou vinden geïnterviewd te worden tijdens hun live radio stream. Of ik even langs wilde komen als ik gelegenheid had. Toevallig stapte ik juist het huis uit om wat spielatten te kopen dus ik reed naar Quartair om kennis te maken met de radiomaker, wolkenbreier Leo Reinders. Het bleek een Antwerps internetradiostation te zijn dat het jarige kunstenaarsinitiatief had uitgenodigd om deze hele week uit te zenden vanuit hun expositieruimte. Leo houdt van improviseren en ik ook, dus dat moest goed komen.
’s Avonds aangekomen bleek dat een ander interview nog bezig te zijn. Topp & Dubio, waarmee ik gecombineerd zou worden zaten meewarig te wachten bij een kruiwagen die zij zouden gebruiken voor een performance. Toen we eenmaal aan de beurt waren was al gebleken dat de interviewer met lage stem mompelend in een zwaar Vlaams accent steekwoorden aangaf waarop de geïnterviewde diende te reageren met gloedvolle verhalen.
De helft van de tijd verstond ik hem niet en ik was blij dat Topp & Dubio voornamelijk zijn interesse wekten. Die weten daar wel raad mee. Toen ik terug naar huis ging vroeg ik me af wat de luisteraars hier nu van opgestoken hadden, naar bleek was het hele gebeuren live uitgezonden in Antwerpen en omgeving en op internet.

Het publiek in de radioshow

Verspreid hing kunst die niet anders dan Belgisch kon zijn…

èn n.b. portretten van de Friese KABK-alumnus Roeland Zijlstra die naar België geëmigreerd is. Hij schijnt maandag bij de uitzending aanwezig geweest te zijn.

Helaas kon ik daar niet bij zijn àls ik het me al bewust was geweest. De portretten blijven bijzonder gaaf!

Intussen was de uitzending bezig met een interview met een Amerikaanse onderzoeker. het podium van de afgelopen verjaardag bleek nu ingericht als radiostudio.

Ook in live-muziek werd voorzien met een Belgisch trio dat Twin Peaks-achtige muziek maakte.

Voorzichtig tasten Leo Reijinders, Top & Dubio elkaar af

Reijnders heeft wèl de houding van een radiomaker

Ten slotte zongen Topp & Dubio een gedreven Bella Ciao voor het publiek!

En met de publiciteit zit het wel goed!

Quartair

De Wolkenbreiers

Advertenties

Hoogtij

10 maart 2017

Haags Hoogtij was als vanouds weer druk en vond onder een goed gesternte plaats. Uw verslaggever had zelf verplichtingen en kon dus niet echt een ronde doen, maar ik heb toch geprobeerd nog wat dingen te zien waarbij de nadruk lag op performance zoals u hier kunt zien. Die performance vond voornamelijk plaats in The Hague Youth Factory, HYF, die zich onder de oude Riva-garage aan de Jan Hendrikstraat bevindt. Een verrassend  gevarieerd programma dat werd gecurateerd door P.S. die ambities hebben voor performance in Den Haag.

Het programma in HYF

Topp & Dubio voerden een avondlang durende performance uit onder de naam “The Key to Finding Everythingt that You Have Lost”

Waarbij een absurdistische onmacht om met sleutels om te gaan de boventoon voer

Zelf voerde ik een performance uit onder de naam “Donna mi Prega” naar het gelijknamige gedicht van Guido Cavalcanti in een vertaling van Ezra Pound. Beplakt met mijn huidige preoccupaties nam ik een stapel kranten en een trapje en wandelde zo van mijn atelier naar de performance ruimte.

Ter plekke spreidde ik de kranten uit op de vloer en legde mezelf te slapen. Na een aantal minuten stond ik op, bekeek het publiek, beklom de trap en declameerde het gedicht van de Renaissancedichter. Daarna probeerde ik nog enige tijd mijn ogen dicht te doen op de vloer, pakte mijn spullen op en wandelde terug naar mijn atelier.

Bij terugkomst als persmuskiet was Yvette Teeuwen bezig met haar bewegingsperformance.

Waarbij ook het publiek besnuffeld werd.

Een tafel met materialen die klaar stond voor Lisetteh

En dan begon een mooie performance van nieuwkomer Larysa Bauge. Ze had dit stilleven geprepareerd

kwam op, een eenvoudige melodie eindeloos herhalend. Dan deed ze haar jurk omhoog en nam de geschaafde bietjes in haar mond

en spuugde die in een schoen met hoge hak.

Na die handeling een aantal malen te hebben herhaald deed ze de schoen aan, nog steeds zingend

danste naar de achterliggende wand,

en tekende op de wand met de voet die in de schoen had gezeten. De voet werd een paar keer in de schoen gedoopt om door te tekenen

Tenslotte stapte ze met aan een voet een schoen op de stoel, zette de schaal met bieten op haar hoofd en boog snel voorover waardoor haar jurk en de schaal op de tegelvloer vielen. Vervolgens ging ze af door de scherven.

In een andere hoek van het gebouw waren de restanten te zien van de performance van Sasha Chavez, die bekers thee aan het plafond had gehangen. De thee gleed in druppels langs de omlaag hangende draden op de vloer.

Ik miste de performance, maar de vloer zag er mooi uit!

Bij Moose Space was een energieke video te zien genaamd Freak Show: Charlotte van Winden en Sarah Atzori

Quartair toont een grote installatie die door technologie en wetenschap is beinvloed

Ik vond het een nogal psychedelisch geheel

Weer een performance, ditmaal bij A gallery named Sue aan het Noordeinde. Onder de naam Black and White verplaatsten Susanne Somers en Miranda Meijer schaakstukken in slow-motion op een tafeltje zonder speelveld.

Het begrip tijd werd danig opgerekt door de dames

Miranda Meijer toont haar tekeningen

Klein maar fijn, dat werk!

Tot mijn verrassing hangt er ook werk van Guido Winkler (IS-projects)

Harde abstractie met suggestieve ingrepen

die bijzonder goed werken.

Ook Baracca was aanwezig met een als white-cube ingerichte schaftkeet aan een voormalige brandweerwagen.

Werk van Yvo van der Vat (naar ik aan neem)

en Ibrahim R Ineke waren te zien

Terug bij HYF waren Topp & Dubio nog steeds in de weer met sleutels, de context was iets aangepast

En binnen was de performance van Crutches al voorbij, dit was het restant

maar van Facebook begreep ik dat de dames behoorlijk hadden huis gehouden

Sarah Atzori, die ook al aan de video bij Moose had mee gewerkt,deed een s performance met sound en light in de lockers die er stonden.

Gewoontegetrauw wilde ik tot slot nog een biertje drinken bij Ruimtevaart waar José de Bruin een mooie etalage had samen gesteld.

Het materiaal is eenvoudig, maar het resultaat effectief

 

en dramatisch.

Binnen heeft ze in de expositie stand ook een installatie gemaakt vol weemoed en verlangen

Hoogtij