OH YOU’VE GOT BLUE EYES OH YOU’VE GOT GREEN EYES OH YOU’VE GOT PINK EYES OH YOU’VE GOT BLACK EYES

20 oktober 2017

Koen Delaere: Screens for a Catch – 2017

Gerard Hofland Gallery

Advertenties

To remember, sometimes you need different archeological tools

17 oktober 2017

Hiwa K: Pindown – 2017

Performative, and defined by the artist as an “occasion”, Pin-down (2017) stages an intellectual wrestling game between Hiwa K and Bakir Ali, an Iraqi-Kurdish philosopher and writer currently working as a taxi driver in Berlin. Over the past years the artist and the philosopher have had wide-ranging poetic and philosophical conversations, which initially took place in intimate settings. Together they discussed the Kurdish question, ideas of non-belonging and “tracelessness”, “horizontalism” versus “verticalism” and an unfixed understanding of the world.

De Appel

Rondje Rotterdam

11 september 2017

En dan heb ik ook nog een rondje galeries gedaan, om praktisch te blijven: allemaal niet te ver van mijn eigen expositieplek. Eerst bezocht ik Cinnamon, een vrij nieuwe galerie die werk van Robert Roest en Indrikis Gelzis laat zien. Eerst genoemde ontleent zijn beelden van het internet, abstracte beelden die duidelijk op elektronische weergave gebaseerd zijn. Het contrast met de vrij klassieke schildertechniek levert een aangename spanning op. De beelden van Gelzis zijn van staal met gedeelten die met stoffen moffen omkleedt zijn. Ze hangen in sterk geplooide gordijnen wat het effect van de moffen nog versterkt. De vormen lijken geschematiseerde mensen of lichaamsdelen waardoor het geheel ook wat theatraals krijgt. Toch vraag ik me af hoe het werk tegen een kale muur oogt.

Robert Roest

Robert Roest

Indrikis Gelzis

Indrikis Gelzis

Vervolgens Joey Ramone, altijd verrassend wat zij brengen. In dit geval is het de  Bulgaarse kunstenaar Vitali Komitsky die in zijn werk een sterk bewustzijn van de kunstgeschiedenis toont en daar ook commentaar op geeft. Leuk speels werk!

Een Giacometti leger

Van de andere kant lezen we “Always There”

Met constructivisten is de kunstenaar ook bekend

Life down under!

En nog een 3D paradox

Rianne Groen draait een interessant programma, het is altijd de moeite even binnen te lopen. Nu is een solo van Wouter van der Laan te zien die zijn atelier in de galerie heeft gedumpt. Niet voor niets, want door deze presentatie zien we dat zijn schilderijen direct gevoed worden door zijn werkomgeving. Daarin zijn in details kleine beelden te zien, soms elementen uit zijn grote schilderijen, die op zich al een kunstwerkje zijn. Een gave tentoonstelling waar na enige moeite veel plezier aan te beleven valt.

Bij Galerie Frank Taal is een welhaast museale opstelling te zien met werk van Jan ten Have, 3D werk met porselein.  Ten Have kende ik eerder als formalistische schilder, maar hier laat hij beelden zien en die zijn minimalistisch, maar speels gebracht. De dragers van het porselein maken onderdeel uit van het beeld en door de kleuren van het porselein en de dragers krijgt het geheel een etherisch karakter.

En tot slot heeft Koes Staassen bij galerie Cockie Snoei een tentoonstelling gecureerd onder de naam “Oracles and Obsessions” . Hij nodigde kunstenaars uit waardoor hij werd geïnspireerd of die hij bewondert. Zelf maakt hij homo-erotische kunst en het zal niet verbazen dat hij kunstenaars met zinnelijk werk uitnodigde. Het is een mooi consistent geheel geworden waarin ik verrast werd door een paar kunstenaars wiens werk ik nog niet gezien had.

Timothy Philips: Still life – 2016

Tom de Pekin: Decors Volca-niques II – 2015

Elijah Burgher: The Dead Know Everything – 2017

Elijah Burgher: Counting the Minutes of Descent – 2017

Links – Johanna Schweizer: Lodewijk – 2016 Rechts: Kinke Kooij: Sweet Care 2 – 2015

Kinke Kooij: ?

Johanna Schweitzer: Old Jesus – 2015

Koes Staassen: Precious Containment – 2017

Koes Staassen: Curious Play II (L. v. K. August 20 2017) – 2017

 

Cinnamon

Joey Ramone

Galerie Rianne Groen

Galerie Frank Taal

Galerie Cockie Snoei

 

Boijmans van Beuningen

10 september 2017

Gisteren was ik ook even in het museum in Rotterdam om de tekeningen van Richard Serra te zien. In de tijd van het installeren van Waxing Arcs kon je hem op de knieën prachtige monumentale tekeningen zien maken, met grote klonten  oilstick in de vuist op papier werkte hij op zijn knieën op de vloer. Ik was daar erg van onder de indruk en dat veranderde niet als ik weer nieuw werk van de kunstenaar zag. Dit was dan ook een tentoonstelling waar ik naar uitgekeken heb en dat bleek niet onterecht. In vijf series laat Serra zien waaraan hij zijn faam te danken heeft. Een aantal grote monumentale tekeningen onder de naam “Rift-Series” zijn in een gang opgehangen waarbij elke tekening een eigen nis krijgt. Hierdoor zuigen de diepzwarte tekeningen je aandacht helemaal op, door het formaat en door de witte “scheuren” die in de duisternis zijn vrij gelaten.
De Rotterdam Horizontals  en Rotterdam Verticals zijn variaties op horizontale en verticale lijnen waarbij ik direct aan de Hollandse landschappen en de Rotterdamse skyline denk, verleden en heden van de polder. Een associatie met Mondriaan ligt ook voor de hand. De series Composites en Rambles zijn onderzoeken naar hoe een vlak gevuld kan worden met diverse materialen als pigmentpoeder, etsinkt, stof etc. Dichtheid van het oppervlak en de aard van de diverse materialen en de rol die zij in dit gegeven spelen zijn belangrijk.

Rift drawing

Rift drawing

Rotterdam Horizontal drawing

Rotterdam Horizontal drawings

Rotterdam Vertical drawings

Ramble drawing

Composite drawings

In Boijmans staat ook een grote installatie van Sylvie Zijlmans en Hewald Jongenelis die geïnspireerd is door hun verhuizing naar Amsterdam Noord en door hun engagement met de daar spelende maatschappelijke onderwerpen. Samen met bewoners van de buurt hebben zij onderwerpen in kaart gebracht en performances uitgevoerd met archetypische figuren. Met het materiaal dat daarvan gemaakt is werd deze installatie nu in een van de grote bovenzalen van het museum gecreëerd. Ik was vooral onder de indruk van de effectieve manier waarop zij met rode en zwarte verf illustraties en tekst op de verschillende onderdelen van het geheel wisten te plaatsen. Ik was er te kort om inhoudelijk een mening te vormen, maar bij deze toch een indruk:

Overzicht installatie

Een hek is er omheen geplaatst, met daarop de maskers van de diverse archetypen gespietst

Zoals gezegd zijn de illustraties bijzonder effectief

En ook gewoon mooie tekeningen

Dit is de achterkant van een groot projectiescherm waarvoor een tribune staat vanwaar je videos van diverse performances kan zien

Dit is een foto in een van de gebouwtjes met een opname van een actie in A’dam Noord.

Een zijkant van een van de gebouwtjes waarin video, geluid en foto’s te zien zijn

Terzijde van het hek staat een bijzonder irritant ventje tegen het hek te schoppen wat best herrie geeft. Ook een archetype wellicht?

Dan was er ook nog een zaal met werk op papier van de mij onbekende Gunnel Wahlstrand uit Zweden. Het zijn minutieus met verschillende soorten inkt gemaakte tekeningen die gebaseerd zijn op foto’s uit haar jeugd, de enige verbinding die zij met haar vader heeft. Het zijn grote landschappen, portretten en interieurs die soms geheel en soms gedeeltelijk zijn weergegeven in een bijzonder knappe techniek. Prachtig werk, het doet denken aan het camerawerk van Sven Nyqvist in de zwart-wit films  van Ingmar Bergman:

 

Museum Boijmans van Beuningen