Performance @ Platforms Projects 2022

16 oktober 2022

Er was veel performance te genieten op Platforms Project 2022. De curatoren Adrien Chevrier en Tugba Varol stelden een programma samen voor de Association Théâtre Dionysos & Apollon dat gedurende de gehele beursperiode voort ging. Daarnaast hebben verschillende andere deelnemers aan de beurs performers uitgenodigd. Niet alles was brillant, maar er waren erg mooie voorbeelden van deze discipline. Ik heb ook lang niet alles gezien, maar hierbij toch een aantal voorbeelden:

Lucia Bricco: Self Continuity
De performer komt aan met een koffertje zet dat neer, haalt er twee pruiken uit en hangt die aan een kapstok
Na die evenals haar eigen haar gekamd te hebben
gaat ze er onder staan, heel lang
Na ongeveer drie kwartier pakt ze haar koffer tergend langzaam op en staat daarmee nog enige tijd onder de pruiken en vertrekt.
Costa Palamides: Aedos y Teatrela/Los dioses y los adioses
Na een theatrale opkomst waarbij hij zingend en dansend door de ruimte aan komt zingt hij een aantal liederen in het Spaans
Telkens pakt hij een voorwerp uit het kruis dat hij centraal in de ruimte heeft geplaatst
Hij verwisselt maskers en liederen en danst door
Door de akoestiek in de ruimte en zijn krachtige stem maakt het een enorme indruk.
Iemand die ook zingt is Sofia Andronikos met Sacrifice. Zij begint haar bovenlichaam in te tapen en met de handen aan de enkels loopt zij zingend door de ruimte
In dit geval is het klassieke Griekse zang die veel indruk maakt
Irini Roumeliotaki doet een Den Houtertje met Stopping Time: gedurende een uur tekent zij tergend langzaam een lijn op de muur
Zaterdag hangt Cyrille Jacquin tekeningen op en laat het publiek er een uit zoeken. Vervolgens maakt hij een foto van ieder die er een deelneemt.
Zelf kreeg ik deze en hoefde het niet terug te geven zoals de bedoeling was.
Bij het Duits-Brits-Oekraiense Rythm Section zag ik dit doek
Daar bleek live geschilderd te worden met Jazz & Poetry
Op de laatste dag zag ik Vincent Meyrignac met een sculptuur bezig die ik ook erg waardeerde.

Platforms Project 2022

Platforms Project 2022

15 oktober 2022

Het is duidelijk dat de kunstwereld een internationale tombola is geworden. Buitenlandse kunstenaars tonen werk bij Griekse instellingen en bij buitenlandse instellingen exposeren kunstenaars die uit een ander land komen. Zo waren er ook twee Nederlandse platforms uit Heerlen en Amsterdam, gedoteerd door het Mondriaan fonds, die met internationale kunstenaars werken en voor mij totaal onbekend zijn. Het neemt niet weg dat het geheel van de beurs een veelkleurig gebeuren is dat langzaam uit zijn voegen knalt. Zeker als de ideeën over uitbreiding van ruimte en disciplines werkelijkheid gaan worden. Een trend is de hoeveelheid textiel en borduurwerk. Bij deze een uitgebreider overzicht van het getoonde:

Metafrastes: Pandora’s Box
Bij Autobiografical Systems: Sofia Damala – Relief Blanket
En daar ook Eleni Zouni: Relocation – Ways
Bij Binary Art Group misstanden bij Nicosia
Bij Dipola: Irini Zenonos – Found
Bij Pow Wow: Voula Varentinou
Bij Antennes Art Collective een mooie Griekse presentatie met O.a. Maria Ikonomoupoulou (helaas, foto mislukte…), maar ook borduurwerk van Angeliki Duveri
En mooie kleine sculptuurtjes van Niamh Schmidtke
Athens Street Festival met straatkunst en deze gave koppen van MJ Tom of Los Otros
Bij Art Code Costas Vitis met Eye Eat Me 1 en 2
De gebruikelijke kunstenaarsverenigingen zijn ook weer aanwezig, hier met Orizontas Gegonoton
En het project van En Flo
Bij het Zwitserse La Scala Trun twee oude bekenden uit Roubaix: hier Romain Rambaud
En hier ingehouden werk van Guillaume Krick
Ed Video uit Canada heeft een een jong hip stel kunstenaars mee genomen met een aansprekende stand
In New York heerst ongenoegen getuige deze anonieme werken bij Mnky Biz Group.
Ook Linda Weiss was weer present, dit keer bij Berliner Pool
Gedegen schilderwerk bij HMS uit Nottingham
en deze van Jackie Berridge
Ook borduurwerk bij Sans Titre uit Tourcoing
Zelfportretten van Vladimir Combre de Sena bij Eulengasse
Het jubilerende ID:I gallery uit Stockholm heeft een bescheiden, maar sterke presentatie van Gitte Eidslott
en Moa Gustafsson
die goed combineren
Bij Scotty uit Berlijn video’s
En ook Alessandra Falbo bracht met Darling Pearls weer een fraai boeket, zoals dit borduurwerk
En deze activistische foto’s
met ook wel wat humor
Nog meer mooi borduurwerk van Alison Whitmore bij JAW
met mooie portretjes
het Bureau d’Art et de Recherche Roubaix brengt dit werk
AMV in Canada voelt zich met ons verwant, dit zou Hollands kunnen zijn
Vincent Hinse, het doet aan Ger van Elk denken
En deze ook
Uit Tel Aviv mooi werk bij Personal Identity
Bij Eulengasse Stephan Wittmer met House, Clouds and… (series 2: The Ranch) – 2022
Bij AFAC Arts Carlotta Schiavio: Bukibatubi
en John Ensor Parker: For Every Action a Reaction
Supercluster met de onvermoeibare Geert Vermeire vormt een netwerk
met internationale deelnemers die online actie voeren
En tot slot van de verontrustende film Firefly
Van Victoria Rance bij Cable Depot

Platforms Project 2022

Den Haag @ Platforms Project 2022

Er waren dit jaar bijna geen Nederlandse vertegenwoordigers op Platforms Project. Naast EX-MÊKH hielden drie andere Haagse Initiatieven de eer hoog. Bij deze een indruk:

Strasse der kollektiven Kunst is een samenwerkingsverband van vrienden. Zij zijn een internationaal collectief dat nomadisch opereert.

Eliza Reszka vermaakt zich met internet
waar met pastel op geïmproviseerd wordt
Sebastiaan Kuhs laat het improviseren over aan de 3D printer die op basis van muziek tactiele vormen produceert.
Dat wordt ook live gedaan op een mee genomen printer
Lucas van Eeden interesseert zich in underground, zoals de illegale straatraces
want zo wordt je succesvol in sport.

Dan Topp & Dubio, genoegzaam bekend in Den Haag, Nederland en elders:

Zoals gebruikelijk een installatie vol met details vol betekenis
Waarin het dubbelportret en de lelijke eend opvallen
En voor de educatieve dienst een gemodificeerde kaartjeswerper
Ook interessant: een maan onder waterdamp
het verleden aan de plint
En toch ook wel een vleugje oorlog

En tot slot het collectief Elsewhere (voorheen Elders) dat ook al langer deel neemt aan Platforms Project, meestal met gasten:

Verkeersborden interesseren Liesbeth Bos en Liesbeth van Woerden, waarbij eerstgenoemde ook foto’s wild plakt
Liesbeth Bos
Liesbeth van Woerden
ook en detail
Prachtige borduursels op gerecycleerd doek
van Marianne Duif
ook anekdotisch
Hier heb ik me vergist, dit was van Liesbeth van Woerden, maar ik dacht van vierde gast Vassia Vanezi die nu met excuus niet te zien is.

Platforms Project

Platforms Project 2022 – Wormhole

13 oktober 2022

Na een digitale versie in 2022 en een late ingedikte herfstversie in 2021 vond Platforms Project in Athene dit jaar weer op volle kracht plaats. Dat was ook te merken aan de bezoekers die feestelijk en in groten getale op kwamen dagen voor de opening. Files voor de deur, verwarde politieagenten aan de ingang die niet begrepen wat er aan de hand was en congestie voor diverse stands tekenden de gretige sfeer waarin het Griekse publiek weer naar deze alternatieve kunstbeurs toog. Na de Coronaperikelen was dit het tienjarige jubileum van de beurs en het publiek wilde zich graag weer aan kunst van de onafhankelijke platforms en initiatieven laven.

Zoals al zeven jaren eerder deed ook EX-MÊKH waaraan ik deelneem weer mee. Voor de digitale 2021 versie van de beurs maakten we een video van het maken van een installatie in een in een atelier gebouwde ruimte met de gemiddelde afmeting van een beursstand. Dit beviel ons erg goed. Toen we de video ook nog twee weken op de gevel van EP7 in Parijs mochten vertonen merkten we dat deze manier van werken meer mogelijkheden biedt. We besloten voor de 2022 editie van Platforms Project een nieuwe stand te bouwen. Dit keer geen white cube, maar een houten ruimte in het bos, een klein theater waarin ook de tweede wand open zou zijn. Hierin hebben Ellen Rodenberg, Maarten Schepers en ikzelf acties uitgevoerd en beelden uitgeprobeerd hetgeen resulteerde in de video Scenes From A Wormhole. De installatie die we zouden vertonen heette al Wormhole, omdat hierin ook aan oud werk zou worden gerefereerd. Verschillende perioden in onze praktijk zouden hierin samen komen. We wilden de video vertonen en werk dat we in het bos hadden gemaakt gebruiken om de installatie gestalte te geven. Bij deze een indruk van de installatie Wormhole:

Opening night
Wormhole
Wormhole
Wormhole
Wormhole (detail)
Wormhole (detail)
Wormhole (zij aanzicht)
Wormhole (detail)
Wormhole (detail)
Wormhole (detail)

Platforms Project 2022

Toucher Terre

27 augustus 2022

In l’Isle sûr la Sorgue in de Franse Vaucluse bevindt zich naast een klein museum (musée Campredon) en een groot aantal antiquariaten de Villa Datris. Een klein privé-museum dat jaarlijks thematentoonstellingen samen stelt uit de privé-collectie sculpturen van Danièle Kapel-Marcovici, stichter en president van de Fondation Villa Datris. De tentoonstellingen reizen na de zomer in de Vaucluse te zien te zijn geweest naar Parijs waar een dépendance is gevestigd in de Espace Monte Christo.

Dit jaar is het thema keramiek. Onder de titel Toucher Terre, aarde raken, is een groot aantal keramische werken te zien van een internationaal gezelschap kunstenaars. De nadruk ligt wel op Franse kunstenaars, maar om context te geven worden ook niet-Franse kunstenaars aangekocht. Keramiek is tegenwoordig, evenals textiel, populair onder kunstenaars. Niet in het minst, omdat de diverse kunstopleidingen de mogelijkheid bieden om met keramiek te werken wat ook wel weer komt omdat er vraag naar is ontstaan bij studenten. Een oriëntering op traditionele materialen en oude culturen en het naar deze tijd brengen van functionele voorwerpen en het spelen daarmee zal daar debet aan zijn. Het is natuurlijk ook gewoon lekker om met klei te kliederen. Deze tentoonstelling biedt in ieder geval een mooi overzicht van de mogelijkheden die het materiaal biedt, bij deze een indruk:

Lucio Fontana: Farfalla e conciglia – 1938
Barry Flanagan: Z.T. – 1986
Fernand Léger: Visage au deux mains – 1950
Takuro Kuwata: Teabowl & Z.T. – 2021
Johan Creten: Couple – 2013
Juliette Minchin: Peau de terre – 2020
Ellen Ehk Akeson: Green Moss – 2019
Elmar Trenkwalter: WVZ 126 B – 1992
Giuseppe Penone: Terra su terra, tronco – 2015
Elmar Trenkwalter: WVZ 291 S – 2014
Salvatore Arancio: Like a kind of Pompeï in reverse ( cabinet I) – 2019
Edith Karlson: Good, Bad, Ugly – 2021
Miquel Barcélo: Piñata- 2021, Rhodondendron – 2019
Romuald Jandolo: Irokoi on the top – 2021
Anne Wenzel: Under construction (Blue Eyes Crying) – 2018
Barthélémy Toguo: Vaincre le virus – 2016
Laure Provost: We will swallow you – 2020

Villa Datris

Madrid part 8: Poemas que nunca mostraré

1 maart 2022

In La Casa Encendida, een particulier kunstplatform waar ik eerder erg goede tentoonstellingen zag, wordt in deze kunstweek met EX-MÊKH een overzicht met werk van de Italiaanse kunstenaar Chiara Fumai (1978 – 2017) getoond. Het is de laatste tentoonstelling die ik deze week zie en ook de meest verrassende van wat ik gezien heb. Fumai is een feministisch kunstenaar die situaties creëert en performances uitvoert waarin de vrouw de hoofdrol heeft. Door haar engagement met allerlei maatschappelijk marginale culturen gebruikt zij die om haar werk gestalte te geven. Zij bewondert vrouwen die zich hebben onttrokken aan de patriarchale geschiedenis en geeft die een stem door hun teksten in haar werk opnieuw te laten klinken. De kunstenaar identificeert zich met hen en laat door haar eigen mond hun geschiedenis opnieuw tot leven komen. Zo bracht zij onder anderen het medium Eusapia Palladino, de theosofe madame Blavatsky, de feministisch auteur Carla Lonzi, de gebaarde vrouw Annie Jones, de anarchiste Valerie Solanas (die Andy Warhol probeerde te vermoorden) en de terroriste Ulrike Meinhof opnieuw tot leven in haar werk. Door de aard van haar voorbeelden komen in de performances illusionisme, parapsychologische activiteiten, zelfhypnose en de orale traditie aan de orde, het is niet vreemd dat ik soms aan het surrealisme moest denken. Vooral de werken op papier waarop collages met automatisch schrift worden gecombineerd doen daar erg aan denken.

Chiara Fumai heeft niet lang geleefd, maar in de tijd dat ze actief was een internationale carrière opgebouwd en op belangrijke podia als Documenta XIII en de Biënnale van Venetië haar werk getoond. Ze was wars van documentatie van haar werk. Begonnen als DJ-act, wat al erg time-based was, wilde ze ook niet dat ze als vrouwelijk slachtoffer zou worden beschreven. Ze creëerde ongemakkelijke maar meeslepende situaties die live ervaren moesten worden. Als ik zo rond loop in de tentoonstelling kan ik me goed voorstellen dat zij voor de huidige generatie jonge kunstenaars een rolmodel kan zijn door de ongenaakbare onafhankelijkheid van haar activiteiten en door de efficiënte en relevante vormgeving van haar werk. Van de performances kan alleen door de video’s een beperkt beeld gevormd worden, maar een installatie The Moral Exhibition House die in de eerste zaal is opgesteld, omringd door ander werk geeft daarvan een mooi beeld:

The Moral Exhibition House – 2010-2012, dit huis stond opgesteld in de Karlsaue in Kassel. De kunstenaar voerde daar een performance op in en rond het huis: Shut up , Actually Talk waarin de kunstenaar de persona aannam van kerrmisattractie Zalumma Agradie I say I declameert, een radicaal feministische tekst van Carla Lonzi.
In het huis de installatie Shut Up, Actually Talk, een materialisering van de performance met dezelfde naam
met relevante boeken die als na een explosie rond slingeren
maar waarvan de titels de reden van de explosie doen vermoeden.
Schetsen hangen aan de muur
The prodigy of nature: En de een kast met brieven
Correspondentie van bewonderaars van Annie Jones, kunstenaars en schrijvers uit de 21e eeuw. Tijdens de performance met Alumma Agradi werden deze brieven voorgelezen aan de reeds overleden Annie Jones door middel van een medium.
En nog meer schetsen encollages
Eromheen Astral Body, een installatie waarin paganistische elementen met christelijke Mariaverering worden gecombineerd. In de driehoekige frames een afbeelding van de sterrennevel Hoofd van de heks in het sterrenbeeld Orion
Van de tekst in het groen ben ik niet zeker…
met daarvoor Madonna Horiente – 2016
En weer de sterrenenvel in het beeld Orion, daarop een collage van Fumai en met links een van de drie stalen pijlen met een antiek ontwerp die voor bescherming dienen.
Zo ziet het geheel er dan uit.
Op de om het huis liggende wanden is een complexe muurtekening gereconstrueerd, als in een grot, onder de titel This Last Line Can Not Be Translated . Hierin verwerkt symbolen, zegels, een uit elkaar getrokken godheid en instructies voor een beschermingsritueel tegen patriarchale hiërarchieën
Een van de beschermende pijlen met aan de overkant een zaal met een indruk van het atelier van de kunstenaar.
Een indruk van die ruimte
En de collages van de kunstenaar
Die ik heel verrassend vind!
textielcollage
Altijd goed: zelfgetekende affiche!
Shut Up, Actually, Talk (the video)
The Girl With the Blanket video opgenomen in Hoorn in een gevangenis waar de kunstenaar in residence was. Ze correspondeerde met een misterieuze man en een van de ideeén waaraan ze werkte was een vluchtplan. Zij maakte van de gordijnen en haar kleding een koord van twaalf meter waarmee zij ontsnapte, alleen met een deken om. Daarvban is deze video met bewakingscamera’s.
Chiara Fumai reads Valerie Solanas
Free like the Speech of a Socialist – 2011 – 2013
Der Hexenhammer – 2015 Een combinatie van een uitspraak van Ulrike Meinhof: “Óf je bent deel van het probleem òf je bent deel van de oplossing” met de verbeelding van hoe in de middeleeuwen met heksen werd om gegaan.
In de bijgevoegde collages/teksten werden aanwijzingn voor performances opgenomen
waarmee ze het universum van de terroriste en de geschiedenis van de onderdrukking van de vrouw in haar universum wilde incorporeren.
Deze video met een spiegel laat weinig te raden over…

La Casa Encendida

Madrid Part 7: The Hybrid Fair, colleagues

28 februari 2022

De andere deelnemers aan de beurs waren duidelijk wat meer op de markt gericht, dat zijn wij van EX-MÊKH als onafhankelijk platform niet gewend. Er zat van alles bij: Roemenen met een punk-mentaliteit, maar ook galeries met een koninginnedag-achtige uitstraling en van alles er tussen in. Het was een internationaal deelnemersveld waar zeker een en ander te genieten viel zoals u hierna kunt zien in een beperkt verslag:

De inrichtingsdag zou alleen voor deelnemers zijn, maar ’s avonds verzamelden zich in het restaurant pers en verzamelaars die direct een ronde door de beurs maakten: een pre-preview!
Dat was misschien niet officieel geagendeerd, maar er was wel rekening mee gehouden!
Galería Artizar uit Tenerife
The Off-Space uit Zürich was erg leuk
met dit soort tekeningen
pop-up werken
een mooie installatie
en harige accenten in de architectuur.
Os catro gatos uit Santiago de Compostela pakte uit
tot in de badkamer
Onze buren, Pow Wow uit Athene kennen we uit Athene
met bovenstaande perfromance en zo’n subtiel werkje brengen ze goed werk!
Een schilderij van de sympathieke Juan Fernández Álava in Galéria César Sastre uit Sevilla
en uit Tel Aviv in Israel
Galerie Almacen met fraai abstract werk
Keramiek in Estudio Stendhal uit Madrid
En dan de punkpresentatie, compleet met olielucht
en goede schilderijen bij Artist Run Space Etaj uit Bucarest in Rumània
Een alto-Madonna bij Casa Roga in Ciudad de Mexico, Mexico
Een poëtische video van Hua Lien bij Yiri Arts uit Taiwan over een performance waarin de kunstenaar op zoek is naar de verdwenen witte vuurtoren. Hij zwemt met een grote spiegel in zee, wat doet vermoeden dat er veel bespiegeling bij komt kijken.
Een kale presentatie van sculpturen en dans waarvan ik geen materiaal meer heb
Maar ik vond het verrassend mooi werken.
Twee schilderijtjes
en nog meer werk dat ik niet meer kan plaatsen, maar wel geslaagd vond!

Hybrid Art Fair

Madrid part 7: Arte americano en la colección Thyssen

27 februari 2022

Het Thyssen Bornemisza museum heeft op dit moment een tentoonstelling met Amerikaanse schilderkunst uit de collectie naar aanleiding van een onderzoek wat over dit onderwerp plaats vindt. Een interessante tentoonstelling met bijzonder werk van en aantal bekende kunstenaars, zeker als je zoals ik in de ontwikkeling van het modernisme in de VS bent geïnteresseerd.
In de tentoonstelling worden veel landschapsschilderijen uit de negentiende eeuw getoond: de immense natuur in het nieuwe continent is een prachtig onderwerp voor de schilders in die tijd. In de twintigste eeuw merk je echter dat de cultuur het over neemt. De Verenigde Staten ontwikkelen zich als maatschappij en de kunstenaars laten dat zien: het begint al met meer belangstelling voor de mens met portretschilderkunst en architectuur. Maar dan begint ook de stedelijke omgeving zich te ontwikkelen en ook de industrie en haar productielijnen worden onderwerp van de zich evenzeer ontwikkelende schilderkunst, net als de sociale problematiek die daarbij ontstaat. Door de Europese kunstenaars die in Amerika verschijnen wordt ook het modernisme geïntroduceerd en na de tweede wereldoorlog ontwikkelt zich een waarlijk Amerikaanse kunst met het abstract expressionisme en de pop art. In deze tentoonstelling wordt deze ontwikkeling heel mooi getoond.

Roy Liechtenstein: Woman in bath 1953
Willem de Kooning: Abstractie – 1949 – 1950
Georgia O’Keeffe: From the plains II – 1954
Mark Rothko: Untitled – 1961
Charles Burchfield: Orion in winter – 1962
Jackson Pollock: Untitled – 1945
Andrew Wyeth: Malamute – 1976
Edward Hopper: Hotelroom – 1931
John Singer Sargent: Venetian Onionseller – 1980 – 1982
Ben Shahn: Identity – 1968
Ben Shahn: French Workers – 1942
Willem de Kooning: Red Man with Moustache – 1971
Arshile Gorky: Good Hope Road II, Pastoral – 1945
John Marin: Figures in a waiting room – 1931
Ben Shahn: Carnival 1946
Frank Stella: Untitled – 1962
Joseph Albers: Casa Blanca B – 1947 – 1954
Robert Rauschenberg: Express – 1963
James Rosenquist: Smoked Glass – 1962
Joseph Cornell

Museo Thyssen Bornemisza