Les Idiolithes – II

4 augustus 2021

Op deze tweede avond werden eerst workshops ‘Idioliths’ door KRAATZ georganiseerd. Om 19.30u vond daarna de rituele teruggave van de steen plaats. De steen ging door ieders handen en werd door EX-MÊKH in een daarvoor bestemde tas gedaan waarmee de verantwoordelijkheid voor verdere activiteiten met de steen weer bij EX-MÊKH ligt. Alvorens de steen in de tas ging herhaalde ondergetekende een actie die hij eerder op het Malieveld uitvoerde: ‘The Weight’ . Hiermee illustreerde hij in dit geval de verantwoordelijkheid die hij voelt voor de steen en mogelijke verdere acties.

De steen gaat van hand tot hand
en wordt aan ondergetekende gegeven
‘The weight’
EX-MÊKH verzekert de steen.

Vervolgens werd na een korte pauze een performance uitgevoerd door uw correspondent onder de titel ‘ Sentiers d’été ‘. Hierin werd direct gebruik gemaakt van de geretourneerde steen. In een cirkel werden vijf vellen papier neergelegd met daarop materialen. Vier vellen waren wit en de vijfde was zwart. Terzijde lag de steen. De performer begon de steen rond te rollen waarbij de houten vloer een stevig geluid gaf. Na een ronde begon de performer bij het eerste vel met een kleinere steen een stuk gedroogd stokbrood kapot te stampen op de steen. Daarna besmeerde hij het papier met lijm en strooide daar de stukjes stokbrood op. Vervolgens schreef hij een tekst in het vel.
Bij het tweede steen aangekomen te zijn begon hij een nieuwe tekening te maken met de materialen die hij daar vond en zo voort. Bij het vierde vel lag een vrouw op een badhanddoek, daar rolde hij de steen overheen en maakte een tekening in oliepastel. Daarna rolde hij de steen de hele cirkel nog eens door en rolde hij nog een keer over de vrouw. Daarna tekende hij een liggende vrouw in houtskool als donkere schaduw over de al aanwezige tekening. Bij het laatste vel deed de performer een zonnebril op en tekende sterren in het zwart, waarna hij ‘sharing darkness’ in donker blauw in de tekening schreef en in oranje ‘instead of fear we party’. Daarna ging hij zitten en was de performance ten einde.

De eerste ronde
het bewerken van de Baguette
De tweede keer dat de steen richting vrouw rolt
er op en er over
naar het eerder betekende papier
om daar nog een schaduw over te tekenen
stilleven met tekening van de eerste ‘statie’

Na weer een pauze nam Ellen Rodenberg het woord om het publiek tot participatie te bewegen in de EX-MÊKH workshop: zij had beschilderde vierkante vellen papier op de vloer neergelegd en nodigde het publiek uit de markers die ze had meegebracht te pakken en de abstracte afbeeldingen die op het papier stonden te verbeteren. Hieraan werd met enthousiasme mee gedaan. Vervolgens werd het weekeinde officieel afgesloten, het werd laat voor we het bed in doken!

Ellen presenteert
het materiaal
het kijken
en aan de slag
met stevige halen
en subtiele accenten
of een voetafdruk
concentratie
en tekst
tot slot het bijeen brengen op verantwoorde wijze

KRAATZ

EX-MÊKH

Les Idiolithes

3 september 2021

Einde juni werd EX-MÊKH plotseling uitgenodigd door KRAATZ, een internationaal kunstenaars collectief waarmee we eerder werkten in Berlijn, om deel te nemen aan een tentoonstelling in Parijs. Ook een Duitse kunstenaar zou zich hier nog bij voegen, Sabine Bürger uit Essen. Het ging om het vertonen van video op het gebouw van EP7, een multifunctioneel gebouw aan de hypermoderne Avenue de France. Op de gevel zijn zestien monitoren gemonteerd waarop de video’s te zien zijn. KRAATZ zou haar video ‘Les Idiolithes’ tonen die ze gemaakt hebben op uitnodiging van EX-MÊKH om tijdens Platforms Project NET 2021 te vertonen. In deze video werken zij met een zware steen uit de Provence die ik zelf in Berlijn achter liet nadat ik hem gebruikt heb in de EX-MÊKH tentoonstelling ‘Femaler’ die we daar voor A-Trans maakten. Tijdens een openingsweekeinde zouden performances kunnen worden uitgevoerd en zou de steen ritueel aan de rechtmatige eigenaar worden terug gegeven.
EX-MÊKH besloot haar gezamenlijke video ‘Stage Arousal’ te tonen en in het weekeinde performances uit te voeren en bereidde een en ander voor tijdens de vakantie. Vandaag was de eerste avond: KRAATZ’ Forbes Morlock voerde een fantastisch absurd interview met de steen over zijn mening over Freud’s reizen naar de Dolomieten, het Harz gebergte, Rome en Athene en zijn ervaringen met steen.

De ster van het weekeinde!
Interview door Forbes Morlock met de steen

Na een korte pauze nam KRAATZ’s Yorgos Dimitriades, een improviserend musicus die met slagwerk en electronica werkt, het stokje over om in een muzikale dialoog te gaan met de steen:

Om 20.00 u begon de vertoning van de video’s op de schermen op de gevel van EP7. Er was inmiddels een behoorlijk publiek en het was spectaculair om het werk waaraan we in de winter intensief gewerkt hebben zo op een avenue in Parijs vertoond te zien worden:

Publiek tegenover EP7
Sabine Bürger: Soma(2) – Moksha – 2021
Sabine Bürger: Soma(2) – Moksha – 2021
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
EX-MÊKH: Stage Arousal
Gezicht op het publiek vanuit de projectruimte
En de steen blijft wat verweesd achter tot morgen…

KRAATZ

EX-MÊKH

Sabine Bürger

Sculpture en fête!

20 juli 2021

De laatste jaren is in Frankrijk een golf aan privé-museums geopend, recent nog is de statige Bourse de Commerce in Parijs omgetoverd tot een etalage voor de collection Pinault (die ook al het Palazzo Grassi in Venetie voor die functie in gebruik had genomen) en is in Parijs voor de Fondation Louis Vuitton door Frank Gehry een representatief museum gebouwd waarin de collectie Vuitton is onder gebracht. Ook in het zuiden vinden we dit soort plekken: op het eiland Porquerolles bevindt de Fondation Carmignac en in de Luberon kan men op het wijngoed Chateau Lacoste een fraaie kunstverzameling zien. In het Provençaalse stadje L’isle-sur-la-Sorgue bevind zich een bescheiden museum, de Villa Datris. Het is een privé museum waar jaarlijks sculptuur tentoonstellingen worden gemaakt met behulp van de collectie van de stichter en president van de Fondation Villa Datris Danièle Kapel-Marcovici. Dit jaar bestaat het museum tien jaar en in de jubileumtentoonstelling worden werken uit de thematentoonstellingen tijdens de afgelopen tien jaar getoond. Het geeft een wat behoudend beeld van sculptuur in een overigens mooie villa met een prachtige tuin, maar je vindt er ook een bepaalde visie op sculptuur in Frankrijk: veel formeel werk, vanuit het materiaal gedacht. Recent komen er langzaam wat meer contemporaine aanwinsten bij, maar het blijft vooralsnog een museum dat je bezoekt en waarna je vervolgens op een terras mijmerend bij een glas rosé je afvraagt waar je het diner gaat nuttigen. Bij deze een persoonlijke indruk:

Een overzicht van de tentoonstellingen de afgelopen jaren.
Jaume Plensa: Nest III – 2012
Niki de Saint Phalle: Blue goddess Thoërris Hippo lamp – 1990
Annette Messager: Tentation – 2017
Tillman: T-41/09 H.O.C. (light blue) – 2009 en T-37/08 H.O.C. (red) – 2008
Overzicht eerste verdieping
Tadashi Kawamata: Collective folie La villette – 2014
Overzicht met werk van Sol Lewitt, Norman Dilworth, Silvie Reveillon, Sarah Oppenheimer en Francesco Marino di Teana
Liam Gillick: Anonymised production – 2008
Antonio Gagliardi: Maisons d’oiseaux – 2011
Laure Provost: Communication Branch – 2015
Dionisis Kavallieratos: Duck – 2016
Laure Provost: TV Mantelpiece – 2016
Robbie Cornelissen: The Labyrinth Runner – 2009
David Nash: Three Knobbers – 2016

Villa Datris

Malieveld Invites

Zoals u misschien gezien hebt is de publiciteit van het Malieveld project enigszins veranderd. Ook willen we wekelijks een andere kunstenaar uitnodigen een bijdrage te leveren. Soms zijn dat mensen die al eerder mee gedaan hebben en soms nieuwe kunstenaars. Deze week is Marisa Polin als featured guest aanwezig.

Marisa Polin: plinths

Marisa Polin: Plinth

Marisa Polin: Plinth

Kees Koomen: The Shadows of an Hour

Kees Koomen: The Shadows of an Hour

Kees Koomen: The Shadows of an Hour

Malieveld

Instagram

Berlin Biënnale Gropiusbau/Berlin Artweek@ KINDL

14 september 2020

De Berlin Biënnale vindt deze maanden plaats in Berlijn en we zijn ook naar een tentoonstelling gegaan die daarbinnen valt. Dat viel niet mee! Het geheel werd gepresenteerd als een proces dat al een jaar aan de gang is en waarover vier internationale curatoren continu in dialoog zijn, een volgens de publiciteit intergenerationeel, vrouwelijk geïdentificeerd team (?) Zuid-Amerikaans team.  De epiloog van dit proces wordt getoond in de tentoonstelling Der Riss beginnt im inneren  die plaats vindt in vier lokaties: Het KW instituut, de daadgallery, de Gropiusbau en bij EX-Rotaprint. Wij bezochten de Gropiusbau waar totaal niet duidelijk is wat waarbij hoort. In de Gropiusbau zijn diverse tentoonstellingen te zien, op de bovenverdieping bevindt zich daarnaast het onderdeel van de Berlin Biënnale. De tentoonstelling van de Gropiusbau in het kader van de Berliner Festspiele heet Down to Earth en is gewijd aan de klimaatproblemen. Vier weken unplugged, dwz zonder media, elektra, kunstlicht of vliegreizen. Er kan live muziek genoten worden, discussies met experts, dans en deze tentoonstelling dus. Erg politiek!

In de centrale hal in de Gropiusbau en met zand gevormde zee met woeste golven. Lee Minghwei: Guernica in Sand. Oorspronkelijk was het een afbeelding van Picasso’s Guernica, maar in een performance veranderde dat

Andreas Gursky: Antarctic – 2010

Symrin Gill: Midden Mother

Symrin Gill: Midden Mother (detail)

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Simryn Gill: Four Atlases of the World and one of the Stars – 2009

Femke Herregraven: Malleable Regress – 2016-2020

Kader Attía: Rochers carrés – 2008

Agnes Denes: Wheatfield (A Confrontation: Batterypark Landfill – Downtown Manhattan – 1982

Alicja Kwade: Transform – 2019

Dan komen we in de Biënnale epiloog: Der Riss beginnt im inneren Ook hier veel politiek correct werk, inclusiviteit, feminisme volop en een andere benadering ook, maar ik ben bang dat die andere benadering juist die van de anti-vaxers en dergelijke bewegingen is. Ik weet niet of dat nu de juiste manier is om de cultuur te sturen.

Pacita Abad maakte deze mooie maskers

en droomfiguren, allemaal in gemengde technieken

Het Zuiderkruis van Aline Baiana is een installatie over de sterrenconstellatie die de Portugezen naar Brazilië bracht. Hier een ster uit een kompas met moderne high-tech materialen op de vloer

en stenen met bepaalde materialen die samen de samenstelling van het Zuiderkruis aan nemen

Mapa de Teatro, Laboratoria de artistas: The Moon is in the Amazon, verbeelding van oude legendes uit de Amazone met wandelende palmbomen en levende noten en een jaguar

Andrès Pereira Paz: installatie metal sculptures

Antonio Pichilla: Acción de un personaje árbol (Action of a Tree Character) – 2017,

Museu de Arte Osório Cesàr, Franco da Rocha: Kunst van psychiatrische patiënten in Brazilië

Een tekst Baudet waardig

Katarina Zdjelar: A Pillar not a Pile – Installatie waarin de kunstenares werk van Käthe Kollwitz met dans in verband brengt

Gewoon mooi werk op papier en mooi opgehangen

Cian Dayrit: Anatomy of Agression – 2020

Bartolina Xixa: Ramita seca, la colonialidad permanente – 2019

Verder waren we de laatste dag nog in KINDL, Centre for Contemporary Art. Het is een voormalige brouwerij die door een Zwitser is opgekocht die er meteen hip and happening events organiseerde en tijdens die events renovatie van de architectuur uitvoerde. Nu is het een mooie expositieplek met een duidelijk populaire biergarten en een restaurant binnen. Ook hier PC-kunst waar je niet heel opgewonden van wordt. Wat dat betreft is Berlijn wel wat saai geworden voor zover we hebben kunnen zien. Helaas is het ook een mondiale trend die ook Nederland heeft besmet zoals o.a. bij het Mondriaanfonds te constateren valt. Na de tentoonstelling The Invented History die door curator Kathrin Becker werd gecureerd om historische narratieven kritisch te bevragen zijn we snel naar de biergarten gegaan om de week op gepaste wijze af te sluiten!

Buiten was een van de posters te zien waarmee Hans Haacke met een oud werk actualiseert: Wir (alle) sind das Volk. Na het op Documenta 14 nog eens getoond te hebben worden hier de immigranten uit de hele wereld tot deel van het Duitse volk verklaard!

Omdat het Maschinenhaus nog te vol was werden we in het Kesselhaus geparkeerd waar de installatie Schizo Sonics van Kim Nowak te zien was.

Een grenssituatie met aan de ene kant Panzer en aan de andere kant The Mantis, beiden bedoeld als propagandamedium

The Mantis is gebaseerd op de geluidsinstallaties die door studio Am Stacheldraad gebruikt werden om Oost Duitsland te bestoken met onze westerse waarden.

 

Panzer is gebaseerd op de Jamaicaanse reggae sound systems die in de zeventiger jaren toenemend politiek werden gebruikt in de koude oorlog tussen Cuba en de VS in de caraiben.

Andrew Gilbert: Daddy, what did you do in the Great War – 2014

Andrew Gilbert: Monument to Major Andrew Gilbert calling a Drone Strike on his Leek Phone at the Battle of Magersfontein, December 11, 1899 – 2020

Yael Bartana: R.I.P. Uzi – 2019

Larissa Sansour/Soren Lind: In the Future They Ate from the Finest Porcelain – 2016

Aslan Goisum: People of no Consequence – 2016, een video met een bijeenkomst in Grozny met de honderdnegentien overlevenden van de Sovjet Russische deportatie van de Tsjetsjeense bevolking tijdens en na de tweede wereldoorlog. Wat je ziet is dat de mensen, van 73 tot 105 jaar oud langzaam binnen komen en plaats nemen, mannen voor, vrouwen achter. Als iedereen er is stopt de video.

Gropiusbau

KINDL

Positions

13 september 2020

In Berlijn was ook de Berlin Art Week dezer dagen actief. In dat kader vond ik het interessant wat de Berlin Art Fair onder de titel Positions te bieden had. Dat was veel, door omstandigheden was de beurs Paper Positions met werk op papier in april niet door gegaan en werd dus met de Positions beurs gecombineerd. Daarnaast was er Photo Basel/Berlin waarin Photo Basel als speciale gast werd uitgenodigd en Fashion Positions waarvoor twintig designers werden uitgenodigd zich te presenteren. Daarnaast in de marge nog een drietal gecureerde tentoonstellingen met werk van academiestudenten, goedkoop werk en geselecteerd werk van kunstenaars uit internationale galeries. Een ambitieus geheel dus waarmee de kunstwereld zich hier weer op de kaart wilde zetten. Opvallend was dat de echt grote spelers hier niet aanwezig waren en ik weet niet of het daardoor komt, maar ik was iet heel erg onder de indruk van het gebodene. Bij deze wat krenten uit de pap:

Raquel Maulwurf bij Living Stone

Aaron van Erp idem dito

Raquel van Havert is bekend van overdonderende schilderijen, maar hier brengt ze fotocollages bij ARTCO in o.a. Kaapstad

Foto op aluminium, maar even sterk als de schilderijen

Jan Smejkal bij Hilgeman.Art

Roger Ballen in de Photo Basle afdeling met bijzonder werk

Uit The theatre of apparitions, het zijn experimenten met diverse elementen uit de fotografie en glas

gebaseerd op tekeningen uit een verlaten vrouwengevangenis in Johannesburg.

Bij de geslecteerde internationale kunstenaars vinden we Marijn van Kreij

en ook zijn droedels mogen niet ontbreken.

Bij de academiestudenten vond ik dit werk van Elisa Manig sterk

Eenvoudig, maar toch aanwezig

op verschillende manieren!

En een onbekende serie van Marcel van Eeden bij een interessant platform: de oqbo paperfiles: een tafel met daa1 uitgestald werk op papier

. Wat op gepaste wijze werd gepresenteerd (ieder binnen in de hangars van Flügfeld Tempelhof droeg maskers).

Positions

Andreas Gursky/Features in der Nicolaikirche

12 september 2020

Rondzwervend door Berlijn komen we in Sprüth Magers, een grote galerie waar we met moeite de VIP toegang verwerven. Binnen is een tentoonstelling van Andreas Gursky, een van de nieuwe Duitse fotografen die met objectieve beelden de moderne wereld beschrijven. Technisch indrukwekkend, inhoudelijk nogal formeel. Een paar foto’s van in stro rondscharrelende varkens maken het niet beter, een foto van moeder met kind spreekt me meer aan.

Rhine III – 2018-2019

Een zeer gedetailleerde foto van een passagiersboot: Kreuzfahrt – 2020

A und E- 2020, Dit spreekt me dan erg aan, maar het is een à-typische foto

Untitled – XXII – 2020 evenzeer a-typisch, het lijkt wel geschilderd maar er zit schijnbaar beweging in de opname. Intrigerend beeld!

Rückblick – 2020, intrigerend door de ruggen van bekende politici die kijken naar Barnett Newman’s Vir Heroicus Sublimis (De mens, heldhaftig en subliem! Barnett newman vroeg “Als we in een tijd leven zonder sublieme legende, hoe kunnen we dan sublieme kunst creëren?”) – 1950 – 1951

Vervolgens doorlopend naar de Nicolaikirche komen we langs Das Rotes Rathaus, het stadhuis van Berlijn. In de gevel van dat raadhuis bevindt zich een mooi fries in terra cotta, Die steinerne Chronik genoemd, met de geschiedenis van Berlijn. Doorlopend komen we in het gerestaureerde Nicolai-viertel en vinden we de genoemde kerk die tegenwoordig als museum gebruikt wordt. Hier heeft gewaardeerd collega Maarten Janssen een tentoonstelling over schilderkunst gecureerd. Hij nodigde tien collega’s uit een schilderij over Berlijn te maken op een bepaald formaat dat tussen de pilaren in het kerk schip moest passen. Zo wordt een nieuw hedendaags fries gevormd met kunstenaars van over de hele wereld die in Berlijn wonen en werken. Het fries als uitgangspunt is niet vreemd als je je realiseerd dat zich naast het fries in het raadhuis in de omgeving ook een ander fries bevindt, Die Entwicklung Berlins van Gerhardt Thieme, bedoeld als verfraaiing van het “socialistisch Biedermaier” waarin de restauratie van de Altstadt in de DDR tijd is uitgemond.
De tentoonstelling oogt wat misplaatst in de middeleeuwse kerk, moderne inclusieve schilderkunst tussen middeleeuwse pilaren met tegenlicht van de hoge kerkramen, maar het geeft toch een idee van Berlijn heden ten dage met een aantal interessante doeken. Bijgevoegde video-interviews en een informatief boekje geven een goed beeld van een en ander. Bij deze een paar voorbeelden:

Petra Trenkel: Das Flugfeld

Thomas Kilpper: black lives matter und die opfer rechter gewalt in Berlin

Sol Calero: Se empeñaban en tapar las grietas pero las paredes seguian sudando!

Norbert Bisky: Baile Berlin

Thomas Ravens: City Upon Two Hills

Nadira Husain: Migration Pride

Helen Verhoeven: Noon

Sprüth Magers

Museum Nicolaikirche

FeMaler – The opening

11 september 2020

Vanavond om 19.00 uur opent in Berlijn de tentoonstelling FeMaler van Ellen Rodenberg die ook haar EX-MÊKH kompanen Maarten Schepers en Kees Koomen uitnodigde om te zien wat het element gender binnen het collectief als gegeven op zou leveren binnen het jaarthema A Femme City. Voor dit project heeft A-TRANS twee “Schaufenster” in metrostation Kleistpark ter beschikking. Een daarvan wordt gebruikt door Ellen Rodenberg en een daarvan door Maarten Schepers en Kees Koomen. Zij vormen twee pendanten die een kenmerkend beeld geven van EX-MÊKH als creatief spanningsveld. Bij deze een indruk van de opening:

De installatie van Ellen Rodenberg, die zij met een performance zal openen.

Have you seen the stars tonight? van Kees Koomen en Maarten Schepers voordat ze met een performance de definitieve vorm zal krijgen. De kunstenaar ligt hier in het water naar de sterren te kijken.

Naast het hoofd ligt een grote steen uit de Provence

En zo ziet het totaal er uit met stevige kleurvlakken terzijde van de etalages.

Isolde Nagel van A-TRANS vertelt hoe de tentoonstelling tot stand kwam.

Vervolgens begint uw verslaggever zijn performance, Knocking on Heaven’s Door. Eerst wordt de liggende figuur, duidelijk een zelfportret, aan de muur gehangen.

Dan gaat hij liggen en luistert naar de steen, na enige tijd begint hij er op te kloppen, ritmisch als in muziek, en soms dwingend, als om iemand te bereiken.

Op een bepaald moment houdt hij daarmee op en legt de steen ter zijde. vervolgens plaatst hij sokkels in de ruimte…

Als er zes sokkels zijn geplaatst pakt hij de aan de muur hangende figuur

en begint er ledematen vanaf te scheuren

om die vervolgens op de sokkels te draperen.

De armen en de benen worden verwijderd

en op iedere sokkel komt een onderdeel te liggen, de figuur wordt in stukken gescheurd.

Het publiek kijkt met aandacht toe

Als op elke sokkel een deel van het zelfportret ligt worden er schilderijen op geplaatst, onderdelen van de muzenserie

Een en ander wordt nog even beter geplaceerd…

en het lijkt goed te zijn.

 

Dan begint Ellen met haar performance, langzaam maar gedecideerd verwijderd ze het tape van het glas

Het wordt steeds duidelijker waaraan zij heeft gewerkt de afgelopen maanden

Als ze klaar is zit het tape dat van het glas haalde op haar broek

En pakt ze een aantal kleine boekjes van de stapel

Ze vertelt het publiek dat ze die uit gaat delen

en vraagt ze om daarin te tekenen

wat daarna met veel plezier door iedereen gedaan wordt

Het werk van Ellen is voor sommige mensen een mooie aanleiding

En ook Isolde Nagel is trots op haar tekening

Concentratie overal!

Met dit soort resultaten.

Dit is de uiteindelijke installatie van ondergetekende

met wat details

de kunstenaar is danig verscheurd door zijn muzen

waaronder hij eerder in het water lag te dromen

ATRANS

EX-MÊKH

It Wasn’t Us

10 september 2020

En na het inrichten de stad in! Katharina Grosses installatie It Wasn’t Us was nog te zien in Hamburger Bahnhof en dat is een geestverruimende ervaring: mijn eerste indruk in de grote hal van het voormalige station was die van een neergestort ruimteschip en rondlopend zag ik in de vormen en de bewegingen in de drager een soort overwinningsgodin. Door de overweldigende formaten en de sculpturale vormen waarop de kunstenaar met haar spuitinstallaties aan het werk is geweest maakt het werk een enorme indruk. Als je aan de achterkant de hal uit loopt blijkt dat de installatie zich in de publieke ruimte voortzet op de paden en op de daar doorlopende Rieckhallen die aan het museum zijn toegevoegd. Je zou je kunnen afvragen wat dit nog met schilderkunst te maken heeft, maar de kunstenaar heeft een sculpturaal bijzonder interessante drager ontworpen en met hi-tech methodes uitgevoerd en gebruikt ook de context als drager van haar schilderkunstige acties. Ook die acties maken indruk: met enorme gebaren zijn felle kleuren gespoten waardoor de referentie aan graffiti logisch lijkt. Het zijn alleen geen teksten of tags, maar abstracte halen waarvan het kleurgebruik wel degelijk een schilderkunstig oog doet vermoeden. Je vraagt je af waarom een schilder op dit formaat en met een dergelijke bravoure werk brengt of waarom een instelling dergelijke werken wil brengen. Met een enorm team aan technische ondersteuning en een enorm budget zal het misschien aantonen wat de Duitse natie en Europese cultuur vermogen. Het project moet ver voor het uitbreken van de Corona-crisis zijn aangevangen, want onder de huidige omstandigheden lijkt me een dergelijk gebaar loos te gaan.

Er zit een enorme vaart in

De vloer onder het sculptuur doet ook mee en je kan er gewoon overheen lopen!

Zo strekt het zich uit in de enorme hal.

Ook wit wordt heel goed gebruikt in het geheel!

Modellen werden gescand en vervolgens uit kunststof gesneden met machines

En het resultaat heeft een enorme vaart

Die zich tot buiten de hal uitstrekt. Op de achtergrond de Rieckhallen, op de voorgrond het pad naar de stationshal.

Dit gedeelte links zijn de Rieckhallen waar de tentoonstelling Magical Soup met mediakunst plaats vindt.

En die tentoonstelling Magical Soup is ook de moeite waard, alhoewel ik niet heel veel met mediakunst heb. Bij deze een paar hoogtepunten:

Een mooie video van Dmitry Gutov die aan Tarkovski doet denken: Thaw! De kunstenaar probeert zich voort te bewegen in dooiende sneeuw, refererend aan de dooiperioden in de Russische geschiedenis onder Chroesjtjov en Gorbachev.

Akrit Arunanondchai: Painting with history in a room filled with with people with funny names, een trage maar toch meeslepende video waarin van alles met elkaar in verband wordt gebracht.

Classic Nam June Paik: For I Never Read Wittgenstein (I Never Understood Wittgenstein) – 1997

Anne Imhoff: Untitled, deel van de installatie “‘Faust” in het Duitse paviljoen tijdens de 57e Biënnale van Venetië die ik graag gezien had.

Diana Thater: The Best Outside Is the Inside – 1998 Bomen overdag gefilterd als ware het nacht en bomen’s nachts uitgelicht als ware het dag

Dan was aan het einde van die Rieckhallen ook nog werk uit de verzameling van Friedrich Christian Flick met werk van minimalisten. Ook hier werd mooi werk getoond zoals u hier kunt zien:

Twee grote rechthoekige spiegelende blokken van Isa Genzken tegenover een grote foto van Wolfgang Tillmans

Een bijzonder fraaie Dan Graham: Triangle W/Circular Cut-out – 1989

Donald Judd: Untitled – 1991

Grafisch werk van Bruce Nauman: Help Me Hurt Me – 1975

en Tone Mirror – 1974

Vaste opstelling van Hamburger Bahnhof: Bruce Nauman: Room With My Soul Left Out, Room That Does Not Care – 2010

In het centrum is ook een vierkante ruimte naar beneden met een rooster er boven

De achterkant is gesloten!

Hamburger Bahnhof