Berlin Biënnale Gropiusbau/Berlin Artweek@ KINDL

14 september 2020

De Berlin Biënnale vindt deze maanden plaats in Berlijn en we zijn ook naar een tentoonstelling gegaan die daarbinnen valt. Dat viel niet mee! Het geheel werd gepresenteerd als een proces dat al een jaar aan de gang is en waarover vier internationale curatoren continu in dialoog zijn, een volgens de publiciteit intergenerationeel, vrouwelijk geïdentificeerd team (?) Zuid-Amerikaans team.  De epiloog van dit proces wordt getoond in de tentoonstelling Der Riss beginnt im inneren  die plaats vindt in vier lokaties: Het KW instituut, de daadgallery, de Gropiusbau en bij EX-Rotaprint. Wij bezochten de Gropiusbau waar totaal niet duidelijk is wat waarbij hoort. In de Gropiusbau zijn diverse tentoonstellingen te zien, op de bovenverdieping bevindt zich daarnaast het onderdeel van de Berlin Biënnale. De tentoonstelling van de Gropiusbau in het kader van de Berliner Festspiele heet Down to Earth en is gewijd aan de klimaatproblemen. Vier weken unplugged, dwz zonder media, elektra, kunstlicht of vliegreizen. Er kan live muziek genoten worden, discussies met experts, dans en deze tentoonstelling dus. Erg politiek!

In de centrale hal in de Gropiusbau en met zand gevormde zee met woeste golven. Lee Minghwei: Guernica in Sand. Oorspronkelijk was het een afbeelding van Picasso’s Guernica, maar in een performance veranderde dat

Andreas Gursky: Antarctic – 2010

Symrin Gill: Midden Mother

Symrin Gill: Midden Mother (detail)

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Simryn Gill: Four Atlases of the World and one of the Stars – 2009

Femke Herregraven: Malleable Regress – 2016-2020

Kader Attía: Rochers carrés – 2008

Agnes Denes: Wheatfield (A Confrontation: Batterypark Landfill – Downtown Manhattan – 1982

Alicja Kwade: Transform – 2019

Dan komen we in de Biënnale epiloog: Der Riss beginnt im inneren Ook hier veel politiek correct werk, inclusiviteit, feminisme volop en een andere benadering ook, maar ik ben bang dat die andere benadering juist die van de anti-vaxers en dergelijke bewegingen is. Ik weet niet of dat nu de juiste manier is om de cultuur te sturen.

Pacita Abad maakte deze mooie maskers

en droomfiguren, allemaal in gemengde technieken

Het Zuiderkruis van Aline Baiana is een installatie over de sterrenconstellatie die de Portugezen naar Brazilië bracht. Hier een ster uit een kompas met moderne high-tech materialen op de vloer

en stenen met bepaalde materialen die samen de samenstelling van het Zuiderkruis aan nemen

Mapa de Teatro, Laboratoria de artistas: The Moon is in the Amazon, verbeelding van oude legendes uit de Amazone met wandelende palmbomen en levende noten en een jaguar

Andrès Pereira Paz: installatie metal sculptures

Antonio Pichilla: Acción de un personaje árbol (Action of a Tree Character) – 2017,

Museu de Arte Osório Cesàr, Franco da Rocha: Kunst van psychiatrische patiënten in Brazilië

Een tekst Baudet waardig

Katarina Zdjelar: A Pillar not a Pile – Installatie waarin de kunstenares werk van Käthe Kollwitz met dans in verband brengt

Gewoon mooi werk op papier en mooi opgehangen

Cian Dayrit: Anatomy of Agression – 2020

Bartolina Xixa: Ramita seca, la colonialidad permanente – 2019

Verder waren we de laatste dag nog in KINDL, Centre for Contemporary Art. Het is een voormalige brouwerij die door een Zwitser is opgekocht die er meteen hip and happening events organiseerde en tijdens die events renovatie van de architectuur uitvoerde. Nu is het een mooie expositieplek met een duidelijk populaire biergarten en een restaurant binnen. Ook hier PC-kunst waar je niet heel opgewonden van wordt. Wat dat betreft is Berlijn wel wat saai geworden voor zover we hebben kunnen zien. Helaas is het ook een mondiale trend die ook Nederland heeft besmet zoals o.a. bij het Mondriaanfonds te constateren valt. Na de tentoonstelling The Invented History die door curator Kathrin Becker werd gecureerd om historische narratieven kritisch te bevragen zijn we snel naar de biergarten gegaan om de week op gepaste wijze af te sluiten!

Buiten was een van de posters te zien waarmee Hans Haacke met een oud werk actualiseert: Wir (alle) sind das Volk. Na het op Documenta 14 nog eens getoond te hebben worden hier de immigranten uit de hele wereld tot deel van het Duitse volk verklaard!

Omdat het Maschinenhaus nog te vol was werden we in het Kesselhaus geparkeerd waar de installatie Schizo Sonics van Kim Nowak te zien was.

Een grenssituatie met aan de ene kant Panzer en aan de andere kant The Mantis, beiden bedoeld als propagandamedium

The Mantis is gebaseerd op de geluidsinstallaties die door studio Am Stacheldraad gebruikt werden om Oost Duitsland te bestoken met onze westerse waarden.

 

Panzer is gebaseerd op de Jamaicaanse reggae sound systems die in de zeventiger jaren toenemend politiek werden gebruikt in de koude oorlog tussen Cuba en de VS in de caraiben.

Andrew Gilbert: Daddy, what did you do in the Great War – 2014

Andrew Gilbert: Monument to Major Andrew Gilbert calling a Drone Strike on his Leek Phone at the Battle of Magersfontein, December 11, 1899 – 2020

Yael Bartana: R.I.P. Uzi – 2019

Larissa Sansour/Soren Lind: In the Future They Ate from the Finest Porcelain – 2016

Aslan Goisum: People of no Consequence – 2016, een video met een bijeenkomst in Grozny met de honderdnegentien overlevenden van de Sovjet Russische deportatie van de Tsjetsjeense bevolking tijdens en na de tweede wereldoorlog. Wat je ziet is dat de mensen, van 73 tot 105 jaar oud langzaam binnen komen en plaats nemen, mannen voor, vrouwen achter. Als iedereen er is stopt de video.

Gropiusbau

KINDL

Positions

13 september 2020

In Berlijn was ook de Berlin Art Week dezer dagen actief. In dat kader vond ik het interessant wat de Berlin Art Fair onder de titel Positions te bieden had. Dat was veel, door omstandigheden was de beurs Paper Positions met werk op papier in april niet door gegaan en werd dus met de Positions beurs gecombineerd. Daarnaast was er Photo Basel/Berlin waarin Photo Basel als speciale gast werd uitgenodigd en Fashion Positions waarvoor twintig designers werden uitgenodigd zich te presenteren. Daarnaast in de marge nog een drietal gecureerde tentoonstellingen met werk van academiestudenten, goedkoop werk en geselecteerd werk van kunstenaars uit internationale galeries. Een ambitieus geheel dus waarmee de kunstwereld zich hier weer op de kaart wilde zetten. Opvallend was dat de echt grote spelers hier niet aanwezig waren en ik weet niet of het daardoor komt, maar ik was iet heel erg onder de indruk van het gebodene. Bij deze wat krenten uit de pap:

Raquel Maulwurf bij Living Stone

Aaron van Erp idem dito

Raquel van Havert is bekend van overdonderende schilderijen, maar hier brengt ze fotocollages bij ARTCO in o.a. Kaapstad

Foto op aluminium, maar even sterk als de schilderijen

Jan Smejkal bij Hilgeman.Art

Roger Ballen in de Photo Basle afdeling met bijzonder werk

Uit The theatre of apparitions, het zijn experimenten met diverse elementen uit de fotografie en glas

gebaseerd op tekeningen uit een verlaten vrouwengevangenis in Johannesburg.

Bij de geslecteerde internationale kunstenaars vinden we Marijn van Kreij

en ook zijn droedels mogen niet ontbreken.

Bij de academiestudenten vond ik dit werk van Elisa Manig sterk

Eenvoudig, maar toch aanwezig

op verschillende manieren!

En een onbekende serie van Marcel van Eeden bij een interessant platform: de oqbo paperfiles: een tafel met daa1 uitgestald werk op papier

. Wat op gepaste wijze werd gepresenteerd (ieder binnen in de hangars van Flügfeld Tempelhof droeg maskers).

Positions

Andreas Gursky/Features in der Nicolaikirche

12 september 2020

Rondzwervend door Berlijn komen we in Sprüth Magers, een grote galerie waar we met moeite de VIP toegang verwerven. Binnen is een tentoonstelling van Andreas Gursky, een van de nieuwe Duitse fotografen die met objectieve beelden de moderne wereld beschrijven. Technisch indrukwekkend, inhoudelijk nogal formeel. Een paar foto’s van in stro rondscharrelende varkens maken het niet beter, een foto van moeder met kind spreekt me meer aan.

Rhine III – 2018-2019

Een zeer gedetailleerde foto van een passagiersboot: Kreuzfahrt – 2020

A und E- 2020, Dit spreekt me dan erg aan, maar het is een à-typische foto

Untitled – XXII – 2020 evenzeer a-typisch, het lijkt wel geschilderd maar er zit schijnbaar beweging in de opname. Intrigerend beeld!

Rückblick – 2020, intrigerend door de ruggen van bekende politici die kijken naar Barnett Newman’s Vir Heroicus Sublimis (De mens, heldhaftig en subliem! Barnett newman vroeg “Als we in een tijd leven zonder sublieme legende, hoe kunnen we dan sublieme kunst creëren?”) – 1950 – 1951

Vervolgens doorlopend naar de Nicolaikirche komen we langs Das Rotes Rathaus, het stadhuis van Berlijn. In de gevel van dat raadhuis bevindt zich een mooi fries in terra cotta, Die steinerne Chronik genoemd, met de geschiedenis van Berlijn. Doorlopend komen we in het gerestaureerde Nicolai-viertel en vinden we de genoemde kerk die tegenwoordig als museum gebruikt wordt. Hier heeft gewaardeerd collega Maarten Janssen een tentoonstelling over schilderkunst gecureerd. Hij nodigde tien collega’s uit een schilderij over Berlijn te maken op een bepaald formaat dat tussen de pilaren in het kerk schip moest passen. Zo wordt een nieuw hedendaags fries gevormd met kunstenaars van over de hele wereld die in Berlijn wonen en werken. Het fries als uitgangspunt is niet vreemd als je je realiseerd dat zich naast het fries in het raadhuis in de omgeving ook een ander fries bevindt, Die Entwicklung Berlins van Gerhardt Thieme, bedoeld als verfraaiing van het “socialistisch Biedermaier” waarin de restauratie van de Altstadt in de DDR tijd is uitgemond.
De tentoonstelling oogt wat misplaatst in de middeleeuwse kerk, moderne inclusieve schilderkunst tussen middeleeuwse pilaren met tegenlicht van de hoge kerkramen, maar het geeft toch een idee van Berlijn heden ten dage met een aantal interessante doeken. Bijgevoegde video-interviews en een informatief boekje geven een goed beeld van een en ander. Bij deze een paar voorbeelden:

Petra Trenkel: Das Flugfeld

Thomas Kilpper: black lives matter und die opfer rechter gewalt in Berlin

Sol Calero: Se empeñaban en tapar las grietas pero las paredes seguian sudando!

Norbert Bisky: Baile Berlin

Thomas Ravens: City Upon Two Hills

Nadira Husain: Migration Pride

Helen Verhoeven: Noon

Sprüth Magers

Museum Nicolaikirche

FeMaler – The opening

11 september 2020

Vanavond om 19.00 uur opent in Berlijn de tentoonstelling FeMaler van Ellen Rodenberg die ook haar EX-MÊKH kompanen Maarten Schepers en Kees Koomen uitnodigde om te zien wat het element gender binnen het collectief als gegeven op zou leveren binnen het jaarthema A Femme City. Voor dit project heeft A-TRANS twee “Schaufenster” in metrostation Kleistpark ter beschikking. Een daarvan wordt gebruikt door Ellen Rodenberg en een daarvan door Maarten Schepers en Kees Koomen. Zij vormen twee pendanten die een kenmerkend beeld geven van EX-MÊKH als creatief spanningsveld. Bij deze een indruk van de opening:

De installatie van Ellen Rodenberg, die zij met een performance zal openen.

Have you seen the stars tonight? van Kees Koomen en Maarten Schepers voordat ze met een performance de definitieve vorm zal krijgen. De kunstenaar ligt hier in het water naar de sterren te kijken.

Naast het hoofd ligt een grote steen uit de Provence

En zo ziet het totaal er uit met stevige kleurvlakken terzijde van de etalages.

Isolde Nagel van A-TRANS vertelt hoe de tentoonstelling tot stand kwam.

Vervolgens begint uw verslaggever zijn performance, Knocking on Heaven’s Door. Eerst wordt de liggende figuur, duidelijk een zelfportret, aan de muur gehangen.

Dan gaat hij liggen en luistert naar de steen, na enige tijd begint hij er op te kloppen, ritmisch als in muziek, en soms dwingend, als om iemand te bereiken.

Op een bepaald moment houdt hij daarmee op en legt de steen ter zijde. vervolgens plaatst hij sokkels in de ruimte…

Als er zes sokkels zijn geplaatst pakt hij de aan de muur hangende figuur

en begint er ledematen vanaf te scheuren

om die vervolgens op de sokkels te draperen.

De armen en de benen worden verwijderd

en op iedere sokkel komt een onderdeel te liggen, de figuur wordt in stukken gescheurd.

Het publiek kijkt met aandacht toe

Als op elke sokkel een deel van het zelfportret ligt worden er schilderijen op geplaatst, onderdelen van de muzenserie

Een en ander wordt nog even beter geplaceerd…

en het lijkt goed te zijn.

 

Dan begint Ellen met haar performance, langzaam maar gedecideerd verwijderd ze het tape van het glas

Het wordt steeds duidelijker waaraan zij heeft gewerkt de afgelopen maanden

Als ze klaar is zit het tape dat van het glas haalde op haar broek

En pakt ze een aantal kleine boekjes van de stapel

Ze vertelt het publiek dat ze die uit gaat delen

en vraagt ze om daarin te tekenen

wat daarna met veel plezier door iedereen gedaan wordt

Het werk van Ellen is voor sommige mensen een mooie aanleiding

En ook Isolde Nagel is trots op haar tekening

Concentratie overal!

Met dit soort resultaten.

Dit is de uiteindelijke installatie van ondergetekende

met wat details

de kunstenaar is danig verscheurd door zijn muzen

waaronder hij eerder in het water lag te dromen

ATRANS

EX-MÊKH

It Wasn’t Us

10 september 2020

En na het inrichten de stad in! Katharina Grosses installatie It Wasn’t Us was nog te zien in Hamburger Bahnhof en dat is een geestverruimende ervaring: mijn eerste indruk in de grote hal van het voormalige station was die van een neergestort ruimteschip en rondlopend zag ik in de vormen en de bewegingen in de drager een soort overwinningsgodin. Door de overweldigende formaten en de sculpturale vormen waarop de kunstenaar met haar spuitinstallaties aan het werk is geweest maakt het werk een enorme indruk. Als je aan de achterkant de hal uit loopt blijkt dat de installatie zich in de publieke ruimte voortzet op de paden en op de daar doorlopende Rieckhallen die aan het museum zijn toegevoegd. Je zou je kunnen afvragen wat dit nog met schilderkunst te maken heeft, maar de kunstenaar heeft een sculpturaal bijzonder interessante drager ontworpen en met hi-tech methodes uitgevoerd en gebruikt ook de context als drager van haar schilderkunstige acties. Ook die acties maken indruk: met enorme gebaren zijn felle kleuren gespoten waardoor de referentie aan graffiti logisch lijkt. Het zijn alleen geen teksten of tags, maar abstracte halen waarvan het kleurgebruik wel degelijk een schilderkunstig oog doet vermoeden. Je vraagt je af waarom een schilder op dit formaat en met een dergelijke bravoure werk brengt of waarom een instelling dergelijke werken wil brengen. Met een enorm team aan technische ondersteuning en een enorm budget zal het misschien aantonen wat de Duitse natie en Europese cultuur vermogen. Het project moet ver voor het uitbreken van de Corona-crisis zijn aangevangen, want onder de huidige omstandigheden lijkt me een dergelijk gebaar loos te gaan.

Er zit een enorme vaart in

De vloer onder het sculptuur doet ook mee en je kan er gewoon overheen lopen!

Zo strekt het zich uit in de enorme hal.

Ook wit wordt heel goed gebruikt in het geheel!

Modellen werden gescand en vervolgens uit kunststof gesneden met machines

En het resultaat heeft een enorme vaart

Die zich tot buiten de hal uitstrekt. Op de achtergrond de Rieckhallen, op de voorgrond het pad naar de stationshal.

Dit gedeelte links zijn de Rieckhallen waar de tentoonstelling Magical Soup met mediakunst plaats vindt.

En die tentoonstelling Magical Soup is ook de moeite waard, alhoewel ik niet heel veel met mediakunst heb. Bij deze een paar hoogtepunten:

Een mooie video van Dmitry Gutov die aan Tarkovski doet denken: Thaw! De kunstenaar probeert zich voort te bewegen in dooiende sneeuw, refererend aan de dooiperioden in de Russische geschiedenis onder Chroesjtjov en Gorbachev.

Akrit Arunanondchai: Painting with history in a room filled with with people with funny names, een trage maar toch meeslepende video waarin van alles met elkaar in verband wordt gebracht.

Classic Nam June Paik: For I Never Read Wittgenstein (I Never Understood Wittgenstein) – 1997

Anne Imhoff: Untitled, deel van de installatie “‘Faust” in het Duitse paviljoen tijdens de 57e Biënnale van Venetië die ik graag gezien had.

Diana Thater: The Best Outside Is the Inside – 1998 Bomen overdag gefilterd als ware het nacht en bomen’s nachts uitgelicht als ware het dag

Dan was aan het einde van die Rieckhallen ook nog werk uit de verzameling van Friedrich Christian Flick met werk van minimalisten. Ook hier werd mooi werk getoond zoals u hier kunt zien:

Twee grote rechthoekige spiegelende blokken van Isa Genzken tegenover een grote foto van Wolfgang Tillmans

Een bijzonder fraaie Dan Graham: Triangle W/Circular Cut-out – 1989

Donald Judd: Untitled – 1991

Grafisch werk van Bruce Nauman: Help Me Hurt Me – 1975

en Tone Mirror – 1974

Vaste opstelling van Hamburger Bahnhof: Bruce Nauman: Room With My Soul Left Out, Room That Does Not Care – 2010

In het centrum is ook een vierkante ruimte naar beneden met een rooster er boven

De achterkant is gesloten!

Hamburger Bahnhof

Inrichten FeMaler

9 september 2020

In december werd Ellen Rodenberg uitgenodigd tentoon te stellen in het thema A Femmes City die het onafhankelijk kunstplatform A TRANS in Berlijn dit jaar als onderwerp heeft. Het betreft de vrouwelijke blik op stedelijke ontwikkelingen: hoe ervaart de vrouw de stedelijke ruimte, aan welk potentieel wordt voorbij gegaan en welke ontwikkelingsmogelijkheden worden wel uitgevoerd, aan wie behoort de stad? Ellen besloot na enige reflectie het element gender binnen EX-MÊKH te onderzoeken en vroeg haar twee mannelijke kompanen in het collectief, Maarten Schepers en Kees Koomen deel te nemen. Aangezien de ruimte die A TRANS gebruikt uit twee ruimtes bestaat, twee etalages in de publieke ruimte in het metrostation Kleistpark, zouden zo twee mooie pendanten kunnen ontstaan. Isolde Nagel, drijvende kracht achter A TRANS, stemde hiermee in en EX-MÊKH toog deze week naar Berlijn om de tentoonstelling waar voor en in de zomer over was nagedacht in te richten. Bij deze een indruk van het inrichten in twee warme en benauwde ruimtes die in twee dagen een totaal ander karakter kregen! De opening vindt vrijdag 19.00 uur plaats met een performance van uw verslaggever en een van Ellen Rodenberg. Meer hierover later!

materiaal Ellen rodenberg

Materiaal Maarten Schepers en Kees Koomen

Het uitpakken

De beide “Schaufenster”

Maarten zaagt en boort

om een verlaging van het plafond te bewerkstelligen

En Ellen kijkt en kijkt

en werkt hard door

Terwijl in de ruimte daarnaast een verlaagd plafond werkelijkheid wordt

Een deurtje moet weg gewerkt worden

En zo begint zich langzaam wat af te tekenen

De situatie voor na de performance van ondergetekende wordt uitgeprobeerd met de juist geconstrueerde sokkels.

en het platform maakt zich kenbaar met de info over de kunstenaars.

Ook ellen probeert een en ander uit voor haar performance

De ruimte van Kees en Maarten zoals die wordt

Daarin ligt de kunstenaar in het water te kijken naar de sterren boven hem

Daar wordt door Maarten nog een formeel element toegevoegd en door Kees een grote steen uit de Provence waar troubadours hun muzen bezongen

De situatie blijft zo een paar dagen tot de openingsperformances op vrijdag!

A TRANS

Hamburger Bahnhof

10 december 2019

In het museum waren nog veel meer dingen te zien, een installatie van Cevdet Erek en een tentoonstelling van Lawrence Abu Hamdan naar aanleiding van de Baloise Art Prize 2018 die hij won. Daarnaast werk uit de eigen collectie van dit museum en werken uit de collectie Marx en die van de Nationalgalerie. Zeer de moeite om nog eens te bezoeken waarbij ik vooral erg gelukkig werd van het werk van William Kentridge en van ouder werk van Cy Twombly uit de laatst genoemde tentoonstelling. Bij deze een klein overzicht van wat ik de moeite waard vond:

De tentoonstelling The voice before the law van Lawrence Abu Hamdan
houdt zich bezig met de politieke gevolgen van taal en communicatie. Deze video This Time there were no Land mines uit 2017 gemaakt in de “Shouting Valley” op de Golan hoogte is overal te horen. Families schreeuwen naar elkaar om te communiceren, dit wordt mogelijk gemaakt door de akoestiek van de plek.
Resultaten van een taaltest voor asielzoekers
Vanaf hier weet ik niet echt wat waarbij hoort. Dit is in ieder geval fraai werk – Franz West: Passtücke Eerder zag ik zijn gave show in het Centre Pompidou
Joseph Beuys: Unschlitt/Tallow (Heat Sculpture designed for long -term use) – 1977
Gemaakt voor de Skulpturprojecte in Münster: een mengsel van Stearine en talgvet dat hij in een nagebouwde lege ongebruikte ruimte in Münster goot. De massa werd vervolgens van stukken gebroken en met transformator en thermometers voorzien.
Anish Kapoor: A 1000 names
Joseph Beuys: Das Ende des 20 Jahrhunderts – 1982-1984
Cy Twombly: Free Wheeler – 1955
Cy Twombly: Z.T. – 1964
Robert Rauschenberg: Stripper – 1962
William Kentridge
Idem
Mariana Castillo Deball: There is a space later in time where you are just a memory
Cevdet Erek: Bergama Stereo Bergama is de Turkse naam voor Pergamon waar het bekende altaar vandaan komt dat dichtbij in het Pergamon museum is opgesteld.
Dit is ook een dergelijk altaar, maar in plaats van in sculpuren vindt de strijd plaats in akoestische composities die van het altaar de grote hal in schallen.

Hamburger Bahnhof

Preis der Nationalgalerie 2019

9 december 2019

In maart van dit jaar zijn vier kunstenaars uitgekozen voor de jaarlijkse prijs van de Nationalgalerie die wegens verbouwingswerkzaamheden in het Hamburger Bahnhof te gast is. In aanmerking komen kunstenaars die in Berlijn wonen en werken. Geselecteerd zijn Simon Fujiwara (Londen 1982), Flaka Haliti (Pristina 1982), Katja Novitskova (Tallin 1983) en Pauline Curnier Jardin (Marseille 1980) Een internationaal gezelschap dus waarvan we Curnier Jardin eerder in het Haagse 1646 mochten bewonderen. Simon Fujiwara had goed werk in de tentoonstelling Distance intime deze zomer in Montpellier. De andere twee kunstenaars kende ik nog niet. Ik vond het werk van Katja Novitskaja het meest aantrekkelijk door de vanzelfsprekende wijze waarop ze met diverse middelen en materialen de haar te beschikking staande ruimte beheerst. In september werd echter bekend dat Pauline Curnier Jardin de prijs gewonnen heeft en dus in september 2020 een solotentoonstelling mag maken in Hamburger Bahnhof.

Je merkt bij dit soort prijzen heel erg dat in de “corporate world” budgetten bijna ongelimiteerd zijn en dat er stevig wordt uitgepakt met innovatieve technieken en beeldvormen. Dat heeft ook gevolgen voor het soort kunst dat zich aanpast aan die wereld. Ik denk dat in deze tentoonstelling alleen Curnier-Jardin “poor materials” gebruikt heeft, bewerkte doeken uit het decoratelier van het theater die toevallig ook een erg aansprekend gevolg hebben voor er op geprojecteerde videos.
In The Hot Flashes Forest die met deze technieken zijn gemaakt hangen huiden van vrouwen, Peaux de Dame, die of zijn leeg gelopen, of zijn afgedaan. In de video Qu’un Sang impur herkennen we nog de inspiratie van Jean Genet’s Un Chant d’Amour door de gevangenis waarin een gevangenenbewaarder vrouwelijke gevangenen beloert. Deze dames zijn post-menopauze maar door hun erotische kracht beginnen ze toch opeens weer met bloeden.

Hot Flash Forest met Peaux de Dames
idem
Qu’un Sang Impur met rustende fietser en dames die bloeden
en met nog een hitsige dame

Mijn favoriet is als gezegd Katja Notvitskova. In een totaal-installatie combineert zij tekeningen van holenmensen met de modernste technologieën. Je waant je in een ruimte tussen de tijden die parallel aan je voorbij trekken, een wormgat dat je doet vergeten wanneer je bent. Vooral de manier waarop de ruimte behandelt is die wat ontregelend werkt sprak me aan, het is erg actueel werk.

Op klei geprinte foto’s van dieren bij nacht met flashlight en grottekeningen
Vreemde sculpturen
Die tekeningen waren goed en dat perspectief….
Een ruimte met vreemde bewegende robots met projectie er achter
Je waant je in een David Lynch film

Simon Fujiwara is Engels opgevoed en zijn werk is dan ook wat conceptueler. Hij verzamelt de terug gebrachte boeken van Fifty Shades of Grey, het populaire softe SM-boek, omdat hij vindt dat het maatschappelijke waarden in onze tijd weergeeft.
Zijn installatie met een beeld van Anne Frank die door een camera op een robot-arm wordt geobserveerd, werkelijk tot in de details, zijn erg beangstigend. Het zegt iets over hoe we met zo’n icoon om gaan en hoe agressief kijken kan zijn.

Een verguld exemplaar van Fifty Shades of Grey
De collectie
Anne Frank
Anne Frank geobserveerd
Het ensemble dat Beyonce aan had toen ze het Anne Frank-huis bezocht, werd direct een best-seller!
Vergrote oorhangers n.a.v. de onthoofding van Marie-Antoinette in de Franse revolutie die zijn gemaakt om de revolutie te vieren.

Van de vierde kandidaat, Flaka Haliti begrijp ik niets, ik laat het maar zien om volledig te zijn.

Hamburger Bahnhof

Le sommeil n’est pas un lieu sûr/Imaginaria

21 augustus 2019

Myriam Haddad studeerde af in Parijs in 2017 aan de Ècole des Beaux Arts. De Syrische schilder, afkomstig uit Damascus, verliet haar geboorteland in 2012 om daar haar studie te vervolgen. In 2019 wordt zij reeds gevraagd voor een prestigieuze opdracht: de affiche te ontwerpen voor het beroemde theaterfestival van Avignon. Een jaar eerder was zij al door Yvon lambert uitgenodigd voor de tentoonstelling Rêvez #2 en nu toont ze na het ontwerpen van de affiche recent werk in de Collection Lambert in Avignon. Na eerder Claire Tabouret te hebben getoond  brengt de Collection Lambert nu opnieuw een interessante vrouwelijke schilder. Zij schildert  verhalen in figuratieve voorstellingen, waarschijnlijk een gevolg van de orale traditie die in het Midden Oosten bestaat. Die voorstellingen zijn in een krachtige expressieve en gelaagde stijl geschilderd waarbij het kleurgebruik bepaald ongeremd mag worden genoemd. Ik vind het enorm interessant werk en toon bij deze een indruk van wat ik zag:

Agonia – 2019

Debout 1 – 2019

Un ciel sans soleil – 2019

De kunstenaar confronteert constant grote en kleine formaten zoals hier .

Le Sauveur – 2019

Sopor – 2018

Van de Braziliaanse kunstenaar Vic Muñiz wist ik niet veel meer dan dat ik werken met irissen van hem in het Van Gogh-huis in Zundert heb gezien. Het waren fotocollages die tot reproducties van van Gogh’s irissen hadden geleid. De collages waren gemaakt met fotomateriaal waarvan de kleur en de structuur bijzonder effectief zijn gebruikt.
Bij de Collection Lambert zijn nu een grote serie met reproducties van klassieke schilderijen te zien die in de zelfde trant zijn vervaardigd. Alles ingelijst en achter glas, wat door de grote ramen en het felle Provençaalse licht in ieder geval problemen gaf met fotograferen. Het is een vrij indrukwekkende tentoonstelling die vragen stelt over authenticiteit en in hoeverre je jezelf klassiek werk mag toe-eigenen. Ik had de indruk dat sommige werken in een ander perspectief waren gezet, of waren het trompe l’oeuil werken die op een plafond hingen? Uiteindelijk neemt bewondering voor de effectieve wijze van materiaalgebruik de overhand zoals u in het weinige materiaal dat ik schoot kan zien:

Drie voorbeelden met reflectie

Vic muñiz: The immaculate conception, after Giovanni Battista Tiepolo – 2018

Nog een overzicht met een enthousiaste bezoeker

Archangel Michael, after Darko Topalski – 2018

met een close-up, om een indruk te geven van de techniek!

Collection Lambert