Continuous Moments

16 juli 2017

Dat WEST in Den haag een ambitieus platform is weten we. Het in gebruik nemen van Huis Huguetan aan het Lange Voorhout is een drastische stap voorwaarts in hun mogelijkheden. Mede naar aanleiding van het af stemmen van de beeldententoonstelling aan het Voorhout breidt WEST deze zomer ook uit naar het schelpenpad tussen de statige lindebomen en creëert zo een verbinding met de expositieruimte. Het maakt deel uit van een serie monumentale installaties die WEST in de publieke ruimte op het Lange Voorhout wil gaan presenteren onder de naam Arcade. Voor deze gelegenheid, Arcade#1, werd de Deense kunstenaar Jesper Just door curator Nina Folkertsma uitgenodigd. Hij heeft een fantastische band weten te bewerkstelligen tussen de buitenruimte en de binnenruimte. Waar recent nog de performances van P.S. plaats vonden lijkt nu uit de schelpen een architectonische structuur te zijn opgerezen die prachtig aansluit op de functie van het Voorhout en die zelfs intensiveert: het is een plek om heerlijk rond te lummelen. De gebouwde architectuur vraagt daar ook om, om erin te lopen en er om heen te gaan om te zien wat er nu eigenlijk gebeurt en de geest te laten zweven. De kunstenaar is beïnvloed door het Italiaanse architectencollectief Superstudio die in hun ontwerpen het idee van zwerven in letterlijke en overdrachtelijke zin centraal stelde en dat is precies wat hier wordt mogelijk gemaakt. Om in de woorden van Walt Whitman te spreken:”To loaf and invite my soul”!
Die structuur wordt doorgetrokken naar en in het Huis Huguetan waarin een aantal werken van Just te zien en te horen zijn. De kunstenaar is bekend geworden met video’s waarin hij gender-stereotypen doorbreekt, eerst die van mannen en recent die van vrouwen. Als we het gebouw betreden, langs een betonnen muur die bij de installatie hoort, klinkt allerlei geluid. Dat is het leidend principe volgens welke de video’s zijn uitgekozen.

Installatie Continuous Moments op het Voorhout

idem

Projectietoren met Heineken bierflesje WOBO. In het donker wordt de video Interpassivities getoond in de installatie

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Marie José Sondeijker (WEST) en Jesper Just

De installatie wordt doorgetrokken naar en in Huis Huguetan

De eerste video is Llano (vlakte) waarin constant regen lijkt te vallen. Toch klopt het niet, want af en toe zien we beelden van een soort woestijnvegetatie. Centraal staan de resten van een gebouw, waarin een vrouw zeiknat rondloopt en de afbrokkelende stenen terug plaatst. Een Sisyphus-arbeid, alles valt gewoon weer terug. Later blijkt de regen kunstmatig en locaal: het is een apparaat wat wordt gebruikt om in films regen te fingeren.

En tussen en achter de video-installaties, hier Llano – 2012

Llano – 2012

Llano – 2012 – regeninstallatie

In een andere ruimte horen we steeds monotoon een basgitaar: het blijkt Kim Gordon (Sonic Youth) te zijn die in het One World Trade Centre in een kamer op haar basgitaar speelt. De opname van het gebouw en de muziek geven effectief de hopeloze eenzaamheid van het individu in een technocratische samenleving weer.

In the Shadow/Of a Spectacle/Is the View/Of the Crowd – 2015

Idem

Idem, ingezoomd op Kim Gordon

Dan de nieuwste video-installatie die in première gaat in deze tentoonstelling: het zijn opnames van de muur aan de grens tussen Mexico en California die bestaat uit verticale metalen buizen, een rigide constrictie tegen illegale immigratie. Als op gegeven moment de oorzaak van het erbij spelende geluid in beeld komt lijkt deze constructie ook een andere functie te kunnen vervullen, als muziekinstrument: Kim Gordon verschijnt in tutu en slaat met een stok tegen de buizen waardoor een vorm van muziek te horen is. Aan de andere kant heeft ook deze actie iets hopeloos door de enorme constructie waarop geen greep te krijgen is en het dramatisch effect van de tutu waarin Gordon gekleed gaat.

Interpassivities – 2017

Interpassivities – 2017, met Kim Gordon

Idem

Idem

De laatste video levert een vergelijkbaar beeld op: een meisje heeft steentjes in haar zak die ze te voorschijn pakt en dan tegen glas en metaal aan tikt. Ook dit geeft weer een ritmisch geluid en ook hier is de constructie waartegen het meisje tikt gigantisch: ook dit is het One World Trade Centre, wat zelfs enige kleine beschadigingen oploopt door het tikken. Het is een dubbel beeld, aan de ene kant oogt het speels en aan de andere kant kan het heel politiek opgevat worden.

Servitude – 2015

Servitude – 2015

Servitude – 2015, ook hier lopen de betonblokken door

Deze vier video’s laten je ook heen en weer zwerven tussen de verschillende ruimtes zoals de constructie buiten die in muren, projectievlakken en doorgangen wordt gecontinueerd. Dat en het verschijnsel dat overal die geluiden met ritmische elementen te horen zijn geeft een groot gevoel van eenheid.
Over de video’s valt individueel nog veel te zeggen, maar ik laat het hier bij de opmerking dat West een prachtig project heeft gerealiseerd door een kunstenaar met groot statuur te presenteren die zijn naam volledig waar maakt.

Het contrast met de inrichting van het gebouw is groot

En in een toegift zonder titel maakt de kunstenaar daar gebruik van

WEST

Gagarin – Rotterdam Contemporary 2017

9 februari 2017

Vandaag was ik eerst nog even op Art Rotterdam waar Wilfried Huet een lezing gaf over Gagarin, het tijdschrift dat hij uitgeeft en waarin beeldend kunstenaars worden uitgenodigd een tekstuele bijdrage te leveren. West heeft op dit moment in Huis Huguetan een  tentoonstelling die is samengesteld door het collectief  HELD, een groep van vier kunst-afficionados waaronder Huet. Daarnaast wordt in de ruimte van West aan het Groenewegje de tentoonstelling Gagarin, Slominsky, Beuys getoond waarin naast werk van Andreas Slominsky en Josepy Beuys ook alle edities van Gagarin te zien zijn. In zijn lezing vertelde Huet over de inspiratie voor het tijdschrift, de band met zijn eerdere beeldende werk en over het verloop van de geschiedenis van Gagarin en hoe de contacten met de diverse kunstenaars verliepen. Het is bijzonder interessant te zien en te horen hoe beeldend kunstenaars de vraag van de redacteur om een tekst te leveren opvatten en naast ingrepen in de vormgeving illustreert het geleverde werk in de meeste gevallen de attitude die de kunstenaar heeft.

p1100281

Wilfried Huet naast een geprojecteerde lijst met medewerkers van Gagarin onder wie zeker niet de minsten

p1100282

Met een overtuigende toon vertelde Huet over de wijze waarop hij kunstenaars er toe overhaalde een tekst te leveren waarna hij overtuigend de verrassing beschreef over het geleverde werk.

p1100284

Een tekst van Alfredo jaar als voorbeeld

Hierna wilde ik toch nog de Rotterdam Contemporary zien waarvoor ik ook een aantal uitnodigingen kreeg van interessante kunstenaars. Bij deze een indruk:

p1100288

Bijna als eerste werd ik verrassend aangesproken door Andreas Martí uit Zürich die ik al een aantal jaar in Athene heb meegemaakt. Zijn Initiatief Diensgebäude laat o.a. werk van hemzelf zien waaronder deze uit nood geboren lamp

p1100291

en ook dit papier werk.

p1100292

Jans Muskee heeft voor de gelegenheid een fraai groot werk getekend: Just what is it that makes today’s homes so differnt, so appealing?

p1100294

Willem Stoop bij WTC-gallery

p1100296

Galerie Ra was erg populair bij de dames met handige toontafels

p1100297

Gryanne Stunnenberg

p1100299

Mooi transparant werk van Klaas Gubbels

p1100300

Prachtig werk van Jan van Munster

p1100301

En nog een meester: werk van Mariëlle Buitendijk

p1100303

Een wandsculptuur van Olaf Mooij bij Bob Smit

p1100304

Babette Kleijn

p1100305

Werk uit een solopresentatie van Lotte van Lieshout bij galerie Wit

p1100306

Nico Parlevliet bij Pictura

p1100308

Paul Bogaers

p1100309

Het lijkt wel of ik Tobias Lengkeek tegenwoordig overal tegen kom!

p1100310

Alweer Olaf Mooij bij Buro Rotterdam

p1100311

Joel Mpah Dooh bij Sanaa

p1100313

Tamara Dees bij Twelve Twelve

p1100314

Het zou me niet verwonderen als het deze Engelse galerie is die de prijs voor de beste presentatie heeft gewonnen: L’étrangère uit London

Dan hing er in de WTC galerieruimte ook nog een tentoonstelling met Rotterdamse meesters, uitgezocht door een selectiecommissie, mooi geheel met ik zeggen met enige omissies:

p1100316

Weer Mariëlle Buitendijk, hors concours wat mij betreft!

p1100318

Prachtige subtiele paneeltjes

p1100319

Inge Aanstoot hoort er zeker bij

p1100320

Evenals Eveline Visser

p1100322

John van ’t Slot

p1100323

Ad Schouten

p1100325

Geert Baas hoort er ook bij! Hij heeft zich er stiekem tussen gewurmt met dit werk op de heren WC

p1100326

en deze bij de dames.

p1100327

en tot slot Anuli Croon

Art Rotterdam Reflections

Rotterdam Contemporary

Eindejaarslijst chmkoome’s blog 2016

2 januari 2016

De koude wind die al jaren uit de rechtse hoek over het culturele veld waait maakte de afgelopen maanden flink slachtoffers!  Tijdelijke oplossingen werden in bepaalde gevallen wel gevonden, maar structureel gaat het bepaald niet goed. In het Haagse spelen daarnaast nog meer zaken een rol. De ontwikkelingen in het vastgoed en in de Haagse infrastructuur zorgen er voor dat Haagse kunstenaarsinitiatieven met hun hele hebben en houwen van hot naar her gestuurd worden. De ontwikkelingen in de Binckhorst zijn in dit opzicht tekenend: Billytown begon met een ambitieus programma en een heel nieuwe opzet en zal in april het veld moeten ruimen. Locatie Z was naar haar derde expositielocatie in een jaar verhuisd, ook in de Binckhorst , het zal daar weer weg moeten. Dat gebied leek veel mogelijkheden te bieden voor de kunstensector, maar de stedelijke ontwikkelingen en met name het gereed komen van de Rotterdamse baan zorgen er voor dat het gebied ook commercieel aantrekkelijk wordt. Daarnaast is er mede ten gevolge van de immigratie een behoefte aan woonruimte en er wordt naarstig gezocht naar kantoorruimtes die tot wooneenheden kunnen worden omgebouwd. Het gevolg is dat kunstenaarsinitiatieven met enorme onzekerheid blijven zitten over hun situatie.

Deze eindlijst is beperkt. Ik heb afgelopen jaar minder gezien wegens diverse reizen die ik mede ivm onderzoek heb gemaakt. Daarnaast ben ik ook uitgenodigd om jaarmeester te worden van het Apprentice-Master Project van Kunstpodium T en dat heeft me ook nogal bezig gehouden, de resultaten zijn op deze site de komende maanden te bezichtigen. Een bijkomend voordeel is wel dat ik regelmatig het land in zal gaan voor de erbij behorende tentoonstellingen en dus ook andere exposities in de omgeving zal zien. Zo ben ik recent al een paar keer in Park en de Pont geweest waar ik normaal wat moeilijker kom. Bij deze de toppers zonder hierarchie:

In Den Haag is Parts Project nadrukkelijk aanwezig met een paar waanzinnig goede tentoonstellingen waarvan ik vooral Show me Your Vital Parts top vond.  De installatie van Pim Voorneman droeg als entrée bij aan de gelaagdheid van de presentatie.
Het weekend waarin A day to clay a bust van Topp&Dubio plaats vond in 503 was gedenkwaardig, het interessante initiatief gaat rustig zijn eigen weg (dit weekend met Joost Rekveld) en de heren gaan door met acties in straten enzo..
Quartair maakte met Drawing Front een mooie tekeningententoonstelling en de tentoonstelling van Frank Halmans bij Ramakers was ook heel goed.
De tentoonstelling over Vilèm Flusser bij West past mooi in een zich steeds duidelijker aftekenend programma dat met het in gebruik nemen van Huis Huguetan nog veel meer mogeljkheden heeft zich te ontwikkelen. De recente tentoonstellingen See How the land Lays/Gagarin zijn daar een mooi voorbeeld van.

Baracca maakte bij Locatie Z de afsluiting van haar “Inside Job” project in een vrij moeilijke omgeving wel een goede show. Locatie Z zelf heeft op die locatie, het Helena van Doeverenplein,  kort maar hevig gefunctioneerd na eerst met All You can Eat van Ockenburg afscheid te hebben genomen. Thijs Ebbe Fokkens maakte onder de naam Escapist Cookbook een grote installatie die indruk maakte en de recente expositie The Group van The Holls-Collective, dit keer in de Binckhorst,  laat zien dat het potentieel ondanks alles onaangetast blijft.
Billytown maakte haar belofte volop waar met een serie tentoonstellingen: de solo van Marius Lut, de mooi onbevangen tentoonstelling Can’t do Nothing die door Bernice Nauta werd gecureerd en de nu nog te bezichtigen tentoonstelling van Iede Reckman, For All but Finitely Many, maken het om wanhopig van te worden dat zij weer verkassen moeten. Hopelijk vinden ze een manier om zo door te gaan.

Galerie Maurits van de Laar vierde zijn vijfentwintigjarige jubileum met een tentoonstelling die aangeeft dat de galeriehouder een mooi breed programma heeft ontwikkeld dat hem een sterke plek in de Haagse galeriewereld bezorgt. De tentoonstelling Auszeit van Diederik Gerlach in oktober was bijzonder fraai!

Helaas moeten we afwachten wat met een andere sterke galerie, Nouvelles Images, gebeurt nadat Erik Bos helaas veel te vroeg overleed. En, talking about galleries: De Art The Hague beurs begint nu wel smoel te krijgen, alleen het randgebeuren oogt bijzonder rommelig en hap-snap: kan daar niet een goede curator op gezet worden?

Galerie Durst Britt&Mayhew gaat onverdroten voort op de ingeslagen koers met een vrij ambitieus programma dat mooie tentoonstellingen oplevert, de tentoonstelling van Wieke Wester en Alexandre Lavet waren niet te versmaden!

STROOM blijft instelling van het jaar voor mij, zij zijn de spil van de Haagse kunstwereld en het hele land is daar jaloers op. Het twee-jarige project dat ze uitvoeren, Attempts to read the World (Differently) , vindt doorgang met intrigerende tentoonstellingen:  na vorig jaar de tentoonstelling met Neïl Beloufa te hebben gemaakt zagen we dit jaar de Display Show met Celine Condorelli, Gavin Wade en James langdon en nu het project Three Exhibits, Five Acts dat zich na de grote video-installatie van Max de Waard interessant ontwikkelt.

Dat de wind in HEDEN uit een andere hoek waait is ook duidelijk: met een consequente serie tentoonstellingen en deelname aan beurzen proberren zij hun bekendheid te vergroten en een aantal door henzelf gebrachte kunstenaars te promoten. De HEDEN-start prijs is een mooi intitiatief en tentoonstellingen als die van Ingrid Mol en Theo Jansen zijn altijd de moeite waard om te bezoeken.

Het Malieveld-project blijft interessant voor mij persoonlijk als laboratorium en incidenteel komen ook anderen daar werken op zaterdagochtend. Zo werd op 9 april het vierjarig jubileum gevierd met een aantal deelnemende kunstenaars.

Buiten Den Haag vind ik PARK in Tilburg toch heel bijzonder met o.a. een zomer-installatie van Yona Friedman en een fantastische tentoonstelling als Mwili na Akili met Charlote Schleiffert en Paul Bogaers. Lekker licht, een tentoonstelling die Eelco van der Lingen maakte voor het Centraal Museum in Utrecht vond ik erg de moeite waard en het was fijn om te zien dat ook This Art Fair in de beurs van Berlage wat meer karakter begint te krijgen. Het is goed dat individuele kunstenaars zich hier kunnen aanmelden.

Internationaal werd ik geraakt door de Robert Ryman-tentoonstelling in DIA-arts centre in New York, de Duchamp en Brancusi opstellingen in het Philadelphia Museum of Modern Art, de Barnes-Collection in Philadelphia, de heropening van het SF MOMA met een prachtige inventieve nieuwe vleugel en een fantastische brede presentatie van o.a. Elsworth Kelly. Verslagen stonden op Facebook, maar daar moet je kennelijk toch niet te enthousiast gebruik van maken want na een album met al mijn Malieveldwerk zijn nu ook drie van mijn U.S. albums verdwenen. Ik zal proberen in de loop van de komende maanden verslagen op dit blog te zetten.
De tentoonstelling van Annemiek Lauwerens in een kapel in Pernes les Fontaines in Zuid Frankrijk liet voor mij zien dat context heel belangrijk kan zijn voor het werk van een kunstenaar.

Ik had graag nog gezien:
Manifesta 11 in Zürich, Beat Generation in het Centre Pompidou, Georgia O’Keeffe in de Tate gallery, Machiel van Soest na Billytown ook in P.S. Projects met SequenceErik van Lieshout in Wiels, Francys Alys in de Wiener Sezession, de collectie Chtchtoukine in Fondation Louis Vuitton in Parijs en last but certainly not least: Carte Blanche voor Tino Sehgal in het Palais de Tokyo.

CD van 2016 (nog maar net binnen): Radiohead – A Moon Shaped Pool

Boek van 2016: Stefan Hertmans –De Bekeerlinge

Filmserie van 2016: Game of Thrones season VI,

 

 

See how the land lays/Gagarin, the Artists in Their Own Words

4 december 2016

West opende tijdens Hoogtij een nieuwe dubbeltentoonstelling in huis Huguetan, de voormalige behuizing van de Hoge Raad waar ik nog niet was geweest en in de eigen ruimte. Huis Huguetan is een indrukwekkend gebouw waar het niet eenvoudig is om een tentoonstelling in te richten. Het zet West weer op scherp na jaren aan het Groene wegje te hebben tentoongesteld. De huidige tentoonstelling daar is gemaakt met kunstenaars die in het tijdschrift Gagarin zijn gepubliceerd. Dit tijdschrift, een initiatief van kunstenaar Wilfried Huet uit Antwerpen, publiceert teksten van beeldend kunstenaars die daar voorheen geen ervaring hadden. De tentoonstelling is nu gemaakt door HELD, een kunstenaarsgroep uit Antwerpen waarvan Huet deel uit maakt. De portefeuille is bepaald indrukwekkend, een internationale staalkaart van beroemde kunstenaars. De lijst in Huis Huguetan mag er bepaald ook wezen zoals u hieronder kunt zien:

p1090383

Latifa Echakch: Encrage ((l’appareil photo Kodak) & Encrage (Le carton des vinyles)

p1090384

Gabriel Kuri: Flat Hole

p1090387

Fabio Zimbres: The Books 1994-2016

p1090388

Hier een andere kijk op het werk van Kuri en Zimbri

p1090392

Video- Marilou van Nierop: Total recall of mundane conversations, daarnaast – Edith Dekindt: Laboratory 1 – Capillarity with coffee

p1090393

Guillaume Bijl: Nieuwe Demokratische Partij

p1090394

Idem

p1090396

Suchan Konoshita: Aber auch dann fehlt ein Fehler

p1090397

Suchan Konoshita: Aber auch dann fehlt ein Fehler

p1090400

Suchan Konoshita: Aber auch dann fehlt ein Fehler

p1090404

Javier Tellez: One flew over the void (bala perdida – lost bullet) Verslag van een menselijke kanonskogel die de Amerikaans Mexicaanse grens over werd geschoten

p1090406

Saâdane Afif: The Fountain Archives – een verzameling foto’s van de pisbak van Duchamp

p1090407

Die inmiddels erg groot is geworden

Het tweede deel van de tentoonstelling, Gagarin, the Artists in Their Own Words, is te zien in de galerieruimte aan het Groene Wegje. Alle tot nu toe uitgekomen edities van Gagarin hebben een eigen voetstuk en een lege sokkel is voor de nieuwe en tevens laatste editie die in januari uit komt. Daarbij is dan ook een vroege publicatie die Andreas Slominsky in een serie van drie uitbracht. in dit boekje, (Grün) Die Geige, Die Geige  heeft hij een aantal concepten beschreven die een aantal associaties losmaken die in zijn carrière belangrijk zijn en waar hij steeds op terug komt.
De derde kunstenaar is Joseph Beuys, van hem zijn een viertal schetsboeken in facsimile te zien: 4 Bücher aus: Project Westmensch uit 1958,  waarmee hij zijn Erweiterte Kunstbegriff begon te vormen. Een intrigerend geheel zo samen, de teksten in alle edities van Gagarin, het boekje van Slominsky en de boeken van Beuys doen allen bewust of onbewust aan conceptontwikkeling, het is een bepaald soort kunst dat daar baat bij heeft, een kunst die verder gaat dan een plaatje in de galerie. Dat is ook met nadruk wat de kunstenaars in Huis Huguetan niet willen laten zien

p1090472

De edities van Gagarin verschijnen in series van elf, de eerste elf hebben tekst op de cover

p1090474

Op de tweede serie staan foto’s

p1090475

De sokkels met alle edities

p1090477

En een sokkel voor de laatste te verschijnen editie

p1090479

Het boekje van Slominsky

p1090480

en de prachtige boeken van Beuys

p1090481

met teksten, potloodtekeningen maar ook schilderingen

p1090483

Of een combinatie van alles

p1090484

Het zijn een soort kasboekjes waarn de kunstenaar werkte, er zit nu een mooi transparantje omheen.

West

Bodenlos

1 april 2016

West Den Haag heeft op dit moment een ambitieuze tentoonstelling in huis met Without Firm Ground, Vilém Flusser and the Arts, een tentoonstelling die ze in samenwerking met ZKM, Zentrum für Kunst und Medientechnologie, Karlsruhe & Akademie der Künste Berlin organiseren. Flusser was een Joodse filosoof, cultuurcriticus en mediatheoreticus die  op negentienjarige leeftijd Praag ontvluchtte voor de nazis. Zijn hele familie die is in de kampen vermoord. Hij trok vervolgens als de archetypische zwervende Jood over de wereld terwijl hij zijn ideeën ontwikkelde. Mensen die de grond onder hun voeten zijn verloren kunnen als laboratorium voor de anderen functioneren vond hij. Taal schiet tekort als communicatiemiddel, in plaats daarvan ontwikkelde hij ideeën over technische beelden die daarvoor in de plaats komen. Tentoonstellingen zijn een achterhaalde manier van kunst presenteren. die zijn markt gestuurd en hebben geen esthetische en sociale functie meer afgezien van een vorm van zelfbevestiging wat heel actueel klinkt in deze tijd van blockbusters en “must-see”-tentoonstellingen. Flusser geloofde in tentoonstellingen als web van mogelijkheden zonder doel, hiërarchie of chronologie, een Möglichkeitsraum die de dialoog tussen kunst en leven gaande houdt, waar vrije ontmoetingen kunnen plaats vinden en waar flexibele standpunten mogelijk zijn.
Hij is in 1991 onverwacht door een auto-ongeluk om het leven gekomen en de huidige tentoonstelling , die dus ook in Karlsruhe te zien was is een samenwerking tussen studenten, kunstenaars, academici en curatoren. Hij stelde dat de mens alleen kan overleven in het geheugen van anderen en deze samenwerking is het levende bewijs daarvan. Flüsser zelf is duidelijk overal aanwezig in foto’s en video’s, maar ook in de interpretatie van teksten van de medewerkers aan deze tentoonstelling. Te zien zijn ook boeken uit de bibliotheek van Flüsser en artikelen in kranten en tijdschriften waarmee de receptie van zijn ideeën een beeld krijgt. Het vormt samen met het publiek een waar netwerk van verbindingen waarin ieder zijn interesse kan volgen en kan reageren op wat hem of haar inspireert.
West organiseert naast deze tentoonstelling een internationaal symposium genaamd Transcoding Flusser, Synthetic Thinking in de KABK  op 16 en 17 april waar verder zal worden in gegaan op de ideeën van Vilém Flüsser die mij persoonlijk intrigeren en die de tijd ver vooruit lijken te zijn.

P1060012

Fred Forest: les gestes du professeur, gebaren als technische beelden als alternatief voor het gebruik van taal.

P1060013

Uitspraken staan overal op de wanden van de galerie

P1060014

Onderzoek van web-designer JODI naar het gebruik van Internationale domeinnamen en niet latijnse lettertypes.

P1060015

Video met Vilém Flusser

P1060016

Boeken uit Flussers bibliotheek

P1060017

De man zelf deed me in dit soort opnamen aan Joseph Beuys denken

P1060018

Cyriak: Chimpnology, als een miljoen chimpansees eindeloos op een typemachine zouden tikken, dan zouden in verloop van tijd alle teksten die ooit geschreven zijn en alle teksten die nog geschreven worden produceren.

P1060021

Haroun Farocki: Catch Phrases-Catch images, A conversation with Vilém Flusser, over de manier waarop de voorpagina van Bild-Zeitung is samengesteld

P1060022

Niet over fotografie, maar over het tekort schieten van taal en hoe we een wereld van technische beelden binnen treden. Dit begon met de uitvinding van de fotografie: De camera doet wat de fotograaf wil, maar de fotograaf kan alleen verlangen waar de camera toe in staat is!

P1060024

Louis Bec’s onderzoek reflecteert Flusser’s ideeén

P1060027

In de vitrine’s persreacties en artikelen over en van Flusser

P1060029

Matthias Müller: Vacancy, een video/film compilatie over Brasilia als beeld van hoe volgens Flusser “mensen hun ideeën kunnen realiseren om zo de realiteit radicaal te kunnen veranderen.”

West

COME-GO-STAY

24 november 2015

Op het laatste moment zag ik toch nog even de tentoonstelling van Emily Kocken, of althans, wat daarvan over was.Ik heb de indruk dat de openingsperformance (en misschien de Salon Sémiotique tijdens de tentoonstelling) belangrijk waren voor de perceptie van het werk. Nu zie je alleen nog video’s van een strandperformance en overblijfselen van wat in de galerie is uitgevoerd. . En nog een werk op doek en wrijfletters waarvan de betekenis me niet geheel duidelijk werd. De werken met een ras-poedel intrigeren danig door het contrast tussen de performer en de hond en dat is ook de bedoeling als ik de teksten over de tentoonstelling lees. Die zijn gebaseerd op het gedicht Sacred Emily van Gertrude Stein, wat de wat surrealistische aard van het geheel verklaard. Het boekje IMPERATIVO! Femina e canino dat de kunstenaar schreef en dat bij de tentoonstelling ligt ter continuering van de attitude van waaruit het werk gemaakt is ademt ook die geest en is een mooi bezit. Volgende keer  de performances meer prioriteit geven dunkt me!

P1040692

COME-GO-STAY !-VI

P1040695

COME-GO-STAY detail

P1040696

COME-GO-STAY in de galerie

P1040697

Bridal Room

P1040699

COME-GO-STAY in de galerie

P1040700

Op een dog walk die nog te bewonderen is

P1040701

Drinking Bowls

P1040703

Een ouder werk: Read-In Cinema

West