Superweakness

20 juni 2021

De weersomstandigheden waren vrijdagavond bar, ik moest denken aan een van de openingen in Atelier als Supermedium tijdens welke code rood was afgekondigd wegens een vliegende storm. Destijds besloot ik alsnog te gaan en ik was niet de enige. Dit keer voelde ik me gedwongen toch maar op zaterdagmiddag naar het Willem Dreespark te gaan om de tentoonstelling te zien die Robbin Heyker had samengesteld in Superweakness (prachtige naam trouwens en tevens beginselverklaring). Het is de derde tentoonstelling sinds vorig jaar die wordt getoond in wat de ruimte van Ton Schuttelaar blijkt te zijn in Locatie Z. Het is een originele “White Cube” waarin de werken serieus, lichtzinnig of geheimzinnig om elkaar heen zwemmen. Heyker heeft een internationaal gezelschap bijeen gebracht uit verschillende generaties met ook duidelijk een Haagse component en dat levert een prettig gevarieerde tentoonstelling op. Een verrassend werk van Henk Visch, het Belgicisme van Bram de Jonghe en de bijdrage van Philip Akkerman zijn wat mij betreft de hoogtepunten in een tentoonstelling die nog tot 2 juli te bezoeken is op donderdag, vrijdag en zaterdag.

Affiche
Ton Schuttelaar
Robbin Heyker
Philip Akkerman: 2019 no, 9
En dat wordt dan zo’n wandje…
Daniele Formica
Bram de Jonghe
En voor de details…
Robbin Heyker: proposal for the Fabiola Project
Bernice Nauta
Myrthe Klück, zeefdruk op aluminium-folie…
Henk Visch
Bram de Jonghe
Wim de Pauw
een map tekst
Wim de Pauw
Wim de Pauw

Superweakness

Vluchtig

21 april 2021

Aangezet door de Pandemie en de gevolgen daarvan voor het bezoek van tentoonstellingen begint Jegens & Tevens de Jegens & Tevens-collectie: een fictieve collectie, gecureerd en beschreven door haar medewerkers. Maandelijks zal een nieuwe tentoonstelling onder een gekozen thema worden toegevoegd. De eerste tentoonstelling met het thema Vluchtig bevat o.a. een mooi stukje van Frits Dijcks over de Haagse kunstenaar Ton Schuttelaar.

Ton Schuttelaar

Jegens & Tevens

Hoogtij

25 september 2020

Haags Hoogtij werd in ieder geval wat mij betreft overheerst door de sympathieke actie van Quartair: Geen Bloem Zonder Wortel, een Artist Support Fair die gepaard gaat met een manifest dat de zorgen over de huidige situatie voor kunstenaars in Den Haag duidelijk verwoordt:

“Om tot nieuwe kunst te komen is ruimte nodig om te creëren, letterlijk en figuurlijk. De
kunstproductie, daar begint het mee! Ruimte is essentieel voor een dynamisch kunstklimaat. ”

Een open call leverde veel kunstenaars op die voor een gunstprijs hun werk ophingen en dat het gewerkt heeft is te merken aan het feit dat meer dan 30 % van de tentoongestelde werken is verkocht. En het waren bepaald niet allemaal winkeldochters die werden getoond. Uit een gestage stroom bezoekers die in het weekeinde na de goed bezochte opening nog naar Quartair kwam blijkt in ieder geval dat er voldoende interesse is. Dat bleek overigens ook tijdens geheel Hoogtij, de gelegenheden die ik bezocht werden goed bezocht ondanks het weer en de toenemende Coronazorgen. Bij deze een kort verslag van mijn avonturen, te beginnen bij Quartair:

Erik Jan Ligtvoet doet aan sweaters zeefdrukken

Mèt een boodschap

Zelf heb ik twee schilderijtjes uit de Musen-serie opgehangen

En die hingen in een gezellig hoekje met John ter Horst en Nynke Koster

Astrid Nobel

Riet Vooijs

Machiel van Soest

Zeger Reyers

Nies Vooijs

Ingrid Rollema

Babette Wagenvoort

Annemieke Lauwerens

Ludmila Rodrigues

Ton Schuttelaar

Lula Valletta

Hanna de Haan

Ilse Versluijs

Een van de veroorzakers van dit gebeuren: Pietertje van Splunter

Topp & Dubio

Er was aardig wat publiek zo midden op de avond

Hans Konings

Rubins Spaans

Wieteke Heldens

Blanka de Bruijne

Stefanie Scholte

Katarina Konorovska

Ellen Rodenberg

Channa Boon

Harald de Bree

Na Quartair toog ik naar Nest voor de tentoonstellingBrook Andrew die is opgehangen aan de vraag in welke wereld je zou willen geboren als je een generatie zou overslaan. Naast de tentoonstelling wordt ook een publicatie uitgebracht met essays van schrijvers en kunstenaars over dit onderwerp. De keuze van kunstenaars is qua diversiteit wel erg verantwoord valt op. Maar het is een interessant geheel met werk dat ik zelf in ieder geval de moeite waard vind.

Brook Andrew: Smash it

Dramatische beelden met aboriginals in de hoofdrol, de eerste film waarin dit zo is. Dit wordt getoond in een verzameling beeldfragmenten waarin gevestigde waarden worden bevraagd.

Müge Yilmaz: A Garden of Coïncidences, een plek waar mensen bijeen kunnen komen en rituelen kunnen delen. het is gebaseerd op ’s werelds oudste bekende tempelcomplex dat in Turkije is ontdekt.

Simphiwe Ndzube: Entering the City of Mine Moon, een installatie oveer een persoonlijk utopia

met door de hele ruimte rondhangende figuren

Die alle kanten op bewegen

Terug van Nest kijk ik even bij Westend, de tentoonstellingruimet in de Spanjaardshof waar Dann Kuiper als Studio DNNK de vrije hand kreeg. Als designer richtte hij de ruimte in met elementen uit interieurdesign waarbij hij die elementen op onconventionele wijze gebruikt.

Zoals u hier kunt zien…

en ook in deze video van Amy Opstal waarin ze een woonhuis met de elementen uit de tentoonstelling hebben ingericht, zoals dit meubel dat van systeemplafondmateriaal is vervaardigd.

Ik was op weg naar 1646 waar een tentoonstelling is ingericht met werk van Jaakko Palasvuo in samenwerking met Viktor Timofeev, Misa Skalskis, Rachel McIntosh en Stephen Webb. De laatsten componeerden en speelden muziek die tijdens de tentoonstelling te horen is.

In een samenwerking met Viktor Timofeev werd een 3D installatie gebouwd met video en andere elementen.

In de video veel religieuze elementen, een eenzaam lam dat in een bloederig landschap verdwaalt..

Collages in diavorm

Even verderop in de video wordt met het beeld van engelen gespeeld

En dat gebeurt in de voorruimte ook..

De kunstenaar kan wel schilderen…

zolas u in de details kan zien

macht en authoriteit, opgehangen aan religieuze beelden…

Tot slot bezoek ik nog even de Helena waar P.S. een performanceprogramma laat zien. Ik ben juist op tijd voor de laatste performance van Ieke Trinks.

Zij is weer druk met streetjunk, blikjes van straat geplukt en platgestampt: dat geeft zo’n lekker geluid, bijzonder goed gedaan!

Hoogtij

Ultra Thing

12 september 2014

HEDEN heeft momenteel een gewaagde tentoonstelling in huis met het werk van Ton Schuttelaar. In de tentoonstellingsruimtes zijn drie stoelen opgesteld met daarop en eromheen producten uit de supermarkt en een opengeslagen krant, elementen uit het dagelijks leven. Deze ordinaire voorwerpen worden een officiële tentoonstellingsruimte in gebracht waar het normaliter de bedoeling is dat op den duur een werk door een bezoeker gehuurd kan worden om thuis als kunstwerk te installeren. Een intrigerend gegeven: houdt het bierblik of de krant het kunst-stempel dat de tentoonstellingsruimte haar geeft of keert het terug naar het normale leven (met als mogelijke consequentie de afvalbak)? Wat drijft de kunstenaar ertoe deze terloopse zaken als kunst in een “white-cube” te laten zien? Jack Segbars schreef een begeleidende tekst waarin min of meer gesteld wordt dat in de hedendaagse overvloed van beelden het belang van de betekenis van die beelden verloren gaat, te meer daar door het publiek meer naar vorm, uitzonderlijk en nieuw, gekeken wordt dan naar wat die beelden zeggen. Daarnaast steekt Segbars als vertegenwoordiger van de kunstwereld ook de hand in eigen boezem door te stellen dat de kunstwereld al reducerend tot een kaal minimalisme kwam waarin betekenis ontkend werd en door redenerend naar de van de straat geplukte toiletpot die in het museum werd gezet als kunstwerk van Marcel Duchamp ook zelf wel enige schuld treft.

Schuttelaar beweegt zich in dit veld van gelijkgeschakelde beelden en het zoeken naar beelden en hun betekenis. Hij gaat uit van volstrekte inwisselbaarheid van beelden. Hij heeft een beeldarchief met foto’s uit zijn dagelijks leven op basis waarvan hij werk maakt. Het als kunstenaar kiezen van de foto’s en het herinterpreteren daarvan  in zijn werk ziet hij als een parallel van het proces waardoor beelden in musea worden gelauwerd. Dat zegt iets over het mechanisme van de waardering van beelden, maar de betekenisgeving blijft nog een probleem. Als antwoord op deze vraag stelt de kunstenaar voor kunst en leven gelijk te schakelen en de beelden die hij maakt zo kaal mogelijk te laten zien, zelfs  titels die hij zijn beelden gaf en die een suggestie van betekenis gaven zijn nu verdwenen. De vraag komt dan bij de kijker terecht die de beelden een eigen betekenis zal moeten geven.
Eerder (De Nieuwe nr. 21, Amsterdam 2010) stelde ik dat de kunstenaar een manier van leven de tentoonstellingsruimte in haalt door details daaruit te tonen. Hier bij HEDEN zijn de beelden nog slechts wat ze zijn en in het sous-terrain worden ze zelfs in afzonderlijke fragmenten getoond. Ook stelde ik dat het spanningsveld tussen maker en kijker eindeloos wordt opgerekt. In deze tentoonstelling wordt de verantwoordelijkheid voor de betekenis bij de de kijker gelegd die wordt uitgedaagd actief deel te nemen aan het proces door werk te huren en thuis te installeren, waardoor het werk terug gebracht wordt naar het dagelijks leven.
In de tentoonstellingsruimte zelf veroorzaken de beelden en onderdelen daaruit spanning doordat ze herkend worden, het maakt deel uit van het dagelijks leven van velen, maar ook worden ze in een kunstzinnige context tentoongesteld. Een van de beelden heeft zelfs een verdubbelde context door de houten plaat die er als sokkel onder ligt. Misschien worden door deze inwisselbare beelden ook de beschouwers gelijk geschakeld, doordat het werk in de vorm zo herkenbaar is en blijkt juist in de verschillende waardering van dit werk dat gelijkschakeling niet mogelijk is en de betekenis van het werk dus blijft veranderen.

 

img_5772-int

img_5773-int

img_5774-int

img_5775-int

img_5776-int

img_5777-int

img_5778-int HEDEN

Ton Schuttelaar

30 maart 2013

De Haagse kunstenaar Ton Schuttelaar heeft zich de afgelopen tijd terug getrokken om zich te bezinnen op zijn ontwikkeling als kunstenaar. Hij kreeg de beschikking over het Pompgemaal, een binnenlandse residency plek van het Mondriaan fonds dat in de rand van Den Helder gelegen is: een plaats met een behoorlijke historie. Ik vroeg me af wat een kunstenaar als Schuttelaar, die in zijn werk en zijn leven een groot engagement met de sub-urbane en de culturele wereld laat zien, in godsnaam op een plek moest die ver van de stedelijke culturele wereld gelegen is.
Met deze vraag toog ik dus naar Den Helder waar de presentatie van de resultaten van zijn verblijf van drie maanden in het Pompgemaal wereldkundig zouden worden gemaakt. Het gebouw bleek een industrieel stuk architectuur te zijn waaruit de functionele delen waren weg gehaald, de ruimte die ter beschikking kwam wordt door de bewoners gebruikt als atelier. Voorts is er een woongedeelte dat van alle gemakken is voorzien, zodat het na hard werken goed rusten is.

Bij het benaderen van het gebouw waaide het eerste werk ons al tegemoet: een pagina van de volkskrant was op een ruit geplakt en vormde als het ware een verbinding tussen de binnenwereld van het atelier en de maatschappelijke buitenwereld. Bij het binnentreden van de ruimte bleek Schuttelaar een voor hem kenmerkende presentatie te hebben gemaakt: kaal, gelaagd, gebruik makend van de hele ruimte en bijzonder suggestief. Elementen en titels uit eerder werk waren direct herkenbaar, maar door de plaatsing in de ruimte ten opzichte van elkaar kreeg ik de associatie met het entropisch principe: ze hadden een relatie met elkaar, maar zetten zich ook tegen elkaar af. De kunstenaar zelf vertelde dat hij veel had gelezen en nagedacht en hij heeft besloten verder alleen nog maar met zijn archief te werken. Hij heeft de ambitie de afstand tussen de herkomst van zijn archiefmateriaal en het werk dat er uit voorkomt zo klein mogelijk te maken: de kunst weer deel te laten uitmaken van de wereld in plaats van ze te isoleren in een cultureel verantwoorde omgeving. Hij had de afzondering als weldadig ervaren en ziet het als een uitdaging in Den Haag weer in zijn atelier te werken.

img_6866-int

Het gebouw

img_6864-int

Invisible God

img_6859-int

For Every Engagement

img_6860-int

The Age

img_6863-int

For Every Engagement, Attitude (achter)

img_6869-int

Attitude

img_6870-int

Bezoek op de achtergrond, entropie op de voorgrond

img_6874-int

Invisible God

img_6875-int

Consistency

img_6876-int

Titelblad

http://www.tonschuttelaar.com/

en bij: http://trendbeheer.com/2013/03/31/ton-schuttelaar-pompgemaal-den-helder/#more-114364

Malieveld

13 oktober 2012

Roeland Langendoen

Machiel van Soest

Ellen Rodenberg: “ Rondom het beeld“

Maarten Schepers: Z.T.

Ton Schuttelaar

Tableau de la troupe

Sander (Topp of Dubio) is terug van een lange reis!

Machiel van Soest

Topp & Dubio: Ahead (vooruit)

Hans Ensink op Kemna: Hommage aan Raoul de Keyser (R.I.P.)

Kees Koomen: Fading diary-page

 

Malieveld

Malieveld

8 september 2012

Onbekende bijdrage

Ton Schuttelaar

Ton Schuttelaar

Machiel van Soest geeft zijn stem weg

Roeland Langendoen wil het wel hebben

Top en Dubio komen weer bij elkaar door de lucht

Vanuit Singapur

En daarop wordt een klein watertje gedronken

G.J. de Rook

G.J. de Rook

Kees Koomen: burned & shattered Documenta XIII-publicity

Roeland Langendoen

Malieveld

Malieveld

1 september 2012

Maarten Schepers

Maarten Schepers

Maarten Schepers

Ton Schuttelaar: Adoration – 2012

Ton Schuttelaar: Adoration – 2012

Ton Schuttelaar: Adoration – 2012

Ellen Rodenberg

Willem van der Hofstede. gevolg

Topp & Dubio: Three black boots for Malieveld

Topp & Dubio: Three black boots for Malieveld

Topp & Dubio documenteert met tableau de la troupe

Roeland Langendoen en Willem van der Hofstede, oorzaak

Een video met het werk van G.J. de Rook is verdwenen!

Malieveld