Artemis Potamianou

20 februari 2020

Excuses voor het achterlopen van dit dagboek/kunstblog, maar mijn solotentoonstelling bij Ruimtevaart neemt veel tijd in beslag.

Vorige week was Artemis Potamianou uit Athene bij STROOM te gast als gastcurator en zij bezocht gedurende die dagen een behoorlijk aantal ateliers van Haagse kunstenaars. Dit gebeurde op voorspraak van EX-MÊKH’s Ellen Rodenberg die mede verantwoordelijk is voor het educatieve gedeelte van Platforms Project, de beurs voor onafhankelijke platforms die jaarlijks in Athene wordt georganiseerd.

Educatie tijdens Platforms Project gebeurt met behulp van studenten van Artemis en vrijwilligers.

De laatste dag gaf zij een lezing voor geïnteresseerden waarin zij over haar Griekse praktijk in de kunstwereld vertelde. Die praktijk is veelvormig en internationaal en zij verdeelde haar activiteiten in die van curator, kunstenaar en organisator. Van huis uit is zij kunsthistorica en ook praktiserend kunstenaar èn medewerker aan de universiteit waar zij les geeft. Als curator maakte ze tentoonstellingen met Joseph Kosuth, Damien Hirst ,Joseph Beuys, Terry Atkinson, Peter Greenaway, Candice Brietz, Guerrilla Girls, etc. Als kunstenaar zou je haar conceptueel appropriation-artist kunnen  noemen: zij neemt onderdelen van kunstwerken en verwerkt die in collages. De manier waarop EX-MÊKH met haar te maken kreeg was door deel te nemen aan Platforms Project: eerst als sideshow bij de belangrijke Levantijnse kunstbeurs Art Athína die Platforms Project op den duur als een bedreiging begon te ervaren. Toen zij werden uitgesloten van de beurs organiseerde Potamianou op zeer korte termijn en in financieel onzekere omstandigheden Platforms Project als zelfstandige beurs midden in Athene in een groot kantoorpand. Nadat dit een succes werd tijdens het jaar dat de Documenta deels in Athene plaats vond kreeg ze het jaar daarop de beschikking over een van de ruimtes waarin de Documenta te zien was: de Nikos Kessanlis Exhibition Hall van de Athens School of Fine Arts, een perfecte ruimte waarin de beurs in een bijzonder open opzet plaats vindt.
De lezing werd onverwacht goed bezocht en was voor ieder een interessante en geslaagde gebeurtenis.

Voor de lezing liep het aardig vol

De geweldige Jane Hultman die STROOM binnenkort nog gaat missen introduceerde de spreker voor het publiek.

Waarna Ellen Rodenberg over haar betrokkenheid bij het bezoek van Artemis vertelde.

Vervolgens nam de spreekster na een korte video het woord met een gedreven en enthousiast verhaal.

Over een ontwerp voor de Turbine room van de Tate Modern

De concepten achter haar curatoriele activiteiten werden verduidelijkt

Zoals hier een route die een kunstenaar in een tentoonstelling aflegt, en die van een curator en die van een gewone bezoeker

En dan nog een collage die in de begeleidende PowerPoint getoond werd.

Tot slot nog een beeld van Platforms Project 2018, altijd erg goed bezocht met enthousiast publiek.

STROOM

 

De dematerialisatie van de vijf geboden in de vijf zintuigen

29 augustus 2019

Vandaag werd het beeld dat Tirzo Martha voor de Beeldengalerij van STROOM maakte officieel onthuld. Na een  programma in het Haags Filmhuis met een lezing van Rob Perrée en een gesprek van de kunstenaar met Adi Martis vertrok het gezelschap genodigden richting het stadhuis voorafgegaan door twee figuren die op een rituele wijze aangekomen het beeld voor het publiek openbaarden. Bij aankomst begon een hevig swingende Tambú-groep muziek te maken die het geheel begeleide en een bijzonder feestelijke sfeer gaf.
Het beeld is een soort 3D-collage van brons met elementen van rubber en beton. Die elementen zijn hedendaagse grootstedelijke onderdelen, maar ook traditionele Afrikaanse invloed is duidelijk herkenbaar. Naar mijn idee een aanwinst voor de Beeldengalerij!

De gang van het Filmhuis naar het stadhuis

De voorganger van de Tambú-groep wist het publiek direct aan het dansen te krijgen.

Hij hielp ook de onthulling op gepaste wijze te doen plaats vinden

Die bekisting was ook niet slecht gedaan…

En zo ziet het beeld er dan uit!

En de kunstenaar zag dat het goed is

Zij-aanzicht

En nog een traditioneel detail.

STROOM

 

 

Afra Eisma en Paul de Jong

17 juni 2019

Ik was gisteren bij STROOM om de samenwerking tussen Afra Eisma en Paul de Jong te zien. In het kader van de STROOM Invest-week zijn de kunstenaars door STROOM uitgenodigd in de voormalige “Ondertussen”-ruimte en daarbuiten samen tot nieuw werk te komen. Ik weet niet of zij elkaar al kenden, maar het geheel ziet er nog wat onwennig uit. Eisma is een kunstenaar met een breed gebaar, maar vooralsnog beperkt zich dat tot de wanden met een paar, overigens fraaie, wandkleden in de hoofdruimte. Van Paul de jong weet ik niet veel, zijn werk deed me bij een eerste blik direct aan de late Philip Guston denken. Een tekenachtige behandeling van zijn onderwerpen met dikke verf is waarschijnlijk de oorzaak. De kunstenaar tekent ook veel, dus dat zal er zeker mee te maken hebben. Zijn coloriet is nogal gedempt, dat vormt in ieder geval een mooi contrast met dat van Eisma. Bij deze een indruk:

Paul de Jong

Boven Afra Eisma en beneden Paul de Jong

Overzicht grote wand

met wat details

Ik denk dat dit van Afra Eisma is

en deze van Paul de Jong

In de hoofdruimte Afra Eisma

Deze idem

En tot slot Paul de Jong

STROOM

STROOM

16 juni 2019

Bij STROOM is de beer los: vaste gewoonten, structuren, programma’s, de inrichting en meer staan op de helling en in een poging tot vernieuwing van hun activiteiten te komen organiseren ze Uncertainty Seminars. Hiervoor worden “kunstenaars, denkers en makers” ( komt op het zelfde neer naar mijn idee) uitgenodigd die zich niet laten vastleggen binnen de bekende productieprocessen en productiedwang, maar zich door de inherente aard van hun creativiteit laten leiden waarbij periodes van onzekerheid en stasis als creatief kapitaal worden gewaardeerd. Het is jammer dat John Cage niet meer leeft, hij zou daar wel het nodige over te zeggen hebben.

De eerste seminars heb ik gemist. De interviews die Arno van Roosmalen in diverse media gaf waren niet heel helder en de activiteiten waarover hij het had vond ik ook rijkelijk vaag. Aan de andere kant heerst in de beeldende kunst wel een soort van verkalking, de routes die kunstenaars kunnen volgen om zich te ontwikkelen en een carrière op te bouwen (inch Allah) liggen vast, maar de markt is klein en wordt kleiner, galeries stoppen of “heroriënteren zich” en inhoudelijk overheerst op het moment een esthetisch formalisme waar je je geen buil aan kunt vallen. Dat een instelling als STROOM met een overduidelijke neiging tot maatschappelijk engagement zich dus vragen stelt vind ik logisch en te prijzen. Bij een bezoek zag ik de programma’s van de Uncertainty Seminars en dat maakt nieuwsgierig. Bij die seminars worden werken van de gasten getoond en tijdens mijn bezoek zag ik twee werken van Sands Murray Wassink die me direct aanspraken. Ik hoop dat ik er de volgende keer wel bij kan zijn!

Murray Sands Wassink

Murray Sands Wassink

STROOM

RE/FLECT/OR

19 december 2018

Vandaag werd het beeld van Navid Nuur toegevoegd aan de beeldengalerij die ooit door Peter Struijken voor de binnenstad van Den Haag is geconcipieerd. In de donkere dagen voor Kerstmis licht het op met het leven in de stad. Het is een bijna architectonische vorm die op allerlei manieren licht reflecteert en dus doen in de huidige nooit meer donkere maatschappij bewegingen en activiteiten het beeld oplichten als een digitaal spookbeeld dat met de langs stromende mensenmassa’s mee beweegt: een erg mooie aanvulling voor de beeldengalerij!

Bij aankomst was het beeld al onthuld.

Een foto met flitslicht maakt meteen duidelijk hoe het beeld werkt

Als een strak logisch geheel

Waar de maker met tevredenheid naar kan kijken

Photo-op: rechts André kruysen, conservator beeldengalerij en in het midden Navid Nuur

STROOM

Repairing Earthquake Project

18 november 2018

“Extreme care and dedication generate a potential for healing”, met dit idee engageert de Japanse kunstenaar Nishiko zich met de grote aardbeving, de daaropvolgende tsunami en de gevolgen daarvan in haar thuisland. Met dit project begon ze de resten van voorwerpen, materialen en ook de verhalen over het gebeuren te verzamelen. In een poging de vernietiging te verwerken repareert ze wat ze vindt. Ze brengt de voorwerpen niet in de originele staat, maar in het geval van aardewerk bijvoorbeeld brengt ze ontbrekende delen aan in gips, zodat dat ontbrekende deel een spookachtig onderdeel wordt van het voorwerp.
Het zich ontwikkelende project bestaat inmiddels uit verschillende fasen: na een eerste bezoek aan het rampgebied waarin zij voorwerpen verzamelde bezocht de kunstenaar ook de Canadese kust waar resten van wat overbleef aanspoelen. Die resten werden in het geheel geïntegreerd. In een volgende fase zocht Nishiko “adoptieouders” voor de voorwerpen. Die werden in passende houten kistjes aan die mensen gegeven op voorwaarde dat wanneer de originele eigenaar van het voorwerp het terug wil men afstand daarvan moet doen. Recent ging de kunstenaar nogmaals naar de ander kant van de Stille Oceaan om na zeven jaar nogmaals te zien wat nog aanspoelde van de ramp. De kleine stukjes plastic en gedesintegreerde voorwerpen die ze daar vond en archiveerde confronteerde haar direct met het ecologische probleem van de microplastics en een nog veel groter probleem van opwarming en vervuiling door menselijk handelen.
Als laatste onderdeel van haar project voert Nishiko een mooi in het geheel passend idee uit: naar aanleiding van de nog steeds levende vraag om genoegdoening bij de overlevenden van de aardbeving en de tsunami in Japan maakt ze tekeningen van de voorwerpen die gemist worden en geeft die aan de voormalige eigenaren daarvan.
Gisteren werd een tentoonstelling geopend bij STROOM waarin het complete project gepresenteerd wordt. Nishiko heeft centraal in de ruimte van STROOM een platform gebouwd waarop de voorwerpen die ze verzameld en gerepareerd heeft uitgestald liggen. Bezoekers mogen op het platform stappen en de voorwerpen in de hand nemen, wat tijdens de opening ook met overgave werd gedaan. Het is de bedoeling dat het platform tijdens de tentoonstelling als tijdelijk atelier functioneert en als discussieplatform. Ook zullen verschillende evenementen georganiseerd worden tijdens de tentoonstelling. Wie op de finissage komt kan een stukje plastic mee nemen in een speciaal ontworpen zakje en dat dus adopteren.

De opening met rechts curator Roel Arkesteijn en links de kunstenaar zelf.

Het platform in de centrale ruimte

Voorwerpen worden getoond als ware zij aangespoeld aan het strand

Ook grotere voorwerpen maken deel uit van het project

In de presentatie zit wel een bepaalde esthetiek

Die misschien ook wel door de logica van heet archiveren wordt bepaald

het toont ook wel de reikwijdte van de ambitie van de kunstenaar aan

Voor het publiek is het een fascinerend geheel

Sommige objecten raken echt

En de tekeningen n.a.v. interviews vindt ik in alle eenvoud erg mooi

Ze verschillen van aard,

maar geven een beeld van de leefomgeving van bewoners

Zoals ook de tuin met bepaalde bomen, struiken of planten die bewoners zich seizoenen hebben zien ontwikkelen.

Op het dak van STROOM is een windzak gehangen die aangeeft tot op welk een onwaarschijnlijke hoogte de golven van de tsunami kwamen

STROOM