Ondertussen

23 november 2017

In STROOM laat Justin Bennett voorlopige resultaten zien en horen van zijn residency bij Overtoon in Brussel, een platform dat gespecialiseerd is in onderzoek, productie en distributie van geluidskunst, installaties en experimentele mediakunst. Bennet is meteen grondig te werk gegaan en maakte een soort filters voor actief luisteren, zij staan manipulatie toe van in een microfoon binnenkomende geluiden. Daarnaast deed hij aan een vorm van oral history door met vrienden en bekenden door de stad te lopen en gesprekken op te nemen. Een derde vorm van onderzoek is dat naar de ruimtelijke en beeldende vormen en structuren. Een fascinerende benadering die navenant resultaat oplevert. Ga even kijken als u in de buurt bent, het is de moeite waard:

Een trompet-achtige structuur, maar wel gemodificeerd naar de structuur van de stad

Wat acoustische filters

Bij elkaar in een vitrine

En ook weer in de context van de stad, een groot contrast met de aantekeningen er onder.

Een lampachtige massa die gezien de aantekeningen eerder een “listening-divice” moet voorstellen

En een analyse van de Brusselse sirenes

STROOM

Advertenties

Proposals for a Qualitative Society

10 november 2017

Aan het einde van de zomer hing in de etalage van STROOM een tekst “Spel is de beste vorm van onderzoek” of iets van die strekking. Ik herkende daar wel iets in van wat ik op dat moment ook in de teksten van John Cage las waarmee ik bezig was. Het bleek echter een opmaat naar de tentoonstelling van Céline Condorelli die op 9 september zou openen. Het is bijna afgelopen, maar nu ben ik gaan kijken. Eerder was werk van Condorelli deel van de tentoonstelling Display Show bij STROOM waar ik enthousiast over was en nu laat ze dus ook in de context van het STROOM-project “Attempts to Read the World Differently” een solo zien. Het gaat over spel en de invloed op de manier waarop we naar de wereld kijken en daarnaast over de verwondering die zij heeft over de gescheiden contexten die de tentoonstellingsruimte en de openbare ruimte voor kunst vormen (wat overigens ook een belangrijk element is in Cage’s ideeën). Daarmee wordt ook een opvatting over de aard en relevantie van kunst gezegd.
Naar aanleiding van ideeën van Constant (Homo Ludens) Lina Bo Bardi, Palle Nielsen en in Nederland Aldo van Eijck deed zij onderzoek naar spel in de openbare ruimte. Als gevolg hiervan ontwikkelde zij carrousels die met behulp van kinderen van twee basisscholen in Den Haag werden ontworpen. Eerst zijn die toestellen in de ruimte van STROOM tentoongesteld en later worden ze bij de deelnemende scholen geplaatst. Het is beeldend een bescheiden presentatie, maar de ideeën die er in getoond worden dragen mooi bij aan het project van STROOM en ik stel me voor dat het uitvoeren van het project met de scholen en de kinderen een interessant gebeuren is geweest.

Tollen en de beweging hiervan waren model voor de ontwerpen van de carrousels

Voor Nederlanders zijn tollen bekend speelgoed, maar dat je er zo veel mee kunt doen ben ik niet vaak tegen gekomen.

Dit is een van de carrousels die is uitgevoerd – Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 1”

Materiaal uit het voorafgaande onderzoek: Study for Playgrounds van Lina Bo Bardi

Ontwerpen van de basischoolleerlingen

Kopie van een leestafel, ontworpen door Lina Bo Bardi voor SESC Pompeia, Sao Paulo met relevante literatuur

Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 2”

STROOM

Thorbecke

19 maart 2017

Aan het Korte Voorhout in Den Haag is een nieuw beeld van Thom Puckey verschenen, het Thorbeckemonument. De politicus is uitgevoerd in marmer, hij kijkt vorsend naar het torentje aan de hofvijver om te zien of de door hem geconcipiëerde grondwet van de staat der Nederlanden eer aan wordt gedaan .  Een meer hedendaags tafereel met delibererende burgers is uitgevoerd in roestvrij staal en staat daar direct naast. Beide beelden staan op een klassieke sokkel waarvan de stalen versie de hedendaagse wereld weerspiegelt. Die beide sokkels staan weer op een stenen verhoging wat de zaak nog enigszins bijeen houdt. Ik vind het vooralsnog een wat rommelig geheel. Bovendien is heden over twintig jaar ook verleden en werkt dan niet meer als zodanig. Wie weet wat het in de toekomst wordt als marmer en staal wat patin hebben gekregen. Verleden en heden zouden dan kunnen samen gaan in een nog niet te voorziene geschiedenis.

Thom Puckey: Thorbecke monument

Thom Puckey: Thorbecke monument (zijaanzicht)

STROOM

De Gruyter & Andeweg

18 maart 2017

STROOM is bezig met een andere blik op de wereld zoals uit hun thema “Ways to see the world differently” blijkt. De huidige tentoonstelling die vandaag opent is te verklaren vanuit deze houding en is ook nog als bij ingeving georganiseerd, puur intuïtief zoals Arno van Roosmalen tijdens zijn openingspraatje vertelde. Het betreft kunstenaar van twee generaties die onverwachte raakvlakken leken te hebben: Voebe de Gruyter (afgestudeerd aan de Rietveld in 1986) en Juliaan Andeweg (jaargang 2015 aan de KABK). Volgens de tekst in bijgaand boekje begeven zij zich beiden in “andere sferen” en delen zij de ongekende rijkdom van een – al dan niet- verifieerbare werkelijkheid met ons. Zo denkt een meer conceptueel denkend kunstenaar als Voebe de Gruyter dat water de beelden bevat die haar oppervlak ooit weerspiegeld heeft en werkt een kunstenaar als Andeweg als een alchemist met materialen die hij bepaalde eigenschappen toedicht en tot kunstwerken vormt. Animisme is hem niet vreemd, zijn werk oogt vrij grof en soms formeel. Alles bij elkaar volkomen verschillende vormen van sensibiliteit die een tentoonstelling opleveren die soms wat esoterisch oogt, maar ook weer met groteske humor relativeert. Een wonderlijk parcours van grillige kunstwerken, voodoo-achtig geaccentueerde plekken, een hellhole, een poppy-sculptuur, begeesterd water, het is moeilijk hier een beschrijving en een goede waardering te geven van wat zich allemaal afspeelt. Ik zal dan ook nog wel een keer gaan kijken en raad u zeker aan de tentoonstelling ook te bezoeken!

Het openingswoord van Arno van Roosmalen met links Juliaan Andeweg

En hier luisteren kunstenaars en van Roosmalen naar

Ilja Minjon, curator van het geheel

Voebe de Gruyter: The length and soft bend of the fingernails of Lao busdrivers originate in traditional dance and transform the environment in which they move.

Voebe de Gruyter: Herman Labro, The Growing Diamond

Juliaan Andeweg: Gnippahellir

Juliaan Andeweg: Chooser of the Slain

Juliaan Andeweg: Mímir’s Source

Juliaan Andeweg: Capitalist Plot (Forever Yummy)

Voor: Voebe de Gruyter: Bier viltjes (gekauwde tekst), achter: Juliaan Andewg: 12 to the Moon

Voebe de Gruyter: The water of the Jury of the Queen Elisabeth Competition (detail)

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase (video still)

Juliaan Andeweg: We’ve got to leave soon

Juliaan Andeweg: Boreas

The way out!

STROOM

Attempts to Read the World Differently: Three Exhibitions in Five Acts # 5

16 februari 2017

Na de overgangsfase van de tentoonstelling van Monira al Qudiri naar die van Jean Katambayi Mukendi is in STROOM werk te zien van de laatste kunstenaar dat bestaat uit beelden en platte werken die veelal zijn gemaakt uit residuen van onze maatschappij. Op inventieve wijze combineert de kunstenaar die materialen om een persoonlijke belevingswereld te tonen waarin materialen uit de technologie en industrie op virtuoze wijze bezield worden tot levendige beelden. Op werken aan de muur toont de kunstenaar werkbladen van bijvoorbeeld lichaamsdelen of DNA die met persoonlijke technieken, ideeën en logica geanalyseerd worden. Uit dit alles spreekt een belevingswereld die bekend is met technologie, maar nog steeds uit gaat van een mythologie waarin voorwerpen en materialen tot leven gewekt kunnen worden. Dit gebeurt kennelijk vanuit persoonlijke ideeën over hoe de wereld in elkaar zit en waarschijnlijk speelt de Afrikaanse achtergrond van de kunstenaar daarin ook een rol. Tussen de werken van Katambayi Mukendi hangen ook werken van zijn voorgangers Max de Waard en Monira Al Quadiri die de werkelijkheid net zo origineel lezen als deze Congolees. Het is jammer dat deze afsluitende tentoonstelling zo ruim is opgezet, de nadruk komt zo wel erg te liggen op individuele kunstwerken en niet zo zeer op een organisch wereldbeeld wat toch de bedoeling is van dit project als ik het goed begrijp.

p1100356

G.M.T. Sculpture – 2017. Door eenvoudige middelen effectief in te zetten wordt zo 3-D werk gemaakt van de ideogrammatische tekeningen

p1100358

Deze sculptuur hangt voor de etalageruit boven het souterrain, het mengt zich zo mooi met de drukte in het verkeer.

p1100361

Muur – 2017, met daarachter Chrystalite, naar mijn idee verzonnen christalstructuren

p1100362

Bacteria – 2017

p1100363

Gécaruines – 2017

p1100364

Links: DNA-code 2-10-14 rechts: DNA-code f(x)=E(hope)yy – 2017

p1100366

Mijn favoriet: Manda – 2017

p1100368

DNA kubus – 2017

p1100370

Analoge formules – 2017

STROOM

Three Exhibitions in Five Acts – Act III

7 januari 2017

In het kader van het project “Attempts to Read the World (Differently)” van STROOM loopt nu een serie tentoonstellingen van jonge kunstenaars die in hun eigen werk voornoemde pogingen tonen. Na eerst Max de Waard te hebben gezien en na als Act II de overgangsfase te hebben zien langs  komen opende vandaag de tentoonstelling van Monira Al Quadiri. Zij is afkomstig uit Koeweit, naar verluid is haar vader een Sheich (letterlijk oude man, maar gesuggereerd wordt iets meer) en is zij nu in residency aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten. De tentoonstelling is ruim ingericht met volle aandacht voor de individuele werken wat in dit geval bijzonder prettig werkt. Het werk suggereert een overgave aan de loop van de geschiedenis, diverse elementen uit de culturele geschiedenis van Koeweit worden gecombineerd met de hedendaagse economische realiteit om zo visueel tot een symbiose te komen. Daarbij worden diverse technieken toegepast, maar desondanks is de beeldtaal verrassend consistent. Parelduiken is in de geschiedenis van Koeweit een belangrijke economische activiteit, terwijl tegenwoordig olie de belangrijkste inkomensbron is. De kunstenaar heeft in de grote zaal een aquarium geplaatst met daarin op de bodem een oester die een parel bevat, maar het is een parel die geslepen is als een boorkop. Een aansprekend idee, vooral als je jezelf realiseert dat het prachtige uiterlijk van een parel eigenlijk de mantel is die een oester om een vijandige entiteit bouwt om zichzelf te beschermen. Die boorkoppen komen ook als 3D-prints terug aan de wand, door de kleur en de afwerking krijgen ze een parelmoeruitstraling en wordt het beeld dus esthetisch interessant, maar inhoudelijk roept het vragen op. Dat intrigerende zit in de hele tentoonstelling en dat maakt het ook precies de moeite waard die te bezoeken.

 

p1090770

Arno van Roosmalen opent de tentoonstelling

p1090774

waarbij de kunstenaar erg tevreden oogt!

p1090776

In de ruimte boven het souterrain hangen de aluminium schijven waar technische tekeningen van boorkoppen in zijn uitgesneden boven een bekende Hagenaar

p1090777

Die schijven zijn heel suggestief opgehangen waarbij ook zeker de schaduwwerking een rol speelt

p1090778

Grafitti: het NFT, naft, betekent olie in het oud Perzisch. De valm is decoratief aangebracht om het geheel te versterken.

p1090782

Beneden in het souterrain een video van brandende olievelden begeleid door moderne televisieteksten met referenties aan klassieke Arabische liefdespoëzie waarin de natuur vaak als bron gebruikt wordt voor zwoele metaforen.

p1090783

De aluminium schijven snijden als een zaag door de ruimte

p1090787

Daaronder de installatie “Deep Float” die refereert aan eerdere medicinale baden in aardolie. In een hedendaagse setting komen andere associaties op!

p1090790

Zo bezien is “Wonder”, het aquarium met de oester een mooi beeld, de parel in de schelp is dus als een boorkop geslepen.

p1090792

en dat geldt ook voor Spektrum I, de 3D-prints van parelmoeren boorkoppen

p1090794

Die heel effectief tegen een paarse wand zijn geplaatst

STROOM

Eindejaarslijst chmkoome’s blog 2016

2 januari 2016

De koude wind die al jaren uit de rechtse hoek over het culturele veld waait maakte de afgelopen maanden flink slachtoffers!  Tijdelijke oplossingen werden in bepaalde gevallen wel gevonden, maar structureel gaat het bepaald niet goed. In het Haagse spelen daarnaast nog meer zaken een rol. De ontwikkelingen in het vastgoed en in de Haagse infrastructuur zorgen er voor dat Haagse kunstenaarsinitiatieven met hun hele hebben en houwen van hot naar her gestuurd worden. De ontwikkelingen in de Binckhorst zijn in dit opzicht tekenend: Billytown begon met een ambitieus programma en een heel nieuwe opzet en zal in april het veld moeten ruimen. Locatie Z was naar haar derde expositielocatie in een jaar verhuisd, ook in de Binckhorst , het zal daar weer weg moeten. Dat gebied leek veel mogelijkheden te bieden voor de kunstensector, maar de stedelijke ontwikkelingen en met name het gereed komen van de Rotterdamse baan zorgen er voor dat het gebied ook commercieel aantrekkelijk wordt. Daarnaast is er mede ten gevolge van de immigratie een behoefte aan woonruimte en er wordt naarstig gezocht naar kantoorruimtes die tot wooneenheden kunnen worden omgebouwd. Het gevolg is dat kunstenaarsinitiatieven met enorme onzekerheid blijven zitten over hun situatie.

Deze eindlijst is beperkt. Ik heb afgelopen jaar minder gezien wegens diverse reizen die ik mede ivm onderzoek heb gemaakt. Daarnaast ben ik ook uitgenodigd om jaarmeester te worden van het Apprentice-Master Project van Kunstpodium T en dat heeft me ook nogal bezig gehouden, de resultaten zijn op deze site de komende maanden te bezichtigen. Een bijkomend voordeel is wel dat ik regelmatig het land in zal gaan voor de erbij behorende tentoonstellingen en dus ook andere exposities in de omgeving zal zien. Zo ben ik recent al een paar keer in Park en de Pont geweest waar ik normaal wat moeilijker kom. Bij deze de toppers zonder hierarchie:

In Den Haag is Parts Project nadrukkelijk aanwezig met een paar waanzinnig goede tentoonstellingen waarvan ik vooral Show me Your Vital Parts top vond.  De installatie van Pim Voorneman droeg als entrée bij aan de gelaagdheid van de presentatie.
Het weekend waarin A day to clay a bust van Topp&Dubio plaats vond in 503 was gedenkwaardig, het interessante initiatief gaat rustig zijn eigen weg (dit weekend met Joost Rekveld) en de heren gaan door met acties in straten enzo..
Quartair maakte met Drawing Front een mooie tekeningententoonstelling en de tentoonstelling van Frank Halmans bij Ramakers was ook heel goed.
De tentoonstelling over Vilèm Flusser bij West past mooi in een zich steeds duidelijker aftekenend programma dat met het in gebruik nemen van Huis Huguetan nog veel meer mogeljkheden heeft zich te ontwikkelen. De recente tentoonstellingen See How the land Lays/Gagarin zijn daar een mooi voorbeeld van.

Baracca maakte bij Locatie Z de afsluiting van haar “Inside Job” project in een vrij moeilijke omgeving wel een goede show. Locatie Z zelf heeft op die locatie, het Helena van Doeverenplein,  kort maar hevig gefunctioneerd na eerst met All You can Eat van Ockenburg afscheid te hebben genomen. Thijs Ebbe Fokkens maakte onder de naam Escapist Cookbook een grote installatie die indruk maakte en de recente expositie The Group van The Holls-Collective, dit keer in de Binckhorst,  laat zien dat het potentieel ondanks alles onaangetast blijft.
Billytown maakte haar belofte volop waar met een serie tentoonstellingen: de solo van Marius Lut, de mooi onbevangen tentoonstelling Can’t do Nothing die door Bernice Nauta werd gecureerd en de nu nog te bezichtigen tentoonstelling van Iede Reckman, For All but Finitely Many, maken het om wanhopig van te worden dat zij weer verkassen moeten. Hopelijk vinden ze een manier om zo door te gaan.

Galerie Maurits van de Laar vierde zijn vijfentwintigjarige jubileum met een tentoonstelling die aangeeft dat de galeriehouder een mooi breed programma heeft ontwikkeld dat hem een sterke plek in de Haagse galeriewereld bezorgt. De tentoonstelling Auszeit van Diederik Gerlach in oktober was bijzonder fraai!

Helaas moeten we afwachten wat met een andere sterke galerie, Nouvelles Images, gebeurt nadat Erik Bos helaas veel te vroeg overleed. En, talking about galleries: De Art The Hague beurs begint nu wel smoel te krijgen, alleen het randgebeuren oogt bijzonder rommelig en hap-snap: kan daar niet een goede curator op gezet worden?

Galerie Durst Britt&Mayhew gaat onverdroten voort op de ingeslagen koers met een vrij ambitieus programma dat mooie tentoonstellingen oplevert, de tentoonstelling van Wieke Wester en Alexandre Lavet waren niet te versmaden!

STROOM blijft instelling van het jaar voor mij, zij zijn de spil van de Haagse kunstwereld en het hele land is daar jaloers op. Het twee-jarige project dat ze uitvoeren, Attempts to read the World (Differently) , vindt doorgang met intrigerende tentoonstellingen:  na vorig jaar de tentoonstelling met Neïl Beloufa te hebben gemaakt zagen we dit jaar de Display Show met Celine Condorelli, Gavin Wade en James langdon en nu het project Three Exhibits, Five Acts dat zich na de grote video-installatie van Max de Waard interessant ontwikkelt.

Dat de wind in HEDEN uit een andere hoek waait is ook duidelijk: met een consequente serie tentoonstellingen en deelname aan beurzen proberren zij hun bekendheid te vergroten en een aantal door henzelf gebrachte kunstenaars te promoten. De HEDEN-start prijs is een mooi intitiatief en tentoonstellingen als die van Ingrid Mol en Theo Jansen zijn altijd de moeite waard om te bezoeken.

Het Malieveld-project blijft interessant voor mij persoonlijk als laboratorium en incidenteel komen ook anderen daar werken op zaterdagochtend. Zo werd op 9 april het vierjarig jubileum gevierd met een aantal deelnemende kunstenaars.

Buiten Den Haag vind ik PARK in Tilburg toch heel bijzonder met o.a. een zomer-installatie van Yona Friedman en een fantastische tentoonstelling als Mwili na Akili met Charlote Schleiffert en Paul Bogaers. Lekker licht, een tentoonstelling die Eelco van der Lingen maakte voor het Centraal Museum in Utrecht vond ik erg de moeite waard en het was fijn om te zien dat ook This Art Fair in de beurs van Berlage wat meer karakter begint te krijgen. Het is goed dat individuele kunstenaars zich hier kunnen aanmelden.

Internationaal werd ik geraakt door de Robert Ryman-tentoonstelling in DIA-arts centre in New York, de Duchamp en Brancusi opstellingen in het Philadelphia Museum of Modern Art, de Barnes-Collection in Philadelphia, de heropening van het SF MOMA met een prachtige inventieve nieuwe vleugel en een fantastische brede presentatie van o.a. Elsworth Kelly. Verslagen stonden op Facebook, maar daar moet je kennelijk toch niet te enthousiast gebruik van maken want na een album met al mijn Malieveldwerk zijn nu ook drie van mijn U.S. albums verdwenen. Ik zal proberen in de loop van de komende maanden verslagen op dit blog te zetten.
De tentoonstelling van Annemiek Lauwerens in een kapel in Pernes les Fontaines in Zuid Frankrijk liet voor mij zien dat context heel belangrijk kan zijn voor het werk van een kunstenaar.

Ik had graag nog gezien:
Manifesta 11 in Zürich, Beat Generation in het Centre Pompidou, Georgia O’Keeffe in de Tate gallery, Machiel van Soest na Billytown ook in P.S. Projects met SequenceErik van Lieshout in Wiels, Francys Alys in de Wiener Sezession, de collectie Chtchtoukine in Fondation Louis Vuitton in Parijs en last but certainly not least: Carte Blanche voor Tino Sehgal in het Palais de Tokyo.

CD van 2016 (nog maar net binnen): Radiohead – A Moon Shaped Pool

Boek van 2016: Stefan Hertmans –De Bekeerlinge

Filmserie van 2016: Game of Thrones season VI,