RE/FLECT/OR

19 december 2018

Vandaag werd het beeld van Navid Nuur toegevoegd aan de beeldengalerij die ooit door Peter Struijken voor de binnenstad van Den Haag is geconcipieerd. In de donkere dagen voor Kerstmis licht het op met het leven in de stad. Het is een bijna architectonische vorm die op allerlei manieren licht reflecteert en dus doen in de huidige nooit meer donkere maatschappij bewegingen en activiteiten het beeld oplichten als een digitaal spookbeeld dat met de langs stromende mensenmassa’s mee beweegt: een erg mooie aanvulling voor de beeldengalerij!

Bij aankomst was het beeld al onthuld.

Een foto met flitslicht maakt meteen duidelijk hoe het beeld werkt

Als een strak logisch geheel

Waar de maker met tevredenheid naar kan kijken

Photo-op: rechts André kruysen, conservator beeldengalerij en in het midden Navid Nuur

STROOM

Advertenties

Repairing Earthquake Project

18 november 2018

“Extreme care and dedication generate a potential for healing”, met dit idee engageert de Japanse kunstenaar Nishiko zich met de grote aardbeving, de daaropvolgende tsunami en de gevolgen daarvan in haar thuisland. Met dit project begon ze de resten van voorwerpen, materialen en ook de verhalen over het gebeuren te verzamelen. In een poging de vernietiging te verwerken repareert ze wat ze vindt. Ze brengt de voorwerpen niet in de originele staat, maar in het geval van aardewerk bijvoorbeeld brengt ze ontbrekende delen aan in gips, zodat dat ontbrekende deel een spookachtig onderdeel wordt van het voorwerp.
Het zich ontwikkelende project bestaat inmiddels uit verschillende fasen: na een eerste bezoek aan het rampgebied waarin zij voorwerpen verzamelde bezocht de kunstenaar ook de Canadese kust waar resten van wat overbleef aanspoelen. Die resten werden in het geheel geïntegreerd. In een volgende fase zocht Nishiko “adoptieouders” voor de voorwerpen. Die werden in passende houten kistjes aan die mensen gegeven op voorwaarde dat wanneer de originele eigenaar van het voorwerp het terug wil men afstand daarvan moet doen. Recent ging de kunstenaar nogmaals naar de ander kant van de Stille Oceaan om na zeven jaar nogmaals te zien wat nog aanspoelde van de ramp. De kleine stukjes plastic en gedesintegreerde voorwerpen die ze daar vond en archiveerde confronteerde haar direct met het ecologische probleem van de microplastics en een nog veel groter probleem van opwarming en vervuiling door menselijk handelen.
Als laatste onderdeel van haar project voert Nishiko een mooi in het geheel passend idee uit: naar aanleiding van de nog steeds levende vraag om genoegdoening bij de overlevenden van de aardbeving en de tsunami in Japan maakt ze tekeningen van de voorwerpen die gemist worden en geeft die aan de voormalige eigenaren daarvan.
Gisteren werd een tentoonstelling geopend bij STROOM waarin het complete project gepresenteerd wordt. Nishiko heeft centraal in de ruimte van STROOM een platform gebouwd waarop de voorwerpen die ze verzameld en gerepareerd heeft uitgestald liggen. Bezoekers mogen op het platform stappen en de voorwerpen in de hand nemen, wat tijdens de opening ook met overgave werd gedaan. Het is de bedoeling dat het platform tijdens de tentoonstelling als tijdelijk atelier functioneert en als discussieplatform. Ook zullen verschillende evenementen georganiseerd worden tijdens de tentoonstelling. Wie op de finissage komt kan een stukje plastic mee nemen in een speciaal ontworpen zakje en dat dus adopteren.

De opening met rechts curator Roel Arkesteijn en links de kunstenaar zelf.

Het platform in de centrale ruimte

Voorwerpen worden getoond als ware zij aangespoeld aan het strand

Ook grotere voorwerpen maken deel uit van het project

In de presentatie zit wel een bepaalde esthetiek

Die misschien ook wel door de logica van heet archiveren wordt bepaald

het toont ook wel de reikwijdte van de ambitie van de kunstenaar aan

Voor het publiek is het een fascinerend geheel

Sommige objecten raken echt

En de tekeningen n.a.v. interviews vindt ik in alle eenvoud erg mooi

Ze verschillen van aard,

maar geven een beeld van de leefomgeving van bewoners

Zoals ook de tuin met bepaalde bomen, struiken of planten die bewoners zich seizoenen hebben zien ontwikkelen.

Op het dak van STROOM is een windzak gehangen die aangeeft tot op welk een onwaarschijnlijke hoogte de golven van de tsunami kwamen

STROOM

Ondertussen

23 november 2017

In STROOM laat Justin Bennett voorlopige resultaten zien en horen van zijn residency bij Overtoon in Brussel, een platform dat gespecialiseerd is in onderzoek, productie en distributie van geluidskunst, installaties en experimentele mediakunst. Bennet is meteen grondig te werk gegaan en maakte een soort filters voor actief luisteren, zij staan manipulatie toe van in een microfoon binnenkomende geluiden. Daarnaast deed hij aan een vorm van oral history door met vrienden en bekenden door de stad te lopen en gesprekken op te nemen. Een derde vorm van onderzoek is dat naar de ruimtelijke en beeldende vormen en structuren. Een fascinerende benadering die navenant resultaat oplevert. Ga even kijken als u in de buurt bent, het is de moeite waard:

Een trompet-achtige structuur, maar wel gemodificeerd naar de structuur van de stad

Wat acoustische filters

Bij elkaar in een vitrine

En ook weer in de context van de stad, een groot contrast met de aantekeningen er onder.

Een lampachtige massa die gezien de aantekeningen eerder een “listening-divice” moet voorstellen

En een analyse van de Brusselse sirenes

STROOM

Proposals for a Qualitative Society

10 november 2017

Aan het einde van de zomer hing in de etalage van STROOM een tekst “Spel is de beste vorm van onderzoek” of iets van die strekking. Ik herkende daar wel iets in van wat ik op dat moment ook in de teksten van John Cage las waarmee ik bezig was. Het bleek echter een opmaat naar de tentoonstelling van Céline Condorelli die op 9 september zou openen. Het is bijna afgelopen, maar nu ben ik gaan kijken. Eerder was werk van Condorelli deel van de tentoonstelling Display Show bij STROOM waar ik enthousiast over was en nu laat ze dus ook in de context van het STROOM-project “Attempts to Read the World Differently” een solo zien. Het gaat over spel en de invloed op de manier waarop we naar de wereld kijken en daarnaast over de verwondering die zij heeft over de gescheiden contexten die de tentoonstellingsruimte en de openbare ruimte voor kunst vormen (wat overigens ook een belangrijk element is in Cage’s ideeën). Daarmee wordt ook een opvatting over de aard en relevantie van kunst gezegd.
Naar aanleiding van ideeën van Constant (Homo Ludens) Lina Bo Bardi, Palle Nielsen en in Nederland Aldo van Eijck deed zij onderzoek naar spel in de openbare ruimte. Als gevolg hiervan ontwikkelde zij carrousels die met behulp van kinderen van twee basisscholen in Den Haag werden ontworpen. Eerst zijn die toestellen in de ruimte van STROOM tentoongesteld en later worden ze bij de deelnemende scholen geplaatst. Het is beeldend een bescheiden presentatie, maar de ideeën die er in getoond worden dragen mooi bij aan het project van STROOM en ik stel me voor dat het uitvoeren van het project met de scholen en de kinderen een interessant gebeuren is geweest.

Tollen en de beweging hiervan waren model voor de ontwerpen van de carrousels

Voor Nederlanders zijn tollen bekend speelgoed, maar dat je er zo veel mee kunt doen ben ik niet vaak tegen gekomen.

Dit is een van de carrousels die is uitgevoerd – Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 1”

Materiaal uit het voorafgaande onderzoek: Study for Playgrounds van Lina Bo Bardi

Ontwerpen van de basischoolleerlingen

Kopie van een leestafel, ontworpen door Lina Bo Bardi voor SESC Pompeia, Sao Paulo met relevante literatuur

Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 2”

STROOM

Thorbecke

19 maart 2017

Aan het Korte Voorhout in Den Haag is een nieuw beeld van Thom Puckey verschenen, het Thorbeckemonument. De politicus is uitgevoerd in marmer, hij kijkt vorsend naar het torentje aan de hofvijver om te zien of de door hem geconcipiëerde grondwet van de staat der Nederlanden eer aan wordt gedaan .  Een meer hedendaags tafereel met delibererende burgers is uitgevoerd in roestvrij staal en staat daar direct naast. Beide beelden staan op een klassieke sokkel waarvan de stalen versie de hedendaagse wereld weerspiegelt. Die beide sokkels staan weer op een stenen verhoging wat de zaak nog enigszins bijeen houdt. Ik vind het vooralsnog een wat rommelig geheel. Bovendien is heden over twintig jaar ook verleden en werkt dan niet meer als zodanig. Wie weet wat het in de toekomst wordt als marmer en staal wat patin hebben gekregen. Verleden en heden zouden dan kunnen samen gaan in een nog niet te voorziene geschiedenis.

Thom Puckey: Thorbecke monument

Thom Puckey: Thorbecke monument (zijaanzicht)

STROOM

De Gruyter & Andeweg

18 maart 2017

STROOM is bezig met een andere blik op de wereld zoals uit hun thema “Ways to see the world differently” blijkt. De huidige tentoonstelling die vandaag opent is te verklaren vanuit deze houding en is ook nog als bij ingeving georganiseerd, puur intuïtief zoals Arno van Roosmalen tijdens zijn openingspraatje vertelde. Het betreft kunstenaar van twee generaties die onverwachte raakvlakken leken te hebben: Voebe de Gruyter (afgestudeerd aan de Rietveld in 1986) en Juliaan Andeweg (jaargang 2015 aan de KABK). Volgens de tekst in bijgaand boekje begeven zij zich beiden in “andere sferen” en delen zij de ongekende rijkdom van een – al dan niet- verifieerbare werkelijkheid met ons. Zo denkt een meer conceptueel denkend kunstenaar als Voebe de Gruyter dat water de beelden bevat die haar oppervlak ooit weerspiegeld heeft en werkt een kunstenaar als Andeweg als een alchemist met materialen die hij bepaalde eigenschappen toedicht en tot kunstwerken vormt. Animisme is hem niet vreemd, zijn werk oogt vrij grof en soms formeel. Alles bij elkaar volkomen verschillende vormen van sensibiliteit die een tentoonstelling opleveren die soms wat esoterisch oogt, maar ook weer met groteske humor relativeert. Een wonderlijk parcours van grillige kunstwerken, voodoo-achtig geaccentueerde plekken, een hellhole, een poppy-sculptuur, begeesterd water, het is moeilijk hier een beschrijving en een goede waardering te geven van wat zich allemaal afspeelt. Ik zal dan ook nog wel een keer gaan kijken en raad u zeker aan de tentoonstelling ook te bezoeken!

Het openingswoord van Arno van Roosmalen met links Juliaan Andeweg

En hier luisteren kunstenaars en van Roosmalen naar

Ilja Minjon, curator van het geheel

Voebe de Gruyter: The length and soft bend of the fingernails of Lao busdrivers originate in traditional dance and transform the environment in which they move.

Voebe de Gruyter: Herman Labro, The Growing Diamond

Juliaan Andeweg: Gnippahellir

Juliaan Andeweg: Chooser of the Slain

Juliaan Andeweg: Mímir’s Source

Juliaan Andeweg: Capitalist Plot (Forever Yummy)

Voor: Voebe de Gruyter: Bier viltjes (gekauwde tekst), achter: Juliaan Andewg: 12 to the Moon

Voebe de Gruyter: The water of the Jury of the Queen Elisabeth Competition (detail)

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase

Voebe de Gruyter: The Psyhogeographic Purchase (video still)

Juliaan Andeweg: We’ve got to leave soon

Juliaan Andeweg: Boreas

The way out!

STROOM

Attempts to Read the World Differently: Three Exhibitions in Five Acts # 5

16 februari 2017

Na de overgangsfase van de tentoonstelling van Monira al Qudiri naar die van Jean Katambayi Mukendi is in STROOM werk te zien van de laatste kunstenaar dat bestaat uit beelden en platte werken die veelal zijn gemaakt uit residuen van onze maatschappij. Op inventieve wijze combineert de kunstenaar die materialen om een persoonlijke belevingswereld te tonen waarin materialen uit de technologie en industrie op virtuoze wijze bezield worden tot levendige beelden. Op werken aan de muur toont de kunstenaar werkbladen van bijvoorbeeld lichaamsdelen of DNA die met persoonlijke technieken, ideeën en logica geanalyseerd worden. Uit dit alles spreekt een belevingswereld die bekend is met technologie, maar nog steeds uit gaat van een mythologie waarin voorwerpen en materialen tot leven gewekt kunnen worden. Dit gebeurt kennelijk vanuit persoonlijke ideeën over hoe de wereld in elkaar zit en waarschijnlijk speelt de Afrikaanse achtergrond van de kunstenaar daarin ook een rol. Tussen de werken van Katambayi Mukendi hangen ook werken van zijn voorgangers Max de Waard en Monira Al Quadiri die de werkelijkheid net zo origineel lezen als deze Congolees. Het is jammer dat deze afsluitende tentoonstelling zo ruim is opgezet, de nadruk komt zo wel erg te liggen op individuele kunstwerken en niet zo zeer op een organisch wereldbeeld wat toch de bedoeling is van dit project als ik het goed begrijp.

p1100356

G.M.T. Sculpture – 2017. Door eenvoudige middelen effectief in te zetten wordt zo 3-D werk gemaakt van de ideogrammatische tekeningen

p1100358

Deze sculptuur hangt voor de etalageruit boven het souterrain, het mengt zich zo mooi met de drukte in het verkeer.

p1100361

Muur – 2017, met daarachter Chrystalite, naar mijn idee verzonnen christalstructuren

p1100362

Bacteria – 2017

p1100363

Gécaruines – 2017

p1100364

Links: DNA-code 2-10-14 rechts: DNA-code f(x)=E(hope)yy – 2017

p1100366

Mijn favoriet: Manda – 2017

p1100368

DNA kubus – 2017

p1100370

Analoge formules – 2017

STROOM