De dematerialisatie van de vijf geboden in de vijf zintuigen

29 augustus 2019

Vandaag werd het beeld dat Tirzo Martha voor de Beeldengalerij van STROOM maakte officieel onthuld. Na een  programma in het Haags Filmhuis met een lezing van Rob Perrée en een gesprek van de kunstenaar met Adi Martis vertrok het gezelschap genodigden richting het stadhuis voorafgegaan door twee figuren die op een rituele wijze aangekomen het beeld voor het publiek openbaarden. Bij aankomst begon een hevig swingende Tambú-groep muziek te maken die het geheel begeleide en een bijzonder feestelijke sfeer gaf.
Het beeld is een soort 3D-collage van brons met elementen van rubber en beton. Die elementen zijn hedendaagse grootstedelijke onderdelen, maar ook traditionele Afrikaanse invloed is duidelijk herkenbaar. Naar mijn idee een aanwinst voor de Beeldengalerij!

De gang van het Filmhuis naar het stadhuis

De voorganger van de Tambú-groep wist het publiek direct aan het dansen te krijgen.

Hij hielp ook de onthulling op gepaste wijze te doen plaats vinden

Die bekisting was ook niet slecht gedaan…

En zo ziet het beeld er dan uit!

En de kunstenaar zag dat het goed is

Zij-aanzicht

En nog een traditioneel detail.

STROOM

 

 

Afra Eisma en Paul de Jong

17 juni 2019

Ik was gisteren bij STROOM om de samenwerking tussen Afra Eisma en Paul de Jong te zien. In het kader van de STROOM Invest-week zijn de kunstenaars door STROOM uitgenodigd in de voormalige “Ondertussen”-ruimte en daarbuiten samen tot nieuw werk te komen. Ik weet niet of zij elkaar al kenden, maar het geheel ziet er nog wat onwennig uit. Eisma is een kunstenaar met een breed gebaar, maar vooralsnog beperkt zich dat tot de wanden met een paar, overigens fraaie, wandkleden in de hoofdruimte. Van Paul de jong weet ik niet veel, zijn werk deed me bij een eerste blik direct aan de late Philip Guston denken. Een tekenachtige behandeling van zijn onderwerpen met dikke verf is waarschijnlijk de oorzaak. De kunstenaar tekent ook veel, dus dat zal er zeker mee te maken hebben. Zijn coloriet is nogal gedempt, dat vormt in ieder geval een mooi contrast met dat van Eisma. Bij deze een indruk:

Paul de Jong

Boven Afra Eisma en beneden Paul de Jong

Overzicht grote wand

met wat details

Ik denk dat dit van Afra Eisma is

en deze van Paul de Jong

In de hoofdruimte Afra Eisma

Deze idem

En tot slot Paul de Jong

STROOM

STROOM

16 juni 2019

Bij STROOM is de beer los: vaste gewoonten, structuren, programma’s, de inrichting en meer staan op de helling en in een poging tot vernieuwing van hun activiteiten te komen organiseren ze Uncertainty Seminars. Hiervoor worden “kunstenaars, denkers en makers” ( komt op het zelfde neer naar mijn idee) uitgenodigd die zich niet laten vastleggen binnen de bekende productieprocessen en productiedwang, maar zich door de inherente aard van hun creativiteit laten leiden waarbij periodes van onzekerheid en stasis als creatief kapitaal worden gewaardeerd. Het is jammer dat John Cage niet meer leeft, hij zou daar wel het nodige over te zeggen hebben.

De eerste seminars heb ik gemist. De interviews die Arno van Roosmalen in diverse media gaf waren niet heel helder en de activiteiten waarover hij het had vond ik ook rijkelijk vaag. Aan de andere kant heerst in de beeldende kunst wel een soort van verkalking, de routes die kunstenaars kunnen volgen om zich te ontwikkelen en een carrière op te bouwen (inch Allah) liggen vast, maar de markt is klein en wordt kleiner, galeries stoppen of “heroriënteren zich” en inhoudelijk overheerst op het moment een esthetisch formalisme waar je je geen buil aan kunt vallen. Dat een instelling als STROOM met een overduidelijke neiging tot maatschappelijk engagement zich dus vragen stelt vind ik logisch en te prijzen. Bij een bezoek zag ik de programma’s van de Uncertainty Seminars en dat maakt nieuwsgierig. Bij die seminars worden werken van de gasten getoond en tijdens mijn bezoek zag ik twee werken van Sands Murray Wassink die me direct aanspraken. Ik hoop dat ik er de volgende keer wel bij kan zijn!

Murray Sands Wassink

Murray Sands Wassink

STROOM

RE/FLECT/OR

19 december 2018

Vandaag werd het beeld van Navid Nuur toegevoegd aan de beeldengalerij die ooit door Peter Struijken voor de binnenstad van Den Haag is geconcipieerd. In de donkere dagen voor Kerstmis licht het op met het leven in de stad. Het is een bijna architectonische vorm die op allerlei manieren licht reflecteert en dus doen in de huidige nooit meer donkere maatschappij bewegingen en activiteiten het beeld oplichten als een digitaal spookbeeld dat met de langs stromende mensenmassa’s mee beweegt: een erg mooie aanvulling voor de beeldengalerij!

Bij aankomst was het beeld al onthuld.

Een foto met flitslicht maakt meteen duidelijk hoe het beeld werkt

Als een strak logisch geheel

Waar de maker met tevredenheid naar kan kijken

Photo-op: rechts André kruysen, conservator beeldengalerij en in het midden Navid Nuur

STROOM

Repairing Earthquake Project

18 november 2018

“Extreme care and dedication generate a potential for healing”, met dit idee engageert de Japanse kunstenaar Nishiko zich met de grote aardbeving, de daaropvolgende tsunami en de gevolgen daarvan in haar thuisland. Met dit project begon ze de resten van voorwerpen, materialen en ook de verhalen over het gebeuren te verzamelen. In een poging de vernietiging te verwerken repareert ze wat ze vindt. Ze brengt de voorwerpen niet in de originele staat, maar in het geval van aardewerk bijvoorbeeld brengt ze ontbrekende delen aan in gips, zodat dat ontbrekende deel een spookachtig onderdeel wordt van het voorwerp.
Het zich ontwikkelende project bestaat inmiddels uit verschillende fasen: na een eerste bezoek aan het rampgebied waarin zij voorwerpen verzamelde bezocht de kunstenaar ook de Canadese kust waar resten van wat overbleef aanspoelen. Die resten werden in het geheel geïntegreerd. In een volgende fase zocht Nishiko “adoptieouders” voor de voorwerpen. Die werden in passende houten kistjes aan die mensen gegeven op voorwaarde dat wanneer de originele eigenaar van het voorwerp het terug wil men afstand daarvan moet doen. Recent ging de kunstenaar nogmaals naar de ander kant van de Stille Oceaan om na zeven jaar nogmaals te zien wat nog aanspoelde van de ramp. De kleine stukjes plastic en gedesintegreerde voorwerpen die ze daar vond en archiveerde confronteerde haar direct met het ecologische probleem van de microplastics en een nog veel groter probleem van opwarming en vervuiling door menselijk handelen.
Als laatste onderdeel van haar project voert Nishiko een mooi in het geheel passend idee uit: naar aanleiding van de nog steeds levende vraag om genoegdoening bij de overlevenden van de aardbeving en de tsunami in Japan maakt ze tekeningen van de voorwerpen die gemist worden en geeft die aan de voormalige eigenaren daarvan.
Gisteren werd een tentoonstelling geopend bij STROOM waarin het complete project gepresenteerd wordt. Nishiko heeft centraal in de ruimte van STROOM een platform gebouwd waarop de voorwerpen die ze verzameld en gerepareerd heeft uitgestald liggen. Bezoekers mogen op het platform stappen en de voorwerpen in de hand nemen, wat tijdens de opening ook met overgave werd gedaan. Het is de bedoeling dat het platform tijdens de tentoonstelling als tijdelijk atelier functioneert en als discussieplatform. Ook zullen verschillende evenementen georganiseerd worden tijdens de tentoonstelling. Wie op de finissage komt kan een stukje plastic mee nemen in een speciaal ontworpen zakje en dat dus adopteren.

De opening met rechts curator Roel Arkesteijn en links de kunstenaar zelf.

Het platform in de centrale ruimte

Voorwerpen worden getoond als ware zij aangespoeld aan het strand

Ook grotere voorwerpen maken deel uit van het project

In de presentatie zit wel een bepaalde esthetiek

Die misschien ook wel door de logica van heet archiveren wordt bepaald

het toont ook wel de reikwijdte van de ambitie van de kunstenaar aan

Voor het publiek is het een fascinerend geheel

Sommige objecten raken echt

En de tekeningen n.a.v. interviews vindt ik in alle eenvoud erg mooi

Ze verschillen van aard,

maar geven een beeld van de leefomgeving van bewoners

Zoals ook de tuin met bepaalde bomen, struiken of planten die bewoners zich seizoenen hebben zien ontwikkelen.

Op het dak van STROOM is een windzak gehangen die aangeeft tot op welk een onwaarschijnlijke hoogte de golven van de tsunami kwamen

STROOM

Ondertussen

23 november 2017

In STROOM laat Justin Bennett voorlopige resultaten zien en horen van zijn residency bij Overtoon in Brussel, een platform dat gespecialiseerd is in onderzoek, productie en distributie van geluidskunst, installaties en experimentele mediakunst. Bennet is meteen grondig te werk gegaan en maakte een soort filters voor actief luisteren, zij staan manipulatie toe van in een microfoon binnenkomende geluiden. Daarnaast deed hij aan een vorm van oral history door met vrienden en bekenden door de stad te lopen en gesprekken op te nemen. Een derde vorm van onderzoek is dat naar de ruimtelijke en beeldende vormen en structuren. Een fascinerende benadering die navenant resultaat oplevert. Ga even kijken als u in de buurt bent, het is de moeite waard:

Een trompet-achtige structuur, maar wel gemodificeerd naar de structuur van de stad

Wat acoustische filters

Bij elkaar in een vitrine

En ook weer in de context van de stad, een groot contrast met de aantekeningen er onder.

Een lampachtige massa die gezien de aantekeningen eerder een “listening-divice” moet voorstellen

En een analyse van de Brusselse sirenes

STROOM

Proposals for a Qualitative Society

10 november 2017

Aan het einde van de zomer hing in de etalage van STROOM een tekst “Spel is de beste vorm van onderzoek” of iets van die strekking. Ik herkende daar wel iets in van wat ik op dat moment ook in de teksten van John Cage las waarmee ik bezig was. Het bleek echter een opmaat naar de tentoonstelling van Céline Condorelli die op 9 september zou openen. Het is bijna afgelopen, maar nu ben ik gaan kijken. Eerder was werk van Condorelli deel van de tentoonstelling Display Show bij STROOM waar ik enthousiast over was en nu laat ze dus ook in de context van het STROOM-project “Attempts to Read the World Differently” een solo zien. Het gaat over spel en de invloed op de manier waarop we naar de wereld kijken en daarnaast over de verwondering die zij heeft over de gescheiden contexten die de tentoonstellingsruimte en de openbare ruimte voor kunst vormen (wat overigens ook een belangrijk element is in Cage’s ideeën). Daarmee wordt ook een opvatting over de aard en relevantie van kunst gezegd.
Naar aanleiding van ideeën van Constant (Homo Ludens) Lina Bo Bardi, Palle Nielsen en in Nederland Aldo van Eijck deed zij onderzoek naar spel in de openbare ruimte. Als gevolg hiervan ontwikkelde zij carrousels die met behulp van kinderen van twee basisscholen in Den Haag werden ontworpen. Eerst zijn die toestellen in de ruimte van STROOM tentoongesteld en later worden ze bij de deelnemende scholen geplaatst. Het is beeldend een bescheiden presentatie, maar de ideeën die er in getoond worden dragen mooi bij aan het project van STROOM en ik stel me voor dat het uitvoeren van het project met de scholen en de kinderen een interessant gebeuren is geweest.

Tollen en de beweging hiervan waren model voor de ontwerpen van de carrousels

Voor Nederlanders zijn tollen bekend speelgoed, maar dat je er zo veel mee kunt doen ben ik niet vaak tegen gekomen.

Dit is een van de carrousels die is uitgevoerd – Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 1”

Materiaal uit het voorafgaande onderzoek: Study for Playgrounds van Lina Bo Bardi

Ontwerpen van de basischoolleerlingen

Kopie van een leestafel, ontworpen door Lina Bo Bardi voor SESC Pompeia, Sao Paulo met relevante literatuur

Céline Condorelli: “Proposals for a Qualitative Society (Spinning) – 2”

STROOM