Art Rotterdam 2019

6 februari 2019

Ja, de galeries hebben het moeilijk en dat is te merken: veel werk voor de kleine beurs op Art Rotterdam en meer “corporate” werk bij de bedrijfscollecties. Een kleinere beurs ook waar ik de Intersections wel miste, maar ja, naast een aantal verbouwingen in de omgeving van het van Nelle gebouw is het ook financieel niet erg interessant natuurlijk. De Prospects & Concepts is maar een beperkte plaatsvervanger, maar daarover later meer. Hier een overzicht van de werken die mij aanspraken.

Lieven Hendriks: “Brick Wall” bij We Like Art

Die overigens weer fors uitpakte met werk voor ieder op een roze fond!

De 3D-paintings van Koen Delaere, die had ik graag wat beter en ruimer gepresenteerd gezien! De titels zijn ook de moeite waard: “Mud HoneySummer Small” en “Sparklehard”.

Aaron van Erp bij Livingstone: “De heldendaden van de Zwitserse Garde in de slag bij Lepanto”

Ook steeds minimaler wordend werk van Jan Wattjes onder de naam “Made in Vietnam”

The devil is in the detail bij Wattjes!

Handel, ja, maar wat voor handel! René Daniels: Fingerspitzengefühl – 1981 een klassieker en kennelijk nog steeds op de markt te verkrijgen!

Thomas van Linge: Fountain III, detail uit de 21e eeuw, herkenbaar kennelijk, want direct verkocht!

Jos van Meerendonk maakte een wandje waarin zijn reguliere werk door studies gecamoufleerd worden.

Marijn van Kreij met 56 Picassostudies, of is het één werk?

Emo Verkerk: Samuel Beckett in Den Helder, oud, maar goud!

Ik was onder de indruk van de presentatie van de NN Group Award Prijs, redelijk bescheiden opgenomen tussen de galeriepresentaties, maar met erg goede kandidaten die voor mij allen kandidaat waren. Hier werk van Matea Bakula

Die met suggestieve bewerkingen massa aanpakt

Waardoor bijvoorbeeld die betonnen balk gebakken lucht lijkt.

Femmie Otten is natuurlijk ook een prima kandidaat

Het is prachtig zoals zij de verschillende disciplines tot een eigen wereld weet te smeden

met een poëtische beeldtaal

Katja Mater, ook al zo goed! Dit vond ik wel een prachtig werk, de rest liet zich minder goed fotograferen.

Weer bij de galeries: Tom Claessen met een poezelig kuikentje

Die Ricardo van Eyk kom ik tegenwoordig overal tegen, maar zijn werk is wel de moeite waard!

Navid Nuur blijft hors concours, hier “Passing” – 2015

Anne Wenzel maakt met “Under Construction” (I can’t believe I still have to protest this shit!) deel uit van Now/Forever, de tentoonstelling die Hester Alberdingk Thijm maakte met kunstenaars die op de beurs presenteren.

Paul Kooijker: Eggs and other Rarities – 2018 Die tentoonstelling laat wel de bekende kunstenaars zien, waarvan ik dezen wel het best vindt.

Toch ook weer in Nederland: Michael Raedecker

Powerpainting van André Roiter

En nog een keer Anne Wenzel bij Akinci, nu met een betere indruk van de huid.

Diana Roig, verrassinkje!

Een krachtig schilderij van de jonge Belg Pieter Jennes: Get on Your White Horse and Get the Girls – 2018

Bij de Young Art Section was het kruip door sluip door, maar dat gaf wel ambiance, zoals hier bij van Gelder die Salim Bayri presenteert

Uit Goes brengt van den Berge altijd kwaliteit, zoals hier werk van Tamara Dees

Die ook deze installatie toont

Aangenaam: NL=US, met kunstenaars die ik al jaren waardeer. Op de voorgrond Pim Palsgraaf en daarachter Niels Post

Niels Post nu ook in kleur en meer design

Dit is ook wel een heel straffe van Niels

En ook nog een Palsgraafje, aangenaam minimaal en onder de arm mee te nemen!

Het grote werk van Palsgraaf uit een andere hoek…

Het werk op de achtergrond is van Willem Besselink, ook al een topkunstenaar! Installatie, schilderij en tekening over boeken.

Joey Ramone schiet weer raak met Momu & No Es

Mind-map op de vloer van het duo!

Bram Braams bij Frank Taal

Durst Britt & Mayhew bij Young Arts Section met Alex Farrar die doeken als met de zweetvlekken in beslapen onderlakens maakte

met hier en daar een bronzen boomstronkje er voor

En bewerkte teksten onder de naam ‘umble prints

De boomstronkjes ogen wel erg hulpeloos

Hier nog een heel effectieve presentatie, dit keer van galerie Rianne Groen. Tim Hollander maakte een design waarop werk van hier Wouter van der Laan

en hier van Wouter Venema en elders Lieven Hendriks

Onze wonderboy Niek Hendriks heeft bij Roger Katwijk werk waar vissen in zwemmen, wat op verrassende wijze combineert.

Hier komen wel wat vragen naar boven over hoe we dit nu moeten interpreteren, maar zoals Cage schreef: indeterminacy creates space

Ook recent bij Ramakers gezien: Jérôme Touron met hier “Incrustation” (blu)

Maurits van de Laar laat werk van Andrea Freckman zien

wiens 3D-werkjes ik ook steeds aardiger vind!

Stéphanie Baechler @ Josilda da Conceicao. Dit werk is van keramiek.

Nu we het er toch over hebben: Ramakers toont de Zweed Michael Johanssen en nog veel meer

Barbara Seiler houdt het dicht bij huis met een in-your-face-achtergrond èn werk van Marcel van Eeden

Naast ook werk van iemand die ik niet kan plaatsen, (Michiel Ceulers, tanx MvE) maar oogt goed!

Van Klaas Kloosterboer zag ik al veel werk, maar dit vond ik ècht top!

Art Rotterdam 2019

Advertenties

Rotterdam I

4 januari 2014

Art Rotterdam was snel afgelopen voor mij: na een ongelukkige val aan het einde van de dag was ik de rest van de week uitgeschakeld. Toen had ik echter al een en ander gezien en ik zal beginnen in opeenvolgende posts daar verslag van te doen. Bij de persuitnodiging van de beurs zat ook een uitnodiging voor de persopening van La La La Human Steps, 10.00 u, daar ging ik dus eerst naar toe. Tijdens een eenvoudige presentatie vertelde Sjarel Ex, de directeur van het museum, dat het de bedoeling was een collectiepresentatie te laten zien die uitgaat van de lijnen die het museum tot nu toe in haar collectieopbouw heeft gevolgd. Een belangrijk element in de collectie is het surrealistisch aandeel en daarvan uit gaande is gezocht naar werk dat slecht bekende of onverkende gebieden betreedt. Een werk dat als kenmerkend voor deze tentoonstelling wordt getoond is het gedicht “The Raven” van Edgar Allen Poe, dat gaat over verlies en herinnering. Een map met de tekst en litho’s van Manet ligt in een vitrine. Een ander literair werk dat als referentie wordt genoemd is de roman “La Condition Humaine” van André Malraux waarin de hoofdfiguren heen en weer geworpen worden tussen conflicterende emoties en gedachten, het lot van de mensheid en  ook van  kunstenaars zoals in deze tentoonstelling is te zien. Als experiment voegt de curator, Els Hoek, ook dans toe aan de tentoonstelling: vier choreografen werd gevraagd een choreografie te maken naar aanleiding van het tentoongestelde werk die tijdens de tentoonstelling zal worden uitgevoerd in een speciaal voor de gelegenheid in de zaal afgescheiden deel van de vloer dat centraal tussen de werken ligt. De choreografen zijn Eduard Locke van La La La  Human Steps, Ed Wubbe van het Scapino en Matthew Pawlicki en Peter Leung van The House of Makers. Hen werd gevraagd een duet te maken tussen een man en een vrouw waarin het wederzijds aantrekken en afstoten tot uiting komt. Tijdens de opening was een optreden van street-dancers Ques en Claerence Person te zien.
De tentoonstelling, die in de grote Bodonzalen is ingericht, is als geheel wat chaotisch. Er is veel video te zien en de verlichting staat op laag, wat niet ten goede komt aan de meer klassieke werken die ook getoond worden. Het geeft echter wel een gevoel van ongemak dat de thematiek van de tentoonstelling recht doet. Bij de voorstelling echter werkt het als in het theater: alle ogen op de voorstelling, waardoor een gevoel van intimiteit ontstaat. Of de betekenis van de werken in de tentoonstelling worden beïnvloed vraag ik me af, misschien dat bepaalde elementen in het werk worden versterkt zoals in het geval van de street-dancers het straatgevoel dat in bepaalde werken aanwezig is. Bij deze een indruk:

P1000240

Explicatie van Sjarel Ex voor werk van Sylvie Zijlmans

P1000243

Klassieker van Joost Conijn: Auto op dak – 1996

P1000244

En zoef, daar gaat ie!

P1000245

Ook niet mis – Paul Thek: Ganymedes – 1969 In een ander deel van het museum een tentoonstelling over Paul thek en zijn samenwerking met Franz Deckwitz

P1000246

De vloer waarin dansvoorstellingen gegeven gaan worden in de tentoonstelling

P1000252

en waar nu dus Claerence Person vs. Ques van HipHopHuis Rotterdam te zien was

P1000254

Zaaloverzicht

P1000255

Cindy Sherman

P1000257

Eduard Manet: illustraties bij “The Raven”

P1000258

Zaaloverzicht, links Peter Feiler: was noch fehlt – 2006, rechts Andro Wekua: Wait to wait – 2006

P1000259

Peter Feiler: was noch fehlt – 2006

P1000261

Curieus intirigerend werk, kon ik niet terug vinden

P1000262

Gave video van Robin Rode

P1000263

Paul Thek: Polderlandscape in pink – 1969

P1000264

Vito Acconci: Blindfolded Catching Piece – 1970

P1000267

Jeroen Eisenga: Lente – 2010-2011

P1000268

Deze video kan ik niet thuisbrengen

P1000269

Foto’s van Zwelethu Mthethwa, in zwart wit, redelijk verontrustend.

P1000271

Zaaloverzicht met middeleeuws houtsnijwerk

P1000274

Bas Jan Ader: Fall I – 1970

P1000275

Cyprien Gaillard: Desnianski Raioon – 2007

P1000278

Fantastische puinhoop van John Bock: Porzellan Isochizo Küchentot des neurodermitischen Brockenfals im Kaffeestrudel und das alles ganz teuer – 2001

P1000279

Tekening Hans Bellmer

P1000281

Siobhàn Hapaska: The Inquisitor – 1997 met daarachter een foto van Paul Kooijker

Museum Booijmans van Beuningen

 

Nude, Animal, Cigar

4 januari 2015

Vandaag was ik in het Fotomuseum en het GEM om de tentoonstellingen daar te zien voordat ze zouden verdwijnen. In het Fotomuseum toont fotograaf Paul Kooijker zijn werk. In de introductietekst wordt de kunstenaar een belangrijk conceptueel fotograaf genoemd, maar hoe zeer ik bepaalde foto’s van hem ook waardeer, ik vind dit overzicht van zijn werk uit de laatste twintig jaar niet mee vallen. De fotograaf laat naakten, sigarenpeuken en dieren zien. De manier waarop hij dat doet is een keuze, de foto’s zijn technisch verre van perfect. Wat de bedoeling is van die keuze wordt echter niet helemaal duidelijk. De naakte vrouwen die hij fotografeert zijn stevig en meestal overbelicht. Daarnaast worden de vrouwen zo gefotografeerd dat ze gedepersonaliseerd zijn: gezichten vallen weg achter haar, zijn afgewend of zijn, omdat de fotograaf een voorkeur heeft voor achterwerken, totaal niet te zien. De foto’s van peuken ogen vaak zo stoffig als de as van een sigaar en de resten worden of solo of in bepaalde configuraties afgebeeld. Je zou hier nog een onderzoek naar formele kanten van fotografie kunnen vermoeden, alhoewel het dan wel erg beperkt blijft. De dierenfoto’s zouden zo uit oude natuurboeken afkomstig kunnen zijn, de tijd is er naar het zich laat aanzien behoorlijk overheen gegaan. Voor dit overzicht heeft Kooijker ongeveer tweehonderd foto’s in bepaalde configuraties tot een totaalinstallatie samen laten gaan. Op wanden die schuin in de ruimte van het fotomuseum zijn geplaatst zijn series naakten en sigaar-foto’s gecombineerd met vissen, vogels, reptielen of neushoorns en rhinocerossen aangebracht als pagina’s van een groot fotoboek. Als ik die “pagina’s” bekijk probeer ik er enigszins een verhaal van te maken, Kooijker is als Brabander op zijn minst katholiek opgevoed neem ik aan en je verwacht als ex-katholiek toch een beetje een anekdotische inhoud. Verder dan wat sneue Freudiaanse interpretaties van de cigaren en de weinig mooie of opwindende naakten kom ik echter niet. De classificering naar aanleiding van de dieren kan je eventueel Darwinistisch interpreteren en de half of tot het einde opgebrande cigaren hebben misschien ook wat met tijdsverloop te maken, maar het werk geeft mij weinig aanleiding nog verder moeite te doen. Ik houd me maar bij het bewonderen van een incidentele geslaagde foto!

IMG_8522

IMG_8523

IMG_8524

IMG_8525

Fotomuseum