Your Truth, inspiration and nostalgia

10 mei 2019

Bij Parts Project in Den Haag is op dit moment een tentoonstelling te zien over verwerking waarin twee kunstenaars uit het voormalige Joegoslavië  laten zien hoe ze met het recente verleden van dit gebied om gaan. De een, Sašja Tkačenko, lijkt zich in een vorm van escapisme te verliezen door het verleden te verheerlijken en het heden in een vorm van globalisme te vieren. De tweede kunstenaar, Vladimir Milodinović laat juist zien wat er gebeurd is met suggestieve tekeningen van “schuldige plekken” zoals dat hier in Nederland heet. Dit werk is gebaseerd op documentatie van het Joegslavië-tribunaal in Den Haag wat door de nummering die in de tekeningen is aangebracht kil gesuggereerd wordt. Ander werk van Milodinović toont hoe de pers met de feiten omgaat door die te verdraaien en bij te stellen. In minitieuze tekeningen kopieert hij de voorpagina’s van kranten en laat ze ingelijst als kunstwerk zien.
Silvia Bakker, die deze tentoonstelling cureerde, lijkt na het sluiten van haar galerie Twelve Twelve niet van plan te stoppen. Komend weekeinde opent ook in Antwerpen tijdens het Ballroom Project een tentoonstelling onder de naam van haar galerie. Zij vraagt zich hier af of het de taak is van kunstenaars om zich met maatschappelijke en sociale problemen bezig te houden en zo ja, hoe dat dan zou kunnen. Eerder toonde zij het geëngageerde werk van Peter Koole en het lijkt of zij daar een antwoord op heeft. In deze wat interressante tentoonstelling worden in ieder geval interessante vragen gesteld.

Sašja Tkačenko: I’m like you – 2018 De tekst in dit werk luidt:”I’m a Berliner, he told me in Russian. I feel good here. But now I go back to Mongolia every summer. I am like you. If I go there I feel like a tourist and if I stay here I feel like a tourist. You know how I get out of this? I fly Berlin Ulan Bator on Air France. They have the best champagne”.

Vladimir Milodinović: Kleine Zeitungen

Vladimir Milodinović: Kleine Zeitung 17 August 1992 – 2015

De krantentekeningen van Vladimir Milodinović zijn dan ook weer uitgegeven als krant.

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Sašja Tkačenko, in deze video gaat een skater door de ruimtes van een oud modernistisch gebouw, naar ik aanneem uit de tijd van Milosevic. De onbezorgde manier waarop hij door het gebouw beweegt en zijn trucs uitvoert doen denken aan de manier waarop bijvoorbeeld een vlieg zich beweegt: het werkt erg relativerend.

Sašja Tkačenko: Eternal Flame -2018 Het is een maquette van een monument dat ooit is gepland tot meerdere eer en glorie van de Joegoslavische communistische heilstaat en nooit werd uitgevoerd. De eeuwige vlam is duidelijk eindig. Het geeft aan het werk van Tkačenko ook wel een heel ironisch kantje waardoor misschien ook zo’n romantische zonsondergang daarachter in een ander licht zou moeten worden gezien.

Sašja Tkačenko: It’s twenty seonds ‘till the last call – 2016

Sašja TkačenkoAm I gonna do this alone? – 2018

Vladimir Milodinović: Disturbed Soil

Parts Project

 

Advertenties

ANTHROPOCOSMOS

29 maart 2019

PARTS Project stuurde vorige week nog een bericht rond waarin stond dat de tentoonstelling met werk van de Roemeense kunstenaar Paul Neagu werd verlengd. Ik was nog niet in de gelegenheid die te bezoeken en besloot alsnog te gaan kijken. Kijken is eigenlijk niet genoeg in het geval van Neagu, want hij propageerde een kunst waarmee alle zintuigen zouden worden aangesproken. In 1969 publiceerde de kunstenaar zijn Palpable Art manifesto (Manifest over tastbare kunst) waarin hij puur visuele kunst “gedegenereerd, gedegradeerd en overbodig” noemde. In zijn tentoonstelling “Art in a Dark Room” in Edinburgh waarin hij dit manifesto publiceerde waren alle muren zwart geschilderd. Luidsprekers lieten abstracte geluiden horen en van de plafonds hingen dozen: bezoekers werden uitgenodigd te voelen, ze te openen en ermee te spelen. In zijn eerste Londonse tentoonstelling hing een zware, zoete geur die veroorzaakt werd door zijn “Cakeman”, een sculptuur, opgebouwd uit wafels die samengehouden werden door slagroom. Deze sculptuur werd uitgedeeld aan bezoekers waarvan ieder een gedeelte met een persoonlijke opmerking ontving. Ze werden uitgenodigd het stuk ter plekke te nuttigen.
Een interessante kunstenaar dus die aansloot bij de praktijk van andere interessante conceptuele kunstenaars. Na zich in Engeland te hebben gevestigd zou hij ook aan diverse gerenommeerde Engelse instituten les geven en een belangrijke invloed hebben op hedendaagse kunstenaars als Anthony Gormley, Anish Kapoor en Rachel Whiteread.
De tentoonstelling bij PARTS Project is de moeite waard en sommige werken vind ik uitgesproken goed. Het interdisciplinaire karakter is indrukwekkend: begonnen als schilder is hij al snel met collage-achtig werk en sculptuur bezig en zodra zijn manifest uit is zijn ook zijn performances bijzonder sterk. De band met YBA is overduidelijk en het is dan ook terecht dat deze kunstenaar aandacht krijgt. Bij deze een indruk:

 

Straat performance: Collecting Merits – Street perfromance Bucharest – 1968

Actie die waarschijnlijk een voorloper is van “Cakeman”

Anthropocosmos (Open Sky) – 1995 – 2000

Performance: Gradually goïng Tornado – 1974

Gradually goïng Tornado – 1974

“Ramp”, een performance die op diverse locaties werd uitgevoerd.

Invloeden van traditionele ambachten zijn ook terug te herkennen, zoals in dit schilderij

The Man – 100 Cells – 1969

Human – 54 cells – 1972

Impulse and Vector – undated

Plato’s Monk (The Palpable Cakeman) – 1970 – 2002

Anthropocosmos within Hyphen – 1978

Je zou zeggen Richard Deacon, maar het is echt Paul Neagu: Wall Hyphen – 1983 – 1984

Human hands, human feet – 1972

The Cake Man – 1972

Vlnr: Full Moon Hyphen, Arguments Hyphen, Orange Deck, resp: 1988, 1975-1980, 1985

Full Moon Hyphen – 1984

Parts Project

The Future is Female

10 juni 2018

Vrijdag gemist , maar gelukkig duurt Holaa! het hele weekeinde: The Future is Female, de tentoonstelling die Francis Boeske samenstelde met vrouwelijke kunstenaars. Twan Janssen schreef er een aantal persoonlijke teksten bij die de tentoonstelling een literair kantje geven. Niet in het minst, omdat de gebruikelijke academische bla bla ontbreekt en de teksten voor een aanzienlijk deel ook het beeld van de tentoonstelling vormen. Tegelijk wordt ook getoond hoe een kunstwerk door het publiek wordt verwerkt. Bij het lezen van deze associatieve teksten merk ik dat de werken gepersonaliseerd worden, voor Janssen, maar ook voor mij: zijn sensaties vermengen zich met die van mij en dit proces versterkt in een aantal gevallen het werk. Het maakt het geheel evengoed een Twan Janssen-tentoonstelling als een tentoonstelling van vrouwelijke kunstenaars.

Annemarie van Splunter: A Day Such As This – 2012
Een video van 21 kinderen die hun gordijn open doen

Rose Wylie: mooie uitvergrotingen uit het dagelijks leven

Lily van der Stokker, de koningin van het terloops geziene of gezegd zijnde.

Sister Coretta Kent, zeefdrukken met politieke en sociale onderwerpen.

Aase Seidler Gernes die zich voor haar echtgenoot opofferde maar
vanuit het werken met textiel tot een eigen beeldtaal kwam.

Katharina Grosse, nu eens met een bescheiden vlag die trots midden
in de tentoonstelling staat.

Karin Sander: Zij stuurt maagdelijk witte doeken de wereld in
en ziet wel wat er mee gebeurt.

Rosemarie Trockel, deze affiches hingen in Wenen op straat: gemaakte schoonheid,
is dat wel schoonheid?

En ook deze is van haar, een lijst met sterke vrouwen met een
elektrisch plaatje er op.

Yael Davids Koreaans schaaltje dat gerepareerd is, daar zit ook schoonheid in, in het getekende!

En tegelijkertijd: wat kost dat? Een prijslijst, geborduurd met de eigen
haren van Davids, suggereert de prijs die de kunstenaar betaalt
en de kosten koper.

Roos van Haaften: Gleaming Catastrophies, zorgvuldig bijeengebrachte
terloopse elementen die samen enorme rampen moeten verbeelden.
De terloopse composities krijgen door de spots een waarde.

Parts Project

Personal Pop

19 februari 2018

Parts Project opende gisteren ook een tentoonstelling: Personal Pop. Het betreft werk van een vroeg overleden kunstenaar, geboren in Bangla Desh en opgeleid in Oxford, Engeland waarna hij zich in 1998 aanmeldde bij Ateliers. Hij leed aan steeds erger wordende psychische aandoeningen, maar werd al op de Ateliers gezien als een getalenteerde kunstenaar. In deze tentoonstelling is goed te zien waarop dat gebaseerd is. Met zijn achtergrond en geschiedenis blijkt Jahan een wereldburger die zich bewust is van de ontwikkelingen in de kunst, maar ook sociale verhoudingen en een politiek bewustzijn zijn terug te herkennen in zijn werk. Hij wilde de wereld  nieuwe energie geven met een mengsel van sociaal engagement zoals Joseph Beuys dat vertoonde en met middelen uit de Pop-Art zoals Andy Warhol die gebruikte. Het idee van Beuys dat alles in het leven kunst kan zijn is duidelijk terug te herkennen in het werk dat in de tentoonstelling te zien is. Michael Jackson is voor de kunstenaar ook een “Energizer” die regelmatig terug komt in zijn werk zoals in de Pizza-boys, series pizzabezorgers waarin hij ook Michael Jackson in een zelfportret  verwerkt of in het sleutelwerk “Energy Plan for the Western Man Exhausted?” waarin een optelsom van Warhol, Beuys en Jackson tot de Pizzaman leidt. In de tentoonstelling is een lijn te zien die hard wordt afgebroken en die nieuwsgierig maakt naar wat had kunnen volgen. Een erg informatief boekje met teksten van Dominique van den Boogerd en Judith de Bruin begeleidt de tentoonstelling. Het is goed dat deze interessante tentoonstelling plaats vindt, ook al om te zien hoe voortgeborduurd wordt op de ideeën van Joseph en Andy Warhol.
Sjah Jahan overleed in 2015.

Jahan maakte schilderijen van vrienden en familie door projecties van foto’s met potlood te tekenen en vervolgens de ontstane vlakjes in te vullen. De schetsen werden ook tentoongesteld wat een spookachtig effect geeft.

Collagetechnieken werden steeds toegepast

Wandje met divers werk waaronder linksonder een ontwerp voor een “businesscard”.

Herhaling en de tegenstelling tussen dynamiek en een statisch beeld worden onderzocht

De druk bezochte opening liet vele bekende gezichten uit de kunstwereld zien

Politiek werk uit de laatste periode

Op de achtergrond twee Pizzaboys op “arme” materialen en voor een tafel met divers werk

Waaronder “Energy Plan for the Western Man Exhausted?” met o.a. het boek “From A to B and Back Again” van Andy Warhol

Nog een collage-achtig portret

Een Duo-painting: beelden uit de populaire cultuur gecombineerd met een tekening van een groepsfoto uit zijn persoonlijke omgeving. Het linker paneel is dan volgens Jahan een gesloten afbeelding en het rechter een open beeld, vergelijkbaar met een infrarood opname.

Hoe die tekeningen dan werken kunt u hier zien.

De recentere werken geven aan hoe het verder zou kunnen gaan zoals hier in Block 1 and Block 2

Of in “James Joyce for an Equilibrium for an Equilibrium” uit 2015, een schilderij wat me bijzonder aanspreekt.

Parts Project

En nog verder de diepte in met Villa La Repubblica

Jeroen Doorenweerd meets Gutai

3 september 2017

Het seizoen is weer goed begonnen en vandaag staan vijf bezoeken op het programma. De eerste is Parts Project waar weer een bijzonder mooie en doordachte expositie is ingericht. Het betreft recent werk van de Brabantse kunstenaar Jeroen Doorenweerd die recent nog met zijn zoon Mischa in Museum de Pont een duo-expositie maakte. Ook bij Parts-Project is een duo-expo ingericht en in dit geval wordt Doorenweerd gecombineerd met archiefbeelden van de Japanse Gutai beweging, kunstenaars in wiens houding hij zich zeker kan vinden.
De schilderijen van Doorenweerd zijn procesmatig tot stand gekomen: gebruik wordt gemaakt van een installatie met een emmer met een gat erin die met een touw aan het plafond hangt boven een plateau op wieltjes waarop een doek wordt bevestigd. Er wordt verf in de emmer gedaan en de emmer wordt vervolgens door de kunstenaar in beweging gebracht waardoor de verf in expressieve vormen op het doek terecht komt. De kunstenaar heeft invloed op de kleurkeuze, de hoeveelheid en de aard van de bewegingen, formaat van het doek en hij manipuleert ook het plateau waarop het doek ligt. Deze parameters verschillen aanzienlijk van de omstandigheden waarop een schilder normaal voor zijn doek staat, maar het resultaat van deze acties is bijzonder fraai en expressief. De kunstenaar heeft de doeken op wiggen op de vloer tegen de wand gezet waardoor de kijker letterlijk en figuurlijk dichter bij het werk komt.
Doorenweerd was zich niet bewust van het werk van Gutai, maar hij zag meteen de parallellen met zijn eigen werk: ook de Japanse kunstenaars maakten op onorthodoxe wijze schilderijen met performances en niet voor de hand liggende materialen. De documentatie die op de tentoonstelling te zien is maakt indruk door de inventiviteit van de kunstenaars en het theatrale element in een aantal acties. het combineert prachtig met het werk van Doorenweerd en de tentoonstelling is dan ook zeer  de moeite waard om te bezoeken!

Gutai: een ballon beschilderen..

en het lichaam als penseel gebruiken.

Action painting in de ware zin des woords

Of met een gietertje op een horizontaal vlak een poging wagen

Bij het werk van Doorenweerd. staan de kunstenaar en de galeriehouder voor het openingswoord

Het werk van Doorenweerd is ook bijzonder energiek en uit actie ontstaan

Maar wel gestuurde actie. Lang niet alles is gelukt volgens de kunstenaar, maar dat zien we hier niet

Het zal met een gieter ook niet altijd lukken

Het is de vrijheid en het fysieke element wat dit werk zo aantrekkelijk maakt

Parts Project

 

06: Bij nader inzien

14 mei 2017

De collectie Cleveringa wordt vaker tentoon gesteld. Zo kan ik me nog een mooie presentatie in de Leidse universiteitsbibliotheek herinneren die me danig onder de indruk bracht. Dat Parts Project daar dus nog een keer iets moois uit zou laten zien kon je wel verwachten. De tentoonstelling die nu gemaakt is focust zich op drie kunstenaars: Leo Vroegindeweij, Rob van Koningsbruggen en Carel Balth. De laatste kunstenaar kende ik nog niet, maar van Koningsbruggen vond ik altijd al intrigerend, hij fascineerde me door zijn verfbehandeling: spirituele doeken met een stevig materiaalgebruik, een gezonde geest in een gezond lichaam zoals de oude Grieken zouden zeggen. Ook Vroegindewij sprak me aan: zijn terloopse materiaalgebruik waarmee hij poëtische gebaren maakte: de Ateliers 63-school. Daarmee zeg ik meteen dat deze kunstenaars al wat ouder zijn, wat van Carel Balth niet gezegd kan worden. Zijn grote abstracte foto’s vind ik erg mooi en toen ik zag hoe ze gemaakt zijn vond ik ze nog mooier: lang wachten gedurende de nacht tot bliksemschichten de hemel doorklieven leiden tot mooie grote foto’s in grijzen en gedempte kleuren die het samen erg goed doen. Deze tentoonstelling is dus wat mij betreft weer helemaal raak en brengt weer wat sentimenten uit mijn verleden naar boven die ik bijna zou vergeten!

De tentoonstelling werd op begeesterde wijze geopend door Alied Ottevanger

Leo Vroegindewij: untitled – 2014 (schaalmodel)

De brei- en tekstwerkjes van Rob van Koningsbruggen zijn ook vertegenwoordigd!

Leo Vroegindeweij: Untitled – 2002

Rob van Koningsbruggen: Z.T.

Schuifschilderijen van van Koningsbruggen

Carel Balth:Night Light V – 2016

Rob van Koningsbruggen: schilderen en schuiven

Carel Balth: Night Light

Parts Project

Jaap van den Ende

17 maart 2017

Jaap van den Ende is een schilder uit Delft die een hele ontwikkeling heeft door gemaakt. Hij praktiseert de schilderkunst al sinds de zestiger jaren en na een soort catharsis in die tijd heeft hij gestaag een enorme reputatie opgebouwd, niet in het minst door zich regelmatig te vernieuwen. Parts Project in Den Haag kreeg de kans een soort overzicht van zijn werk te presenteren met werk uit diverse collecties en greep die kans met veel enthousiasme aan. De tentoonstelling die nu te zien is laat een gedreven, gedisciplineerde schilder zien die in alle veranderingen uit ging van persoonlijke systemen die rigoureus volgehouden worden.  Die steeds consistente houding verleent toch een soort herkenbaarheid aan het werk in de formele kant van het schilderij: steeds is een keuze gemaakt en strikt toegepast, zonder afwijking van het beginsel. Het resultaat fascineert me op een manier waar ik nog steeds niet de vinger achter kan krijgen. De stappen die gemaakt worden zijn goed herkenbaar: in het begin abstract, minimalistisch, onpersoonlijk en plat. Dan wordt steeds meer onzekerheid ingebouwd door de verfstreek herkenbaar te maken, met de vorm van de doeken en met combinaties van doeken te spelen, daarmee ruimte toe te laten en daarna ook figuratie te suggereren. In het latere werk zijn landschappen gecombineerd met vertalingen van de landschappen in meer abstracte beelden, weer volgens een volstrekt persoonlijk protocol. Ik vind het zelf verwarrend werk. Dat maakt de tentoonstelling zeer de moeite waard voor wie in schilderkunst is geïnteresseerd, bij deze een indruk:

Structure 35 – 1972

Structure white – 1973

Untitled 8 – 1978

Untitled 16 – 1979

Untitled 1980

Untitled – 1983

Untitled 1986

Untitled, 1986

Dit heidelandschap vindt ik erg mooi door de gebruikte kleuren

En dit zijn eigenlijk drie abstracties

IKEA – 2013 Hier loop de abstractie door in de figuratie door de aard van de IKEA architectuur in het landschap wat een interessante extra laag geeft.

In dit doek vermengt alles zich tot een entropische massa wat ook weer rust geeft.

Parts project