The Future is Female

10 juni 2018

Vrijdag gemist , maar gelukkig duurt Holaa! het hele weekeinde: The Future is Female, de tentoonstelling die Francis Boeske samenstelde met vrouwelijke kunstenaars. Twan Janssen schreef er een aantal persoonlijke teksten bij die de tentoonstelling een literair kantje geven. Niet in het minst, omdat de gebruikelijke academische bla bla ontbreekt en de teksten voor een aanzienlijk deel ook het beeld van de tentoonstelling vormen. Tegelijk wordt ook getoond hoe een kunstwerk door het publiek wordt verwerkt. Bij het lezen van deze associatieve teksten merk ik dat de werken gepersonaliseerd worden, voor Janssen, maar ook voor mij: zijn sensaties vermengen zich met die van mij en dit proces versterkt in een aantal gevallen het werk. Het maakt het geheel evengoed een Twan Janssen-tentoonstelling als een tentoonstelling van vrouwelijke kunstenaars.

Annemarie van Splunter: A Day Such As This – 2012
Een video van 21 kinderen die hun gordijn open doen

Rose Wylie: mooie uitvergrotingen uit het dagelijks leven

Lily van der Stokker, de koningin van het terloops geziene of gezegd zijnde.

Sister Coretta Kent, zeefdrukken met politieke en sociale onderwerpen.

Aase Seidler Gernes die zich voor haar echtgenoot opofferde maar
vanuit het werken met textiel tot een eigen beeldtaal kwam.

Katharina Grosse, nu eens met een bescheiden vlag die trots midden
in de tentoonstelling staat.

Karin Sander: Zij stuurt maagdelijk witte doeken de wereld in
en ziet wel wat er mee gebeurt.

Rosemarie Trockel, deze affiches hingen in Wenen op straat: gemaakte schoonheid,
is dat wel schoonheid?

En ook deze is van haar, een lijst met sterke vrouwen met een
elektrisch plaatje er op.

Yael Davids Koreaans schaaltje dat gerepareerd is, daar zit ook schoonheid in, in het getekende!

En tegelijkertijd: wat kost dat? Een prijslijst, geborduurd met de eigen
haren van Davids, suggereert de prijs die de kunstenaar betaalt
en de kosten koper.

Roos van Haaften: Gleaming Catastrophies, zorgvuldig bijeengebrachte
terloopse elementen die samen enorme rampen moeten verbeelden.
De terloopse composities krijgen door de spots een waarde.

Parts Project

Advertenties

Personal Pop

19 februari 2018

Parts Project opende gisteren ook een tentoonstelling: Personal Pop. Het betreft werk van een vroeg overleden kunstenaar, geboren in Bangla Desh en opgeleid in Oxford, Engeland waarna hij zich in 1998 aanmeldde bij Ateliers. Hij leed aan steeds erger wordende psychische aandoeningen, maar werd al op de Ateliers gezien als een getalenteerde kunstenaar. In deze tentoonstelling is goed te zien waarop dat gebaseerd is. Met zijn achtergrond en geschiedenis blijkt Jahan een wereldburger die zich bewust is van de ontwikkelingen in de kunst, maar ook sociale verhoudingen en een politiek bewustzijn zijn terug te herkennen in zijn werk. Hij wilde de wereld  nieuwe energie geven met een mengsel van sociaal engagement zoals Joseph Beuys dat vertoonde en met middelen uit de Pop-Art zoals Andy Warhol die gebruikte. Het idee van Beuys dat alles in het leven kunst kan zijn is duidelijk terug te herkennen in het werk dat in de tentoonstelling te zien is. Michael Jackson is voor de kunstenaar ook een “Energizer” die regelmatig terug komt in zijn werk zoals in de Pizza-boys, series pizzabezorgers waarin hij ook Michael Jackson in een zelfportret  verwerkt of in het sleutelwerk “Energy Plan for the Western Man Exhausted?” waarin een optelsom van Warhol, Beuys en Jackson tot de Pizzaman leidt. In de tentoonstelling is een lijn te zien die hard wordt afgebroken en die nieuwsgierig maakt naar wat had kunnen volgen. Een erg informatief boekje met teksten van Dominique van den Boogerd en Judith de Bruin begeleidt de tentoonstelling. Het is goed dat deze interessante tentoonstelling plaats vindt, ook al om te zien hoe voortgeborduurd wordt op de ideeën van Joseph en Andy Warhol.
Sjah Jahan overleed in 2015.

Jahan maakte schilderijen van vrienden en familie door projecties van foto’s met potlood te tekenen en vervolgens de ontstane vlakjes in te vullen. De schetsen werden ook tentoongesteld wat een spookachtig effect geeft.

Collagetechnieken werden steeds toegepast

Wandje met divers werk waaronder linksonder een ontwerp voor een “businesscard”.

Herhaling en de tegenstelling tussen dynamiek en een statisch beeld worden onderzocht

De druk bezochte opening liet vele bekende gezichten uit de kunstwereld zien

Politiek werk uit de laatste periode

Op de achtergrond twee Pizzaboys op “arme” materialen en voor een tafel met divers werk

Waaronder “Energy Plan for the Western Man Exhausted?” met o.a. het boek “From A to B and Back Again” van Andy Warhol

Nog een collage-achtig portret

Een Duo-painting: beelden uit de populaire cultuur gecombineerd met een tekening van een groepsfoto uit zijn persoonlijke omgeving. Het linker paneel is dan volgens Jahan een gesloten afbeelding en het rechter een open beeld, vergelijkbaar met een infrarood opname.

Hoe die tekeningen dan werken kunt u hier zien.

De recentere werken geven aan hoe het verder zou kunnen gaan zoals hier in Block 1 and Block 2

Of in “James Joyce for an Equilibrium for an Equilibrium” uit 2015, een schilderij wat me bijzonder aanspreekt.

Parts Project

En nog verder de diepte in met Villa La Repubblica

Jeroen Doorenweerd meets Gutai

3 september 2017

Het seizoen is weer goed begonnen en vandaag staan vijf bezoeken op het programma. De eerste is Parts Project waar weer een bijzonder mooie en doordachte expositie is ingericht. Het betreft recent werk van de Brabantse kunstenaar Jeroen Doorenweerd die recent nog met zijn zoon Mischa in Museum de Pont een duo-expositie maakte. Ook bij Parts-Project is een duo-expo ingericht en in dit geval wordt Doorenweerd gecombineerd met archiefbeelden van de Japanse Gutai beweging, kunstenaars in wiens houding hij zich zeker kan vinden.
De schilderijen van Doorenweerd zijn procesmatig tot stand gekomen: gebruik wordt gemaakt van een installatie met een emmer met een gat erin die met een touw aan het plafond hangt boven een plateau op wieltjes waarop een doek wordt bevestigd. Er wordt verf in de emmer gedaan en de emmer wordt vervolgens door de kunstenaar in beweging gebracht waardoor de verf in expressieve vormen op het doek terecht komt. De kunstenaar heeft invloed op de kleurkeuze, de hoeveelheid en de aard van de bewegingen, formaat van het doek en hij manipuleert ook het plateau waarop het doek ligt. Deze parameters verschillen aanzienlijk van de omstandigheden waarop een schilder normaal voor zijn doek staat, maar het resultaat van deze acties is bijzonder fraai en expressief. De kunstenaar heeft de doeken op wiggen op de vloer tegen de wand gezet waardoor de kijker letterlijk en figuurlijk dichter bij het werk komt.
Doorenweerd was zich niet bewust van het werk van Gutai, maar hij zag meteen de parallellen met zijn eigen werk: ook de Japanse kunstenaars maakten op onorthodoxe wijze schilderijen met performances en niet voor de hand liggende materialen. De documentatie die op de tentoonstelling te zien is maakt indruk door de inventiviteit van de kunstenaars en het theatrale element in een aantal acties. het combineert prachtig met het werk van Doorenweerd en de tentoonstelling is dan ook zeer  de moeite waard om te bezoeken!

Gutai: een ballon beschilderen..

en het lichaam als penseel gebruiken.

Action painting in de ware zin des woords

Of met een gietertje op een horizontaal vlak een poging wagen

Bij het werk van Doorenweerd. staan de kunstenaar en de galeriehouder voor het openingswoord

Het werk van Doorenweerd is ook bijzonder energiek en uit actie ontstaan

Maar wel gestuurde actie. Lang niet alles is gelukt volgens de kunstenaar, maar dat zien we hier niet

Het zal met een gieter ook niet altijd lukken

Het is de vrijheid en het fysieke element wat dit werk zo aantrekkelijk maakt

Parts Project

 

06: Bij nader inzien

14 mei 2017

De collectie Cleveringa wordt vaker tentoon gesteld. Zo kan ik me nog een mooie presentatie in de Leidse universiteitsbibliotheek herinneren die me danig onder de indruk bracht. Dat Parts Project daar dus nog een keer iets moois uit zou laten zien kon je wel verwachten. De tentoonstelling die nu gemaakt is focust zich op drie kunstenaars: Leo Vroegindeweij, Rob van Koningsbruggen en Carel Balth. De laatste kunstenaar kende ik nog niet, maar van Koningsbruggen vond ik altijd al intrigerend, hij fascineerde me door zijn verfbehandeling: spirituele doeken met een stevig materiaalgebruik, een gezonde geest in een gezond lichaam zoals de oude Grieken zouden zeggen. Ook Vroegindewij sprak me aan: zijn terloopse materiaalgebruik waarmee hij poëtische gebaren maakte: de Ateliers 63-school. Daarmee zeg ik meteen dat deze kunstenaars al wat ouder zijn, wat van Carel Balth niet gezegd kan worden. Zijn grote abstracte foto’s vind ik erg mooi en toen ik zag hoe ze gemaakt zijn vond ik ze nog mooier: lang wachten gedurende de nacht tot bliksemschichten de hemel doorklieven leiden tot mooie grote foto’s in grijzen en gedempte kleuren die het samen erg goed doen. Deze tentoonstelling is dus wat mij betreft weer helemaal raak en brengt weer wat sentimenten uit mijn verleden naar boven die ik bijna zou vergeten!

De tentoonstelling werd op begeesterde wijze geopend door Alied Ottevanger

Leo Vroegindewij: untitled – 2014 (schaalmodel)

De brei- en tekstwerkjes van Rob van Koningsbruggen zijn ook vertegenwoordigd!

Leo Vroegindeweij: Untitled – 2002

Rob van Koningsbruggen: Z.T.

Schuifschilderijen van van Koningsbruggen

Carel Balth:Night Light V – 2016

Rob van Koningsbruggen: schilderen en schuiven

Carel Balth: Night Light

Parts Project

Jaap van den Ende

17 maart 2017

Jaap van den Ende is een schilder uit Delft die een hele ontwikkeling heeft door gemaakt. Hij praktiseert de schilderkunst al sinds de zestiger jaren en na een soort catharsis in die tijd heeft hij gestaag een enorme reputatie opgebouwd, niet in het minst door zich regelmatig te vernieuwen. Parts Project in Den Haag kreeg de kans een soort overzicht van zijn werk te presenteren met werk uit diverse collecties en greep die kans met veel enthousiasme aan. De tentoonstelling die nu te zien is laat een gedreven, gedisciplineerde schilder zien die in alle veranderingen uit ging van persoonlijke systemen die rigoureus volgehouden worden.  Die steeds consistente houding verleent toch een soort herkenbaarheid aan het werk in de formele kant van het schilderij: steeds is een keuze gemaakt en strikt toegepast, zonder afwijking van het beginsel. Het resultaat fascineert me op een manier waar ik nog steeds niet de vinger achter kan krijgen. De stappen die gemaakt worden zijn goed herkenbaar: in het begin abstract, minimalistisch, onpersoonlijk en plat. Dan wordt steeds meer onzekerheid ingebouwd door de verfstreek herkenbaar te maken, met de vorm van de doeken en met combinaties van doeken te spelen, daarmee ruimte toe te laten en daarna ook figuratie te suggereren. In het latere werk zijn landschappen gecombineerd met vertalingen van de landschappen in meer abstracte beelden, weer volgens een volstrekt persoonlijk protocol. Ik vind het zelf verwarrend werk. Dat maakt de tentoonstelling zeer de moeite waard voor wie in schilderkunst is geïnteresseerd, bij deze een indruk:

Structure 35 – 1972

Structure white – 1973

Untitled 8 – 1978

Untitled 16 – 1979

Untitled 1980

Untitled – 1983

Untitled 1986

Untitled, 1986

Dit heidelandschap vindt ik erg mooi door de gebruikte kleuren

En dit zijn eigenlijk drie abstracties

IKEA – 2013 Hier loop de abstractie door in de figuratie door de aard van de IKEA architectuur in het landschap wat een interessante extra laag geeft.

In dit doek vermengt alles zich tot een entropische massa wat ook weer rust geeft.

Parts project

 

Eindejaarslijst chmkoome’s blog 2016

2 januari 2016

De koude wind die al jaren uit de rechtse hoek over het culturele veld waait maakte de afgelopen maanden flink slachtoffers!  Tijdelijke oplossingen werden in bepaalde gevallen wel gevonden, maar structureel gaat het bepaald niet goed. In het Haagse spelen daarnaast nog meer zaken een rol. De ontwikkelingen in het vastgoed en in de Haagse infrastructuur zorgen er voor dat Haagse kunstenaarsinitiatieven met hun hele hebben en houwen van hot naar her gestuurd worden. De ontwikkelingen in de Binckhorst zijn in dit opzicht tekenend: Billytown begon met een ambitieus programma en een heel nieuwe opzet en zal in april het veld moeten ruimen. Locatie Z was naar haar derde expositielocatie in een jaar verhuisd, ook in de Binckhorst , het zal daar weer weg moeten. Dat gebied leek veel mogelijkheden te bieden voor de kunstensector, maar de stedelijke ontwikkelingen en met name het gereed komen van de Rotterdamse baan zorgen er voor dat het gebied ook commercieel aantrekkelijk wordt. Daarnaast is er mede ten gevolge van de immigratie een behoefte aan woonruimte en er wordt naarstig gezocht naar kantoorruimtes die tot wooneenheden kunnen worden omgebouwd. Het gevolg is dat kunstenaarsinitiatieven met enorme onzekerheid blijven zitten over hun situatie.

Deze eindlijst is beperkt. Ik heb afgelopen jaar minder gezien wegens diverse reizen die ik mede ivm onderzoek heb gemaakt. Daarnaast ben ik ook uitgenodigd om jaarmeester te worden van het Apprentice-Master Project van Kunstpodium T en dat heeft me ook nogal bezig gehouden, de resultaten zijn op deze site de komende maanden te bezichtigen. Een bijkomend voordeel is wel dat ik regelmatig het land in zal gaan voor de erbij behorende tentoonstellingen en dus ook andere exposities in de omgeving zal zien. Zo ben ik recent al een paar keer in Park en de Pont geweest waar ik normaal wat moeilijker kom. Bij deze de toppers zonder hierarchie:

In Den Haag is Parts Project nadrukkelijk aanwezig met een paar waanzinnig goede tentoonstellingen waarvan ik vooral Show me Your Vital Parts top vond.  De installatie van Pim Voorneman droeg als entrée bij aan de gelaagdheid van de presentatie.
Het weekend waarin A day to clay a bust van Topp&Dubio plaats vond in 503 was gedenkwaardig, het interessante initiatief gaat rustig zijn eigen weg (dit weekend met Joost Rekveld) en de heren gaan door met acties in straten enzo..
Quartair maakte met Drawing Front een mooie tekeningententoonstelling en de tentoonstelling van Frank Halmans bij Ramakers was ook heel goed.
De tentoonstelling over Vilèm Flusser bij West past mooi in een zich steeds duidelijker aftekenend programma dat met het in gebruik nemen van Huis Huguetan nog veel meer mogeljkheden heeft zich te ontwikkelen. De recente tentoonstellingen See How the land Lays/Gagarin zijn daar een mooi voorbeeld van.

Baracca maakte bij Locatie Z de afsluiting van haar “Inside Job” project in een vrij moeilijke omgeving wel een goede show. Locatie Z zelf heeft op die locatie, het Helena van Doeverenplein,  kort maar hevig gefunctioneerd na eerst met All You can Eat van Ockenburg afscheid te hebben genomen. Thijs Ebbe Fokkens maakte onder de naam Escapist Cookbook een grote installatie die indruk maakte en de recente expositie The Group van The Holls-Collective, dit keer in de Binckhorst,  laat zien dat het potentieel ondanks alles onaangetast blijft.
Billytown maakte haar belofte volop waar met een serie tentoonstellingen: de solo van Marius Lut, de mooi onbevangen tentoonstelling Can’t do Nothing die door Bernice Nauta werd gecureerd en de nu nog te bezichtigen tentoonstelling van Iede Reckman, For All but Finitely Many, maken het om wanhopig van te worden dat zij weer verkassen moeten. Hopelijk vinden ze een manier om zo door te gaan.

Galerie Maurits van de Laar vierde zijn vijfentwintigjarige jubileum met een tentoonstelling die aangeeft dat de galeriehouder een mooi breed programma heeft ontwikkeld dat hem een sterke plek in de Haagse galeriewereld bezorgt. De tentoonstelling Auszeit van Diederik Gerlach in oktober was bijzonder fraai!

Helaas moeten we afwachten wat met een andere sterke galerie, Nouvelles Images, gebeurt nadat Erik Bos helaas veel te vroeg overleed. En, talking about galleries: De Art The Hague beurs begint nu wel smoel te krijgen, alleen het randgebeuren oogt bijzonder rommelig en hap-snap: kan daar niet een goede curator op gezet worden?

Galerie Durst Britt&Mayhew gaat onverdroten voort op de ingeslagen koers met een vrij ambitieus programma dat mooie tentoonstellingen oplevert, de tentoonstelling van Wieke Wester en Alexandre Lavet waren niet te versmaden!

STROOM blijft instelling van het jaar voor mij, zij zijn de spil van de Haagse kunstwereld en het hele land is daar jaloers op. Het twee-jarige project dat ze uitvoeren, Attempts to read the World (Differently) , vindt doorgang met intrigerende tentoonstellingen:  na vorig jaar de tentoonstelling met Neïl Beloufa te hebben gemaakt zagen we dit jaar de Display Show met Celine Condorelli, Gavin Wade en James langdon en nu het project Three Exhibits, Five Acts dat zich na de grote video-installatie van Max de Waard interessant ontwikkelt.

Dat de wind in HEDEN uit een andere hoek waait is ook duidelijk: met een consequente serie tentoonstellingen en deelname aan beurzen proberren zij hun bekendheid te vergroten en een aantal door henzelf gebrachte kunstenaars te promoten. De HEDEN-start prijs is een mooi intitiatief en tentoonstellingen als die van Ingrid Mol en Theo Jansen zijn altijd de moeite waard om te bezoeken.

Het Malieveld-project blijft interessant voor mij persoonlijk als laboratorium en incidenteel komen ook anderen daar werken op zaterdagochtend. Zo werd op 9 april het vierjarig jubileum gevierd met een aantal deelnemende kunstenaars.

Buiten Den Haag vind ik PARK in Tilburg toch heel bijzonder met o.a. een zomer-installatie van Yona Friedman en een fantastische tentoonstelling als Mwili na Akili met Charlote Schleiffert en Paul Bogaers. Lekker licht, een tentoonstelling die Eelco van der Lingen maakte voor het Centraal Museum in Utrecht vond ik erg de moeite waard en het was fijn om te zien dat ook This Art Fair in de beurs van Berlage wat meer karakter begint te krijgen. Het is goed dat individuele kunstenaars zich hier kunnen aanmelden.

Internationaal werd ik geraakt door de Robert Ryman-tentoonstelling in DIA-arts centre in New York, de Duchamp en Brancusi opstellingen in het Philadelphia Museum of Modern Art, de Barnes-Collection in Philadelphia, de heropening van het SF MOMA met een prachtige inventieve nieuwe vleugel en een fantastische brede presentatie van o.a. Elsworth Kelly. Verslagen stonden op Facebook, maar daar moet je kennelijk toch niet te enthousiast gebruik van maken want na een album met al mijn Malieveldwerk zijn nu ook drie van mijn U.S. albums verdwenen. Ik zal proberen in de loop van de komende maanden verslagen op dit blog te zetten.
De tentoonstelling van Annemiek Lauwerens in een kapel in Pernes les Fontaines in Zuid Frankrijk liet voor mij zien dat context heel belangrijk kan zijn voor het werk van een kunstenaar.

Ik had graag nog gezien:
Manifesta 11 in Zürich, Beat Generation in het Centre Pompidou, Georgia O’Keeffe in de Tate gallery, Machiel van Soest na Billytown ook in P.S. Projects met SequenceErik van Lieshout in Wiels, Francys Alys in de Wiener Sezession, de collectie Chtchtoukine in Fondation Louis Vuitton in Parijs en last but certainly not least: Carte Blanche voor Tino Sehgal in het Palais de Tokyo.

CD van 2016 (nog maar net binnen): Radiohead – A Moon Shaped Pool

Boek van 2016: Stefan Hertmans –De Bekeerlinge

Filmserie van 2016: Game of Thrones season VI,

 

 

Show Me Your Vital Parts

10 september 2016

Het nog maar recent gestarte PARTS Project aan de chique Haagse Toussaintkade laat werk van verzamelaars zien. De eerste twee tentoonstellingen bestonden uit een solotentoonstelling en een duo-tentoonstelling. De nu geopende expositie is een groepstentoonstelling met bruiklenen van bekende en onbekende verzamelaars die is ingericht door kunstenaar Pim Voorneman. Deze kunstenaar is bekend doordat hij zich met het tentoonstellen als zodanig bezig houdt zoals hij bij presentaties bij West en recent bij JCA de Kok liet zien. In PARTS Project richtte hij nu de groepstentoonstelling in en toont hij in de voorruimte een installatie met parameters: gebruikte materialen, een nieuw bureau voor de galeriehouder etc. Het oogt zo als een gedeconstrueerd tentoonstellingsproces en daarin zijn erg mooie elementen te vinden. Het werk uit de groepstentoonstelling is verrassend actueel en laat kunst zien die in Nederland nauwelijks getoond wordt. De galeriehouder en zijn assistent hebben duidelijk een interessant netwerk van bruikleengevers waaruit zij kunnen putten.
De tentoonstelling is zo verrassend rijk met mooie werken en een erg interessante overgang van installatie in de voorruimte naar elementen uit de installatie die in de presentatie van de werken wordt gebruikt. Bij deze een indruk:

p1080615

Pim Voorneman: Hohlraum – 2006-2016

p1080616

Walter Swennen: Different works – 1988-2008

p1080619

Jan Pleitner – Portret – 2010, David Shrigley – IT – 2010

p1080620

Nora Schultz: Untitled (poem-mattress) – 2012

p1080621

Chris Martin: Sun Energy Light Up Mother Popcorn – 2009-2012

p1080622

Jonas Lund: VIP (Viewer Improved Painting) – 2014

p1080624

Rashid Johnson: Stay Black And Die (from the series “Things I need to do”) – 2005

p1080625

Mohamed Bourouissa: La Republique (from the series Périphérique) – 2006

p1080626

Voor – Marlie Mul – Puddle (Plain match) – 2015 Back left – Richard Aldrich – 2 and Baby – 2009 Back right – Tal R: River Figure – 2005

p1080628

Walead Beshty – Coper (Fedex 10 kg box) – 2013

p1080629

Pim Voorneman: Installation

p1080630

Pim Voorneman: Installation

p1080631

Pim Voorneman: Installation, Inside Marlie Mul: Puddle

p1080632

Pim Voorneman: Installation

p1080634

Pim Voorneman: Title

project03