Downtime

13 april 2018

Als je, na de kick-ass academie one night stand outermost corner, opnieuw bij Nest binnenkomt voor de opening van Downtime is de sfeer opeens heel klinisch. Dit wordt niet in het minst veroorzaakt door de blauwe geometrische tekeningen op de wanden die sterk aan ziekenhuizen of badinrichtingen doet denken, òf mortuaria wat bij het zien van het werk van Vibeke Mascini ook niet zo’n vreemde associatie is. Mascini studeerde beeld en taal aan de Gerrit Rietveld academie en in haar werk ontrafelt zij het verband tussen de twee, zoals bij de begrippen leven en dood. Direct bij de ingang zien we op de wand in het werk “Deceased words” al drie begrippen die die daarmee verband houden en hun betekenis zoals die eens in van Dale waren opgetekend. Alleen zijn de woorden uit van Dale verdwenen, omdat ze weinig tot niet meer gebruikt worden. In het werk “A Day in the Death of Ron” heeft zij een opname van de reeuwzucht (laatste adem) van de stervende Ron op een langspeelplaat gezet in een lengte van 17’44”, de lengte van een dag in Ron’s leven in het hiernamaals. Deze voorbeelden geven aan welke acties Mascini onderneemt en welke vragen zij oproept.
Oscar Santillan beweegt zich op een wat grotere schaal. Ook hij ontrafelt, maar in zijn geval het denken in tegenstellingen waarmee de mens de wereld probeert te bevatten en met zijn werk probeert hij daarin ruimte te creëren. Even afgezien van de vraag of zijn premisse juist is maakt de Ecuadoriaan soms verrassend poëtisch werk. In het geval van “La Noche – The Moonlight’s weight” toont de kunstenaar de massa van het maanlicht dat in een nacht op aarde valt in de vorm van een uit een meteoriet vervaardigd gewicht. In het geval van Solaris liet de kunstenaar de woestijn terug kijken naar de sterren door middel van een lens die hij vervaardigde uit meegenomen zand uit de Atacama woestijn in Chili (waar overigens ook  belangrijke telescopen staan). Met deze lens fotografeerde hij in de woestijn de sterrenhemel.
De derde exposant is het duo Lotte Geeven&Yeb Wiersma, een duo dat ook bij West al eens actief was met de manifestatie Surveillance. Ook in dit geval zijn in de stad een aantal acties uitgevoerd die tot doel hadden de structuur van het leven in de stad te beïnvloeden, bijvoorbeeld door in “Haze” met een vliegtuig feromonen over de stad te verstuiven. Feromonen vormen een stof die mensen en dieren onbewust afscheiden om elkaar signalen te geven, bijvoorbeeld door opwinding te veroorzaken, vaak van seksuele aard. Een ander project is de naamgever van deze tentoonstelling: “Downtime”. Hierin vragen de kunstenaars in een brief aan de burgemeester van Den Haag om op een bepaald moment alle stoplichten in de stad tegelijkertijd op rood te zetten gedurende 7 seconden. Refererend aan het avant-garde karakter van Mondriaans Boogie Woogie in het Gemeentemuseum willen ze zo een hedendaags stilleven creëren.
Al bij al verliet ik enigszins gedeprimeerd de tentoonstelling: het waren veel concepten, intrigerende ideeën, maar er was weinig leven in de uitwerking te bespeuren zoals dat in de One-Night-Stand wel duidelijk aanwezig was. De kunstenaars worden zwaar gesteund door het Mondriaanfonds en hebben via die weg met ruime middelen een carrière kunnen opbouwen, maar je krijgt het idee dat ze de menselijke schaal enigszins ontstegen zijn. Ik zou bij een project als “Downtime” wel een kankerende Hagenaar voor het rode stoplicht willen zien om een voorbeeld te noemen, het blijft allemaal erg afstandelijk! Maar misschien is de zucht feromonen aan mij voorbij gegaan vandaag.

 

Lotte Geeven en Yeb Wiersma: Haze

Vibeke Mascini: A Day in the Death of Ron – 2018

Vibeke Mascini: Atmos Anima – 2018  Glazen vormen met de adem van ontvangers van donorlongen

Vibeke Mascini: Deceased Words – 2018 en doorgaand

Oscar Santillan: Solaris – 2017 en doorlopend

Oscar Santillán: La Noche – The Moonlight’s Weight – 2018

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Roar – 2018  Motorrijders op het dak van een garage, het geluid vormt een grootstedelijke compositie

Vibeke Mascini: Traveling Colony – 2016 een vierkante meter van meetlinten van een meter

Oscar Santillán: A Year of Nothingness – 2015 De lege dagboeken van Emma Darwin oftewel een onbeschreven jaar

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Downtime – 2018

Nest

Een interview met Oscar Santillan bij Jegens&Tevens

Lekker licht

25 januari 2016

Licht is het onderwerp van deze tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht, een veelomvattend begrip. Lekker licht kan al direct als “niet zwaar” geïnterpreteerd worden, een hapklare brok, een luchtig geheel. Het kan ook literair, spiritueel of formeel bedoeld zijn en ik denk dat Eelco van der Lingen die laatste mogelijkheid  heeft gekozen voor de door hem gecureerde tentoonstelling. Hoe wordt licht vormgegeven en hoe vormt licht  de contemporaine beeldcultuur. Het is een speels geheel geworden. Ik weet niet hoe de oorspronkelijke ruimtes die ter beschikking stonden er uit zien, maar de inrichting van de tentoonstelling maakt van de waarschijnlijk wat willekeurig in elkaar grijpende ruimtes een mooi geheel: door een lange gang te trekken en links en rechts variërende ruimtes in te richten wordt de tentoonstelling een door bijzondere ontdekkingen onderbroken wandeling. Deze wandeling eindigt bij de stroboscopische lichtzuil van Matthijs Munnik die door de associatie met de zwarte monoliet uit 2001, A Space Oddyssey toch nog een onverwacht religieuze connotatie krijgt. Verder is veel design te zien, videoclips, mode, conceptueel werk en fundamenteel onderzoek. Het meeste werk krijgt mooi de ruimte, maar om op groot scherm de video Ray of Light van Madonna naast het werk van Roland Schimmel en tegenover het werk van Jan Andriesse te tonen is op zijn minst gezegd wat curieus en misschien zelfs cynisch te noemen. Dat neemt niet weg dat van der Lingen een gezegende greep heeft gedaan in de hedendaagse schatkamers en dat er veel mooie dingen te zien zijn zoals u uit deze selectie kunt opmaken.

P1050310

Een prachtig lampje van Rietveld

P1050311

Navid Nuur is zeer aanwezig met hoogwaardig werk, hier bij de Pink Electric chair van Iván Navarro

P1050312

Ja, sculptuur of lamp, autonoom of dienstbaar, u mag het zeggen!

P1050313

2x50cc van Jan van Munster: to shine or not to shine, een hedendaags dilemma!

P1050316

Een lichtval, Failed Dawn van Oscar Santillan

P1050317

De glazen handtekening van Centraal Museum directeur Edwin Jacobs straalt een bepaald licht uit met behulp van de as die resulteert na zijn crematie. Overeenkomsten e.d. hangen er bij.

P1050318

Roland Schimmel’s Rapid Third Eye Movement, hallucinerend!

P1050319

Evenals Jan Andriesse’s Kleurenspectrum van het daglicht

P1050321

Traag stromend licht uit de lampen van Pieke Bergmans

P1050322

Bioscoop Vredenburg van Gerrit Rietveld

P1050324

Het nagloeien van neonbuizen in Black Light Table van Willem Marijs

P1050326

Van alle kleuren pikte ik deze op van de monoliet van Matthijs Munnik

P1050328

Zelfportret met drie gratiën in TouchMe versie 4.0 van Blendid

P1050330

Conceptuele mode: Light Studies van Bastian Visch

P1050333

Abstracte filmpjes op een analoog tv-toestel van Len Lye

P1050335

Alarm in the Universe van Gabriël Lester, een glimp of Science Fiction

P1050336

De verkeerde kant (vond ik erg leuk) van Spencer Finch’s West Sunset in my motel room, Monument Valley, January 26, 2007 The Searchers èn John Wayne zijn wel favorieten!

Centraal Museum

Alchemy

2 oktober 2014

De tentoonstelling die nu in Nest in Den Haag te zien is heeft de naam “Alchemie” gekregen, want het gaat over de overgang van materiële zaken naar kunst. Of, om in de woorden van het persbericht te blijven: “het transformeren van de materiële staat van een ding in een andere materiële staat”. Die resultaatstaat wordt dan kunst genoemd. Dat komt dicht bij wat het originele begrip Alchemie beoogde: het omvormen van lood naar goud. De alchemisten uit de middeleeuwen hadden daarvoor een reden: zij wilden niet rijk worden, maar het proces en de mentaliteit die daarvoor nodig was vonden zij belangrijker. Er was een immaterieel doel verbonden aan deze queeste, noem het verlichting, de steen der wijzen, whatever! Dat een kunstenaar ook met een dergelijk proces bezig is zou je kunnen beweren en het is dan ook niet vreemd dat een tentoonstelling werk toont zoals dat in Nest te zien is. In het werk dat getoond wordt is veel transformatie te herkennen, zoals in de video van Oscar Santillan waarin een meisje wild danst waardoor ze gaat zweten. De vallende zweetdruppels worden door een slagwerker met pauken geaccentueerd waardoor haar inspanningen in geluid worden omgezet. Het andere werk van Santillan vindt ik ook mooi: alle inkt uit een boek (Cosmos van A. von Humboldt)  is met vloeistof geëxtraheerd en vervolgens tussen de vingers als  snot weer samengebracht in een minuscuul donker bolletje: alsof een zwart gat alle inhoud heeft opgezogen.
Ook het doek met vitamine D van Navid Nuur heeft een proces het het menselijk lichaam als basis: zonlicht vormt deze vitamine in ons lichaam en licht is ook belangrijk voor een schilderij dat met de vitamine geanimeerd wordt tot een katalysator. Het andere werk van Nuur, een berg zout met clusters van ijzervijlsel die zich erg mooi afzetten toont  een proces dat tijdens de tentoonstelling te volgen is. Het werk van Lawrence Weiner, “Dust + Water put somewhere between the sky & the earth” krijgt zijn betekenis tijdens het lezen en doet denken aan de oorsprong en het einde van alle leven. Dat zijn eigenlijk de kunstenaars die mij in het kader van genoemde thematiek aanspreken, de rest doet een soort materiaalonderzoek dat we meer zien.

IMG_6097

Navid Nuur neemt vitamine D om een lichamelijk proces op het doek te suggereren, het resultaat voor mijn gedeformeerde geest is een minimalistisch werk dat me vreemd genoeg een beetje aan richter doet denken.

IMG_6098

Een werk van Nuur uit het verleden over zijn intermodules

IMG_6099

Myriam Holm doet iets te veel naar mijn smaak. Het zink met de afstotingsprocessen ziet er al erg goed uit en de glasbrokken maakt het wat anecdotisch.

IMG_6100

Alhoewel het natuurlijk wel vet oogt!

IMG_6101

Navid Nuur: Mineralium, een proceswerk waarin het donkere ijzervijlsel in de loop van de tijd door het in de lucht aanwezige vocht dat door het zout wordt opgenomen (gebonden heet dat geloof ik ) langzaam verkleurt naar oranje-roestbruin.

IMG_6102

David Rickard: ook proceswerk, een Stargazer vruurwerkstuk in een doos met twintig kanten dat uitgevouwen werd om de gevolgen te laten zien.

IMG_6103

Alistair Mckenzie: de parallel tussen geschept papier en geperste wespennesten waarvan hij papier maakte.

IMG_6104

Een incidenteel wespenvleugeltje is er nog in te vinden

IMG_6105

Navid nuur: Mineralium

IMG_6106

Oscar Santillan: A Hymn

IMG_6107

Met de slagwerker erachter

IMG_6108

Oscar Santillan: Lost Star

IMG_6109

En kinderen, zoals dezen in verwend Nest, hebben de steen der wijzen natuurlijk mee gekregen zoals hier te zien is.

Nest