7 Year old me_

21 november 2019

Bij Nest is vorige week de tentoonstelling 7 year old me geopend met werk van Wim T. Schippers en Daniël van Straalen. De eerste is genoegzaam bekend door zijn werk in de klassieke media en zijn werk als Fluxuskunstenaar. Daniël van Straalen maakte na zijn studie aan de KABK (lichting 2012) en het Sandberg snel carrière in het Amsterdamse. Twee verschillende generaties dus die een ding in ieder geval gemeen hebben: ze zijn beiden ooit zeven jaar oud geweest. Nogal een plattitude waaruit niets af te leiden is dan een gezamenlijke voorkeur voor dergelijke schijnbaar onzinnige zaken. Daarnaast wordt met dit gegeven een attitude getekend die ze beiden als kunstenaar belangrijk vinden: onbevangenheid, als die van een kind van zeven.
Te zien zijn oudere werken van Schippers en redelijk recent werk van van Straalen. De laatste is hier en daar nogal formalistisch bezig. Er is mineraal verwerkt in sommigen van zijn werken, sculpturen en installaties. Er wordt gewerkt met tegenstrijdige materiaaluitdrukkingen (zoals een schilderij dat tapijt lijkt of een radiator van marmer), maar de onbevangenheid van Schippers is alleen misschien in zijn cacteeën te vinden.
Van Schippers zien we klassiekers, zoals de zoutkamer of Jacques Plafond waaraan velen goede herinneringen bewaren. Daarnaast een aantal assemblages die perfect passen binnen de mediawereld die Schippers gecreëerd heeft. Het is fijn om dat werk terug te zien, maar het ontregelende effect ervaar ik zelf alleen nog maar in het geluid van de video van Jacques Plafond en Henk Pal. De laatste barst regelmatig in geschater uit terwijl Wim T. Schippers als Jacques Plafond daar onaangedaan naast zit.

Henk Pal en Jacques Plafond – 1987
Wim T. Schippers: Zoutkamer – 1962 – 2019
Daniël van Straalen: 7 Year old me – 2019
Daniël van Straalen: I miss u – 2019
Een werk van naar ik aanneem Daniël van Straalen waarachter Henk Pal schatert
Wim T. Schippers: Langando – 2016
Sculptuur: Wim T. Schippers – Obligo – 1973 – 2016 en links voor: Rouwgebak – 1961
Daniël van Straalen: Untitled – 2016-2019
All over the place – Daniël van Straalen: Vibes don’t lie – 2019
Voor – Daniël van Straalen: Spirit Plant – 2019
achter vlnr: Wim T. Schippers: The Birds 1962 – 2005 en This side up – 2015
Wim T. Schipers: Landscape with pear – 2016
Zaaloverzicht

Nest

Mybody.com

19 oktober 2019

In de huidige tentoonstelling in Nest wordt een beeld gegeven van het menselijk lichaam onder druk van de maatschappelijke en sociale krachten die er heden ten dage op in beuken. En hoe zal het lichaam in de toekomst functioneren en welk beeld zal daarvan ontstaan? Er zijn aantastingen van ideaalbeelden uit het verleden te zien en pogingen tot een beeld van een fysieke werkelijkheid in de toekomst als ook reality-checks in het heden. Het is hoe dan ook een weinig zinnelijk geheel voor een tentoonstelling over my body , wat weinig vertrouwen geeft in de toekomst.

Köken Ergun: I soldier – 2005 Het lichaam als drager  en uitventer van het nationalisme

Alexis Blake: Conditions of an Ideal – 2016 Dansers die niet allemaal een ideaal lichaam hebben gaan in een choreografie met gestructureerde improvisaties de strijd aan met de ideale afbeeldingen op de Parthenon-friezen uit het British museum. 

Bas de Wit: Close, but no cigar – 2017 (naar Narcissus – John Gibson)

Patricia Kaersenhout: Your history makes me so horny – 2011, over de plaats van het zwarte lichaam in de hedendaagse geschiedenis

Shana Moulton: Morning Ritual – 2016 Cynthia met alle in deze maatschappij beschikbare middelen op zoek naar geluk en gezondheid.

Juliette Goiffon & Charles Beauté: Controlled facial mask #1 – #3 Facemask #1

Jenny Lindblom: (Re)creation – 2017-ongoing. De kunstenaar probeert hedendaagse sporen te creëren van het “dasein” van de hedendaagse mens

Getoond als in een archeologische opgraving, in delen

Christian Jankowski: Heavy Weight History -2013 Sporthelden proberen historische beelden te verheffen door ze op te tillen, soms lukt het en soms niet. De hele recente geschiedenis van Polen komt zo voorbij in een tragikomische reeks acties.

Een van de door de tentoonstelling lopende bustes van naar ik aanneem machthebbers die door Bas de Wit aan diverse krachten bloot gesteld zijn om zo de ideale mens te relativeren.

Nest

Zie ook Villa la Repubblica

History is His Story

15 februari 2019

Bij het binnen lopen van de huidige tentoonstelling bij Nest glinsterde het goud me tegenmoed en straalde licht aan alle kanten. De tentoonstellingsinrichting van Studio L A is duidelijk geïnspireerd door Sun Ra en zijn Egyptische inspiratiebronnen, Ra was de zonnegod in het oude Egypte. Diverse teksten van de jazz-muzikant zijn op verschillende manieren in de ruimte  aanwezig. Het geheel geeft meteen een chique retro-moderne uitstraling met een vloer die als een glanzende olievlek door de moeilijke ruimtes van Nest loopt en waarop tussen gebogen wanden een gemêleerd publiek wandelt.
De kunst die getoond wordt is geïnspireerd door Sun Ra: afgezien van zijn teksten in grote monumentale wand en textiel-werken is er bijvoorbeeld ook een klein voor-Christelijk Egyptisch spiegeltje onopvallend tegen een bolle wand geplaatst. In een van de video’s paddelt met de handen een figuur langs in een klein teiltje en glijdt zo door  fantastische landschappen, een persoonlijke mythologie, als ook bij Em’kal Eyongkakpa die in een aparte ruimte een mooie installatie heeft gebouwd waarin hij tijdens de opening zelf verscholen zit. Geluiden van water en fysieke processen verbinden hierin de binnen- en de buitenwereld. Het is een vrij overweldigend gebeuren waarin je even tijd nodig hebt om de afzonderlijke werken te beoordelen. De opening vond ik wel een event, waarbij ik het wel een gemis vond dat geen muziek van Sun-Ra werd uitgevoerd of video’s van zijn acties werden getoond.

Eerste indruk: strak en ouderwets modern. Op de wand achter wordt een video van Sulaiman Majali

Spoken word van Dean Bowen maakte indruk

Het publiek luisterde geconcentreerd toe.

Op de achtergrond hangt een werk van Charl Landvreugd: Een cirkel in een vierkant passen met motto’s uit zijn achtergrond in Suriname, Nederland en Rotterdam

Een van de leden van Studio L A, Arna Mackic, verwerkte de teksten van Sun Ra tot theatraal decor voor een Performance Lecture onder de naam “Dive into the Future”. Op de wand een zon, die veroorzaakt wordt door…

een schijnwerper van Chrystal Z Campball, waarmee ze een tijdelijk monument voor de maan plaatst.

De inrichting van de tentoonstelling is bepaald effectief te noemen.

Pamela Phatsimo Sunstrum: Sun + Moon, een video waarin de kunstenaar zich in haar eigen mythologie beweegt

Zij beweegt zich ook in de toekomst met geografisch lijnenspel

De installatie van Em’kal Eyongakpa, waarin landschap en fysiek gecombineerd worden

en ook met geluiden en verbeelding processen worden gesuggereerd.

Het spiegeltje (1570 BC) van Pieter Paul Pothoven in de vorm van de zon, totaal aangetast en gecorrodeerd gekocht van internet en vervolgens schoongemaakt en gepolijst tussen 2013 en 2016.

Jaroslav Varga: Endism, een boek met het titelblad van boeken waarin het einde van iets wordt aangekondigt.

Nest

 

Downtime

13 april 2018

Als je, na de kick-ass academie one night stand outermost corner, opnieuw bij Nest binnenkomt voor de opening van Downtime is de sfeer opeens heel klinisch. Dit wordt niet in het minst veroorzaakt door de blauwe geometrische tekeningen op de wanden die sterk aan ziekenhuizen of badinrichtingen doet denken, òf mortuaria wat bij het zien van het werk van Vibeke Mascini ook niet zo’n vreemde associatie is. Mascini studeerde beeld en taal aan de Gerrit Rietveld academie en in haar werk ontrafelt zij het verband tussen de twee, zoals bij de begrippen leven en dood. Direct bij de ingang zien we op de wand in het werk “Deceased words” al drie begrippen die die daarmee verband houden en hun betekenis zoals die eens in van Dale waren opgetekend. Alleen zijn de woorden uit van Dale verdwenen, omdat ze weinig tot niet meer gebruikt worden. In het werk “A Day in the Death of Ron” heeft zij een opname van de reeuwzucht (laatste adem) van de stervende Ron op een langspeelplaat gezet in een lengte van 17’44”, de lengte van een dag in Ron’s leven in het hiernamaals. Deze voorbeelden geven aan welke acties Mascini onderneemt en welke vragen zij oproept.
Oscar Santillan beweegt zich op een wat grotere schaal. Ook hij ontrafelt, maar in zijn geval het denken in tegenstellingen waarmee de mens de wereld probeert te bevatten en met zijn werk probeert hij daarin ruimte te creëren. Even afgezien van de vraag of zijn premisse juist is maakt de Ecuadoriaan soms verrassend poëtisch werk. In het geval van “La Noche – The Moonlight’s weight” toont de kunstenaar de massa van het maanlicht dat in een nacht op aarde valt in de vorm van een uit een meteoriet vervaardigd gewicht. In het geval van Solaris liet de kunstenaar de woestijn terug kijken naar de sterren door middel van een lens die hij vervaardigde uit meegenomen zand uit de Atacama woestijn in Chili (waar overigens ook  belangrijke telescopen staan). Met deze lens fotografeerde hij in de woestijn de sterrenhemel.
De derde exposant is het duo Lotte Geeven&Yeb Wiersma, een duo dat ook bij West al eens actief was met de manifestatie Surveillance. Ook in dit geval zijn in de stad een aantal acties uitgevoerd die tot doel hadden de structuur van het leven in de stad te beïnvloeden, bijvoorbeeld door in “Haze” met een vliegtuig feromonen over de stad te verstuiven. Feromonen vormen een stof die mensen en dieren onbewust afscheiden om elkaar signalen te geven, bijvoorbeeld door opwinding te veroorzaken, vaak van seksuele aard. Een ander project is de naamgever van deze tentoonstelling: “Downtime”. Hierin vragen de kunstenaars in een brief aan de burgemeester van Den Haag om op een bepaald moment alle stoplichten in de stad tegelijkertijd op rood te zetten gedurende 7 seconden. Refererend aan het avant-garde karakter van Mondriaans Boogie Woogie in het Gemeentemuseum willen ze zo een hedendaags stilleven creëren.
Al bij al verliet ik enigszins gedeprimeerd de tentoonstelling: het waren veel concepten, intrigerende ideeën, maar er was weinig leven in de uitwerking te bespeuren zoals dat in de One-Night-Stand wel duidelijk aanwezig was. De kunstenaars worden zwaar gesteund door het Mondriaanfonds en hebben via die weg met ruime middelen een carrière kunnen opbouwen, maar je krijgt het idee dat ze de menselijke schaal enigszins ontstegen zijn. Ik zou bij een project als “Downtime” wel een kankerende Hagenaar voor het rode stoplicht willen zien om een voorbeeld te noemen, het blijft allemaal erg afstandelijk! Maar misschien is de zucht feromonen aan mij voorbij gegaan vandaag.

 

Lotte Geeven en Yeb Wiersma: Haze

Vibeke Mascini: A Day in the Death of Ron – 2018

Vibeke Mascini: Atmos Anima – 2018  Glazen vormen met de adem van ontvangers van donorlongen

Vibeke Mascini: Deceased Words – 2018 en doorgaand

Oscar Santillan: Solaris – 2017 en doorlopend

Oscar Santillán: La Noche – The Moonlight’s Weight – 2018

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Roar – 2018  Motorrijders op het dak van een garage, het geluid vormt een grootstedelijke compositie

Vibeke Mascini: Traveling Colony – 2016 een vierkante meter van meetlinten van een meter

Oscar Santillán: A Year of Nothingness – 2015 De lege dagboeken van Emma Darwin oftewel een onbeschreven jaar

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Downtime – 2018

Nest

Een interview met Oscar Santillan bij Jegens&Tevens

Outermost Corner

23 maart 2018

In het kader van One-NEST-Stand, waarin uw correspondent ooit het spits mocht afbijten met drie andere bloggers, zijn dit keer weer studenten van de KABK uitgenodigd om voor een avond uit te pakken met nieuw werk. Danig geïnspireerd door o.a. het project en de feedback van Zoro Feigl, curator Guus van Engelshoven en kunstenaar Gabey Tjon a Tham maakten zij er een druk bezocht feestje van waar veel te zien was, bij deze een indruk:

Het is de bedoeling het oor aan dit gat te leggen om de verhalen die aan de andere kant worden verteld te kunnen genieten.

Dit is de installatie van Brigitte Louter waar die gaten deel van uitmaken: een bolvormig schoolbord waarop geschreven kan worden. Spelend met associaties en een absurdistische benadering maakte ze een poetische installatie met subtiele details (zie de houten wieltjes).

Fuck You, en gefuckt wordt er wel in deze installatie, met beelden, met publiek, geschilderd en met elkaar.

Het is een installatie van Oscar Juul Sorensen: Camouflage Whores Show 2K18 – terug naar de pre-tienerjaren en de veronderstelde onschuld in die periode!

Linhuei Chen: Koekje van eigen deeg, gemaakt van afval bekritiseert het werk de technologische ontwikkelingen en de waste-overload die ze veroorzaken.

Een relatief (t.o.v. de sfeer n de expo) rutige overdachte ruimte van Jan Dirk Adams en Constantijn Scholten: Hoog Lindo Paradise, geïnspireerd door samen wonen in een huis in Scheveningen: interessante installatie!

Leandros Ntolas: Relic #1 – gedeïficeerde technologie

Josephine van Schendel: Pandora’s Bazar, een wat esoterische installatie die er wel goed uit ziet!

Niels de Bakker: Een geluids-beeld loop, beeld bepaald geluid bepaald beeld bepaald geluid-het blijft bewegen!

Nest

Another Dimension

13 januari 2018

Naast de tentoonstelling in de Elektriciteitsfabriek toont Nest ook een door Zoro Feigl samengestelde tentoonstelling met kunstenaars die hem inspireren, kunstenaars die op micro- en macroniveau proberen materie te onderzoeken en daar verslag van doen in hun werk. De tentoonstelling is niet zo overweldigend als de solo van de curator, in eerste instantie kwam het werk zelfs wat kil over, maar als je er de tijd voor neemt wordt je toch verrast door een aantal deelnemers. Het lichtwerk van Gabey Tjon a Tham doet nog het meest denken aan het werk van Feigl, een dynamisch flitsen en bewegen van lichtjes die een nieuwe werkelijkheid lijken te scheppen. De twee doeken van Keisuke Matsuura spraken me direct aan, ze hangen ook erg mooi bij de ingang in het daglicht. Toen ik las dat ze worden bijeengehouden door magnetische velden gaf dat een extra laag die ook meteen diverse mogelijkheden deed opdoemen waarbij een schilderij bijvoorbeeld een tijdselement zou kunnen bevatten op basis van technologie (i.p.v. bijvoorbeeld viscositeit zoals in bepaalde werken van Sigmar Polke). Het werk van Semâ Bekirovic spreekt me aan omdat het vrij poëtisch is, een beetje vreemde eend in de bijt waarin toch het conceptueel denken in combinatie met een ambachtelijke manier van werken de overhand heeft. Dat beiden samen kunnen gaan zie je in het werk van Panamarenko die niet voor niets als een pater familias in de tentoonstelling is opgenomen.

Nicky Assman en Joris Strijbosch: Liquid Solid – 2016, het beeldend maken van fysische processen

Keisuke Matsuura: Jiba PP 5 – 2018

het pigment wordt dus door magnetisme aan het doek gehouden!

Panamarenko:Hew Space Travel Basics – 1975

Gabey Tjon a Tham: Red Horizon – 2014 – 2017

Gabriel Lester: Death Becomes Us #1 & # 2 – 2017 Fysische processen in een Kuifje-achtige vormgeving

Boris de Beijer: The Case of Ingrid Cold – 2018 Mooie ambachtelijke gemaakte kistjes behorend aan een gefingeerd personage

Semâ Bekirovic: Study in Circular motion – 2016

Oscar Peters: Sun & Moon – 2018, een ambitieuze poging deze hemellichamen in een beeld te vangen

Waarbij ik vooral de maan mooi koud vond aandoen

Frank Ammerlaan: Untitled – 2017, sterrenstof wordt tot abstractie vermalen!

Gabriël Lester: Loop Forest – 2016, een lopende band met vegetatie projecteert een onscherp suggestief beeld in een wat archaïsche opstelling.

Semâ Bekirovic: Shoes – 2015 In deze video groeit een vreemd gewas uit de schoenen

Mischa Daams: Auto Observatory: Duet/I – 2018, in deze installatie zie je met zware electronische muziek droombeelden voor je verwaaien

 

Nest

Infinity

12 januari 2018

Vandaag opende de met Nest door Rob Knijn gecureerde solo van Zoro Feigl in de Elektriciteitsfabriek in Den Haag, een gebeurtenis waarover de geruchten al enige tijd de ronde deden. De ruimte is enorm en overweldigend, je vraagt je af hoe iemand dat alleen moet vullen, maar deze kunstenaar is gewend groot te werken en maakt de ambitie wat mij betreft volledig waar. Hij toont een aantal werken die ik al eerder zag, maar ook werk dat ik nog niet ken. Al dat werk is enorm dynamisch, het gaat over beweging: het draait, zweeft, stroomt, botst, trilt, vouwt samen, spreidt zich vervolgens weer uit en dat alles is van een gezegende spielerei op grote schaal. Je kan zien dat de kunstenaar graag dingen uitprobeert en dat zal in eerste instantie misschien op kleine schaal gebeuren. Hij legt zoals hij zelf zegt observaties onder een vergrootglas en blaast ze dan (naar mijn idee) enorm op. Als je de werken ziet herken je ook wel verschijnselen, zo moet ik bij “Poppy”  wel aan papaverbloemen denken, maar toch ook aan de rode rokken van de dansers in “Bella Figura”, een bekend ballet van Jiri Kylian. De schaal en de beweging werken soms animistisch: zo deed de beweging van de twee transportbanden in “Viscosity” me denken aan figuren in een tekenfilm, zoals de dwergen in Sneeuwwitje bijvoorbeeld en word het beeld zo opeens bijna aandoenlijk. Dergelijke associaties zitten voor mij in meer werken, de architectuur van de elektriciteitsfabriek werkt daar waarschijnlijk ook aan mee. De kunstenaar blijft de komende tijd in Den Haag aan het werk en zal zeker ook nieuw werk ontwikkelen, hij is bijzonder aanspreekbaar dus ik kan iedereen aanraden de Elektriciteitsfabriek de komende tijd te bezoeken, een must see!

Poppy – 2010

Pressurizing – 2010

Viscosity – 2012

Echo

Conveyor — 2016

Hula – 2015

Untangling the Tides – 2014

De werkplaats op de begane grond

Circling – 2009

Hoop – 2015

Poppy – 2010

Monolith – 2016 (met omhoog stromend water)

 

Nest