History is His Story

15 februari 2019

Bij het binnen lopen van de huidige tentoonstelling bij Nest glinsterde het goud me tegenmoed en straalde licht aan alle kanten. De tentoonstellingsinrichting van Studio L A is duidelijk geïnspireerd door Sun Ra en zijn Egyptische inspiratiebronnen, Ra was de zonnegod in het oude Egypte. Diverse teksten van de jazz-muzikant zijn op verschillende manieren in de ruimte  aanwezig. Het geheel geeft meteen een chique retro-moderne uitstraling met een vloer die als een glanzende olievlek door de moeilijke ruimtes van Nest loopt en waarop tussen gebogen wanden een gemêleerd publiek wandelt.
De kunst die getoond wordt is geïnspireerd door Sun Ra: afgezien van zijn teksten in grote monumentale wand en textiel-werken is er bijvoorbeeld ook een klein voor-Christelijk Egyptisch spiegeltje onopvallend tegen een bolle wand geplaatst. In een van de video’s paddelt met de handen een figuur langs in een klein teiltje en glijdt zo door  fantastische landschappen, een persoonlijke mythologie, als ook bij Em’kal Eyongkakpa die in een aparte ruimte een mooie installatie heeft gebouwd waarin hij tijdens de opening zelf verscholen zit. Geluiden van water en fysieke processen verbinden hierin de binnen- en de buitenwereld. Het is een vrij overweldigend gebeuren waarin je even tijd nodig hebt om de afzonderlijke werken te beoordelen. De opening vond ik wel een event, waarbij ik het wel een gemis vond dat geen muziek van Sun-Ra werd uitgevoerd of video’s van zijn acties werden getoond.

Eerste indruk: strak en ouderwets modern. Op de wand achter wordt een video van Sulaiman Majali

Spoken word van Dean Bowen maakte indruk

Het publiek luisterde geconcentreerd toe.

Op de achtergrond hangt een werk van Charl Landvreugd: Een cirkel in een vierkant passen met motto’s uit zijn achtergrond in Suriname, Nederland en Rotterdam

Een van de leden van Studio L A, Arna Mackic, verwerkte de teksten van Sun Ra tot theatraal decor voor een Performance Lecture onder de naam “Dive into the Future”. Op de wand een zon, die veroorzaakt wordt door…

een schijnwerper van Chrystal Z Campball, waarmee ze een tijdelijk monument voor de maan plaatst.

De inrichting van de tentoonstelling is bepaald effectief te noemen.

Pamela Phatsimo Sunstrum: Sun + Moon, een video waarin de kunstenaar zich in haar eigen mythologie beweegt

Zij beweegt zich ook in de toekomst met geografisch lijnenspel

De installatie van Em’kal Eyongakpa, waarin landschap en fysiek gecombineerd worden

en ook met geluiden en verbeelding processen worden gesuggereerd.

Het spiegeltje (1570 BC) van Pieter Paul Pothoven in de vorm van de zon, totaal aangetast en gecorrodeerd gekocht van internet en vervolgens schoongemaakt en gepolijst tussen 2013 en 2016.

Jaroslav Varga: Endism, een boek met het titelblad van boeken waarin het einde van iets wordt aangekondigt.

Nest

 

Advertenties

Downtime

13 april 2018

Als je, na de kick-ass academie one night stand outermost corner, opnieuw bij Nest binnenkomt voor de opening van Downtime is de sfeer opeens heel klinisch. Dit wordt niet in het minst veroorzaakt door de blauwe geometrische tekeningen op de wanden die sterk aan ziekenhuizen of badinrichtingen doet denken, òf mortuaria wat bij het zien van het werk van Vibeke Mascini ook niet zo’n vreemde associatie is. Mascini studeerde beeld en taal aan de Gerrit Rietveld academie en in haar werk ontrafelt zij het verband tussen de twee, zoals bij de begrippen leven en dood. Direct bij de ingang zien we op de wand in het werk “Deceased words” al drie begrippen die die daarmee verband houden en hun betekenis zoals die eens in van Dale waren opgetekend. Alleen zijn de woorden uit van Dale verdwenen, omdat ze weinig tot niet meer gebruikt worden. In het werk “A Day in the Death of Ron” heeft zij een opname van de reeuwzucht (laatste adem) van de stervende Ron op een langspeelplaat gezet in een lengte van 17’44”, de lengte van een dag in Ron’s leven in het hiernamaals. Deze voorbeelden geven aan welke acties Mascini onderneemt en welke vragen zij oproept.
Oscar Santillan beweegt zich op een wat grotere schaal. Ook hij ontrafelt, maar in zijn geval het denken in tegenstellingen waarmee de mens de wereld probeert te bevatten en met zijn werk probeert hij daarin ruimte te creëren. Even afgezien van de vraag of zijn premisse juist is maakt de Ecuadoriaan soms verrassend poëtisch werk. In het geval van “La Noche – The Moonlight’s weight” toont de kunstenaar de massa van het maanlicht dat in een nacht op aarde valt in de vorm van een uit een meteoriet vervaardigd gewicht. In het geval van Solaris liet de kunstenaar de woestijn terug kijken naar de sterren door middel van een lens die hij vervaardigde uit meegenomen zand uit de Atacama woestijn in Chili (waar overigens ook  belangrijke telescopen staan). Met deze lens fotografeerde hij in de woestijn de sterrenhemel.
De derde exposant is het duo Lotte Geeven&Yeb Wiersma, een duo dat ook bij West al eens actief was met de manifestatie Surveillance. Ook in dit geval zijn in de stad een aantal acties uitgevoerd die tot doel hadden de structuur van het leven in de stad te beïnvloeden, bijvoorbeeld door in “Haze” met een vliegtuig feromonen over de stad te verstuiven. Feromonen vormen een stof die mensen en dieren onbewust afscheiden om elkaar signalen te geven, bijvoorbeeld door opwinding te veroorzaken, vaak van seksuele aard. Een ander project is de naamgever van deze tentoonstelling: “Downtime”. Hierin vragen de kunstenaars in een brief aan de burgemeester van Den Haag om op een bepaald moment alle stoplichten in de stad tegelijkertijd op rood te zetten gedurende 7 seconden. Refererend aan het avant-garde karakter van Mondriaans Boogie Woogie in het Gemeentemuseum willen ze zo een hedendaags stilleven creëren.
Al bij al verliet ik enigszins gedeprimeerd de tentoonstelling: het waren veel concepten, intrigerende ideeën, maar er was weinig leven in de uitwerking te bespeuren zoals dat in de One-Night-Stand wel duidelijk aanwezig was. De kunstenaars worden zwaar gesteund door het Mondriaanfonds en hebben via die weg met ruime middelen een carrière kunnen opbouwen, maar je krijgt het idee dat ze de menselijke schaal enigszins ontstegen zijn. Ik zou bij een project als “Downtime” wel een kankerende Hagenaar voor het rode stoplicht willen zien om een voorbeeld te noemen, het blijft allemaal erg afstandelijk! Maar misschien is de zucht feromonen aan mij voorbij gegaan vandaag.

 

Lotte Geeven en Yeb Wiersma: Haze

Vibeke Mascini: A Day in the Death of Ron – 2018

Vibeke Mascini: Atmos Anima – 2018  Glazen vormen met de adem van ontvangers van donorlongen

Vibeke Mascini: Deceased Words – 2018 en doorgaand

Oscar Santillan: Solaris – 2017 en doorlopend

Oscar Santillán: La Noche – The Moonlight’s Weight – 2018

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Roar – 2018  Motorrijders op het dak van een garage, het geluid vormt een grootstedelijke compositie

Vibeke Mascini: Traveling Colony – 2016 een vierkante meter van meetlinten van een meter

Oscar Santillán: A Year of Nothingness – 2015 De lege dagboeken van Emma Darwin oftewel een onbeschreven jaar

Lotte Geeven & Yeb Wiersma: Downtime – 2018

Nest

Een interview met Oscar Santillan bij Jegens&Tevens

Outermost Corner

23 maart 2018

In het kader van One-NEST-Stand, waarin uw correspondent ooit het spits mocht afbijten met drie andere bloggers, zijn dit keer weer studenten van de KABK uitgenodigd om voor een avond uit te pakken met nieuw werk. Danig geïnspireerd door o.a. het project en de feedback van Zoro Feigl, curator Guus van Engelshoven en kunstenaar Gabey Tjon a Tham maakten zij er een druk bezocht feestje van waar veel te zien was, bij deze een indruk:

Het is de bedoeling het oor aan dit gat te leggen om de verhalen die aan de andere kant worden verteld te kunnen genieten.

Dit is de installatie van Brigitte Louter waar die gaten deel van uitmaken: een bolvormig schoolbord waarop geschreven kan worden. Spelend met associaties en een absurdistische benadering maakte ze een poetische installatie met subtiele details (zie de houten wieltjes).

Fuck You, en gefuckt wordt er wel in deze installatie, met beelden, met publiek, geschilderd en met elkaar.

Het is een installatie van Oscar Juul Sorensen: Camouflage Whores Show 2K18 – terug naar de pre-tienerjaren en de veronderstelde onschuld in die periode!

Linhuei Chen: Koekje van eigen deeg, gemaakt van afval bekritiseert het werk de technologische ontwikkelingen en de waste-overload die ze veroorzaken.

Een relatief (t.o.v. de sfeer n de expo) rutige overdachte ruimte van Jan Dirk Adams en Constantijn Scholten: Hoog Lindo Paradise, geïnspireerd door samen wonen in een huis in Scheveningen: interessante installatie!

Leandros Ntolas: Relic #1 – gedeïficeerde technologie

Josephine van Schendel: Pandora’s Bazar, een wat esoterische installatie die er wel goed uit ziet!

Niels de Bakker: Een geluids-beeld loop, beeld bepaald geluid bepaald beeld bepaald geluid-het blijft bewegen!

Nest

Another Dimension

13 januari 2018

Naast de tentoonstelling in de Elektriciteitsfabriek toont Nest ook een door Zoro Feigl samengestelde tentoonstelling met kunstenaars die hem inspireren, kunstenaars die op micro- en macroniveau proberen materie te onderzoeken en daar verslag van doen in hun werk. De tentoonstelling is niet zo overweldigend als de solo van de curator, in eerste instantie kwam het werk zelfs wat kil over, maar als je er de tijd voor neemt wordt je toch verrast door een aantal deelnemers. Het lichtwerk van Gabey Tjon a Tham doet nog het meest denken aan het werk van Feigl, een dynamisch flitsen en bewegen van lichtjes die een nieuwe werkelijkheid lijken te scheppen. De twee doeken van Keisuke Matsuura spraken me direct aan, ze hangen ook erg mooi bij de ingang in het daglicht. Toen ik las dat ze worden bijeengehouden door magnetische velden gaf dat een extra laag die ook meteen diverse mogelijkheden deed opdoemen waarbij een schilderij bijvoorbeeld een tijdselement zou kunnen bevatten op basis van technologie (i.p.v. bijvoorbeeld viscositeit zoals in bepaalde werken van Sigmar Polke). Het werk van Semâ Bekirovic spreekt me aan omdat het vrij poëtisch is, een beetje vreemde eend in de bijt waarin toch het conceptueel denken in combinatie met een ambachtelijke manier van werken de overhand heeft. Dat beiden samen kunnen gaan zie je in het werk van Panamarenko die niet voor niets als een pater familias in de tentoonstelling is opgenomen.

Nicky Assman en Joris Strijbosch: Liquid Solid – 2016, het beeldend maken van fysische processen

Keisuke Matsuura: Jiba PP 5 – 2018

het pigment wordt dus door magnetisme aan het doek gehouden!

Panamarenko:Hew Space Travel Basics – 1975

Gabey Tjon a Tham: Red Horizon – 2014 – 2017

Gabriel Lester: Death Becomes Us #1 & # 2 – 2017 Fysische processen in een Kuifje-achtige vormgeving

Boris de Beijer: The Case of Ingrid Cold – 2018 Mooie ambachtelijke gemaakte kistjes behorend aan een gefingeerd personage

Semâ Bekirovic: Study in Circular motion – 2016

Oscar Peters: Sun & Moon – 2018, een ambitieuze poging deze hemellichamen in een beeld te vangen

Waarbij ik vooral de maan mooi koud vond aandoen

Frank Ammerlaan: Untitled – 2017, sterrenstof wordt tot abstractie vermalen!

Gabriël Lester: Loop Forest – 2016, een lopende band met vegetatie projecteert een onscherp suggestief beeld in een wat archaïsche opstelling.

Semâ Bekirovic: Shoes – 2015 In deze video groeit een vreemd gewas uit de schoenen

Mischa Daams: Auto Observatory: Duet/I – 2018, in deze installatie zie je met zware electronische muziek droombeelden voor je verwaaien

 

Nest

Infinity

12 januari 2018

Vandaag opende de met Nest door Rob Knijn gecureerde solo van Zoro Feigl in de Elektriciteitsfabriek in Den Haag, een gebeurtenis waarover de geruchten al enige tijd de ronde deden. De ruimte is enorm en overweldigend, je vraagt je af hoe iemand dat alleen moet vullen, maar deze kunstenaar is gewend groot te werken en maakt de ambitie wat mij betreft volledig waar. Hij toont een aantal werken die ik al eerder zag, maar ook werk dat ik nog niet ken. Al dat werk is enorm dynamisch, het gaat over beweging: het draait, zweeft, stroomt, botst, trilt, vouwt samen, spreidt zich vervolgens weer uit en dat alles is van een gezegende spielerei op grote schaal. Je kan zien dat de kunstenaar graag dingen uitprobeert en dat zal in eerste instantie misschien op kleine schaal gebeuren. Hij legt zoals hij zelf zegt observaties onder een vergrootglas en blaast ze dan (naar mijn idee) enorm op. Als je de werken ziet herken je ook wel verschijnselen, zo moet ik bij “Poppy”  wel aan papaverbloemen denken, maar toch ook aan de rode rokken van de dansers in “Bella Figura”, een bekend ballet van Jiri Kylian. De schaal en de beweging werken soms animistisch: zo deed de beweging van de twee transportbanden in “Viscosity” me denken aan figuren in een tekenfilm, zoals de dwergen in Sneeuwwitje bijvoorbeeld en word het beeld zo opeens bijna aandoenlijk. Dergelijke associaties zitten voor mij in meer werken, de architectuur van de elektriciteitsfabriek werkt daar waarschijnlijk ook aan mee. De kunstenaar blijft de komende tijd in Den Haag aan het werk en zal zeker ook nieuw werk ontwikkelen, hij is bijzonder aanspreekbaar dus ik kan iedereen aanraden de Elektriciteitsfabriek de komende tijd te bezoeken, een must see!

Poppy – 2010

Pressurizing – 2010

Viscosity – 2012

Echo

Conveyor — 2016

Hula – 2015

Untangling the Tides – 2014

De werkplaats op de begane grond

Circling – 2009

Hoop – 2015

Poppy – 2010

Monolith – 2016 (met omhoog stromend water)

 

Nest

 

On Speaking Terms

3 november 2017

Dit weekeinde sluit de eerste tentoonstelling van Nest onder het directeurschap van Heske ten Cate. Ik weet niet in hoeverre zij met deze tentoonstelling een richting heeft willen aangeven en of deze tentoonstelling überhaupt onder haar verantwoordelijkheid is gemaakt, maar de voortekenen waren verrassend anders. Dat gevoel kan je bij bezoek ook ervaren: de ruimte is volledig omgebouwd tot een functionele tentoonstellingsarchitectuur die voor mij voelde als een geheel met de tentoonstelling. Studio L A bouwde het geheel met het idee dat bezoekers de tentoonstelling  letterlijk en figuurlijk vanuit een ander perspectief zouden kunnen zien en voor mij werkte het erg goed. In het centrum is een cirkelvormige ruimte met oplopende banken die tijdens de opening werd gebruikt voor een socratisch gesprek over de werken en de thema’s die daarin aan de orde kwamen. Die thema’s waren sterk hedendaags politiek gekleurd: migratie, vluchtelingen, kolonisatie, identiteit: het was allemaal te zien. Erg goed is de video van Robert Glas: “How to motivate someone to leave voluntarily”. Hierin probeert een ambtenaar een afgewezen asielzoeker om te praten om terug te gaan naar zijn land van herkomst: tenenkrommend, het vervuld je als toeschouwer met plaatsvervangende schaamte! Medium Girl, een wat oudere video van Barbara Visser is speels, maar stelt wel serieuze vragen bij het gegeven identiteit. Hierin proberen een Deens meisje en een Griekse een Zeeuws kostuum in een hotelkamer in Athene, een onwaarschijnlijke combinatie van factoren die echter wel tot verrassend mooie beelden leidt. Marga Weimans confronteert in kolonialisme verworven rijkdom met de duistere praktijken als slavenhandel die de VOC en de WIC praktiseerden om tot die welvaart te komen. Charles Landvreugd laat Europese invloeden, werk van missionarissen, op de Surinaamse gemeenschap zien en toont een combinatie van elementen uit de Wintireligie. Dat een video van M.I.A. getoond wordt is eigenlijk heel logisch in deze setting. Ik vond de tentoonstelling geslaagd, afgewogen en engagerend. Ik kan me voorstellen dat de dialoog in de sterk aan het geheel bijdragende architectuur levendig en vruchtbaar was.

De ruimte wordt nu ontdaan van de kunstwerken en de architectuur wordt de komende weken de basis voor een aantal ingrepen door kunstenaars en performers.

Robert Glas: “How to Motivate Someone to Leave Voluntarily”

De architectuur, het socratisch theater

Marga Weimans: Violent Dress, Dictatorship of the Void

Charles Landvreugd: Movt #8: Robby, genomen in een kerk van de Hernhütter Brudergemeine op weg naar Moengo in Suriname

Charles Landvreugd: Mvt # 8: Prodo

Barbara Visser: Medium Girl

Charles Landvreugd: Mvt # 8: Prodo

Doorzicht in de architectuur waarbij het geluid van Robert Glas’ video overal te horen is

Yair Calendar: Silence in the Circus, geplaatst buiten de tentoonstellingsruimte.

Nest

 

Post Peace

16 juni 2017

In Nest is op dit moment een tentoonstelling te zien over oorlog en vrede. Het project was oorspronkelijk in Nederland gepland, maar won  een curatorprijs in Turkije die door Akbank Sanat georganiseerd is. Met het prijzengeld zou de expositie in Istanbul gefinancierd worden. Echter, vier dagen voor de opening werd het geheel gecancelled, de Turkse ontwikkelingen lieten niet toe dat een dergelijk gebeuren getoond zou worden. In het voorjaar werd de expositie met uitbreidingen getoond in Stuttgart in de Württembergischer Kunstverein en nu nodigde ook Nest de curator uit het geheel in Den Haag te laten zien.
Te zien is nu een breed amalgaam aan disciplines in werken uit een aantal gebieden waar spanning heerst of heeft geheerst. Het is geen vrolijk makende tentoonstelling, maar in deze tijden van toenemende troebelen is het goed dat Nest zich ook maatschappelijk engageert. Daarnaast is het als overgangstentoonstelling naar het directeurschap van Heske ten Cate, wat ik een spannende keuze vind, een goede suggestie in die richting.

Dorian de Rijk: Winging it, een soort hedendaagse “Duck and Cover” met tips voor de apocalypse.

Design als manipulatief medium van Anastasya Yarovenko

Een vloer van dakpannen met daarop de aansporing tot “Defiance” (opstandigheid) uit de Ierse troebelen. Een werk van Ella de Búrca, bij de toegang en in de zalen kapotgelopen!

Radek Szlaga: Big brother die in een installatie met mind-map over de UNA-bomber

en de door hem opgerichte Freedom Club

De installatie als geheel

Een erg mooie perspectivische installatie met echte en verzonnen internationale instellingen die de vrede zouden moeten bevorderen. Anika Schwartzlose maakt hiermee een mooi statement over vorm en inhoud.

Een serie gave tekeningen van Alevtina Kakhidze, een Oekraïense die het beeld van de buitenwereld op de gebeurtenisssen in haar vaderland weergeeft en in context zet.

idem

Alexei Taruts: High Energy Objects

Adrian Melis: Moments that shaped the world I-II-III-IV

Een prachtig werk is de correspondentie onder de naam “Summer Thoughts” die Sven Augustijnen met dOCUMENTA13 curator Marta Kuzma onderhield. Hij presenteert dit in 2012 aangevangen werk als onderzoeksproject en wijdt daarin op erudiete wijze uit over de aanleiding, wandtapijten van Marta Ryggen die op dOCUMENTA13 te zien waren en over van alles wat hij tegen komt.

Yazan Khalili: Palestijse landschappen waaruit de Israëlische nederzettingen zijn weggeschrapt.

Anna Dasovic: And he knew that those who wittnessed these things were too stunned to speak

idem, detail

Belit Sag: Ayhan and me

 Nest