Continuous Moments

16 juli 2017

Dat WEST in Den haag een ambitieus platform is weten we. Het in gebruik nemen van Huis Huguetan aan het Lange Voorhout is een drastische stap voorwaarts in hun mogelijkheden. Mede naar aanleiding van het af stemmen van de beeldententoonstelling aan het Voorhout breidt WEST deze zomer ook uit naar het schelpenpad tussen de statige lindebomen en creëert zo een verbinding met de expositieruimte. Het maakt deel uit van een serie monumentale installaties die WEST in de publieke ruimte op het Lange Voorhout wil gaan presenteren onder de naam Arcade. Voor deze gelegenheid, Arcade#1, werd de Deense kunstenaar Jesper Just door curator Nina Folkertsma uitgenodigd. Hij heeft een fantastische band weten te bewerkstelligen tussen de buitenruimte en de binnenruimte. Waar recent nog de performances van P.S. plaats vonden lijkt nu uit de schelpen een architectonische structuur te zijn opgerezen die prachtig aansluit op de functie van het Voorhout en die zelfs intensiveert: het is een plek om heerlijk rond te lummelen. De gebouwde architectuur vraagt daar ook om, om erin te lopen en er om heen te gaan om te zien wat er nu eigenlijk gebeurt en de geest te laten zweven. De kunstenaar is beïnvloed door het Italiaanse architectencollectief Superstudio die in hun ontwerpen het idee van zwerven in letterlijke en overdrachtelijke zin centraal stelde en dat is precies wat hier wordt mogelijk gemaakt. Om in de woorden van Walt Whitman te spreken:”To loaf and invite my soul”!
Die structuur wordt doorgetrokken naar en in het Huis Huguetan waarin een aantal werken van Just te zien en te horen zijn. De kunstenaar is bekend geworden met video’s waarin hij gender-stereotypen doorbreekt, eerst die van mannen en recent die van vrouwen. Als we het gebouw betreden, langs een betonnen muur die bij de installatie hoort, klinkt allerlei geluid. Dat is het leidend principe volgens welke de video’s zijn uitgekozen.

Installatie Continuous Moments op het Voorhout

idem

Projectietoren met Heineken bierflesje WOBO. In het donker wordt de video Interpassivities getoond in de installatie

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Installatie Continuous Moments

Marie José Sondeijker (WEST) en Jesper Just

De installatie wordt doorgetrokken naar en in Huis Huguetan

De eerste video is Llano (vlakte) waarin constant regen lijkt te vallen. Toch klopt het niet, want af en toe zien we beelden van een soort woestijnvegetatie. Centraal staan de resten van een gebouw, waarin een vrouw zeiknat rondloopt en de afbrokkelende stenen terug plaatst. Een Sisyphus-arbeid, alles valt gewoon weer terug. Later blijkt de regen kunstmatig en locaal: het is een apparaat wat wordt gebruikt om in films regen te fingeren.

En tussen en achter de video-installaties, hier Llano – 2012

Llano – 2012

Llano – 2012 – regeninstallatie

In een andere ruimte horen we steeds monotoon een basgitaar: het blijkt Kim Gordon (Sonic Youth) te zijn die in het One World Trade Centre in een kamer op haar basgitaar speelt. De opname van het gebouw en de muziek geven effectief de hopeloze eenzaamheid van het individu in een technocratische samenleving weer.

In the Shadow/Of a Spectacle/Is the View/Of the Crowd – 2015

Idem

Idem, ingezoomd op Kim Gordon

Dan de nieuwste video-installatie die in première gaat in deze tentoonstelling: het zijn opnames van de muur aan de grens tussen Mexico en California die bestaat uit verticale metalen buizen, een rigide constrictie tegen illegale immigratie. Als op gegeven moment de oorzaak van het erbij spelende geluid in beeld komt lijkt deze constructie ook een andere functie te kunnen vervullen, als muziekinstrument: Kim Gordon verschijnt in tutu en slaat met een stok tegen de buizen waardoor een vorm van muziek te horen is. Aan de andere kant heeft ook deze actie iets hopeloos door de enorme constructie waarop geen greep te krijgen is en het dramatisch effect van de tutu waarin Gordon gekleed gaat.

Interpassivities – 2017

Interpassivities – 2017, met Kim Gordon

Idem

Idem

De laatste video levert een vergelijkbaar beeld op: een meisje heeft steentjes in haar zak die ze te voorschijn pakt en dan tegen glas en metaal aan tikt. Ook dit geeft weer een ritmisch geluid en ook hier is de constructie waartegen het meisje tikt gigantisch: ook dit is het One World Trade Centre, wat zelfs enige kleine beschadigingen oploopt door het tikken. Het is een dubbel beeld, aan de ene kant oogt het speels en aan de andere kant kan het heel politiek opgevat worden.

Servitude – 2015

Servitude – 2015

Servitude – 2015, ook hier lopen de betonblokken door

Deze vier video’s laten je ook heen en weer zwerven tussen de verschillende ruimtes zoals de constructie buiten die in muren, projectievlakken en doorgangen wordt gecontinueerd. Dat en het verschijnsel dat overal die geluiden met ritmische elementen te horen zijn geeft een groot gevoel van eenheid.
Over de video’s valt individueel nog veel te zeggen, maar ik laat het hier bij de opmerking dat West een prachtig project heeft gerealiseerd door een kunstenaar met groot statuur te presenteren die zijn naam volledig waar maakt.

Het contrast met de inrichting van het gebouw is groot

En in een toegift zonder titel maakt de kunstenaar daar gebruik van

WEST

Advertenties

Symposion + Museumnacht

5 september 2015

De dag begon al vroeg vandaag. Direct na het Malieveld begon om 12.00 u in de grote kerk het symposium van West: 100 Years from now. Hierin werden in een aantal lezingen en panelgesprekken met deelnemers uit verschillende disciplines onze relatie met tijd onderzocht, met name in verband met culturele productie. Eloïse Sweetman, die door West is gevraagd dit symposium te organiseren, heeft een aantal originele invalshoeken gevonden om de thematiek te belichten. Het is jammer dat Vincent Icke (over dikke Icke gesproken!) het nodig vond om te vertrekken, omdat hij niet op zijn wenken bediend werd. De eerste paneldiscussie die ik meemaakte kwam misschien wat traag op gang door de uitgebreide introducties van de deelnemers, ik had daar wat meer wisselwerking verwacht. Dat neemt echter niet weg dat het gebeuren voor zo ver ik het mee maakte erg interessant was. Vooral het laatste panel met een aantal Haagse gasten maakte wel wat los. Roos van de Put was hier gespreksleider en zij deed dat op een stimulerende manier waardoor het duidelijk werd dat in Den Haag de benadering van de ontwikkelingen in de culturele sector erg divers is en blijft.

P1030337

Marie José Sondeijker en Eloïse Sweetman voor de introductie

P1030340

De dag werd gepresenteerd door Chris Keulemans

P1030341

Eerste spreker was Prof. Sandra Kemp, die verbonden aan het Victoria and Albert Museum in London de toekomst uit vormgeving en ontwerp van gebruiksvoorwerpen zoals die in het V&A verzameld worden wil afleiden. Ken het verleden en hoe dat zich heeft ontwikkeld en u zult vanuit het heden meer over de toekomst kunnen zeggen!

P1030342

Na de afgang van Prof Icke sprak filosoe Michelle Bastian over Clock-time, door klokken in verband te leggen met de hen bepalende elementen , door elementen te veranderen kan op creatieve alternatieve wijze tijd gemeten worden.

P1030343

De eerste paneldiscussie werd begonnen met een introductie. Hier vertelt kunstenaar Lotte Geeven over haar nieuwe project waarin een specifieke plek 24 uur vanuit diverse disciplines beschreven wordt, waarna alle data in een bibliotheek worden tentoongesteld in een min of meer sculpurale omgeving.

P1030345

Hier kwamen veel schema’s en modellen bij kijken zoals hier disciplines en observatiepunten

P1030347

Lynne van Rhijn sprak vanuit haar praktijk als medewerker van de RKD, documentatie vergt anticiperen en een blik op de toekomst.

P1030348

Jacob Voorthuis is kunsthistoricus die filosofie doceert aan de TH Eindhoven. De man wist met zijn precieuze toon erg zinnige bijdragen te leveren aan de discussie

P1030354

Die gemodereerd werd door kunsthistorica Brigitte van der Sande (rechts)

P1030355

Het publiek was in grote getallen op komen dagen in de sfeervolle kerk.

Na de eerste paneldiscussie nam ik een pauze, waarin ik naar HEDEN ging. Daar vond de opening plaats van de tentoonstelling van Hinke Schreuders, een erg geslaagde tentoonstelling die onder de titel Struisveren nieuw werk laat zien. De kunstenaar heeft al werk in de collectie en het is dus al regelmatig in de opstelling te zien. Dit recente werk is bijna Haags te noemen in een bepaalde ingetogen chique met een licht weemoedige uitstraling. Die weemoed verwoorde Wim noordhoek mooi in zijn openingstoespraak waarin persoonlijke herinneringen aan een kunsthistorisch perspectief werden geweven. De tentoonstelling is nog de hele maand te zien.

P1030362

Wim Noordhoek tijdens zijn openingspraatje

P1030366

Een mooie opkomst voor HEDEN

P1030367

P1030368

P1030369

P1030370

P1030371

P1030372

P1030373

Dit is een editie, gebaseerd op bovenstaand werk, die de komende weken zal worden vervaardigd in de tentoonstellingsruimte en te koop is bij HEDEN

P1030357

En het thema Open en Bloot van de museumnacht was aanleiding voor HEDEN om werk van uw correspondent op te hangen samen met werk van Hinke Schreuders en Michael Kirkham

Terug in de grote kerk vond een slotdebat plaats over hoe de Haagse culturele toekomst er uit moet zien. Roos van de Put leidde een gesprek met Arno van Roosmalen, Jacko Brinkman, Franz Kaiser en Sis Josip. De laatste stelde zich voornamelijk vrij recalcitrant op, met name bij de ideeën die Arno van Roosmalen te berde bracht over de veranderende kunstenaarspraktijk en wat daarbij wellicht nuttig zou kunnen zijn. Frans Kaiser leek me door zijn praktijk dermate onthecht dat hij niet echt voeling heeft met het werk in het veld en Jacko Brinkman maakte duidelijk dat hij HEDEN zich in een didactische rol zag ontwikkelen

P1030374

Entrepreneur/kunstenaar Sis Josip was aanwezig met een model om zijn modewerk Viktor en Wolf te promoten

P1030381

Hij had een kort introductiefilmpje laten maken door Charlotte van Winden die het laatste eindexamen van de KABK indruk maakte met haar installatie in de kelder van de academie.

1646 had een opening met de tentoonstelling Highway van Momu & No Es, twee Catalaanse kunstenaars. Publieksparticipatie is belangrijk hierbij, toeschouwers werd gevraagd te wachten tot ze naar binnen mochten. Binnen gekomen werd hen gevraagd in een bepaalde situatie plaats te nemen waarna een performance/video-voorstelling werd getoond. Een trio zangeressen zong driestemmig en video werd op drie schermen geprojecteerd met teksten, water en logo’s, ik begreep er niet veel van, maar het was duidelijk heel erg van nu en de zang was bepaald fraai.

P1030382

Tijdens de projectie van een snelweg werd gevraagd je hierin te verliezen

P1030383

De zangeressen met een andere projectie

P1030385

Consumentenartikelen

Tot slot was ik nog even in nest die een aan het thema van de museumnacht verbonden tentoonstelling heeft gemaakt: Underneath we’re all naked Veel schilderijen van Niels Smits van Burgst, fetishistische foto’s van Lotte Reimann en een Reality-TV-achtige video van Sander Breure en Witte van Hulzen. Daarnaast was er gelegenheid tot naaktmodel tekenen wat ik met veel plezier nog een keer heb gedaan.

P1030388

Een aantal foto’s die Lotte Reimann verzameld heeft.

P1030391

Masturbatiescenes van Niels Smits van Burgst

West

HEDEN

1646

Nest