Dehnung

11 mei 2018

Bij Billytown speelde zich vandaag de finissage af van een mooie tastende tentoonstelling van Bram de Jonghe. In de gymzaal heeft hij een totaalinstallatie gemaakt met video projecties en wat accenten in 3D. De ramen zijn mooi bedekt met een soort metalen luxaflex waardoor het licht nog maar heel spaarzaam en diffuus aanwezig is. Bij binnenkomst loop je direct tegen een groot scherm aan, krimpplastic op een stalen raam: De Jonghe’s stijlkenmerk inmiddels. Er worden twee beelden op geprojecteerd: grote zeegezichten met incidenteel vogels die langs zeilen, voornamelijk in stemmig grijs. Die worden afgewisseld met beelden van voeten die door strandzand lopen, aangespoelde  veren en schelpen etc. Ook beelden uit het atelier worden erdoor gesneden. Linksonder wordt een tekst mee geprojecteerd met indrukken van strandwandelingen in wat me Oostende lijkt en associaties die de wandelaar daarbij heeft. Prominent wordt daarbij een naderende onweersbui beschreven die ook weer voorbij gaat. Hij (ik neem aan dat het de kunstenaar is die spreekt) verbindt daar ook ideeën over tijd, massa, licht aan. Een aansprekende mijmering die ik als kustbewoner maar al te zeer herken. Rechtsonder wordt een boom geprojecteerd in fel groen die nog feller beweegt en oplicht onder een losbarstende donderbui.
Achter deze projectie staat loodrecht een verticaal projectievlak waarop een boor in de grond verdwijnt en weer beelden uit het atelier zoals stromend asfalt waarmee de kunstenaar sculpturen maakte en vliegende meeuwen. Het geluid van deze video wisselt af of vermengt zich met dat van de eerdere projectie. De beelden vormen soms een contrast en soms een aanvulling of een commentaar op de beelden op het eerste scherm. Als geheel interpreteer ik het als een prachtige illustratie van het creatief proces bij de Jonghe waarbij de geest krimpt en rekt in een permanente deining zoals de titel van de tentoonstelling suggereert.

Beeld van de eerste projectie

Idem, nu uit het atelier

De boor in de tweede projectie (die overigens ook prominent aanwezig was in de Jonghe’s solo in 1646)

Een klein sculptuur in het halfduister

Overzicht in de zaal vanachter de eerste projectie

en een beeld van beide projecties die elkaar becommentarieerden of aanvulden.

 

In The Kitchen exposeren tegelijkertijd Jip Piet Hilhorst en Alexandra Martens Serrano. in een soort totaalinstallatie in de projectruimte van Billytown. In een begeleidende tekst wordt gewag gemaakt van “The Broad Stripe Phenomenon”: een cinematografisch verschijnsel waarin strepen op de weg snel langs schieten in een perspectief naar de einder (vgl. David lynch’s Lost Highway). Het zou gaan om het vergeten van geheugen en verleden om vrijheid te verwerven in het heden, een bijna onmogelijk opgave. Ik kan ook niet echt herkennen in hoeverre die ideeën in het werk van de kunstenaars terug te vinden zijn. In een nogal grafisch geheel zijn allerlei artefacten geplaatst en vooral het werk van Martens spreekt me daarin het meest aan, waarschijnlijk, omdat het het minst gestileerde werk is in het geheel. Bij deze een indruk:

Jip Piet Hilhorst

Idem

Alexandra Martens Serrano

Jip Piet Hilhorst

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

En op de terugweg kwam ik ook nog fraai werk van Bram de Jonghe tegen

Billytown

Advertenties