Rondje Rotterdam

11 september 2017

En dan heb ik ook nog een rondje galeries gedaan, om praktisch te blijven: allemaal niet te ver van mijn eigen expositieplek. Eerst bezocht ik Cinnamon, een vrij nieuwe galerie die werk van Robert Roest en Indrikis Gelzis laat zien. Eerst genoemde ontleent zijn beelden van het internet, abstracte beelden die duidelijk op elektronische weergave gebaseerd zijn. Het contrast met de vrij klassieke schildertechniek levert een aangename spanning op. De beelden van Gelzis zijn van staal met gedeelten die met stoffen moffen omkleedt zijn. Ze hangen in sterk geplooide gordijnen wat het effect van de moffen nog versterkt. De vormen lijken geschematiseerde mensen of lichaamsdelen waardoor het geheel ook wat theatraals krijgt. Toch vraag ik me af hoe het werk tegen een kale muur oogt.

Robert Roest

Robert Roest

Indrikis Gelzis

Indrikis Gelzis

Vervolgens Joey Ramone, altijd verrassend wat zij brengen. In dit geval is het de  Bulgaarse kunstenaar Vitali Komitsky die in zijn werk een sterk bewustzijn van de kunstgeschiedenis toont en daar ook commentaar op geeft. Leuk speels werk!

Een Giacometti leger

Van de andere kant lezen we “Always There”

Met constructivisten is de kunstenaar ook bekend

Life down under!

En nog een 3D paradox

Rianne Groen draait een interessant programma, het is altijd de moeite even binnen te lopen. Nu is een solo van Wouter van der Laan te zien die zijn atelier in de galerie heeft gedumpt. Niet voor niets, want door deze presentatie zien we dat zijn schilderijen direct gevoed worden door zijn werkomgeving. Daarin zijn in details kleine beelden te zien, soms elementen uit zijn grote schilderijen, die op zich al een kunstwerkje zijn. Een gave tentoonstelling waar na enige moeite veel plezier aan te beleven valt.

Bij Galerie Frank Taal is een welhaast museale opstelling te zien met werk van Jan ten Have, 3D werk met porselein.  Ten Have kende ik eerder als formalistische schilder, maar hier laat hij beelden zien en die zijn minimalistisch, maar speels gebracht. De dragers van het porselein maken onderdeel uit van het beeld en door de kleuren van het porselein en de dragers krijgt het geheel een etherisch karakter.

En tot slot heeft Koes Staassen bij galerie Cockie Snoei een tentoonstelling gecureerd onder de naam “Oracles and Obsessions” . Hij nodigde kunstenaars uit waardoor hij werd geïnspireerd of die hij bewondert. Zelf maakt hij homo-erotische kunst en het zal niet verbazen dat hij kunstenaars met zinnelijk werk uitnodigde. Het is een mooi consistent geheel geworden waarin ik verrast werd door een paar kunstenaars wiens werk ik nog niet gezien had.

Timothy Philips: Still life – 2016

Tom de Pekin: Decors Volca-niques II – 2015

Elijah Burgher: The Dead Know Everything – 2017

Elijah Burgher: Counting the Minutes of Descent – 2017

Links – Johanna Schweizer: Lodewijk – 2016 Rechts: Kinke Kooij: Sweet Care 2 – 2015

Kinke Kooij: ?

Johanna Schweitzer: Old Jesus – 2015

Koes Staassen: Precious Containment – 2017

Koes Staassen: Curious Play II (L. v. K. August 20 2017) – 2017

 

Cinnamon

Joey Ramone

Galerie Rianne Groen

Galerie Frank Taal

Galerie Cockie Snoei

 

Advertenties

Untiletd + Painting Positions

19 januari 2015

Als je dan toch in Rotterdam bent moet je ook nog wat galeries bezoeken, dus na de Kunsthal, Tent en een verfrissing kwam ik nog laat bij Frank Taal die nog open was. Bij hem exposeert Jan Ten have met porseleinen schilderijen. Dunne platen waarop met verf vlakken zijn geschilderd. Het doet wat anachronistisch aan door referenties aan JCJ van der Heijden en het soort abstractie waarmee Blinky Palermo experimenteerde, maar het werk oogt kraakhelder en heeft  een oer-Hollandse atmosfeer om zich heen. De dozen waarin de werken bewaard worden liggen voor de wand op de vloer. Deze dozen zijn ook bewerkt en geven het geheel wat plechtigs, als sokkels voor een boute uitspraak. Mooi werk!

P1000126

Jan ten Have: Zwart licht versus wit

P1000127

Jan ten Have: Still-No Image-Black-Yellow Painting

P1000128

Jan ten Have: Piet niet – Azuur -Dichter Licht – Ik Niet

P1000132

Jan ten Have: Repetae

P1000135

Jan ten Have: Van deze heb ik geen titel

Vervolgens nog even bij Joey Ramone langs, maar die openen volgende week hoorde ik van de galeriehouders die bij een opening van Rianne Groen binnen liepen. Daar was het ook leuk met mooi werk van Miko Veldkamp met terloops gestileerde atmosferische effecten en opvallend precieus  met tempera gemaakt werk van Jeffrey Dunsbergen. De derde exposant, Robin Meyer, bracht een bijna Duits soort expressionisme dat me niet heel erg aansprak, maar als geheel werkte deze tentoonstelling wel als uitspraak over schiderkunst.

P1000136

Miko Veldkamp

P1000138

Miko Veldkamp

P1000139

Jeffrey Dunsbergen

P1000140

Jeffrey Dunsbergen

Galerie Frank Taal

Galerie Rianne Groen