Another Dimension

13 januari 2018

Naast de tentoonstelling in de Elektriciteitsfabriek toont Nest ook een door Zoro Feigl samengestelde tentoonstelling met kunstenaars die hem inspireren, kunstenaars die op micro- en macroniveau proberen materie te onderzoeken en daar verslag van doen in hun werk. De tentoonstelling is niet zo overweldigend als de solo van de curator, in eerste instantie kwam het werk zelfs wat kil over, maar als je er de tijd voor neemt wordt je toch verrast door een aantal deelnemers. Het lichtwerk van Gabey Tjon a Tham doet nog het meest denken aan het werk van Feigl, een dynamisch flitsen en bewegen van lichtjes die een nieuwe werkelijkheid lijken te scheppen. De twee doeken van Keisuke Matsuura spraken me direct aan, ze hangen ook erg mooi bij de ingang in het daglicht. Toen ik las dat ze worden bijeengehouden door magnetische velden gaf dat een extra laag die ook meteen diverse mogelijkheden deed opdoemen waarbij een schilderij bijvoorbeeld een tijdselement zou kunnen bevatten op basis van technologie (i.p.v. bijvoorbeeld viscositeit zoals in bepaalde werken van Sigmar Polke). Het werk van Semâ Bekirovic spreekt me aan omdat het vrij poëtisch is, een beetje vreemde eend in de bijt waarin toch het conceptueel denken in combinatie met een ambachtelijke manier van werken de overhand heeft. Dat beiden samen kunnen gaan zie je in het werk van Panamarenko die niet voor niets als een pater familias in de tentoonstelling is opgenomen.

Nicky Assman en Joris Strijbosch: Liquid Solid – 2016, het beeldend maken van fysische processen

Keisuke Matsuura: Jiba PP 5 – 2018

het pigment wordt dus door magnetisme aan het doek gehouden!

Panamarenko:Hew Space Travel Basics – 1975

Gabey Tjon a Tham: Red Horizon – 2014 – 2017

Gabriel Lester: Death Becomes Us #1 & # 2 – 2017 Fysische processen in een Kuifje-achtige vormgeving

Boris de Beijer: The Case of Ingrid Cold – 2018 Mooie ambachtelijke gemaakte kistjes behorend aan een gefingeerd personage

Semâ Bekirovic: Study in Circular motion – 2016

Oscar Peters: Sun & Moon – 2018, een ambitieuze poging deze hemellichamen in een beeld te vangen

Waarbij ik vooral de maan mooi koud vond aandoen

Frank Ammerlaan: Untitled – 2017, sterrenstof wordt tot abstractie vermalen!

Gabriël Lester: Loop Forest – 2016, een lopende band met vegetatie projecteert een onscherp suggestief beeld in een wat archaïsche opstelling.

Semâ Bekirovic: Shoes – 2015 In deze video groeit een vreemd gewas uit de schoenen

Mischa Daams: Auto Observatory: Duet/I – 2018, in deze installatie zie je met zware electronische muziek droombeelden voor je verwaaien

 

Nest

Advertenties

Glinting Honey in the Dark, a Feather Tickling on my Back

18 juli 2014

Vanavond vond bij Quartair de afsluiting plaats van de tentoonstelling met boven genoemde poëtische titel. Het collectief Sukebeningen (Scheveningen in het Japans, dit woord heeft heeft een totaal andere betekenis) verzorgde electronische muziek en Nishiko en Gabery Tjon a Tham die daarin deelnemen  hebben een installatie gemaakt die haar geheimen in al haar subtiliteit langzaam prijs geeft in het donker. Het is nodig je te bewegen in de ruimte,  dan begin je dingen te voelen en als je enigszins aan het donker gewend bent zie je van alles : geen tradionele “rock-garden”,maar een “garden in the air”! Het is Japanse erotiek, geen “Ram Bam, thank you ma’am”, maar veel subtieler. In de video in de aparte ruimte achterin komt dat tot uiting in een aantal suggestieve handelingen met allerhande keukengerei. Beelden die in Aziatische films de handeling suggereren.
Het geheel is een installatie waarvoor je een bepaalde rust en overgave moet hebben om ze ten volle te appreciëren. Mooi dat een ruimte als die van Quartair de gelegenheid geeft dat te doen.

img_4705-int

Overzicht van de ruimte

img_4706-int

My kettle runnëth over!

img_4707-int

de manchet schuift suggestief over het handvat

img_4709-int

en hier dringt de vinger door in het schuursponsje

img_4710-int

In de ruimte hangt van alles

img_4712-int

licht en linten

Quartair