Climate as Artifact

20 oktober 2018

Sinds enige weken heeft de Satellietgroep bezit genomen van de Elektriciteitsfabriek in Den Haag om daar met een aantal oud-residents en andere kunstenaars die verbonden zijn aan het platform een tentoonstelling te maken waarin duidelijk wordt waarvoor zij staan. De Satellietgroep heeft haar basis in Scheveningen en wil de zee, veranderingen in het klimaat, aan de kuststrook en de gevolgen van deze processen voor de mens te tonen. Na een bescheiden begin bieden zij nu residenties op diverse locaties. Daar zijn al veel projecten uitgevoerd en de kunstenaars laten in deze enorme hal of een vervolg op die projecten zien of ze tonen een nieuwe onderneming.
Het is een divers geheel geworden, sommige presentaties vallen een beetje weg in de ruimte. Na een door omstandigheden eerste korte scan voor de opening ben ik nog een keer terug gegaan om goed te kijken waarbij ik deze indrukken opdeed.

Berndnaut Smilde toont een imposante foto van zijn regenboog op het strand (lijkt me)

maar in de tentoonstelling zie ik een wat bescheiden boogje op de grond.

Esther Kokmeijer bouwt een boot waarmee “navigators” de zee bevaren. Ze lezen de golven om de nabijheid van land te bespeuren, een traditionele methode op de Marshall eilanden

Documentatie van de modellen

In deze opstelling is informatie verwerkt die Kokmeier verzameld heeft.

Nishiko laat weer een deel van haar “Repairing Earthquake Project” zien waarin zij beschadigde voorwerpen uit de aardbeving in Japan en de daaropvolgende tsunami verzameld om die heel precies weer te repareren.

Ze vertelde me dat ze steeds meer de neiging heeft om die voorwerpen in doosjes te doen. Binnenkort is bij STROOM een heel grote presentatie te zien.

Maurice Meeuwisse: Eighteen coffebreaks – Eight working days een project op de zandmotor, waar natuur geschapen is en dus eigenlijk cultuur is en daarbij horen koffiepauzes!

Een installatie met vlaggen en schoppen voor de werkdagen die tijdens de tentoonstelling under construction zijn: het is de derde video uit het project die met publiek gemaakt wordt op verschillende dagen (zie site)

Mashu Ru: The Museum of Edible Earth – an acquired taste Deze kunstenaar is geïnteresseerd in het eten van aarde wat op verschillende wijzen gebeurt op diverse plekken in de wereld

Ze laat allerlei soorten klei en aardewerk zien en proeven tijdens de tentoonstelling

Waarbij goedbedoelde waarschuwingen over gezondheidsrisico’s niet mogen ontbreken

Josje Hattink heeft een groot werk gemaakt over het zinkende landschap van de Horstermeerpolder. Na ingepolderd te zijn leidt dit landschap een problematisch bestaan waardoor beleidsmaker tot de conclusie komen dat het maar weer onder water gezet moet worden.

De plaatselijke bevolking verzet zich en in geluidsopnames uit de microfoons (mooie omdraaiing, parallel aan de installatie) is te horen hoe.

Het geheel is een mooi geconcentreerd beeld

Met de nodige historische accenten

Vormgevers Aliki van der Kruijs en Jos Klarenbeek werkten met de parallel tussen golfpatronen en weeftechniek

Het weefgetouw is continu actief en daar komen dan heel mooie doeken uit die het beeld bevestigen, door het kleurgebruik (Hollandse atmosferen) en de patronen.

De mogelijkheden zijn eindeloos

En voor een kustliefhebber zeer aansprekend

Thijs Ebbe Fokkens heeft een fascinatie voor archeologie, het terug kijken. Maar nu kijkt hij vooruit door met zijn interventies een archeologie van de toekomst te creëren onder de naam “Every future (is a crimescene)”

Maurice Boogaert heeft het grootste werk gemaakt, een grote cirkel in de ruimte van de elektriciteitsfabriek. Een wandeling langs “Wide/white”creëert een bijna filmische ervaring van het industriële landschap in het gebouw.

Dat het gebouw gigantisch is wordt hier nog eens bevestigd. het dient als achtergrond voor de installatie van SWEET-SWEAT van het kunstenaarsduo Onkruidenier.

Zij brengen etenswaren en grondstoffen van de kust samen in een oud Chinees recept voor cement.

Het is een project dat tegelijkertijd in Den Haag en in Taiwan (waar de techniek vandaan komt) wordt uitgevoerd.

Tot slot de Disco Stone van Giuseppe Licari van kunstmatig obsidiaan. Het lijkt bijna asfalt en de verhouding natuur-cultuur en de afvalproductie is duidelijk aanwezig in de monoliet die hier onaangedaan hangt.

Satellietgroep

 

Advertenties

De Dolf Henkes prijs

18 januari 2015

In december werd in Tent in Rotterdam de Dolf Henkes prijs 2014 uitgereikt aan Lidwien van de Ven. Deze tweejaarlijkse prijs wordt uitgereikt aan een Rotterdamse kunstenaar en genomineerd waren dit keer Voornoemde Lidwien van de Ven, Silvia B. Ewoud van Rijn en Esther Kokmeijer, een uiteenlopend gezelschap kortom. Het is me niet helemaal duidelijk of ze op speciaal voor de prijs gemaakt werk of voor een oeuvre kunnen worden gelauwerd. De bijbehorende tentoonstelling waarin de kunstenaars hun werk tonen had ik nog niet gezien, bij deze een impressie:

P1000095

Lidwien van de Ven: The Promised Land

P1000096

Lidwien van de Ven: The promised land

P1000097

Lidwien van de Ven: The Promised Land, het zijn bepaald geen vallende sterren die daar gaan!

P1000098

Lidwien van de Ven: (of wat er van overblijft)

P1000099

Lidwien van de Ven: Gaza (detail)

P1000100

Silvia B. stelde haar beelden effectief op tussen wanden met parafernalia waarbij van dieren gebruk is gemaakt: hoorn, huid, pels, schelpen, van alles

P1000102

Bijvoorbeeld een menagerie van hoorn

P1000105

Apart in een ruiimte dit beeld dat dramatisch uitgelicht is

P1000106

Esther Kokmeijer is een reiziger, zij doet projecten all over the world. Zo wil ze mimosa in de gedemilitariseerde zone tussen de Korea’s planten en bronzen sculpturen daarvan erbij zetten bij wijze van monument.

P1000108

Ze had ooit beloofd een kennis een schaap te brengen en zo voerde ze het uit: Ze reisde in gezelschap van een schaap van China naar Mongolië

P1000111

Het dier zat lekker in een speciale koffer tijdens de reis.

P1000113

Deze wand is een soort mindmap met ideeén over verschillende projecten zoals die met een bepaald soort meeuw die jaarlijks van Antarctica naar de noordpool vliegt en terug

P1000115

En dit werk is uit een oudere serie over reizen naar zwaartepunten van landen

P1000117

Ewoud van Rijn, tot slot, laat niet zijn tekeningen zien, maar meer performatief werk. GEdurende de tentoonstelling vinden verschillende bijeenkomsten plaats waarin door het uitvoeren van rituelen, oefeningen, performances en het voeren van gesprekken de beeldende kunst weer met spiritualiteit in verband moet woreen gebracht.

P1000119

Als referentiekader is zo’n tekening toch wel effectief

P1000120

Maar de ruimte waarin de bijeenkomsten plaats vinden is andere koek

P1000123

Deze jurken werden gebruikt bij eerder uitgevoerde rituelen

P1000124

Dit ei geeft een bepaalde potentie aan, het is tegelijk een einde en een begin zegt de kunstenaar in de begeleidende video

P1000125

Het pentagram in primaire kleuren toont letterlijk de ambitie van de kunstenaar

Tent