The Parallel Show

22 april 2018

The Parallel Show is een initiatief van Frans van Lent die eerder de aandacht trok met de Unnoticed Art Festivals waarin een aantal eerder verzamelde performancepartituren terloops in de publieke ruimte werden uitgevoerd. In aansluiting daarop leek het een goed idee om in een tentoonstellingsruimte, waar uit de aard der zaak al kunst getoond wordt voor een geïnteresseerd publiek, een aantal impromptu-performances uit te voeren: zonder vooraankondiging, on the spot verzonnen en uitgevoerd en zonder nadien ook maar iets achter te laten! Kunst parallel aan de bestaande expositie, maar als het ware in een andere dimensie. Een eerste poging werd uitgevoerd in de Kunsthal in Rotterdam samen met ieke Trinks en Ienke Kastelein. Het leidde tot veel enthousiasme en in de periode tussen 7 juli 2015 en 8 januari 2017 werden tien van deze Parallel Shows uitgevoerd op plekken over de hele wereld: Naturalis in leiden, M-Museum Leuven, de Tate Britain in London, de Archeological Site in Delphi (G), IVAM in Valencia (S), het Stasi Museum in Berlijn en The Cloisters in New York City. Telkens werd als host een lokale kunstenaar uitgenodigd  die plaatselijke collega’s bij de actie betrok. Van Lent kwam dan zelf ook met een genodigde en gezamenlijk werd de Parallel Show tot uitvoering gebracht.
Vandaag werd in de Kunsthal een publicatie over dit in de loop van de tijd organisch gegroeide project gepresenteerd, waardoor dit aan het Unnoticed Art project een mooie complementaire tegenhanger krijgt. In het boekje, dat werd uitgegeven bij Jap Sam Books, staan de diverse acties die zijn uitgevoerd beschreven, de acties die de deelnemers voorstelden en de eruit voortkomende ervaringen en drie meer bespiegelende teksten. Bij de introductie vertelde Frans van Lent over het project waarna een zeventien-tal teksten van deelnemers werden uitgevoerd door de drie originele deelnemers. Het was een inspirerende bijeenkomst van een actief performance-netwerk dat zeker meer van zich zal laten horen!

Van Lent vertelt!

ieke Trinks draagt voor

De teksten van de deelnemers werden performatief uitgevoerd met hier Frans van Lent, ieke Trinks en Ienke Kastelein

Ienke Kastelein

En hier een bijdrage van een auteur uit het publiek

De trotse initiator van dit alles toont het boekje

The Parallel Show

Verkrijgbaar bij Jap Sam Books

Advertenties

West

7 februari 2014

Tot slot van deze week de drieklapper van West onder de naam This is not Africa, this is us: Een stand op Art-Rotterdam, een video installatie en een debat in de kunsthal en een opening in de galerie, allen met dezelfde kunstenaars. Het betreft drie Afrikaanse kunstenaars, een uit Zimbabwe en twee uit Z. Afrika en alledrie de moeite meer dan waard. Voor het debat van West in de kunsthal kreeg het behoorlijk opgekomen publiek de gelegenheid de videoinstallatie van Kudzanai Chuirai te bekijken, een indrukwekkende opstelling van drie video’s, alle drie gebaseerd op klassieke thema’s uit de westerse kunst, maar Afrikaans ingevuld. De meest in het oog springende is Iyeza (komst)die het ontstaan van een natiestaat verbeeld aan de hand van een opstelling als in Da Vinci’s Laatste Avondmaal. Er is veel actie met zelfs een moord, maar de handeling van acht seconden is opgerekt tot elf minuten waar door een zuigende werking ontstaat die wordt versterkt door de erbij gemonteerde muziek van een bekende Z. Afrikaanse zanger. De tweede video is een opname van een Afrikaanse vrouw in de natuur die op een rots  zingt terwijl ze met klei figuurtjes kneedt, als een sirene, een lied gebaseerd op een scheppingsverhaal. De naam van de video is Creation en het lijkt erop dat de kracht van moeder aarde gebruikt wordt om problemen ten goede te keren. De derde video is nieuw en is gebaseerd op de Piëta van Michelangelo. De naam is Moyo (lucht) en het ziet de slachtoffers van publiek geweld als offer voor vooruitgang.

img_2010-int

Kudzanai Chuirai: Iyeza

img_2016-int

Kudzanai Chuirai: Creation

img_2017-int

Kudzanai Chuirai: Moyo

Het door West in de kunsthal georganiseerde debat was in meerdere opzichten interessant, door de uitgenodigde gasten, de thema’s die aan de orde kwamen en toch ook door het feit dat een groot publiek bereid is op een dergelijk gebeuren af te komen tijdens de kunstweek. Het debat werd hier en daar wat stroperig doordat  men met eigen preoccupaties aan de haal ging en het voorstellingsrondje al direct uitliep op uitgebreide exposés die de gespreksleider niet in de hand hield. Desalnietemin werden er wel een aantal behartenswaardige dingen gezegd. Naast de in de galerie en beurs tentoonstellende kunstenaars, Kudzanai Chuirai, Simon Gush en Kemang Wa Lehulere, waren ook de curator Simon Njami, kunstenaar en schrijver Senam Okudzeto, kunstenaar Renzo Martens en docente en publiciste Nana Adusei-Poku uitgenodigd om onder moderator Jelle Bouwhuis (curator van Stedelijk Bureau Amsterdam)  te spreken over het grote aantal niet westerse kunstenaars dat modieus in tentoonstellingen opgenomen wordt en de tentoonstellingen van niet westerse kunst die recent georganiseerd worden. Daarbij kwam het woord “framing” steeds terug, niet vreemd want het begrip is bekend in vele disciplines. De in dit geval Afrikaans kunstenaars worden vooral als Afrikaanse kunstenaars uitgenodigd in westerse tentoonstellingen en niet als kunstenaars die een bepaald soort werk met een eigen thematiek maken, voorbeelden te over. Dat het Afrikaans zijn als belangrijker wordt gezien dan de aard van hun werk wordt als problematisch ervaren. Simon  Njami, die zich steeds erg zelfbewust uitte, vertelde over   tentoonstelling die hij maakte met vnl Afrikaanse kunstenaars over de Divina Comedia van Dante: hoe durfden die kunstnaars hun roots te verraden door met een Europees gegeven aan de haal te gaan! Hij repliceerde dat als Dante universele waarden vertegenwoordigt ook Afrikaanse kunstenaars zich daartoe moeten verhouden. Nana Adusei-Poku trok het hele debat eloquent richting racisme, wat mede gezien het feit dat er ook blanke Afrikanen aanwezig waren die last hadden van genoemde problematiek nogal beside the point was. Senam Okudzeto vertelde uit haar praktijk hoe je origineel en energiek met genoemde zaken om kunt gaan en ook Renzo Martens liet met een nieuw project in de Congo waarover hij vertelde zien dat de verhouding Afrika-Westen nog veel integratie behoeft. Al bij al was de geplande tijd te snel om, een echt debat had nog niet plaats gevonden, maar een aantal stellingnames waren wel duidelijk geworden.

img_2018-int

vlnr Jelle Bouwhuis, Nana Adusei-Poku, Kudzanai Chuirai, Simon Gush, Simon Njami, Senam Okudzeto

img_2020-int

Op de achtergrond een op stapel staande publicatie van Stedelijk Bureau Amsterdam over genoemde thematiek

’s Avonds na de Fitax 1000 ben ik nog even naar de opening van de tentoonstelling in West gegaan. Het werk van Kemang Wa Lehulere viel me hier erg op. Hij had een muurtekening gemaakt en een performance gehouden, A native of nowhere genaamd,  waarin hij een tekst probeerde voor te lezen met veligheidsspelden in zijn mond  om die tekst vervolgens te verbranden. Simon Gush laat video’s zien van industriële plekken in Johannesburg bij nacht. Hij legde uit tijdens het debat dat hij arbeid wil uitwissen, in de video’s laat hij de koplampen van voorbij rijdende auto’s de beelden van fabrieken e.d. in het licht oplossen wat ik een erg mooi idee vindt. Ik hoorde in de galerie dat hij met spiegels een installatie maakte om de lichten in de camera’s lens te laten schijnen, dus de opnamen moeten ook al een fraai spektakel zijn geweest . Van Kudzanai Chuirai hangen foto’s  in de galerie die in in de trand van de video’s de geboorte van een cultuur laten zien.

img_2133-int

Kemang Wa Lehulere: A native of nowhere (remnants)

img_2134-int

Kemang Wa Lehulere: muurtekening

img_2135-int

Kemang Wa Lehulere: muurtekening

img_2136-int

Simon Gush, video’s

img_2137-int

Kudzanai Chuirai

img_2138-int

Simon Gush

img_2139-int

Simon Gush

 

West

De Kunsthal