Mrs. Robinson

24 juni 2018

Vorige week werd bij Billytown de laatste tentoonstelling in Laak geopend, een tentoonstelling met kunstenaars die in de ateliers van het pand werkzaam zijn. Volgende maand hoopt het initiatief te verhuizen naar het Helena van Doeveren plantsoen waar inmiddels ook Ruimtevaart al naar toe verhuisd is. Uit de verhalen begrijp ik dat het de intentie is dat de initiatieven gescheiden blijven wat gezien de aard en het verschil in generatie wel te begrijpen valt en misschien zelfs raadzaam is. Dus trotseerde ik gisteren het verkeer in de Vaillantlaan voor de laatste keer om te zien wat de Billytowners nog hebben te laten zien en dat is zoals gewoonlijk de moeite waard. Vooral de schiettent die in The Kitchen wordt getoond als tentoonstelling #16 met werk van Kim David Bots, Melle de Boer, Rachel Bacon, Bram de Jonghe en Marius Lut was door het concept erg aansprekend en deed me van harte participeren. Het is de bedoeling dat tegen betaling van € 5,- drie kogels met een luchtbuks richting tentoongestelde werken worden geschoten en wat je raakt krijg je mee. Ik ging tevreden met een werkje van Marius Lut naar huis.
Hieronder een indruk van de tentoonstelling Mrs. Robinson die in de gymzaal is ingericht. Het geheel is nog tot 8 juli te bezoeken op donderdag- vrijdag- en zaterdagmiddag.

Marieke van ’t Zet: Z.T. – 2017

Maarten Boekweit: A journey through the beard of Robbin Heyker – 2018

Suzie van Stavren: Z.T. – 2018

Iede Reckman: Polyminoes – 2016

Bernice Nauta/Suzie van Staveren Het krantje “Schelm” is van Nauta die er verzamelde en toegestuurde parafernalia in verzamelt.

En ook de fluit zag ik eerder van haar.

Afra Eisma: Cosmic Octave – 2018

Bernice Nauta: Z.T. – 2018

Nishiko: Repairing Earthquake Project – ongoïng

Sepus Noordmans: Flags designed for the exhibitions in Billytown at the location on the Cappadosestraat 2017-2018

Bernice Nauta: Nariz, Nariz – 2018

Links: Robin HeykerZ.T. – 2018, rechts: Maja Klaassens: Lemon – 2018

Marieke van ’t Zet: Z.T. – 2018

Op de tweede etage The Kitchen met een schietgalerij

met ver weg de prijzen die geraakt moeten worden, de mijne is al weg hier overigens!

Billytown

.

Dehnung

11 mei 2018

Bij Billytown speelde zich vandaag de finissage af van een mooie tastende tentoonstelling van Bram de Jonghe. In de gymzaal heeft hij een totaalinstallatie gemaakt met video projecties en wat accenten in 3D. De ramen zijn mooi bedekt met een soort metalen luxaflex waardoor het licht nog maar heel spaarzaam en diffuus aanwezig is. Bij binnenkomst loop je direct tegen een groot scherm aan, krimpplastic op een stalen raam: De Jonghe’s stijlkenmerk inmiddels. Er worden twee beelden op geprojecteerd: grote zeegezichten met incidenteel vogels die langs zeilen, voornamelijk in stemmig grijs. Die worden afgewisseld met beelden van voeten die door strandzand lopen, aangespoelde  veren en schelpen etc. Ook beelden uit het atelier worden erdoor gesneden. Linksonder wordt een tekst mee geprojecteerd met indrukken van strandwandelingen in wat me Oostende lijkt en associaties die de wandelaar daarbij heeft. Prominent wordt daarbij een naderende onweersbui beschreven die ook weer voorbij gaat. Hij (ik neem aan dat het de kunstenaar is die spreekt) verbindt daar ook ideeën over tijd, massa, licht aan. Een aansprekende mijmering die ik als kustbewoner maar al te zeer herken. Rechtsonder wordt een boom geprojecteerd in fel groen die nog feller beweegt en oplicht onder een losbarstende donderbui.
Achter deze projectie staat loodrecht een verticaal projectievlak waarop een boor in de grond verdwijnt en weer beelden uit het atelier zoals stromend asfalt waarmee de kunstenaar sculpturen maakte en vliegende meeuwen. Het geluid van deze video wisselt af of vermengt zich met dat van de eerdere projectie. De beelden vormen soms een contrast en soms een aanvulling of een commentaar op de beelden op het eerste scherm. Als geheel interpreteer ik het als een prachtige illustratie van het creatief proces bij de Jonghe waarbij de geest krimpt en rekt in een permanente deining zoals de titel van de tentoonstelling suggereert.

Beeld van de eerste projectie

Idem, nu uit het atelier

De boor in de tweede projectie (die overigens ook prominent aanwezig was in de Jonghe’s solo in 1646)

Een klein sculptuur in het halfduister

Overzicht in de zaal vanachter de eerste projectie

en een beeld van beide projecties die elkaar becommentarieerden of aanvulden.

 

In The Kitchen exposeren tegelijkertijd Jip Piet Hilhorst en Alexandra Martens Serrano. in een soort totaalinstallatie in de projectruimte van Billytown. In een begeleidende tekst wordt gewag gemaakt van “The Broad Stripe Phenomenon”: een cinematografisch verschijnsel waarin strepen op de weg snel langs schieten in een perspectief naar de einder (vgl. David lynch’s Lost Highway). Het zou gaan om het vergeten van geheugen en verleden om vrijheid te verwerven in het heden, een bijna onmogelijk opgave. Ik kan ook niet echt herkennen in hoeverre die ideeën in het werk van de kunstenaars terug te vinden zijn. In een nogal grafisch geheel zijn allerlei artefacten geplaatst en vooral het werk van Martens spreekt me daarin het meest aan, waarschijnlijk, omdat het het minst gestileerde werk is in het geheel. Bij deze een indruk:

Jip Piet Hilhorst

Idem

Alexandra Martens Serrano

Jip Piet Hilhorst

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

Alexandra Martens Serrano

En op de terugweg kwam ik ook nog fraai werk van Bram de Jonghe tegen

Billytown

En dat ook

29 juni 2017

Vandaag was er een thema-avond in 1646 naar aanleiding van de tentoonstelling “en dat ook nog” van Bram de Jonghe. Ik had geen gelegenheid die avond te bezoeken helaas, maar bij deze een bescheiden indruk van de tentoonstelling.
De Jonghe heeft zich daarin met verschillende dingen bezig gehouden, met ruimte, met tijd, met de tentoonstelling als gegeven en het narratief dat daarin getoond wordt. Eigenlijk, zo beweert hij in het bij de expositie geleverde interview, is een ruimte waarin werk moet worden geïnstalleerd voor hem een storend element. Ze moet worden gemodificeerd om zijn werk in de juiste context te kunnen plaatsen. Dat heeft de Jonghe met verve gedaan in 1646. Langs de lange in twee ruimtes doorlopende wand heeft hij de hoek tussen vloer en wand afgerond met metalen profielen waarover krimpplastic is gespannen. Daarnaast heeft hij met dezelfde materialen in de voorruimte een wand voor de trap naar boven geplaatst die als achtergrond voor een groot werk dient. Zo wordt vanzelf de ruimte deel van het werk zoals de kunstenaar het graag ziet. Op een deze manier wordt de ruimte getekend door zijn materialen, zoals ook de langs het plafond lopende kabel met een brandende kaars in de achterruimte de ruimte tekent met de roet die er af komt en met het licht dat op verschillende delen van het plafond valt naarmate de kaars vordert. In die rond zwevende kaars zit ook een element van tijd, langzaam draait de kabel verder, net niet hard genoeg om de vlam te laten doven.
De geïnstalleerde werken zijn van verschillende aard: “Onvoltooid verteerde tijd” zijn werken op basis van teer die aan de wand zijn gemonteerd. Ook hier is de tijd een element, teer vloeit namelijk langzaam uit . En dat langzaam betekent in tientallen jaren. De amorfe klonten die op metalen dragers op de wand zijn gemonteerd zien er op zich al interessant uit, maar het idee dat het zich verandert in de loop van de tijd geeft een andere lading aan het begrip uniciteit.
De metalen buizen die de kunstenaar voor de dragers heeft gebruikt zijn ook constructiemateriaal voor de beelden die door dat gebruikte materiaal modernistisch ogen, maar  door andere elementen toch een anekdotische lading krijgen. Dat zijn beeldende elementen, maar ook de functionaliteit van het werk, zoals de machine die tegen een veertje aan blaast: een en al praktische delen die tot het blazen leiden dat door het hoedje er boven toch een bepaalde joie de vivre uitstraalt. Dat er ook nog een paar prachtige kleine werkjes te zien zijn waarin die materialen op vergelijkbare wijze tot leven komen geeft aan dat de kunstenaar ondanks een flink doordachte tentoonstelling zijn speelsheid niet verliest!

Een beeld

dat tegen een veer blaast

en onverbloemd haar functionele elementen toont

De samenvoeging van de ruimtes met “De onvoltooid verteerde tijd” er boven

Een van de kleine werkjes

De kaars die langs het plafond loopt en een video van een visser er achter

Een mosselsculptuurtje, zo moet ik toch weer aan René Daniéls denken

En het licht kwam en ging

Een video van een grote boor die heen en weer de grond in gaat

En nog zijn mooi klein beeldje

En voor in de ruimte nog een voor mij wat ongrijpbaar beeld voor de speciaal geconstrueerde wand

Het draait en verbergt een polaroidfoto voor het TL-licht en ervoor hangen wieren met schelpen. Ik heb de associatie met een pers maar kom niet verder.

Bij de etalage hangt nog een enigmatisch werkje dat tot mijn verbeelding spreekt.

1646

New Artist Run Gallery

17 mei 2015

Billytown is weer uit het vastgoed-rendementsdenken herrezen in een pand aan de Binckhorst waar zij ateliers vonden en een galerie hebben ingericht. Het is een interessante groep kunstenaars die deel neemt aan Billytown en de eerste tentoonstelling in de galerie die met werk van kunstenaars uit het initiatief is samengesteld is dus meteen raak. Na deze tentoonstelling, die is gecureerd door Joost Nieuwenburg van Walden Affairs, wordt gevolgd door tentoonstellingen van gastcurators met naast kunstenaars uit het pand ook werk van buiten zoals we gewend zijn van Billytown. Maar eerst de officiële presentatie van deze ruimte en het pand:

P1010302

Billytown heeft natuurlijk ook een keuken die dan meteen ook maar onder de naam “The Kitchen” als projectruimte is ingericht. Ditmaal wordt die gebruikt door Maja Klaassens die verspreid wat minder opvallende werkjes ophing zoals u hier kunt vinden.

P1010303

Daarnaast laat zij ook ander werk zien dat wat minder verlegen oogt.

P1010305

Hoewel ze het niet kan laten een beetje te spelen.

P1010307

Iede Reckman: Conjectures #3

P1010308

Bernice Nauta heeft twee subtiele werkje opgehangen

P1010309

waarvan deze mij het meest aanspreekt: Thank you Sun

P1010310

Ik was aan het begin van de tentoonstelling aanwezig, toen werd het al goed druk

P1010311

Grandmaster Lut heeft nieuw werk opgehangen dat me erg aanspreekt

P1010314

Marieke van ’t Zet: beiden Z.T.

P1010315

Volkskrantprijswinnaar Bram de Jonghe: Z.T.

P1010316

Robin Heijker

P1010317

Het publiek met bekende gezichten in een apart kamertje waar de video “528” vertoont werd

P1010318

van Isabel Cavenecia die ook dit fraaie tekeningetje op de wand prikte: Flaming Mattress

P1010319

Marius Lut in het trappenhuis

P1010321

waar ook Bram de Jonghe een roterende tekening had geplaatst die bijna niet opvalt.

Billytown

Ook bij: trendbeheer