Climate as Artifact

20 oktober 2018

Sinds enige weken heeft de Satellietgroep bezit genomen van de Elektriciteitsfabriek in Den Haag om daar met een aantal oud-residents en andere kunstenaars die verbonden zijn aan het platform een tentoonstelling te maken waarin duidelijk wordt waarvoor zij staan. De Satellietgroep heeft haar basis in Scheveningen en wil de zee, veranderingen in het klimaat, aan de kuststrook en de gevolgen van deze processen voor de mens te tonen. Na een bescheiden begin bieden zij nu residenties op diverse locaties. Daar zijn al veel projecten uitgevoerd en de kunstenaars laten in deze enorme hal of een vervolg op die projecten zien of ze tonen een nieuwe onderneming.
Het is een divers geheel geworden, sommige presentaties vallen een beetje weg in de ruimte. Na een door omstandigheden eerste korte scan voor de opening ben ik nog een keer terug gegaan om goed te kijken waarbij ik deze indrukken opdeed.

Berndnaut Smilde toont een imposante foto van zijn regenboog op het strand (lijkt me)

maar in de tentoonstelling zie ik een wat bescheiden boogje op de grond.

Esther Kokmeijer bouwt een boot waarmee “navigators” de zee bevaren. Ze lezen de golven om de nabijheid van land te bespeuren, een traditionele methode op de Marshall eilanden

Documentatie van de modellen

In deze opstelling is informatie verwerkt die Kokmeier verzameld heeft.

Nishiko laat weer een deel van haar “Repairing Earthquake Project” zien waarin zij beschadigde voorwerpen uit de aardbeving in Japan en de daaropvolgende tsunami verzameld om die heel precies weer te repareren.

Ze vertelde me dat ze steeds meer de neiging heeft om die voorwerpen in doosjes te doen. Binnenkort is bij STROOM een heel grote presentatie te zien.

Maurice Meeuwisse: Eighteen coffebreaks – Eight working days een project op de zandmotor, waar natuur geschapen is en dus eigenlijk cultuur is en daarbij horen koffiepauzes!

Een installatie met vlaggen en schoppen voor de werkdagen die tijdens de tentoonstelling under construction zijn: het is de derde video uit het project die met publiek gemaakt wordt op verschillende dagen (zie site)

Mashu Ru: The Museum of Edible Earth – an acquired taste Deze kunstenaar is geïnteresseerd in het eten van aarde wat op verschillende wijzen gebeurt op diverse plekken in de wereld

Ze laat allerlei soorten klei en aardewerk zien en proeven tijdens de tentoonstelling

Waarbij goedbedoelde waarschuwingen over gezondheidsrisico’s niet mogen ontbreken

Josje Hattink heeft een groot werk gemaakt over het zinkende landschap van de Horstermeerpolder. Na ingepolderd te zijn leidt dit landschap een problematisch bestaan waardoor beleidsmaker tot de conclusie komen dat het maar weer onder water gezet moet worden.

De plaatselijke bevolking verzet zich en in geluidsopnames uit de microfoons (mooie omdraaiing, parallel aan de installatie) is te horen hoe.

Het geheel is een mooi geconcentreerd beeld

Met de nodige historische accenten

Vormgevers Aliki van der Kruijs en Jos Klarenbeek werkten met de parallel tussen golfpatronen en weeftechniek

Het weefgetouw is continu actief en daar komen dan heel mooie doeken uit die het beeld bevestigen, door het kleurgebruik (Hollandse atmosferen) en de patronen.

De mogelijkheden zijn eindeloos

En voor een kustliefhebber zeer aansprekend

Thijs Ebbe Fokkens heeft een fascinatie voor archeologie, het terug kijken. Maar nu kijkt hij vooruit door met zijn interventies een archeologie van de toekomst te creëren onder de naam “Every future (is a crimescene)”

Maurice Boogaert heeft het grootste werk gemaakt, een grote cirkel in de ruimte van de elektriciteitsfabriek. Een wandeling langs “Wide/white”creëert een bijna filmische ervaring van het industriële landschap in het gebouw.

Dat het gebouw gigantisch is wordt hier nog eens bevestigd. het dient als achtergrond voor de installatie van SWEET-SWEAT van het kunstenaarsduo Onkruidenier.

Zij brengen etenswaren en grondstoffen van de kust samen in een oud Chinees recept voor cement.

Het is een project dat tegelijkertijd in Den Haag en in Taiwan (waar de techniek vandaan komt) wordt uitgevoerd.

Tot slot de Disco Stone van Giuseppe Licari van kunstmatig obsidiaan. Het lijkt bijna asfalt en de verhouding natuur-cultuur en de afvalproductie is duidelijk aanwezig in de monoliet die hier onaangedaan hangt.

Satellietgroep

 

Advertenties

De nature en sculpture

20 juli 2017

In L’Isle sûr la Sorgue in de Vaucluse maakt de Villa Datris jaarlijks een sculptuurtentoonstelling voor de vermogende toeristen die elk jaar naar de Provence togen. In een mooie stadsvilla aan de rondweg om het oude stadje is dan heel veel moois te zien, Franse kunstenaars, maar ook internationale kunstenaars. Met een vol programma aan rondleidingen, kunstenaarsgesprekken en symposia wordt van mei tot november de aandacht getrokken. Dit jaar is het thema beeldhouwkunst en natuur, wat direct bij de ingang met de gedigitaliseerde film Spiral Jetty van Robert Smithson wordt geaccentueerd. Het is altijd de moeite waard om even te gaan kijken en dus ben ik weer op pad gegaan om verslag te doen:

Robert Smithson: Spiral Jetty – 1970

Robert Smithson: Spiral Jetty – 1970 Aan het einde van de film rent de kunstenaar over de spiraal die hij in het grote zoutmeer in Utah heeft gestort.

Eva Jospin: Forêt – 2016

Eva Jospin: Forêt – 2016, gemaakt uit ribkarton

Achter – Giuseppe Penone: Senza titolo – 1989 getekend met chlorophyl uit de bladeren van een boom die op de schors van die boom op een doek gefrotteerd worden. Voor – Toni Grand: Grande Courbe fermée Noire- 1977

Ricardo Brey: Latigazo (zweepslag) 2013-2014

Ricardo Brey: Latigazo (zweepslag) 2013-2014 (detail)

Michel Lazy: Le mur qui boit du vin – 2014

Laure Prouvost: Communication Branch – 2015

Yayoi Kusama: All about Happiness – 2013

Een kleine Sponge-Bob – Fabrice Hyber: L’Homme Eponge – 2004

Yvves Klein: Sculpture Eponge sans titre – 1961

Berndnaut Smilde: When All the World is Green – 2007

Berndnaut Smilde: When All the World is Green – 2007

Gilles Barbier: Sans Titre (grande cabane) – 2009

In de prachtige tuin – Johan Creten: Why Do Strange Fruits Always Taste So Sweet? – 1998-2015

Fabrice Hyber: L’Homme vert – 2014

Mireille Fulpius: Sortie de route – 2017

Villa Datris

Gevaar en schoonheid

6 december 2015

Donderdag was ik dus in Enschede waar ik in het Rijksmuseum Twenthe ook de Turner-expositie aldaar bezocht: Romantiek alom zoals u kunt zien. Vooral de aquarellen vond ik erg mooi, alhoewel ik ze niet goed kon fotograferen. Bij deze een indruk:

P1040886

Anne Wenzel: Requiems of Heroism (Monument II)

P1040888

Erik Odijk: Skog

P1040894

Joseph Mallord William Turner: Lake with hills (Brienz?)

P1040896

Joseph Mallord William Turner: Mountainous Landscape (A Swiss Pass)

P1040899

Joseph Mallord William Turner: ?

P1040900

Armando: Zes maal wit

P1040902

Joseph Mallord William Turner: Mountains, St Gothard

P1040904

Joseph Mallord William Turner: Falls of Schafhousen (The “Val d’Aosta”)

P1040906

Berndnaut Smilde: Nimbus

P1040907

Olphaert den Otter: Lucht 4-3-2009

P1040909

Raquel Maulwurf: Stuttgarter Flak

P1040911

Joseph Mallord William Turner: Ulysses deriding Polyphemus – Homer’s Odyssey

P1040913

Joseph Mallord William Turner: The Fifth Plague of Egypt

Rjksmuseum Twenthe

Code Rood

27 juni 2015

Op de Buitenplaats Koningsweg, een voormalige kazerne en nu een cultureel centrum in Arnhem, worden al enige tijd projecten uitgevoerd onder de naam Code Rood. In een aantal gebouwen en op het terrein van het complex worden installaties getoond, tentoonstellingen gemaakt en zelfs voorstellingen gebracht. Een prachtige dag bracht me op een erg goede plek waar de mogelijkheden al direct vanaf spatten. Het is niet eenvoudig programmeren, want zoals vele initiatieven is ook dit project noodgedwongen tijdelijk en van een ander soort projectontwikkelaars afhankelijk. Het blijkt inhoudelijk en qua publieksbereik een succesvol gebeuren te zijn in het oosten des lands, de Mondriaanstichting heeft er sinds kort ook geld aan toe gewezen. Bij deze een indruk:

P1020148

P1020109

BiOP opent het gebeuren vanmiddag

P1020110

voor een al aangroeiend gezelschap

P1020112

Eerst doen we een rondleiding om en in het gebouw Transmute24, een lekkend voormalig slaapverblijf. Buiten zien we al direct werk van Naamloozz en Ronald de Ceuster

P1020113

De Ceusters werk verdient nadere beschouwing

P1020114

In een van de kamers werk van Gijs Verhoofstad

P1020117

Naamloozz

P1020121

Ook deze is van Naamloozz

P1020123

En deze, die een verdieping erboven doorloopt

P1020128

Dennis Gunning, het zag er gaaf uit

P1020129

En binnen zijn met teer gemaakt werk in een trashy soundtrack

P1020130

Ook deze installatie kan ik niet meer plaatsen, maar het stonk vreselijk door het vocht.

P1020139

Weer een hele mooie van Gijs Verhoofstad

P1020140

en de tweede etage van het werk van BiOP

P1020141

Op het dak werk van Naamloozz

P1020142

die heel eenvoudig alles gebruikt

P1020143

en dat effectief doet

P1020144

De guestroom heeft een fase in het onderzoek van Berndnaut Smilde die met de high-Speed camera de formatie van zijn wolken onderzoekt

P1020146

Een try-out van theatermaker Baukje Schweigman staat in het veld opgesteld

P1020150

In de MIR is Linda Nieuwstad door Alphons ter Avest uitgenodigd

P1020152

Dit mooie kerkje is ook tentoonstellingsruimte die door Brieke Drost wordt geprogrammeerd

P1020155

Bijzonder subtiel dit maal, met twee diaprojecties die loodrecht op elkaar staan, een palindroom onder de naam Was it a Cat I saw . Deze is van Simon van Til, al een palindroom op zich.

P1020156

En deze nogal surrealistische dia is van Giovanni Giaretta

P1020159

Ten slotte in de portiersloge een tekening van Gerda ten Thije

P1020160

En ook een schilderij van haar

P1020162

Een installatie van Ellen Grote Beverborg

Code Rood

Kammerspiele

26 september 2013 – 2

In het Bonnefantenmuseum vindt ook een tentoonstelling plaats van Berndnaut Smilde, een jonge kunstenaar die langzaam furore maakt. Hij werd echt bekend met zijn wolken, die, nadat de foto’s van een door Smilde veroorzaakte wolk in Hotel Mariakapel viraal ging en direct  opgepikt werd door verzamelaars en tentoonstellingsmakers over de hele wereld. Je zou daardoor bijna vergeten dat Smilde nog meer in zijn mars heeft, maar dat wordt in deze tentoonstelling toch gerectificeerd. Smilde heeft de gelegenheid gekregen in de museumdepots te grasduinen en zo een context te creëren voor zijn eigen werk. Zijn wolken, architectuurfragmenten , de Kammerspiele (voor mogelijke scenes “tussen de schuifdeuren”) en zijn materiaalgebruik tonen een kunstenaar die zijn schijnbaar vrij terloopse ideeën effectief vorm kan geven. Het werk krijgt in de context van Mario Merz, Luciano Fabro en Roman Signer een verrassende parallel die, zeker in het geval van Signer ook wel een verwantschap doet vermoeden.

img_0001-int

Voor- Michael Krebber: Flaggs (against nature)
Achter: Berndnaut Smilde: Kammerspiele

img_0004-int

Luciano Fabro: voor Ogni ordineè contemporaneo d’ogni altro ordine
achter Prometeo

img_9970-int

Berndnaut Smilde: Bored Art

img_9971-int

Iannis Kounellis: Senza Titolo

img_9972-int

Roman Signer, maakte ook rookwolken

img_9973-int

En deed ook andere eenvoudige acties

img_9976-int

Berndnaut Smilde: Until Askeaton has streetview

img_9977-int

Jan Dibbets: perspectiefcorrectie

img_9978-int

Joëlle Tuerlinckx:A stretch Museum Scale 1:1: een voorstel voor het Bonnefantenmuseum (detail)

img_9981-int

Joëlle Tuerlinckx:A stretch Museum Scale 1:1: een voorstel voor het Bonnefantenmuseum (detail van detail)

img_9994-int

Berndnaut Smilde: Cumulus (aerogel op maquette tentoonstellingsruimte Bonnefanten)

img_9997-int

Berndnaut Smilde: Kammerspiele met achter werk van Michael Krebber

img_9998-int

Berndnaut Smilde: Kammerspiele (onderdeel)

img_0015-int

En het nabuizen lukte Berndnaut ook wonderwel met zijn eigen claque

Kammerspiele

Berndnaut Smilde