Distance Intime

16 augustus 2019

In Montpellier is een nieuw instituut opgericht en in juni geopend onder de naam MO.CO. (Montpellier Contemporain) dat uit drie delen bestaat: Hotels des Collections, La Panacée en l’École des Baux Arts. Bedoeling is daarmee een nieuw horizontaal en multifunctioneel model voor musea te beginnen en daarmee op diverse niveaus de kunsten in Montpellier te laten bruisen.

Montpellier is een aangename stad, er is een Universiteit, de stad is ruim opgezet en wordt ook wel het Parijs van het zuiden genoemd. Er gebeurde weinig, terwijl je in de vierde stad van Frankrijk een levendige kunstwereld zou verwachten. Tijd dus om eens te gaan kijken en in eerste instantie het Hotel des Collections te bezoeken waar het de bedoeling is om privécollecties te tonen van over de hele wereld.
Op dit moment is de collectie van Yasuharu Ishikawa te zien onder de titel “Distance Intime”. Een Japanse verzameling met een nadruk op conceptueel werk. De tentoonstelling is bedoeld als landschap waardoor we dwalen en in persoonlijke gebaren een verband met mondiale ontwikkelingen kunnen ontwaren. De kunstenaars die deel uitmaken van de collectie zijn deel van de mondiale kunstkaravaan en voor een deel ook goed vertegenwoordigd in de Franse collecties. Het is vermoedelijk een manier om meer publiek te trekken. Ik heb er met plezier rondgelopen en een aantal bekende werken gezien, maar ook werken waarover ik gelezen had die ik nu voor me kon zien.
Het gebouw waarin zich het Hotel des Collections bevindt, het oude Hôtel Montcalm is hersteld en door een aantal Franse kunstenaars aangepast voor de huidige functie. Er voor ligt een aangenaam park met een groot terras waar het goed toeven is. Bij deze een indruk van de tentoonstelling:

Ryan Gander: Ftt, Ft, Ftt, Ftt, Ffttt, Ftt or somewhere between a modern representation of how a contemprorary gesture came into being, an illustration of the physicality of an argument between Theo and Piet rearding the dynamic aspect of the diagonal line and attempting to produce a chroma-key set for a hundred enigmatic scenes

Ryan Gander: Tell my mother not to worry – 2012, spelletjes in marmer.

Marcel Broodthaers: La signature, serie 1 (tirage illimité) – 1969

Felix- Gonzalez -Torres: Untitled (Monument) – 1989 Een stapel papier met daarop de zin “TEN MEN CAME, ONLY THREE RETURNED” Bezoekers kunnen een vel mee nemen.

Felix Gonzalez-Torres: Untitled (love letter from the war front) – 1988

Felix Gonzalez-Torres: Untitled (March 5th) #2 – 1991

Liam Gillick: The any space whatever – 2004

On Kawara: doos van Date painting uit “Today”-serie met bijpassend krantenknipsel March 14, 1994

Danh Vo: Massive Black Hole in the Dark Heart of our Milky Way – 2012

Danh Vo: Massive Black Hole in the Dark Heart of our Milky Way – 2012, titel van het jaar!

Pierre Huyghe: Zoodram 4 – 2011

Pierre Huyghe: Untitled (Human Mask) – 2014 Prachtige film van een Makaak-aapje die in een keuken in Fukushima rondzwerft met een wit meisjesmasker op. Erg vervreemdend door de soms menselijke gedragingen in een omgeving die getekend is door de nucleaire ramp.

Vroeg werk van Lawrence Weiner: Tiber – 1967

Gerhard Richter: 5 stehende scheiben – 2002. Wonderlijk werk van de Duitse schilder, maar ook begrijpelijk voor iemand die bezig is met kijken naar de wereld . Hij maakte de werken vanaf 1967

Fischli& Weiss: Untitled -1994 – 2013 Voorwerpen uit het atelier, precies nagemaakt met polyurethaan en daarna beschilderd. Gestopt een jaar na de dood van Peter Fischli in 2012.

Anri Sala: Answer me – 2008, een fanatiek slagwerk spelende man

probeert zijn vriendin te overstemmen die “Answer me” prevelt! Er voor is opgesteld “another solo in the doldrums (Serpentine) – 2011, past naadloos.

Simon Fujiwara: REhearsal for a reunion (with the father of pottery) – 2011 Een hilarisch gesprek tussen de kunstenaar en een acteur die de dialoog tussen vader en zoon bij een eerste ontmoeting willen opvoeren, met allerlei obligate rituelen. Als bevestiging van hun relatie maken vader en zoon een thee-set met mokken en pot naar een klassiek model. Dat originele model moet dan door beiden met een hamer worden kapot geslagen wat de acteur met overduidelijke weerzin uitvoert.

De set van de dialoog na het uitvoeren met foto’s van Fujiwara met zijn vader

En zo ziet het Hotel des collections en het parkje er uit!

MO.CO.

Weerzien

16 februari 2018

Als ik in de buurt van de Pont ben ga ik altijd even kijken, het maakt niet uit welke tentoonstellingen er plaats vinden en of ik ze al gezien heb: er is altijd wel iets te zien waardoor ik verrast wordt. Ik was een tijdje niet geweest en was nieuwsgierig naar het cadeau van Anish Kapoor dat voor de ingang is geplaatst. Daarnaast was de jubileumtentoonstelling ter gelegenheid van het 25 jarig jubileum voorbij, maar er waren nog onderdelen te zien. Aangezien ik een paar dagen in Tilburg was om “Keepsake” in te richten in Kunstpodium T fiepte ik naar binnen en werd ik weer verrast:

Christian Boltanski: Menschlich (daders en slachtoffers willekeurig door elkaar)

Philippe Vandenberg: Arafat painting – 1990

Raoul de Keijzer

Luc Tuymans

Sigmar Polke (waarvan meerdere grote doeken te zien zijn)

Een verrassende Ton Verhoef

Giuseppe Penone: Palpebre – 1981-1991 – nog niet eerder zo ruim geïnstalleerd

Detail

En het is erg mooi met het werk van Richard Long er voor geplaatst

In de wolhokken o.a. Sophie Calle met werk dat ik nog niet zag

en dit werk van Anri Sala met draaiende handschoenen

Buiten keek ik nog even naar het werk van Anish Kapoor dat geschonken is: een prachtige getordeerde snede uit de hemel!

Museum de Pont

Vincent

5 januari 2015

Gisteren was ik ook in het GEM om de tentoonstelling met de genomineerden voor de Vincent Award van de Broere Stichting die sinds kort met het Gemeentemuseum samenwerkt. Zoals uitgebreid in het nieuws is geweest werd de Roemeense kunstenaar Anri Sala de winnaar van de Vincent Award 2014 en naar mijn eigen mening terecht. Zijn installatie is erg geslaagd met prachtig beeldmateriaal in de combinatie van drie werken die hij maakte. Het liedje Should I stay or should I go van de punkband The Clash dat in de video’s steeds terug komt werkt bijzonder goed en blijft in je hoofd zitten. Pierre Huyghe heeft ook een mooie video die eerder een registratie van een werk is dan een werk an sich. Het is een film over het werk dat Huyghe in Kassel liet zien tijdens de laatste Documenta. Het werk van Manfred Pernice is meer een klassieke sculptuur met architecturale invloeden, het werk kan zelfs betreden worden. Gilian Wearing heeft een behoorlijke carrière als winnaar van de Turner-prize en grote tentoonstellingen, maar de foto’s waarin ze zich met haar favoriete kunstenaars vereenzelvigt en de video Bully die een soort realityshow als therapie laat zien doen mij niet veel. De foto waarin ze zichzelf als jonge kunstenaar op de academie afbeeldt vind ik mooi en aandoenlijk. Het werk van Willem de Rooij begrijp ik niet, maar misschien heb ik daar te weinig voor gestudeerd.

IMG_8527

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau)

IMG_8529

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau) (detail)

IMG_8531

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau) (detail)

IMG_8533

Pierre Huyghe: The Way in Untilled (de hond met de roze poot die bij het beeld van Huyghe rond zwierf)

IMG_8534

Pierre Huyghe:A Way in Untilled

IMG_8538

Anri Sala: Le Clash

IMG_8539

Anri Sala: Doldrum

IMG_8544

Anri Sala: Tlalelolco Clash

IMG_8546

Gilian Wearing: kunstenaar als jonge academieleerling

IMG_8547

Gilian Wearing: de kunstaar als Robert Maplethorpe

IMG_8549

Gilian Wearing: de kunstenaar als Diane Arbus

GEM

Documenta XIII

14 september 2012

Klikt u maar op het plaatje!

Documenta XIII

Neo Plein-airisme

1 april 2005

NEO- PLEINAIRISME: VIDEOKUNST IN ZEEBELT

Theater Zeebelt – Den Haag, 9 APRIL 200520.30 uur
Toegang 2,5 €
Reserveren aanbevolen via 070 365 65 46 of via info@zeebelt.nl

Op zaterdagavond 9 April 2005 is er in Zeebelt een zeer speciaal videokunstprogramma te zien: Neo- pleinairisme. De unieke, eenmalige gelegenheid om de collectie van kunstverzamelaar Egbert Dommering, pionier op het gebied van videokunst verzamelen, in het openbaar te zien. In een speciaal door hemzelf samengesteld videoprogramma zal hij zijn selectie van “het neusje van de zalm” op het gebied van hedendaagse videokunst, afkomstig uit zijn privé-collectie, in de Willemstraat tonen en toelichten.

Volgens Egbert Dommering, die sinds drie jaar naast beeldende kunst ook videokunst verzamelt, komt de vorm van videokunst tegemoet aan het oude ideaal van het Gesammtkunstwerk; geluid en beweging overschrijden de grenzen van de statische schilderkunstige vorm. Schilderkunstige elementen als kadrering en kleurgebruik worden samengebracht met elementen van toneel(verhaal) en performance(handeling). De werkwijze laat een nieuwe, heel directe vorm van engagement met de werkelijkheid en de samenleving toe doordat makers met de camera de buitenwereld in trekken. De improviserende wijze waarop het materiaal in de buitenwereld wordt verzameld en eigenhandig per computer tot een geheel gesmeed wordt, is de aanleiding voor Dommering een nieuw begrip in de beschouwing van videokunst te introduceren: neo-pleinairisme. Deze term en de selectie van zijn werk zal hij toelichten voorafgaand aan het videoprogramma.

Programma

Korte inleiding door Egbert Dommering
Yael Bartana (Israel):
Trembling Time (haar eerste en beroemdste video)
Low Relief (haar tweede, geëxposeerd in Fort Asperen en in een aangepaste versie te zien geweest in de Appel in Quick Sand in 2003)
When Adar enters (haar voorlaatste, nog weinig vertoond)

Anri Sala (Albanië): Missing Landscape, (Unpacking Europe, R’dam)
Mircea Cantor (Roemenië): The Landscape is changing  (Quick Sand)
Claudia Cristóvão (Portugal): El Diablo en el Ojo (Cum laude afstudeerproject van de Rietveld Academie 2004)
Sean Snyder (U.S.A.): Analepsis 2003-2004 (Tentoonstelling in de Appel in 2004)
Pauze
Yael Davids (Israël): Aquarium (te zien geweest als performance in Paviljoens Almere)
Alicia Framis (Spanje): Anti Dog Collection 2002 arena performance (In iets gewijzigde vorm te zien geweest in het Nederlandse Paviljoen op de Venetië Biënnale 2003)
Michel Francois (België): Autoportrait contre nature (te zien geweest in De Pont op zijn overzichtstentoonstelling in 2004)
Jun Nguyen-Hatsusihiba (Japan-Vietnamees): Memorial Project Nha Trang, Vietnam: Towards the Complex- For the Curious, and the Cowards (Ondermeer getoond in de Appel in 2001)

Videokunstenaars:

Yael Bartana (Israel)
Yael Bartana werkt vooral met video en richt zich in haar werk op dagelijkse situaties in Israël. Het vertrekpunt voor haar videofilms zijn de rituelen en ceremonies in de staat Israël, die vaak gerelateerd zijn aan de voortdurende aanwezigheid van oorlog en onveiligheid. Het werk gaat in op vragen over machismo, man-vrouw kwesties en menselijke relaties. Haar films draaien om een persoonlijke poëtische expressie, die ontstaat door de manipulatie van geluid, beweging en afbeeldingen.

Anri Sala (Albanië)
Anri Sala heeft de onzekere overgangstijd meegemaakt van het repressieve communistische regime naar het systeem van het kapitalisme. In zijn werk stelt hij sociaal-politieke thema’s aan de orde zonder het esthetische belang uit het oog te verliezen, en onderzoekt hij de vage grenzen tussen geschiedenis en biografie, tussen fictie en de realiteit door middel van video en fotografie. Zijn rijk geschakeerde beelden laten pijn, desillusie, verlies, noties van verantwoordelijkheid en mislukking doorschemeren, nauw verbonden met een schilderkunstige traditie.

Mircea Cantor (Roemenië)
Cantors neemt een wereld onderhevig aan snelle maatschappelijke en politieke veranderingen als uitgangspunt voor zijn werk. Hij laat zien dat het moeilijk is je te positioneren te midden van de gevestigde orde door de politieke complexiteit of invloeden van de media op het publieke bewustzijn.

Claudia Cristóvão (Portugal)
Cristovao probeert in gedragsregels te wroeten, ze zichtbaar te maken en een derde Partij te ontwerpen: kijken naar zichzelf in de wetenschap dat zij bekeken wordt. Het onderzoek naar en het visualiseren van onze omgang met de openbare ruimte vormt een dankbaar onderwerp voor Claudia Cristovao. Openbare ruimte dwingt de rolverdeling af: iedereen is tegelijkertijd, of afwisselend, acteur en toeschouwer.

Sean Snyder (U.S.A)
De installaties van Sean Snyder verkennen de stedelijke ruimte en architectuur als tekens van economische en politieke structuren. Ze gaan ook in op media en culturele dominantie. Of hij nu met nieuw, hergebruikt of archief materiaal werkt, hij traceert de visuele codes die de architecturale omgeving tot stand brengen. Zijn onderzoek begint waar andere bronnen van informatie ophouden, en betrekt de toeschouwer bij een verhaal van schijnbaar fictieve feiten en toevalligheden.
Veel van Snyders op research gebaseerde werk onderzoekt hoe beelden worden overgebracht en zo stedelijke realiteiten worden. Hij experimenteert in zijn werk met montagetechnieken en voert dat tot het uiterste. In veel van zijn fotoverzamelingen, boeken en installaties maakt Snyder ‘jump cuts’ van beelden uit verschillende stedelijke landschappen.

Yael Davids (Israël)
Haar werk bestaat grotendeels uit ‘levenloze decors’ die pas af zijn als ze worden bemand. Deze decors bestaan uit alledaagse objecten, zoals een spiegel, een tafel, een kast, een matras of een stoel. Wanneer figuranten plaatsnemen in, op of onder deze objecten, gaan zij er deel van uitmaken en veranderen de objecten in kunstwerken. Het menselijk lichaam speelt dus een cruciale rol in al haar werk. Pas dan is het een kunstwerk. Zonder lichaam bestaat het werk niet. In haar performances is communicatie vaak lastig.

Alicia Framis (Spanje)
Framis is een kunstenares die door middel van performances, acties of humane architectuur, probeert in te grijpen in onze sociale omgeving. Zij stelt het menselijk bestaan en relaties centraal. Haar performances en installaties zijn interdisciplinair en vertonen raakvlakken met Mode, architectuur en Design.

Michel Francois (België)                                                    
Centraal in het werk van Michel François staat het genereren van nieuwe betekenissen voor bekende beelden en alledaagse situaties. Hij hanteert hierbij uiteenlopende middelen en media. Door uit te vergroten, in te zoomen, heel precies te kadreren en subtiel te arrangeren tilt François de meest gewone zaken naar een betekenisvol niveau.

Jun Nguyen-Hatsusihiba (Japan-Vietnamees)
Jun-Nguyen Hatsushiba laat een gefantaseerde droomwereld zien die in schril contrast staat met de soms schrijnende werkelijkheid welke hij heel poëtisch in beeld weet te brengen.

Zeebelt

26 januari 2005

Al weer het Internationaal Filmfestival Rotterdam, een videokunstenaar waarnaar ik erg nieuwsgierig was geworden vertoont in het kader van dat festival zijn kunsten:

Minimal cinema? Experimental cinema? Moving photography? None of these classifications really does justice to the work of Anri Sala. As Isaac Julien, last year’s Artist in Focus in Rotterdam, said in 1999: ‘The categories of fine art and cinema are outmoded ways of describing moving image culture. Film has always incorporated all the arts: some have embellished its journey to maturity, others have killed it. In a sense you could say cinema is dead and it’s up to artists to resurrect it.’

Filmfestival Rotterdam