Distance Intime

16 augustus 2019

In Montpellier is een nieuw instituut opgericht en in juni geopend onder de naam MO.CO. (Montpellier Contemporain) dat uit drie delen bestaat: Hotels des Collections, La Panacée en l’École des Baux Arts. Bedoeling is daarmee een nieuw horizontaal en multifunctioneel model voor musea te beginnen en daarmee op diverse niveaus de kunsten in Montpellier te laten bruisen.

Montpellier is een aangename stad, er is een Universiteit, de stad is ruim opgezet en wordt ook wel het Parijs van het zuiden genoemd. Er gebeurde weinig, terwijl je in de vierde stad van Frankrijk een levendige kunstwereld zou verwachten. Tijd dus om eens te gaan kijken en in eerste instantie het Hotel des Collections te bezoeken waar het de bedoeling is om privécollecties te tonen van over de hele wereld.
Op dit moment is de collectie van Yasuharu Ishikawa te zien onder de titel “Distance Intime”. Een Japanse verzameling met een nadruk op conceptueel werk. De tentoonstelling is bedoeld als landschap waardoor we dwalen en in persoonlijke gebaren een verband met mondiale ontwikkelingen kunnen ontwaren. De kunstenaars die deel uitmaken van de collectie zijn deel van de mondiale kunstkaravaan en voor een deel ook goed vertegenwoordigd in de Franse collecties. Het is vermoedelijk een manier om meer publiek te trekken. Ik heb er met plezier rondgelopen en een aantal bekende werken gezien, maar ook werken waarover ik gelezen had die ik nu voor me kon zien.
Het gebouw waarin zich het Hotel des Collections bevindt, het oude Hôtel Montcalm is hersteld en door een aantal Franse kunstenaars aangepast voor de huidige functie. Er voor ligt een aangenaam park met een groot terras waar het goed toeven is. Bij deze een indruk van de tentoonstelling:

Ryan Gander: Ftt, Ft, Ftt, Ftt, Ffttt, Ftt or somewhere between a modern representation of how a contemprorary gesture came into being, an illustration of the physicality of an argument between Theo and Piet rearding the dynamic aspect of the diagonal line and attempting to produce a chroma-key set for a hundred enigmatic scenes

Ryan Gander: Tell my mother not to worry – 2012, spelletjes in marmer.

Marcel Broodthaers: La signature, serie 1 (tirage illimité) – 1969

Felix- Gonzalez -Torres: Untitled (Monument) – 1989 Een stapel papier met daarop de zin “TEN MEN CAME, ONLY THREE RETURNED” Bezoekers kunnen een vel mee nemen.

Felix Gonzalez-Torres: Untitled (love letter from the war front) – 1988

Felix Gonzalez-Torres: Untitled (March 5th) #2 – 1991

Liam Gillick: The any space whatever – 2004

On Kawara: doos van Date painting uit “Today”-serie met bijpassend krantenknipsel March 14, 1994

Danh Vo: Massive Black Hole in the Dark Heart of our Milky Way – 2012

Danh Vo: Massive Black Hole in the Dark Heart of our Milky Way – 2012, titel van het jaar!

Pierre Huyghe: Zoodram 4 – 2011

Pierre Huyghe: Untitled (Human Mask) – 2014 Prachtige film van een Makaak-aapje die in een keuken in Fukushima rondzwerft met een wit meisjesmasker op. Erg vervreemdend door de soms menselijke gedragingen in een omgeving die getekend is door de nucleaire ramp.

Vroeg werk van Lawrence Weiner: Tiber – 1967

Gerhard Richter: 5 stehende scheiben – 2002. Wonderlijk werk van de Duitse schilder, maar ook begrijpelijk voor iemand die bezig is met kijken naar de wereld . Hij maakte de werken vanaf 1967

Fischli& Weiss: Untitled -1994 – 2013 Voorwerpen uit het atelier, precies nagemaakt met polyurethaan en daarna beschilderd. Gestopt een jaar na de dood van Peter Fischli in 2012.

Anri Sala: Answer me – 2008, een fanatiek slagwerk spelende man

probeert zijn vriendin te overstemmen die “Answer me” prevelt! Er voor is opgesteld “another solo in the doldrums (Serpentine) – 2011, past naadloos.

Simon Fujiwara: REhearsal for a reunion (with the father of pottery) – 2011 Een hilarisch gesprek tussen de kunstenaar en een acteur die de dialoog tussen vader en zoon bij een eerste ontmoeting willen opvoeren, met allerlei obligate rituelen. Als bevestiging van hun relatie maken vader en zoon een thee-set met mokken en pot naar een klassiek model. Dat originele model moet dan door beiden met een hamer worden kapot geslagen wat de acteur met overduidelijke weerzin uitvoert.

De set van de dialoog na het uitvoeren met foto’s van Fujiwara met zijn vader

En zo ziet het Hotel des collections en het parkje er uit!

MO.CO.

Weerzien

16 februari 2018

Als ik in de buurt van de Pont ben ga ik altijd even kijken, het maakt niet uit welke tentoonstellingen er plaats vinden en of ik ze al gezien heb: er is altijd wel iets te zien waardoor ik verrast wordt. Ik was een tijdje niet geweest en was nieuwsgierig naar het cadeau van Anish Kapoor dat voor de ingang is geplaatst. Daarnaast was de jubileumtentoonstelling ter gelegenheid van het 25 jarig jubileum voorbij, maar er waren nog onderdelen te zien. Aangezien ik een paar dagen in Tilburg was om “Keepsake” in te richten in Kunstpodium T fiepte ik naar binnen en werd ik weer verrast:

Christian Boltanski: Menschlich (daders en slachtoffers willekeurig door elkaar)

Philippe Vandenberg: Arafat painting – 1990

Raoul de Keijzer

Luc Tuymans

Sigmar Polke (waarvan meerdere grote doeken te zien zijn)

Een verrassende Ton Verhoef

Giuseppe Penone: Palpebre – 1981-1991 – nog niet eerder zo ruim geïnstalleerd

Detail

En het is erg mooi met het werk van Richard Long er voor geplaatst

In de wolhokken o.a. Sophie Calle met werk dat ik nog niet zag

en dit werk van Anri Sala met draaiende handschoenen

Buiten keek ik nog even naar het werk van Anish Kapoor dat geschonken is: een prachtige getordeerde snede uit de hemel!

Museum de Pont

Vincent

5 januari 2015

Gisteren was ik ook in het GEM om de tentoonstelling met de genomineerden voor de Vincent Award van de Broere Stichting die sinds kort met het Gemeentemuseum samenwerkt. Zoals uitgebreid in het nieuws is geweest werd de Roemeense kunstenaar Anri Sala de winnaar van de Vincent Award 2014 en naar mijn eigen mening terecht. Zijn installatie is erg geslaagd met prachtig beeldmateriaal in de combinatie van drie werken die hij maakte. Het liedje Should I stay or should I go van de punkband The Clash dat in de video’s steeds terug komt werkt bijzonder goed en blijft in je hoofd zitten. Pierre Huyghe heeft ook een mooie video die eerder een registratie van een werk is dan een werk an sich. Het is een film over het werk dat Huyghe in Kassel liet zien tijdens de laatste Documenta. Het werk van Manfred Pernice is meer een klassieke sculptuur met architecturale invloeden, het werk kan zelfs betreden worden. Gilian Wearing heeft een behoorlijke carrière als winnaar van de Turner-prize en grote tentoonstellingen, maar de foto’s waarin ze zich met haar favoriete kunstenaars vereenzelvigt en de video Bully die een soort realityshow als therapie laat zien doen mij niet veel. De foto waarin ze zichzelf als jonge kunstenaar op de academie afbeeldt vind ik mooi en aandoenlijk. Het werk van Willem de Rooij begrijp ik niet, maar misschien heb ik daar te weinig voor gestudeerd.

IMG_8527

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau)

IMG_8529

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau) (detail)

IMG_8531

Manfred Pernice: plateau_Cassette (Fontainebleau) (detail)

IMG_8533

Pierre Huyghe: The Way in Untilled (de hond met de roze poot die bij het beeld van Huyghe rond zwierf)

IMG_8534

Pierre Huyghe:A Way in Untilled

IMG_8538

Anri Sala: Le Clash

IMG_8539

Anri Sala: Doldrum

IMG_8544

Anri Sala: Tlalelolco Clash

IMG_8546

Gilian Wearing: kunstenaar als jonge academieleerling

IMG_8547

Gilian Wearing: de kunstaar als Robert Maplethorpe

IMG_8549

Gilian Wearing: de kunstenaar als Diane Arbus

GEM

Documenta XIII

14 september 2012

Klikt u maar op het plaatje!

Documenta XIII