Kopiëren

27 januari 2005

Het kopiëren als creatieve daad staat centraal in het werk van Jenny Perlin. In Possible Models (2004) gebruikt ze een techniek die ze in 1999 is gaan hanteren. Ze tekent op bedrukt papier, zoals in dit geval krantenberichten of bouwtekeningen. Met een 16 mm camera maakt ze één of meerdere shots van het vel en herhaalt dat terwijl ze verder tekent. Deze methode doet denken aan een typemachine, de tekst wordt onthult in het tempo dat je leest. Soms zijn er storingen in de film waardoor het beeld verschiet. De toeschouwer wordt zich door de gebruikte technieken bewust van de mechanische en technische aspecten van het werk.

Jenny Perlin: Possible Models

Het omzetten van een stuk muziek in een fysieke actie is een uitgangspunt voor Jenny Perlin’s Sight Reading (2004). Deze videoprojectie toont op drie schermen drie professionele pianisten die een muziekstuk spelen dat ze nooit eerder hebben uitgevoerd. Ze beginnen op hetzelfde moment en spelen ieder in hun eigen tempo verder. Het muziekstuk, Robert Schumann’s pianoconcert in A-mineur, is een moeilijk stuk en de pianisten maken al snel fouten. Bij elke fout wordt het respectievelijke scherm 5 seconden zwart. Naarmate het stuk vordert, wordt het moeilijker en verschijnt er steeds vaker een zwart beeld.

Ja,  Gilius van Bergeijk heeft einde zestiger jaren een Nocturne van Chopin  bewerkt en dat door twee pianisten laten uitvoeren.Zij bevonden zich in gescheiden ruimtes en begonnen tegelijk in hetzelfde tempo in gescheiden ruimtes afzonderlijk de linkerhand-partij en de rechterhandpartij te spelen zonder elkaar te horen. Het resultaat was wel in één geluidsbeeld te horen en liep steeds meer uit elkaar. Het stuk  heet  “ links-rechts”  (left-right) en is een deel
uit de serie ‘piano-installaties’ (1966-1978). Van Bergeijk merkt op: “ het is wat mij betreft het ultieme statement m.b.t. het çhopin-rubato: de linkerhand weet niet wat de rechter doet“. Het dateert uit 1968 en werd voor het eerst gespeeld tijdens het
mei-concert 1969 in het oude Koninklijk Conservatorium.

Jenny Perlin gaat uit van een onderzoek naar het artistieke scheppingsproces naar de ideeën van John Dewey een Amerikaanse onderwijsfilosoof (daar is hij weer!), terwijl Gilius van Bergeijk meer door Dada geïnspireerd lijkt in zijn werk als componist. Is dat een verschil tussen Europese en Amerikaanse kunst: ontregeling als creatief proces en ontregeling as analytisch proces?

Gilius van Bergeijk voor de originele geknipte en geplakte tape van  “een lied van schijn en wezen”  uit1982-1983.

Annet Gelink Gallery

All Music