Sufragette City

19 december 2021

Bovenstaande is niet een liedje van David Bowie, maar de titel van een processie die Lara Schnitger opvoerde om de presentatie van haar beeld The Princess saves herself op te luisteren. In de processie werden vlaggen gedragen met een duidelijk feministische inhoud. Door omstandigheden kon ik niet naar de presentatie en heb ik er zelfs geen (of misschien half bewust) foto’s van gezien en is het allemaal langs me heen gegaan.
Ik loop echter regelmatig langs STROOM en daar hing in de etalage een textielwerk die ik niet kon plaatsen, maar dat me wel intrigeerde. Ook zag ik dat meer van dat werk in de entree-ruimte van STROOM hingen. Pas afgelopen week liep ik even naar binnen om het werk van Daniele Formica te zien, een kunstenaar wiens werk ik interessant vind (en wiens feature night ik inmiddels ook gemist had). Dat was inmiddels opgeruimd, maar de vlaggen die waren nog steeds en nogal ‘in your face’ aanwezig. Het bleken de vlaggen te zijn die bij de processie gebruikt waren waarmee het beeld van Lara Schnitger.

De vlaggen zijn in de beste aktionistische traditie, op textiel gezeefdrukte afbeeldingen van vrouwen met feministische leuzen. Mooie kleurige grafische ontwerpen die naar mijn idee erg effectief zijn. Het beeld The Princess saves herself in de sokkelserie van Struycken had ik ook al gezien en ook dit is een sterk beeld door de referentie aan Tatlin’s gedenkteken voor de 3e internationale, de ombuigende top en het ongemakkelijke materiaalgebruik. Al bij al een interessant project van STROOM waarvan ik alleen de overblijfselen kon zien.

De kunstenaar laat overigens op dit moment ook werk zien bij Annet Gelink Gallery onder de titel 16 NIPPLES IN THE AFTERNOON

Sufragette City
The princess saves herself

STROOM

Annet Gelink Gallery

Kopiëren

27 januari 2005

Het kopiëren als creatieve daad staat centraal in het werk van Jenny Perlin. In Possible Models (2004) gebruikt ze een techniek die ze in 1999 is gaan hanteren. Ze tekent op bedrukt papier, zoals in dit geval krantenberichten of bouwtekeningen. Met een 16 mm camera maakt ze één of meerdere shots van het vel en herhaalt dat terwijl ze verder tekent. Deze methode doet denken aan een typemachine, de tekst wordt onthult in het tempo dat je leest. Soms zijn er storingen in de film waardoor het beeld verschiet. De toeschouwer wordt zich door de gebruikte technieken bewust van de mechanische en technische aspecten van het werk.

Jenny Perlin: Possible Models

Het omzetten van een stuk muziek in een fysieke actie is een uitgangspunt voor Jenny Perlin’s Sight Reading (2004). Deze videoprojectie toont op drie schermen drie professionele pianisten die een muziekstuk spelen dat ze nooit eerder hebben uitgevoerd. Ze beginnen op hetzelfde moment en spelen ieder in hun eigen tempo verder. Het muziekstuk, Robert Schumann’s pianoconcert in A-mineur, is een moeilijk stuk en de pianisten maken al snel fouten. Bij elke fout wordt het respectievelijke scherm 5 seconden zwart. Naarmate het stuk vordert, wordt het moeilijker en verschijnt er steeds vaker een zwart beeld.

Ja,  Gilius van Bergeijk heeft einde zestiger jaren een Nocturne van Chopin  bewerkt en dat door twee pianisten laten uitvoeren.Zij bevonden zich in gescheiden ruimtes en begonnen tegelijk in hetzelfde tempo in gescheiden ruimtes afzonderlijk de linkerhand-partij en de rechterhandpartij te spelen zonder elkaar te horen. Het resultaat was wel in één geluidsbeeld te horen en liep steeds meer uit elkaar. Het stuk  heet  “ links-rechts”  (left-right) en is een deel
uit de serie ‘piano-installaties’ (1966-1978). Van Bergeijk merkt op: “ het is wat mij betreft het ultieme statement m.b.t. het çhopin-rubato: de linkerhand weet niet wat de rechter doet“. Het dateert uit 1968 en werd voor het eerst gespeeld tijdens het
mei-concert 1969 in het oude Koninklijk Conservatorium.

Jenny Perlin gaat uit van een onderzoek naar het artistieke scheppingsproces naar de ideeën van John Dewey een Amerikaanse onderwijsfilosoof (daar is hij weer!), terwijl Gilius van Bergeijk meer door Dada geïnspireerd lijkt in zijn werk als componist. Is dat een verschil tussen Europese en Amerikaanse kunst: ontregeling als creatief proces en ontregeling as analytisch proces?

Gilius van Bergeijk voor de originele geknipte en geplakte tape van  “een lied van schijn en wezen”  uit1982-1983.

Annet Gelink Gallery

All Music