Hello Echo

2 november 2019

Gisteren opende bij 1646 in Den Haag de tentoonstelling “Hello Echo” van Bernice Nauta. Vandaag ben ik nieuwsgierig gaan kijken naar haar werk waar ik vanaf haar eindexamen wel door geïntrigeerd ben. De titel van de tentoonstelling spreekt al direct tot de verbeelding: Echo is een figuur uit de Metamorfosen van Ovidius die verliefd is op de jonge mooie Narcissus die haar en anderen afwijst. Zij kan zich alleen uiten door te herhalen wat anderen zeggen, wat er op neer komt dat zij zegt wat hij zegt niet te willen. Narcissus wordt uiteindelijk zelf gestraft voor zijn arrogantie door verliefd te worden op zijn eigen reflectie in een rustig stromende bron, waarin hij zichzelf niet kan bereiken. Echo, die diep ongelukkig de bossen in gevlucht is vindt hem zo en is er bij als hij weg kwijnt en sterft. Verschillende elementen uit het verhaal zijn terug te vinden in de tentoonstelling: de echo, de reflectie, de spiegeling en een verdubbeling. Wat heeft de kunstenaar gedaan: zij heeft een ruimte ingericht met werk van haar en wat vrienden. Vervolgens heeft zij in de achter-ruimte van 1646 de pui van het pand nogmaals gebouwd, met de als hout geschilderde voordeur en daarachter heeft ze een kopie van de eerste ruimte ingericht. Alleen kleine verschillen vallen op, als in een reflectie in rimpelend water, of een toevoeging die niet in de andere ruimte hangt, als een blaadje dat op het water is gevallen.

Pendanten van verschillende elementen in de eerste ruimte zijn anders in de tweede ruimte: waar in de eerste ruimte een abstract geschilderd paneel hangt is in de tweede ruimte een geschilderd portret te zien en waar in de eerste ruimte woorden of zinsneden over vier bladen lijken gestrooid, met een foto van een pauw die zichzelf spiegelt, zijn in de tweede ruimte vier volledige teksten te zien met daaronder een haan die zich in een wieldop bekijkt. Het is een fascinerend geheel wat nog gecompliceerder wordt als de kunstenaar in de bijgevoegde e-mail conversatie vertelt dat de afdruk die ze van zichzelf maakte en die half in de muur verzonken is doorloopt in de ruimte die zo deel van haar lichaam wordt: zo kan je zeggen dat de ruimtes gespiegelde zelfportretten zijn waarin de kunstenaar zich aan haar werk spiegelt. Het is misschien goed nog eens te gaan kijken, want alles is nog niet gezien volgens mij!

1646

Notes on Cosmic Pluralism

12 mei 2019

1646 nodigde een Portugese kunstenaar uit die gefascineerd is door science fiction en astronomie. Luís Lázaro Matos transformeerde de galerie in een kale broeierige planeet waarop Aliens de dienst uit maken, allerlei mogelijke levensvormen tekende hij op de warm-rode achtergrond waarmee hij de atmosfeer buitenaards maakt. In de voorruimte hing hij 8 satellietschotels op waarop hij verslagen plakte van mogelijke verkenningen van planeten, daarin worden gefantaseerde levensvormen beschreven.

In de achter-ruimte hing hij op de muurschilderingen glanzende ruimtedekens, die bedoeld zijn om apparatuur te beschermen tegen zonnestraling. Op deze dekens schilderde hij astronauten die in een 19e eeuws aardlandschap aan komen. De omgekeerde wereld dus. De kunstenaar is duidelijk door striptekeningen en fantasieliteratuur beïnvloed in zijn manier van werken. Doordat de kleur van de ruimte en de fantasiewezens zo consequent zijn doorgezet en hier en daar zelfs humoristisch werken bevangt mij toch een lichtelijk opgewonden bui en ik verlaat de galerie in een bijzonder prettige gemoedstoestand. Misschien moeten we ons ook meer met de mogelijke toekomst bezig houden, eerdere kunstzinnige blikken in de toekomst hebben de wereld ook geen kwaad gedaan en veel is werkelijkheid geworden!

Achterruimte: bezoek in het 19e eeuws Engeland van Constable

Idem

Leven in het heelal

En strijd ook in de vooruimte tussen de satellietschotels

Het derde oog…..

In het heelal is de verbinding tussen leven en technologie al werkelijkheid!

Octopussen, reptiel-achtigen bewegen zich in het rood

Het is voorwaar een levendig gebeuren in dat schijnbaar zo stille heelal, er bestaat een waarachtig cosmisch pluralisme.

1646

 

Y.

3 maart 2019

Afgelopen weekeinde vond bij 1646 een event plaats met Michèle Matyn en haar kinderen. Aangetrokken door de foto op de site van het kunstenaarsplatform ging ik kijken. Ter plekke werd me meteen pudding aangeboden die deel uitmaakte van het event. Spelende kinderen die verkleed waren en video in een soort installatie waarin een door de beide ruimtes gedrapeerde regenboogdoek elementen verbond, een soort gevorkte glijbaan die met een grove structuur bewerkt was waardoor glijden niet echt mogelijk is, sfeervolle natuurfoto’s met gevorkte eikenbomen, kleisculptuurtjes, het is allemaal het resultaat van een artistiek onderzoek in Zuid-Spanje dat de kunstenaar samen met haar kinderen heeft uitgevoerd. Vanuit een animistisch wereldbeeld en een bewustzijn van demonen en cultureel bepaalde spirituele waarden werd deze installatie gemaakt waarin ook de bezoekers dit weekeinde mochten participeren. Leven en kunst zijn hier effectief vermengt, maar zelf vond ik toch vooral de foto’s aansprekend.

De kurkeik van de uitnodiging

De letter Y of de vork was prominent aanwezig.

Nog een foto à la mode de Matyn.

Zo’n sculptuur in primaire kleuren is vrij suggestief

Klassiek Spaans haakwerk met een demon

Zaaloverzicht achterruimte

De pudding met een in foam verpakt voorwerp

Junior had het prima naar de zin tijdens de performance

Installatie voorruimte

1646

 

Rose Pantopon and the Wheel of Fortune

6 november

Julie Béna, die vorige week een tentoonstelling opende in 1646, is geïnteresseerd in het aannemen van verschillende personages om verhalen te kunnen vertellen of mee te maken. Zij heeft voor de huidige tentoonstelling Rose Pantopon gebruikt om wat meer afstand te hebben en zo minder door praktische problemen te worden besprongen (kennelijk werkt het relativerend om met zo’n personage te werken). Rose komt uit William Burroughs’ Naked Lunch, wel een artistiek correcte referentie zou ik zeggen. Ze maakt van alles mee zoals we in de video’s kunnen zien. Daar komen ook nog andere figuren bij kijken zoals bijvoorbeeld de Mandrilaap die letterlijk een theatermasker voor heeft.
Ik kon er weinig van maken, maar was toch wel gefascineerd door wat ik zag: eigenlijk theater met personages, handelingen, verhalen… Je moet dat toch life mee maken en ik vond het dus jammer dat ik de opening niet kon bijwonen. Dergelijke vrij surrealistische en theatrale kunstenaars zien we niet veel in Den Haag.

 

Een projectie van een video met daaronder..

Een rad van fortuin waar het lot op verschillende vrouwelijke personages kan vallen

Daarvoor een computer designed tapijt waarop alle duivels uit de kinderwereld rondzweven

In de video komen werkelijk theatrale gedeeltes voor, met decor, lampen en kostuums

In de vooruimte staan twee sculpturen en een video met hard geluid dat storend werkt in de andere ruimtes (zitten de personages elkaar de weg?”)

Dit vond ik wel een elegant geheel

In de video wordt gedanst en de kunstenares kijkt ons persoonlijk aan vol intentie!

1646

HIST-I-O-RY

23 september 2018

Bij 1646 exposeert op dit moment Hamid el Kanbouhi, een van oorsprong Marokkaanse kunstenaar die na de Rijksacademie te hebben doorlopen met schilderijen, beelden, tekeningen, performances en installaties behoorlijk van zich laat horen. De huidige tentoonstelling is te interpreteren als twee installaties, een in de voorruimte en een in de achter-ruimte. De tentoonstelling werd geopend met een performance, tijdens de museumnacht zal ook nog een performance plaats vinden. Bij de tentoonstelling wordt een tekst gegeven van de kunstenaar en schrijver, redacteur van Pamphlet magazine en medewerker van The naked Jeroen van der Hulst die niet als dialoog is opgebouwd zoals te doen gebruikelijk. El Kanbouhi zet zich daar tegen af en plaatst van der Hulst direct als commentator van een soort stream of consciousness-achtige tekst aan de zijlijn. Daarmee weet hij de kunstenaar overigens wel hier en daar inspiratie te geven en ik vond het geheel vrij fascinerend om te lezen. Die schrijftechniek is ook min of meer gebruikt in de installaties in de expositieruimte: thema’s uit de tekst komen in de werken en de performances terug, zoals de twee Marokkaanse zussen die zich met kunst bezig houden of de wrok die hij tegen een deel van de kunstwereld uit. In teksten tussen de schilderijen en tekeningen plaatst hij zichzelf als kunstenaar tussen zijn omgeving, waarbij de plaats van de kunstenaar in de maatschappij hier en daar stevig bekritiseerd wordt. In de voorruimte wordt de vergelijking tussen de kunstwereld en de sportwereld nader uitgewerkt, waarbij ik me voorstel dat de voorover liggende figuur de kunstenaar is die knock-out geslagen is door de maatschappij. Al bij al een provocerende tentoonstelling, ik vind het jammer dat ik de performances niet heb kunnen bijwonen.

De zusjes

Zaaloverzicht

De zusjes hebben naar ik de indruk heb op de stoel in het linker-doek gezeten tijdens de opening

Voorbeeld van een uitspraak uit de installatie, ironie lijkt niet ver weg!

Zaaloverzicht achter-ruimte naar voorkant

Schilderijen met kenmerkende patronen

Schilderijen en teksten

Zaaloverzicht naar achterkant achter-ruimte

Voorruimte, shirt el Kanbouhi

Knock-out, Super-D round belly-bald head kijkt neer op hem.

Die touwtjes en balletjes kan ik niet helemaal plaatsen

Een top-speler naast een super-D

1646

O.K. – The Musical (Dutch Colonial)

14 mei 2018

Bij 1646 is het momenteel een drukte van belang, er wordt getimmerd, geschroefd, geschilderd en incidenteel vinden de eerste repetities plaats voor een musical die zich door de gehele ruimte zal gaan afspelen in het weekeinde van 26 en 27 mei. Christopher Kline, een in Berlijn wonende Amerikaan afkomstig uit een van de vroegst door Nederlanders gekoloniseerde plekken in upstate New York, wil via een community-art project een theaterstuk realiseren over die eerste periode in Kinderhook, zoals zijn geboorteplaats heet. het wordt een Musical zoals de titel ( O.K.-The Musical ) aangeeft waarbij O.K. ook voor Old Kindershook staat. De galerieruimte wordt omgetoverd in een koloniaal decor met behulp van eenieder die daar zin in heeft. Kaartjes zijn te verkrijgen via deze link , de sfeer is bijzonder aangenaam en het lijkt me een niet te missen gebeurtenis: be there or be hip!

De medewerkers van 1646 doen volop mee met de verbouwing

Het oude Kinderhook wordt in de galerieruimte wederop gebouwd

Er vindt regelmatig overleg plaats, ook over zaken buiten dit project

En inspirerende plaatjes zijn aan de wand te vinden, zoals hier de tenten van de originele bewoners van Kinderhook

Een wervende affiche hangt in de etalage

En in de ruit spiegelt zich het hedendaags Den Haag in de stenen van Kinderhook

1646

 

Hoogtij #42

9 maart 2018

Hoogtij was vandaag erg de moeite waard. Ondanks de regen liepen er aardig wat enthousiastelingen rond om de diverse galeries en initiatieven te bezoeken en terecht, want die moeite werd op diverse locaties beloond. Bij deze een klein overzicht van wat ik zag (andere plekken waarnaar ik nieuwsgierig was volgen nog, je kan niet alles op zo’n avond!)

Moose vierde de aftrap van hun project Passive Activists, een programma van video’s van over de hele wereld. Zij vergeten zichzelf ook niet zoals hier in de video “I`M GONNA BE ON TELEVISION”, vers van de pers door Charlotte van Winden.

Standing room only toen ik er was, met een video van Jesse Budel in de etalage .

Bij Hoorn & Reniers een opening van de tentoonstelling van Janes Haid-Schmallenberg, een jonge Berlijnse kunstenaar die jonge hippe kunst maakt.

Het refereert aan grifitti, outsider-art en wat dies meer zij: een hedendaagse holbewoner!

Quartair viert nog steeds het 25-jarig jubileum, dit keer met een overzicht van recent werk van de deelnemers aan het initiatief. Dit werk, “Alpine Thoughts” is van Marlies Adriaanse

Pietertje van Splunter: Plastic Play (video)

Op de voorgrond “Piano/Forte” van Mike Rijnierse (ism Rob Bothof), een schommel die functioneert als een geautomatiseerde prepared piano. Boven is een werk van Jesse Rahman: “Verlichte gracht, bovenlangs”.

Erik-Jan Ligtvoet laat een verrassend werk zien, eerder een installatie misschien, bestaande uit een serie werken uit de reeks “A Pair of Snakes”.

Astrid Nobel maakte een mooie serie “Tratteggio (ik leerde leegtes vullen)” gebaseerd op restauratietechnieken waarmee ze poogt om verdwenen zaken te herstellen.

Hierboven weer het werk van Jessy Rahman en op de achtergrond is werk van Harald de Bree te zien dat doet denken aan camouflageschilderingen op Engelse boten in de eerste wereldoorlog.

Thom Vink: Aquarium

Ludmila Rodrigues: Politics of Affect – Uitnodigende handen steken uit een houten wand en vragen erom om aangeraakt te worden

Het komt ook erg hulpeloos over om die handen zo te zien reiken naar iets dat niet gezien kan worden, gaaf werk!

 

In de Spanjaardshof was een mooie video-installatie te zien van Karola Pezarro en een werk van Niels de Bakker. In samenwerking maakten zij Pas de Deux, maar hier alleen het werk van Pezarro

Dat erg subtiel is in inhoud en vorm.

Klapstuk was vanavond de opening van …ISM met een project van Topp & Dubio onder de naam “Beïng Stuck in the Middle of the Moment”. Een avondvullend gebeuren met 25 deelnemers in de vorm van performance, installatie, theater… kortom een multidisciplinair gebeuren.

In en achteruimte, genaamd The Past, was een overzicht te zien met de activiteiten van Topp & Dubio door de jaren heen.

Foto’s van eerdere acties en exposities, voor de volgers een feest van herkenning.

Even een tijdsbepaling erbij was wellicht niet echt nodig

Want het heden was zo nadrukkelijk niet het verleden

door de activiteiten die door bekenden en onbekenden werden uitgevoerd dat verwarring nauwelijks mogelijk was. Hier met o.a. Sean Cornelisse en Frans van Lent

Er waren ook onbekenden zoals deze jongen die indruk maakte met zijn vragen aan het publiek

Er werd voorgelezen door Sean en er werd gelezen door Rien Monshouwer in bruisende intermezzi

En de jongeman liet zich kennen tot op de naakte huid!

Een beloftevol begin van een ongewoon initiatief!

De opening van Yaïr Callender had ik door omstandigheden gemist, maar bij deze gelegenheid ben ik gaan kijken naar de tentoonstelling “For the Vision of Abou ben Adhem” wat ook nog een aardige “pun”zou kunnen zijn.

Ik was verbaasd door de manier waarop hij zijn werk in de ruimte had geplaatst

En die ruimte met Berlage-achtige accenten had gevuld, een geest van spiritualiteit en referenties aan oude culturen wasemt door de ruimtes van 1646

Waarbij ook de details indruk maken

Vooral bij deze ruimte moest ik echt aan het gemeentemuseum denken

En weer zijn de details erg geslaagd.

Bij Maurits van de Laar is een solo van Ronald Versloot te zien, een oudgediende die voorstellingen schildert in een trant die speelt met voor- en achtergrond. Het zijn figuratieve beelden in een romantische traditie.

Into the wild…

Er zijn ook een viertal werken op papier te zien. Hierin is de lichtwerking echt virtuoos te noemen.

Tot slot was ik nog even bij Galerie Sophie waar subtiele tekeningen van Maeve van Klaveren te zien zijn

Sensitieve portretjes

Auch ein Rücken kann entzücken!

HoogtijHootij