Een nieuwe lente, een nieuw beeld

9 juli 2019

Tijdens een pop-up expositie ter gelegenheid van The Hague Contemporary nodigde galerie Helder Jan van der Pol uit een expositie samen te stellen met werk van oud-leerlingen van de KABK. De leerlingen, Channa Boon, Arianne Olthaar, Eva Klee en Rob Knijn, hebben inmiddels een hele carrière doorlopen. De schilder Jan van der Pol koos kunstenaars die met andere disciplines bezig zijn en dat levert een afwisselende tentoonstelling op. Tijdens de finissage afgelopen zondag gingen ze tijdens een artist-talk verder op hun werk in.

Rob Knijn

Eva Klee

Eva Klee (detail)

Channa Boon

Arianne Olthaar- interieur

Channa Boon – video

Galerie Helder

Advertenties

A Journey to the Homeland

10 juli 2019

Tijdens een bezoek aan Rotterdam kreeg ik ook de gelegenheid de Kunsthal te bezoeken. Naast een tentoonstelling met werk van Piranesi ( “I Carceri” kent iedereen, maar hij maakte ook prachtige stadsgezichten van Rome) zag ik ook heel gave foto’s van de Zuid- Afrikaanse Katharine Cooper. Opvallend hoe de fotografie daar echt een functie vervult en fantastische foto’s oplevert.

Katharine Cooper

Kunsthal

Billytown

8 juli 2019

Modern Pictures for Modern Rooms

De huidige tentoonstelling bij Billytown is een aangenaam esthetisch geheel. Het is een tentoonstelling met abstracte kunst, schilderijen van Lieven Hendriks en Thomas Trumm. Het geheel is gecureerd door Rianne Groen in samenwerking met Billytown en de kunstenaars. De ambitie is, zoals ik meen te begrijpen uit de begeleidende tekst van Rianne Groen, om de abstracte kunst met contextuele elementen uit haar autonomie los te weken. Ik vind het werk echter zo sterk dat ik vind dat de bankjes en de kapstokken er nauwelijks toe doen. De dubbele doeken van Lieven Hendriks werken in die zin natuurlijker, die geven elkaar context. En zo blijft over zoals ik schreef: “een aangenaam esthetisch geheel”.

Thomas Trumm: One yellow line 13 – 2019

Lieven Hendriks: links – HQ – 2019, rechts – Sundown – 2019

Thomas Trumm: One Purple Line – 2019

Lieven Hendriks: beiden untitled – 2017

Lieven Hendriks: Untitled – 2017

Lieven Hendriks: beiden Untitled – 2018

Thomas Trumm: One Pink Line – 2019

Lieven Hendriks: Big Moon Revisited – 2018

De laatste romantische schilder

Melle de Boer exposeert bij Billytown in The Kitchen. We kennen hem als tekenaar en als muzikant die diep beïnvloed is door “Americana”, C&W, acadian, folk e.d. In zijn beeldende werk herkennen we de taferelen die in de teksten van deze muziek worden beschreven en in die zin is de Boer een romantisch kunstenaar. Sinds een jaar schildert hij ook weer en de schilderijen intrigeren, maar ze zijn niet zo snel benoembaar: het is abstract werk dat associaties oplevert met Nederlandse schilders als Emo Verkerk en René Daniëls. Een schilderij waarop de naam van de Duitse expressionistische dichter Georg Trakl geschildert staat (en dat ik meteen het beste vind) versterkt die indruk. Bij het zien van de titels van de werken weet ik het zeker: ook de Boer werkt in een Nederlandse door taal en literatuur beïnvloede traditie die zich niet alleen in Americana toont, maar veel breder is!

Melle de Boer: Frogs Eat Butterflies Snakes Eat Frogs, Hogs Eat Snakes, Men Eat Hogs – 2019

Melle de Boer: links Thirteen Ways of Looking at a Blackbird – 2019, rechts: The Writer on Holiday – 2018

Melle de Boer: links The Naming of Cats – 2019, rechts: The Painting that Took the Place of a Mountain – 2019

Melle de Boer: Georg Trakl – 2019

Melle de Boer – links:Frogs Eat Butterflies Snakes Eat Frogs, Hogs Eat Snakes, Men Eat Hogs – 2019, rechts: What we Talk About When We Talk A about Love – 2019

 

Billytown

 

 

Een ongewone wandeling

7 juli 2019

Een verrassende nieuwe tentoonstelling opende gisteren in het GEM: werk van Krijn Giezen samen met dat van veronderstelde hedendaagse geestverwanten. Lily van Ginniken en Jean Wijle, voormalig STROOM-medewerkers ijveren al sinds het overlijden van de kunstenaar in 2011 voor grotere waardering voor de kunstenaar. Juist nu lijkt zijn attitude herkend te worden in design en werken van jonge kunstenaars. Aangezien het beleid van het Gemeentemuseum is om in het GEM levende jonge kunstenaars te tonen wordt Giezen voornamelijk als referentie gepresenteerd, maar natuurlijk is het werk zo sterk en herkenbaar dat het verreweg de boventoon voert. Het is een genoegen om zijn werk op dit podium terug te zien en het is jammer dat het kennelijk nog geen tijd is voor een groot overzicht. De jonge kunstenaars die er naast getoond worden hebben nou niet allemaal zo’n band met het werk van Giezen, alleen in de installatie van Bram de Jonghe en het werk van Semâ Bakirovic vond ik wel parallellen. Ik miste werk van Zeger Reyers waarvan ik zeker vind dat hij hier heel goed bij gepast had, dan zouden we ook meteen weer een Haags kunstenaar in het GEM zien.
In de nieuwe Metropolis M staat een fijn artikel van Domeniek Ruyters n.a.v.de brief die Miek Zwamborn aan Krijn Giezen schreef en die in het literaire tijdschrift nY # 38 is gepubliceerd. De titel van het artikel is “Het werk jongt”,  een kenmerkende uitspraak van Giezen die aangeeft dat ook kunst een natuurlijk proces moet ondergaan. Met de vraagstelling van Zwamborn, die zich aan de Schotse kust heeft terug getrokken, toont zich een grote natuurlijke affiniteit met de persoon van Krijn Giezen. Zij vraagt zich af waar je het oog van de kunstenaar los laat om het leven te leven.
Ik hoop dat deze tentoonstelling en zo’n artikel meer aandacht vragen voor het werk van Krijn Giezen, want hoe fijn het ook is om zijn werk terug te zien en zijn geest weer even te voelen, deze tentoonstelling hinkelt naar mijn idee toch een beetje op meerdere gedachten.

Krijn Giezen: Zonder titel (installatie) – 1965 – 1989

Bram de Jonghe: Voor alles wat beweegt verstrijkt de tijd – 2019 Een droogvis (iets uit de Jonghe’s jeugd in Oostende) wordt continu rond de zaal getrokken langs een kabel die hij heeft aangebracht.

Krijn Giezen: Rookoven – 1975

Semâ Bekirovic: Kalverstraat 2009 (vier mensen doen een poging een afgebakende vrije ruimte te creëren in Amsterdams drukste straat)

Lompe traan – 1975 Hoe Katwijker vissers levertraan maakten van Lompen (kabeljauw-achtige vissen)

Krijn Giezen: Het schoonmaken van sprot – 1976

Paul Geelen: Untitled (love dart) – 2019 Een scherpe pijl die slakken creëren, voorafgaand aan het paren. Vergroot en in brons uitgevoerd.

Semâ Bekirovic: The International Forest – 2014  Bladeren en takken die per post ontvangen zijn of met luchtvervoer mee genomen zijn.

Semâ Bekirovic: The International Forest – 2014

Krijn Giezen: KG 11 – 1967 Dit soort collage-achtige werken ontwikkelde de kunstenaar tijdens zijn studie aan de KABK waar hij lappen en doeken en kledingstukken verzamelde om die aan elkaar te naaien.

Krijn Giezen: Z.T. – 1977 Ontwerpen voor huizen gemaakt van natuurlijke materialen als strobalen en wilgetakken

In de vitrine’s veel plakboeken met materialen en gereedschappen die de kunstenaar tegen kwam.

Krijn Giezen: Zonder titel (installatie, detail) – 1965 – 1989

GEM

 

 

Verf weggedrukt tussen twee lagen plastic

5 juli 2019

Bij Maldoror in de Wagenstraat in Den Haag is in juli een installatie van Machiel van Soest te zien. De kunstenaar heeft naam gemaakt met zijn Skin-paintings. Het idee er achter is dat de huid als intermediair tussen de binnenwereld van de kunstenaar en de buitenwereld functioneert en dat daarin de wisselwerking tussen beiden te zien is. Voor de huidige installatie heeft de kunstenaar achter de ruit van de etalage van Maldoror twee lagen plastic gehangen met daartussen geschilderde structuren die op elkaar gedrukt zijn. Het zijn twee dubbele lagen plastic die de hele etalage vullen, maar daartussen is een spleet te zien. Door die spleet zie je drie schilderijen van Anthony Blokdijk, galeriehouder, in een halfdonker tegen de achterwand staan. Ik was er overdag met fel zonlicht en ik vond het geheel wel een mooie gelaagdheid krijgen doordat het werk zich heel mooi mengt met de reflectie van de tegenoverliggende gevel. Je zag een letterlijk zich vermengen van het schilderij met de omgeving. Daarbij zet de verfstructuur zich mooi voort in de reflectie van de gevel aan de overkant.
Over de bedoeling van de spleet en de achterliggende werken van blokdijk zal ik het verder niet hebben, maar het is in ieder geval de moeite waard om even langs te fietsen!

Machiel van Soest: Verf weggedrukt tussen twee lagen plastic

Anthony Blokdijk’s werken zijn een soort gothic pop

En bij deze nog even de gevel van Maldoror

Stichting Maldoror