Sincerely Not Yours

29 november 2020

Gisteren opende de bovengenoemde tentoonstelling van Hester Scheurwater bij galerie Frank Taal. De kunstenaar had nogal wat voorwerk verricht door kaarten met afbeeldingen uit de tentoonstelling te versturen naar hen die dat wilden. Daarnaast heeft ze door middel van wildplakken overal in Rotterdam en ook wel daarbuiten stickers en affiches geplakt met een opvallende afbeelding uit de tentoonstelling. Die verschenen vervolgens in context op de sociale media waardoor de aandacht voor deze tentoonstelling slim is opgevoerd.

Hester Scheurwater wil het ideale vrouwbeeld dat in de media wordt opgevoerd aanvullen met de beelden van echte vrouwen en van wat hun lichaam en hun gemoed doormaken in de loop van de tijd. Tot voor kort gebruikte ze daarvoor zichzelf: ze maakt foto’s in allerlei poses waarbij de intieme zones (zoals de reclame dat verhullend noemt) een grote rol spelen en waarbij ze zichzelf ook niet spaart. In de eerdere serie Shooting Back is ze kunstenaar die het model fotografeert, daarbij zijn kunstenaar en model beiden de zelfde persoon. Aangezien de kunstenaar een vrouw is speelt zij met de beelden die van vrouwen bestaan in het hoofd van mannen en in de media en laat daarbij juist die bestaande idealen op de realiteit botsen.
Voor deze tentoonstelling heeft ze een oproep gedaan om modellen te krijgen. Ze heeft die geselecteerd op een mentaliteit die met die van haarzelf gelijk loopt: ze moeten zich ongegeneerd laten zien zoals zij zijn. Op een of andere manier lijken deze foto’s opeens weer aan klassieke fotografie of schilderkunst te refereren: echo’s van Ingres, Fieret en het Orientalisme uit de negentiende eeuw klinken door in het werk. Foto’s met prachtig licht en lelieblanke huid hangen in de tentoonstelling. Maar ook zwart wit-foto’s van een model dat in een schildersatelier poses aan neemt naar illustraties in het handboek De volmaakte vrouw van de nederlandse gynaecoloog Theodor Hendrik van de Velde waarin hij vrouwen oefeningen aanraadt voor het “vrijen, baren en terug in vorm komen nadien”. Het lijkt alsof de kunstenaar met deze serie haar werk nog meer lagen meegeeft.

In de zij-ruimte hangt dan nog een serie zelfportretten naakt, waarbij het lichaam van de kunstenaar is in geolied en haar gezicht verward, aangedaan en opgezwollen is. De foto’s zijn van dichtbij genomen zodat het lichaam niet te zien is als geheel, maar alleen in grote glanzende onderdelen. Het is een gebaar van zelfbewustzijn en moed om deze beelden zo te presenteren in een wereld waarin het heersende geïdealiseerde vrouwbeeld de norm is. Een vorm van toe-eigening die bewondering verdient!

zelfportretten
model met littekens
Oriëntalisme
Op het atelier
classicistisch
Quartet
prachtig licht
atelierscene
Verkrijgbaar zijn ook vier zines met foto’s van de modellen en stickers om zelf op te plakken

Galerie Frank Taal

Berlin Biënnale Gropiusbau/Berlin Artweek@ KINDL

14 september 2020

De Berlin Biënnale vindt deze maanden plaats in Berlijn en we zijn ook naar een tentoonstelling gegaan die daarbinnen valt. Dat viel niet mee! Het geheel werd gepresenteerd als een proces dat al een jaar aan de gang is en waarover vier internationale curatoren continu in dialoog zijn, een volgens de publiciteit intergenerationeel, vrouwelijk geïdentificeerd team (?) Zuid-Amerikaans team.  De epiloog van dit proces wordt getoond in de tentoonstelling Der Riss beginnt im inneren  die plaats vindt in vier lokaties: Het KW instituut, de daadgallery, de Gropiusbau en bij EX-Rotaprint. Wij bezochten de Gropiusbau waar totaal niet duidelijk is wat waarbij hoort. In de Gropiusbau zijn diverse tentoonstellingen te zien, op de bovenverdieping bevindt zich daarnaast het onderdeel van de Berlin Biënnale. De tentoonstelling van de Gropiusbau in het kader van de Berliner Festspiele heet Down to Earth en is gewijd aan de klimaatproblemen. Vier weken unplugged, dwz zonder media, elektra, kunstlicht of vliegreizen. Er kan live muziek genoten worden, discussies met experts, dans en deze tentoonstelling dus. Erg politiek!

In de centrale hal in de Gropiusbau en met zand gevormde zee met woeste golven. Lee Minghwei: Guernica in Sand. Oorspronkelijk was het een afbeelding van Picasso’s Guernica, maar in een performance veranderde dat

Andreas Gursky: Antarctic – 2010

Symrin Gill: Midden Mother

Symrin Gill: Midden Mother (detail)

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Simryn Gill: Four Atlases of the World and one of the Stars – 2009

Femke Herregraven: Malleable Regress – 2016-2020

Kader Attía: Rochers carrés – 2008

Agnes Denes: Wheatfield (A Confrontation: Batterypark Landfill – Downtown Manhattan – 1982

Alicja Kwade: Transform – 2019

Dan komen we in de Biënnale epiloog: Der Riss beginnt im inneren Ook hier veel politiek correct werk, inclusiviteit, feminisme volop en een andere benadering ook, maar ik ben bang dat die andere benadering juist die van de anti-vaxers en dergelijke bewegingen is. Ik weet niet of dat nu de juiste manier is om de cultuur te sturen.

Pacita Abad maakte deze mooie maskers

en droomfiguren, allemaal in gemengde technieken

Het Zuiderkruis van Aline Baiana is een installatie over de sterrenconstellatie die de Portugezen naar Brazilië bracht. Hier een ster uit een kompas met moderne high-tech materialen op de vloer

en stenen met bepaalde materialen die samen de samenstelling van het Zuiderkruis aan nemen

Mapa de Teatro, Laboratoria de artistas: The Moon is in the Amazon, verbeelding van oude legendes uit de Amazone met wandelende palmbomen en levende noten en een jaguar

Andrès Pereira Paz: installatie metal sculptures

Antonio Pichilla: Acción de un personaje árbol (Action of a Tree Character) – 2017,

Museu de Arte Osório Cesàr, Franco da Rocha: Kunst van psychiatrische patiënten in Brazilië

Een tekst Baudet waardig

Katarina Zdjelar: A Pillar not a Pile – Installatie waarin de kunstenares werk van Käthe Kollwitz met dans in verband brengt

Gewoon mooi werk op papier en mooi opgehangen

Cian Dayrit: Anatomy of Agression – 2020

Bartolina Xixa: Ramita seca, la colonialidad permanente – 2019

Verder waren we de laatste dag nog in KINDL, Centre for Contemporary Art. Het is een voormalige brouwerij die door een Zwitser is opgekocht die er meteen hip and happening events organiseerde en tijdens die events renovatie van de architectuur uitvoerde. Nu is het een mooie expositieplek met een duidelijk populaire biergarten en een restaurant binnen. Ook hier PC-kunst waar je niet heel opgewonden van wordt. Wat dat betreft is Berlijn wel wat saai geworden voor zover we hebben kunnen zien. Helaas is het ook een mondiale trend die ook Nederland heeft besmet zoals o.a. bij het Mondriaanfonds te constateren valt. Na de tentoonstelling The Invented History die door curator Kathrin Becker werd gecureerd om historische narratieven kritisch te bevragen zijn we snel naar de biergarten gegaan om de week op gepaste wijze af te sluiten!

Buiten was een van de posters te zien waarmee Hans Haacke met een oud werk actualiseert: Wir (alle) sind das Volk. Na het op Documenta 14 nog eens getoond te hebben worden hier de immigranten uit de hele wereld tot deel van het Duitse volk verklaard!

Omdat het Maschinenhaus nog te vol was werden we in het Kesselhaus geparkeerd waar de installatie Schizo Sonics van Kim Nowak te zien was.

Een grenssituatie met aan de ene kant Panzer en aan de andere kant The Mantis, beiden bedoeld als propagandamedium

The Mantis is gebaseerd op de geluidsinstallaties die door studio Am Stacheldraad gebruikt werden om Oost Duitsland te bestoken met onze westerse waarden.

 

Panzer is gebaseerd op de Jamaicaanse reggae sound systems die in de zeventiger jaren toenemend politiek werden gebruikt in de koude oorlog tussen Cuba en de VS in de caraiben.

Andrew Gilbert: Daddy, what did you do in the Great War – 2014

Andrew Gilbert: Monument to Major Andrew Gilbert calling a Drone Strike on his Leek Phone at the Battle of Magersfontein, December 11, 1899 – 2020

Yael Bartana: R.I.P. Uzi – 2019

Larissa Sansour/Soren Lind: In the Future They Ate from the Finest Porcelain – 2016

Aslan Goisum: People of no Consequence – 2016, een video met een bijeenkomst in Grozny met de honderdnegentien overlevenden van de Sovjet Russische deportatie van de Tsjetsjeense bevolking tijdens en na de tweede wereldoorlog. Wat je ziet is dat de mensen, van 73 tot 105 jaar oud langzaam binnen komen en plaats nemen, mannen voor, vrouwen achter. Als iedereen er is stopt de video.

Gropiusbau

KINDL

Verweile doch! Du bist so schön!

16 november 2019

Gisteren werd de nieuwe tentoonstelling van Sybren Renema geopend bij Dürst Britt & Mayhew. Het is zijn tweede solo-show in de galerie en weer is zijn fascinatie voor de Romantiek en het romantisch kunstenaarschap en. wetenschappelijke activiteiten in het verleden leidend voor het werk dat te zien is. In dit geval houdt de kunstenaar zich bezig met Goethe. Te zien is een neon-sculptuur met persoonlijkheidskenmerken die in neon verwerkt zijn. Elke typering verschijnt in een kleur volgens een theorie die Goethe samen met Schiller ontwikkelde onder de naam “Die Temperamentenrose”. Het is een tamelijk overweldigende installatie die de monumentaliteit van Goethe’s kunstenaarschap recht doet.
Naast Neon gebruikt Renema andere technieken voor zijn werk. Hij heeft een tijdje in het EKCW gewerkt en laat dus keramiek zien. Met name de fontein met maskers van een levende Goethe is een opvallend stuk. De geometrische sculpturen die ook te zien zijn en die gebaseerd zijn op oud wetenschappelijk onderzoek benadrukken de spanning tussen het kunstenaarschap en de wetenschappen, zoals ook het werk van Goethe dat doet.
Erg geslaagd zijn ook de zeefdrukken die de kunstenaar in het Canadese BANFF-centre in residency heeft vervaardigd. Het zijn landschappen met verschillende perspectieven over elkaar en daarin is ook nog getekend of misschien geschreven in een onbekende taal. Het geeft aan dat de interesses van de kunstenaar in een fijne mix van archaïsche rationaliteit en romantiek tot goed werk en een spannende tentoonstelling leiden.


Zauberberg # 2- 2019
Mary Annings Blues #1 – #2 – #3 – #4 – 2017
En zo oogt dat dan gezamenlijk
Zauberberg – 2019
Neuere Poeten tun viel Wasser in die Tinte – 2017
Proposal for a Goeteanum #1 + #2 – 2017
Temperamentenrose – 2019
Temperamentenrose – 2019
Faust Symphony – 2016 ( Leonard Bernstein legt Liszt’s Faust uit aan 10 jarigen)

Dürst Britt & Mayhew

Le sommeil n’est pas un lieu sûr/Imaginaria

21 augustus 2019

Myriam Haddad studeerde af in Parijs in 2017 aan de Ècole des Beaux Arts. De Syrische schilder, afkomstig uit Damascus, verliet haar geboorteland in 2012 om daar haar studie te vervolgen. In 2019 wordt zij reeds gevraagd voor een prestigieuze opdracht: de affiche te ontwerpen voor het beroemde theaterfestival van Avignon. Een jaar eerder was zij al door Yvon lambert uitgenodigd voor de tentoonstelling Rêvez #2 en nu toont ze na het ontwerpen van de affiche recent werk in de Collection Lambert in Avignon. Na eerder Claire Tabouret te hebben getoond  brengt de Collection Lambert nu opnieuw een interessante vrouwelijke schilder. Zij schildert  verhalen in figuratieve voorstellingen, waarschijnlijk een gevolg van de orale traditie die in het Midden Oosten bestaat. Die voorstellingen zijn in een krachtige expressieve en gelaagde stijl geschilderd waarbij het kleurgebruik bepaald ongeremd mag worden genoemd. Ik vind het enorm interessant werk en toon bij deze een indruk van wat ik zag:

Agonia – 2019

Debout 1 – 2019

Un ciel sans soleil – 2019

De kunstenaar confronteert constant grote en kleine formaten zoals hier .

Le Sauveur – 2019

Sopor – 2018

Van de Braziliaanse kunstenaar Vic Muñiz wist ik niet veel meer dan dat ik werken met irissen van hem in het Van Gogh-huis in Zundert heb gezien. Het waren fotocollages die tot reproducties van van Gogh’s irissen hadden geleid. De collages waren gemaakt met fotomateriaal waarvan de kleur en de structuur bijzonder effectief zijn gebruikt.
Bij de Collection Lambert zijn nu een grote serie met reproducties van klassieke schilderijen te zien die in de zelfde trant zijn vervaardigd. Alles ingelijst en achter glas, wat door de grote ramen en het felle Provençaalse licht in ieder geval problemen gaf met fotograferen. Het is een vrij indrukwekkende tentoonstelling die vragen stelt over authenticiteit en in hoeverre je jezelf klassiek werk mag toe-eigenen. Ik had de indruk dat sommige werken in een ander perspectief waren gezet, of waren het trompe l’oeuil werken die op een plafond hingen? Uiteindelijk neemt bewondering voor de effectieve wijze van materiaalgebruik de overhand zoals u in het weinige materiaal dat ik schoot kan zien:

Drie voorbeelden met reflectie

Vic muñiz: The immaculate conception, after Giovanni Battista Tiepolo – 2018

Nog een overzicht met een enthousiaste bezoeker

Archangel Michael, after Darko Topalski – 2018

met een close-up, om een indruk te geven van de techniek!

Collection Lambert

Vouch

15 februari 2019

In het weekeinde van 5 en 6 april vond in loods 6 in Amsterdam een gebeuren plaats dat me heel interessant leek, maar waar ik niet echt tijd voor had. Vouch was een tentoonstelling van een weekeinde, georganiseerd met 24 kunstenaars die ieder maximaal 10 werken lieten zien. Door de hoeveelheid interessante kunstenaars en het netwerk dat zij aanspraken werd het geheel een behoorlijk succes. Het was behoorlijk aangepakt, maar de kosten zijn er uit met een positief saldo, er was behoorlijk wat verkoop en veel contacten zijn gelegd die onder andere in komende atelier bezoeken resulteren. Het zal dan ook niet de laatste Vouch zijn. Ik houd wel van die hit&run shows waarbij je veel in korte tijd laat zien en wat omheen organiseert. Bij deze nog wat plaatjes voor de sfeer:

Voor Andre Pielage, achter Rosemin Hendriks, Toon Berghahn, Louise de Poule

Anke Land

Annegret Kellner

Anook Cleonne

Lenneke van der Goot, Annegien van Doorn

Lenneke van der Goot, Marena Seeling

Marena Seeling, Lenneke van der Goot, Maartje Folkeringa

Overzicht

En nog een overzicht

Vouch

 

Duel

9 april 2019

Op de sociale media had ik gezien dat Lucius Pax samen met Marina Heuvelman in de WTC-Art Gallery exposeert. De kunstenaars hebben nogal contrasterend werk in de aanbieding en aangezien ik Lucius pax een intrigerende kunstenaar vind ben ik even op bezoek gegaan in de Beatrixlaan. De omgeving is 21e eeuws, het WTC is een modern gebouw met alle gemakken voor de hedendaagse kantoorbediende. Op een etage is een ruimte bestemd voor moderne kunst, ook die ruimte contrasteert aanzienlijk met het werk van Lucius Pax (overigens een pseudoniem, iets met het licht en de vrede in een gelukkige jeugd neem ik aan). Marina Heuvelman spoort meer met de architectuur, ware het niet dat alle subtiliteiten in haar werk een beetje verloren gaan in de belabberde lichtsituatie. In de white-spaces zijn felle spotjes opgehangen die het werk bepaald geen goed doen. Het abstract-geometrische werk van Heuvelman ziet er interessant uit, maar ik zou het graag in een andere omgeving zien.
Lucius Pax toont herinneringen aan zijn jeugd in Duitsland waarin de Duitse cultuur indruk op de jonge kunstenaar maakte. We zien taferelen die ook uit mijn jeugd zouden kunnen komen en beelden uit krimi’s die al sinds de vijftiger jaren niet veranderd zijn. De schilderstijl van Pax is redelijk naief wat mooi past bij de sentimenten die hij wil weergeven: alsof hij een schetsboek uit zijn jeugd opent. Wat ook goed past zijn de teksten die op losse stroken papier zijn geschilderd en in de beelden zijn geplakt, als geluidsflarden die tussen de beelden zwevend klinken als een echo uit het verleden.

Lucius Pax: Zwölf kleine Gemälde – 2018

Lucius Pax: Zwölf kleine Gemälde – 2018 (detail: Zweigerecht)

Marina Heuvelman: Three sought after

Lucius Pax: Was ist hier los?

Lucius Pax: 3 2 1

Marina Heuvelman: Assembly 2 – 2018

Marina Heuvelman: Assembly 1 – 2018

Lucius Pax: Sie Sie und Sie…

WTC Den Haag Art Gallery