Verweile doch! Du bist so schön!

16 november 2019

Gisteren werd de nieuwe tentoonstelling van Sybren Renema geopend bij Dürst Britt & Mayhew. Het is zijn tweede solo-show in de galerie en weer is zijn fascinatie voor de Romantiek en het romantisch kunstenaarschap en. wetenschappelijke activiteiten in het verleden leidend voor het werk dat te zien is. In dit geval houdt de kunstenaar zich bezig met Goethe. Te zien is een neon-sculptuur met persoonlijkheidskenmerken die in neon verwerkt zijn. Elke typering verschijnt in een kleur volgens een theorie die Goethe samen met Schiller ontwikkelde onder de naam “Die Temperamentenrose”. Het is een tamelijk overweldigende installatie die de monumentaliteit van Goethe’s kunstenaarschap recht doet.
Naast Neon gebruikt Renema andere technieken voor zijn werk. Hij heeft een tijdje in het EKCW gewerkt en laat dus keramiek zien. Met name de fontein met maskers van een levende Goethe is een opvallend stuk. De geometrische sculpturen die ook te zien zijn en die gebaseerd zijn op oud wetenschappelijk onderzoek benadrukken de spanning tussen het kunstenaarschap en de wetenschappen, zoals ook het werk van Goethe dat doet.
Erg geslaagd zijn ook de zeefdrukken die de kunstenaar in het Canadese BANFF-centre in residency heeft vervaardigd. Het zijn landschappen met verschillende perspectieven over elkaar en daarin is ook nog getekend of misschien geschreven in een onbekende taal. Het geeft aan dat de interesses van de kunstenaar in een fijne mix van archaïsche rationaliteit en romantiek tot goed werk en een spannende tentoonstelling leiden.


Zauberberg # 2- 2019
Mary Annings Blues #1 – #2 – #3 – #4 – 2017
En zo oogt dat dan gezamenlijk
Zauberberg – 2019
Neuere Poeten tun viel Wasser in die Tinte – 2017
Proposal for a Goeteanum #1 + #2 – 2017
Temperamentenrose – 2019
Temperamentenrose – 2019
Faust Symphony – 2016 ( Leonard Bernstein legt Liszt’s Faust uit aan 10 jarigen)

Dürst Britt & Mayhew

Le sommeil n’est pas un lieu sûr/Imaginaria

21 augustus 2019

Myriam Haddad studeerde af in Parijs in 2017 aan de Ècole des Beaux Arts. De Syrische schilder, afkomstig uit Damascus, verliet haar geboorteland in 2012 om daar haar studie te vervolgen. In 2019 wordt zij reeds gevraagd voor een prestigieuze opdracht: de affiche te ontwerpen voor het beroemde theaterfestival van Avignon. Een jaar eerder was zij al door Yvon lambert uitgenodigd voor de tentoonstelling Rêvez #2 en nu toont ze na het ontwerpen van de affiche recent werk in de Collection Lambert in Avignon. Na eerder Claire Tabouret te hebben getoond  brengt de Collection Lambert nu opnieuw een interessante vrouwelijke schilder. Zij schildert  verhalen in figuratieve voorstellingen, waarschijnlijk een gevolg van de orale traditie die in het Midden Oosten bestaat. Die voorstellingen zijn in een krachtige expressieve en gelaagde stijl geschilderd waarbij het kleurgebruik bepaald ongeremd mag worden genoemd. Ik vind het enorm interessant werk en toon bij deze een indruk van wat ik zag:

Agonia – 2019

Debout 1 – 2019

Un ciel sans soleil – 2019

De kunstenaar confronteert constant grote en kleine formaten zoals hier .

Le Sauveur – 2019

Sopor – 2018

Van de Braziliaanse kunstenaar Vic Muñiz wist ik niet veel meer dan dat ik werken met irissen van hem in het Van Gogh-huis in Zundert heb gezien. Het waren fotocollages die tot reproducties van van Gogh’s irissen hadden geleid. De collages waren gemaakt met fotomateriaal waarvan de kleur en de structuur bijzonder effectief zijn gebruikt.
Bij de Collection Lambert zijn nu een grote serie met reproducties van klassieke schilderijen te zien die in de zelfde trant zijn vervaardigd. Alles ingelijst en achter glas, wat door de grote ramen en het felle Provençaalse licht in ieder geval problemen gaf met fotograferen. Het is een vrij indrukwekkende tentoonstelling die vragen stelt over authenticiteit en in hoeverre je jezelf klassiek werk mag toe-eigenen. Ik had de indruk dat sommige werken in een ander perspectief waren gezet, of waren het trompe l’oeuil werken die op een plafond hingen? Uiteindelijk neemt bewondering voor de effectieve wijze van materiaalgebruik de overhand zoals u in het weinige materiaal dat ik schoot kan zien:

Drie voorbeelden met reflectie

Vic muñiz: The immaculate conception, after Giovanni Battista Tiepolo – 2018

Nog een overzicht met een enthousiaste bezoeker

Archangel Michael, after Darko Topalski – 2018

met een close-up, om een indruk te geven van de techniek!

Collection Lambert

Vouch

15 februari 2019

In het weekeinde van 5 en 6 april vond in loods 6 in Amsterdam een gebeuren plaats dat me heel interessant leek, maar waar ik niet echt tijd voor had. Vouch was een tentoonstelling van een weekeinde, georganiseerd met 24 kunstenaars die ieder maximaal 10 werken lieten zien. Door de hoeveelheid interessante kunstenaars en het netwerk dat zij aanspraken werd het geheel een behoorlijk succes. Het was behoorlijk aangepakt, maar de kosten zijn er uit met een positief saldo, er was behoorlijk wat verkoop en veel contacten zijn gelegd die onder andere in komende atelier bezoeken resulteren. Het zal dan ook niet de laatste Vouch zijn. Ik houd wel van die hit&run shows waarbij je veel in korte tijd laat zien en wat omheen organiseert. Bij deze nog wat plaatjes voor de sfeer:

Voor Andre Pielage, achter Rosemin Hendriks, Toon Berghahn, Louise de Poule

Anke Land

Annegret Kellner

Anook Cleonne

Lenneke van der Goot, Annegien van Doorn

Lenneke van der Goot, Marena Seeling

Marena Seeling, Lenneke van der Goot, Maartje Folkeringa

Overzicht

En nog een overzicht

Vouch

 

Duel

9 april 2019

Op de sociale media had ik gezien dat Lucius Pax samen met Marina Heuvelman in de WTC-Art Gallery exposeert. De kunstenaars hebben nogal contrasterend werk in de aanbieding en aangezien ik Lucius pax een intrigerende kunstenaar vind ben ik even op bezoek gegaan in de Beatrixlaan. De omgeving is 21e eeuws, het WTC is een modern gebouw met alle gemakken voor de hedendaagse kantoorbediende. Op een etage is een ruimte bestemd voor moderne kunst, ook die ruimte contrasteert aanzienlijk met het werk van Lucius Pax (overigens een pseudoniem, iets met het licht en de vrede in een gelukkige jeugd neem ik aan). Marina Heuvelman spoort meer met de architectuur, ware het niet dat alle subtiliteiten in haar werk een beetje verloren gaan in de belabberde lichtsituatie. In de white-spaces zijn felle spotjes opgehangen die het werk bepaald geen goed doen. Het abstract-geometrische werk van Heuvelman ziet er interessant uit, maar ik zou het graag in een andere omgeving zien.
Lucius Pax toont herinneringen aan zijn jeugd in Duitsland waarin de Duitse cultuur indruk op de jonge kunstenaar maakte. We zien taferelen die ook uit mijn jeugd zouden kunnen komen en beelden uit krimi’s die al sinds de vijftiger jaren niet veranderd zijn. De schilderstijl van Pax is redelijk naief wat mooi past bij de sentimenten die hij wil weergeven: alsof hij een schetsboek uit zijn jeugd opent. Wat ook goed past zijn de teksten die op losse stroken papier zijn geschilderd en in de beelden zijn geplakt, als geluidsflarden die tussen de beelden zwevend klinken als een echo uit het verleden.

Lucius Pax: Zwölf kleine Gemälde – 2018

Lucius Pax: Zwölf kleine Gemälde – 2018 (detail: Zweigerecht)

Marina Heuvelman: Three sought after

Lucius Pax: Was ist hier los?

Lucius Pax: 3 2 1

Marina Heuvelman: Assembly 2 – 2018

Marina Heuvelman: Assembly 1 – 2018

Lucius Pax: Sie Sie und Sie…

WTC Den Haag Art Gallery