Meet Me in the Middle

13 juni 2021

Bij Parts Project was het de bedoeling om een tentoonstelling rond Gerrit van Bakel te maken, maar praktische problemen maakten dat onmogelijk en nu is in de ruimte een groepstentoonstelling te zien met werken uit alle windrichtingen die een levendig geheel opleveren. Het thema is relaties tussen mensen, wie of wat vormt jouw context en wat doet dat met je. Hoe kan je tot een beter contact komen. De Brabantse kunstenaar is hierin vertegenwoordigd met twee grote werken en een aantal schetsen die handelen over het ontmoeten. Ze zijn onderdeel van een groep van negen werken. Zachte afstand uit 1976 geeft een Nederlandse vorm van ontmoeten weer: intimiteit op afstand. De tweede is een wat grovere vorm van ontmoeten: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting uit 1980 brengt twee mensen zo dicht mogelijk samen als maar mogelijk is, van Bakel noemde het zelf De neukmachine. In een andere machine, waarover we een video kunnen zien en waarvan ook schetsen getoond worden, is De Onmoetingsmachine, gericht op het zichtbaar maken van temperatuurwisselingen zodra twee mensen elkaar ontmoeten. Het zou moeten resulteren in een lichtspel, maar de machine is helaas nooit afgemaakt. Jammer dat niet meer van van Bakel te zien is, maar de context waarin hij getoond wordt is ook erg de moeite waard:

Er hangt werk van Hadassah Emmerich met haar kleurige sensuele schilderijen. met sjablonen en wat een min of meer een monoprint-techniek is komt zij tot fascinerende beelden waarin vooral in het geval van het lange doek van zes meter fysieke ontmoetingen in licht en kleur getoond worden. De meer conceptuele “instructions” van Yoko Ono vragen ons opdrachten uit te voeren met anderen en zo met anderen een relatie te ontwikkelen in actie en reactie.
De latina in het gezelschap, Rita Ponce de León uit Peru, is expliciet bezig met haar medemens: ze laat tekeningen zien die het resultaat zijn van het idee dat ze zich in anderen verplaatst en zo verhalen vertelt zoals die zich zouden hebben kunnen afspelen, een oefening in empathie. Het werk dat te zien is geeft zo handvaten om weer relaties aan te gaan nu de coronamaatregelen steeds sneller hun eind naderen en we weer onbekommerd relaties aan kunnen gaan met nieuwe en hopelijk inspirerende mensen!

Gerrit van Bakel in de video over De Ontmoetingsmachine
Schetsen over De Ontmoetingsmachine en de lichteffecten
De Slaapmachine
Hadassah Emmerich: : Solar Mirror – Peach Mirror – Crimson Mirror- 2020
Yoko Ono: Snow Piece – 1963
Rita Ponce de León: Un lugar para la brisa – 1- 2014
Gerrit van Bakel: Hulpmiddel voor een West-Europese ontmoeting – 1980
Hadassah Emmerich: Bodyscape – 2019
Rita Ponce de León: Wall-painting May 2021
Yoko Ono: Beat Piece – Shadow Piece – 1963 – 2021
Yoko Ono: Mirror-Piece – 1964 – 1921
Hadassah Emmerich: Cold Fusion nrs. 4 & 7 – 2020
Rita Ponce de León: Lugar para la brisa 6 – 2014
Yoko Ono: Air Talk – 1967/2021
Gerrit van Bakel: Zachte afstand (Hulpmiddel voor een perfecte West-Eropese ontmoeting) – 1976

Parts Project

Hoogtij #1

28 mei 2021

Vanavond vond een wat tam Hoogtij plaats. Nog lang niet alle venues waren open en dat waren niet de minsten. Daarnaast leek bij de mensen die toch een ronde maakten (en dat waren er niet veel) een loomte te heersen die bepaald niet tot een bruisende avond leidde. Anyway, bij deze wat plaatjes en de kanttekening dat op zaterdagmiddag de sfeer totaal anders was en de Haagse kunstwereld weer wat meer leek te bruisen!

Ik begon bij Westend waar de pendant van Nies Vooijs’ Robe bleu, fond rouge – tentoonstelling in Quartair werd getoond. De curator zelf, Pietertje van Splunter en Annemiek Lauwerens lieten hier werk zien.

Pietertje van Splunter – 2021
Nies Vooijs – 2021
Nies Vooijs, links 2020 en rechts 2019
Links Pietertje van Splunter – 2019 rechts Nies Vooijs – 2020
Annemiek Lauwerens – 2013 – 2021
Nies Vooijs – 2021
Pietertje van Splunter – 2020
Links boven Annemiek Lauwerens – 2021 rechts onder Pietertje van Splunter – ?
Pietertje van Splunter – ?
Een mooie serie van Annemiek Lauwerens
Nies Vooijs – 2020

Vervolgens hop! naar Dürst Britt & Mayhew waar de oud Cobra corifee Jacqueline de Jong nog steeds te zien is:

Een prachtige Picassoèsque tekening op groot formaat
En schilderingen op collage-achtige dragers
dat geldt ook hier
en hier!

Niet alles was toegankelijk en Maurits van de Laar was overbezet, dus Billytown misschien? Alleen lieten de Billytown-cowboys & girls de resultaten zien van een wat in zichzelf gekeerde periode zoals die soms nodig is en zoals meer mensen in die de pandemie ondergingen. Hierbij wat foto’s zonder namen om de sfeer te tonen

Hoogtij

Sincerely Not Yours

29 november 2020

Gisteren opende de bovengenoemde tentoonstelling van Hester Scheurwater bij galerie Frank Taal. De kunstenaar had nogal wat voorwerk verricht door kaarten met afbeeldingen uit de tentoonstelling te versturen naar hen die dat wilden. Daarnaast heeft ze door middel van wildplakken overal in Rotterdam en ook wel daarbuiten stickers en affiches geplakt met een opvallende afbeelding uit de tentoonstelling. Die verschenen vervolgens in context op de sociale media waardoor de aandacht voor deze tentoonstelling slim is opgevoerd.

Hester Scheurwater wil het ideale vrouwbeeld dat in de media wordt opgevoerd aanvullen met de beelden van echte vrouwen en van wat hun lichaam en hun gemoed doormaken in de loop van de tijd. Tot voor kort gebruikte ze daarvoor zichzelf: ze maakt foto’s in allerlei poses waarbij de intieme zones (zoals de reclame dat verhullend noemt) een grote rol spelen en waarbij ze zichzelf ook niet spaart. In de eerdere serie Shooting Back is ze kunstenaar die het model fotografeert, daarbij zijn kunstenaar en model beiden de zelfde persoon. Aangezien de kunstenaar een vrouw is speelt zij met de beelden die van vrouwen bestaan in het hoofd van mannen en in de media en laat daarbij juist die bestaande idealen op de realiteit botsen.
Voor deze tentoonstelling heeft ze een oproep gedaan om modellen te krijgen. Ze heeft die geselecteerd op een mentaliteit die met die van haarzelf gelijk loopt: ze moeten zich ongegeneerd laten zien zoals zij zijn. Op een of andere manier lijken deze foto’s opeens weer aan klassieke fotografie of schilderkunst te refereren: echo’s van Ingres, Fieret en het Orientalisme uit de negentiende eeuw klinken door in het werk. Foto’s met prachtig licht en lelieblanke huid hangen in de tentoonstelling. Maar ook zwart wit-foto’s van een model dat in een schildersatelier poses aan neemt naar illustraties in het handboek De volmaakte vrouw van de nederlandse gynaecoloog Theodor Hendrik van de Velde waarin hij vrouwen oefeningen aanraadt voor het “vrijen, baren en terug in vorm komen nadien”. Het lijkt alsof de kunstenaar met deze serie haar werk nog meer lagen meegeeft.

In de zij-ruimte hangt dan nog een serie zelfportretten naakt, waarbij het lichaam van de kunstenaar is in geolied en haar gezicht verward, aangedaan en opgezwollen is. De foto’s zijn van dichtbij genomen zodat het lichaam niet te zien is als geheel, maar alleen in grote glanzende onderdelen. Het is een gebaar van zelfbewustzijn en moed om deze beelden zo te presenteren in een wereld waarin het heersende geïdealiseerde vrouwbeeld de norm is. Een vorm van toe-eigening die bewondering verdient!

zelfportretten
model met littekens
Oriëntalisme
Op het atelier
classicistisch
Quartet
prachtig licht
atelierscene
Verkrijgbaar zijn ook vier zines met foto’s van de modellen en stickers om zelf op te plakken

Galerie Frank Taal

Berlin Biënnale Gropiusbau/Berlin Artweek@ KINDL

14 september 2020

De Berlin Biënnale vindt deze maanden plaats in Berlijn en we zijn ook naar een tentoonstelling gegaan die daarbinnen valt. Dat viel niet mee! Het geheel werd gepresenteerd als een proces dat al een jaar aan de gang is en waarover vier internationale curatoren continu in dialoog zijn, een volgens de publiciteit intergenerationeel, vrouwelijk geïdentificeerd team (?) Zuid-Amerikaans team.  De epiloog van dit proces wordt getoond in de tentoonstelling Der Riss beginnt im inneren  die plaats vindt in vier lokaties: Het KW instituut, de daadgallery, de Gropiusbau en bij EX-Rotaprint. Wij bezochten de Gropiusbau waar totaal niet duidelijk is wat waarbij hoort. In de Gropiusbau zijn diverse tentoonstellingen te zien, op de bovenverdieping bevindt zich daarnaast het onderdeel van de Berlin Biënnale. De tentoonstelling van de Gropiusbau in het kader van de Berliner Festspiele heet Down to Earth en is gewijd aan de klimaatproblemen. Vier weken unplugged, dwz zonder media, elektra, kunstlicht of vliegreizen. Er kan live muziek genoten worden, discussies met experts, dans en deze tentoonstelling dus. Erg politiek!

In de centrale hal in de Gropiusbau en met zand gevormde zee met woeste golven. Lee Minghwei: Guernica in Sand. Oorspronkelijk was het een afbeelding van Picasso’s Guernica, maar in een performance veranderde dat

Andreas Gursky: Antarctic – 2010

Symrin Gill: Midden Mother

Symrin Gill: Midden Mother (detail)

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Filipa Cesàr, Louis Henderson: Refracted Spaces

Simryn Gill: Four Atlases of the World and one of the Stars – 2009

Femke Herregraven: Malleable Regress – 2016-2020

Kader Attía: Rochers carrés – 2008

Agnes Denes: Wheatfield (A Confrontation: Batterypark Landfill – Downtown Manhattan – 1982

Alicja Kwade: Transform – 2019

Dan komen we in de Biënnale epiloog: Der Riss beginnt im inneren Ook hier veel politiek correct werk, inclusiviteit, feminisme volop en een andere benadering ook, maar ik ben bang dat die andere benadering juist die van de anti-vaxers en dergelijke bewegingen is. Ik weet niet of dat nu de juiste manier is om de cultuur te sturen.

Pacita Abad maakte deze mooie maskers

en droomfiguren, allemaal in gemengde technieken

Het Zuiderkruis van Aline Baiana is een installatie over de sterrenconstellatie die de Portugezen naar Brazilië bracht. Hier een ster uit een kompas met moderne high-tech materialen op de vloer

en stenen met bepaalde materialen die samen de samenstelling van het Zuiderkruis aan nemen

Mapa de Teatro, Laboratoria de artistas: The Moon is in the Amazon, verbeelding van oude legendes uit de Amazone met wandelende palmbomen en levende noten en een jaguar

Andrès Pereira Paz: installatie metal sculptures

Antonio Pichilla: Acción de un personaje árbol (Action of a Tree Character) – 2017,

Museu de Arte Osório Cesàr, Franco da Rocha: Kunst van psychiatrische patiënten in Brazilië

Een tekst Baudet waardig

Katarina Zdjelar: A Pillar not a Pile – Installatie waarin de kunstenares werk van Käthe Kollwitz met dans in verband brengt

Gewoon mooi werk op papier en mooi opgehangen

Cian Dayrit: Anatomy of Agression – 2020

Bartolina Xixa: Ramita seca, la colonialidad permanente – 2019

Verder waren we de laatste dag nog in KINDL, Centre for Contemporary Art. Het is een voormalige brouwerij die door een Zwitser is opgekocht die er meteen hip and happening events organiseerde en tijdens die events renovatie van de architectuur uitvoerde. Nu is het een mooie expositieplek met een duidelijk populaire biergarten en een restaurant binnen. Ook hier PC-kunst waar je niet heel opgewonden van wordt. Wat dat betreft is Berlijn wel wat saai geworden voor zover we hebben kunnen zien. Helaas is het ook een mondiale trend die ook Nederland heeft besmet zoals o.a. bij het Mondriaanfonds te constateren valt. Na de tentoonstelling The Invented History die door curator Kathrin Becker werd gecureerd om historische narratieven kritisch te bevragen zijn we snel naar de biergarten gegaan om de week op gepaste wijze af te sluiten!

Buiten was een van de posters te zien waarmee Hans Haacke met een oud werk actualiseert: Wir (alle) sind das Volk. Na het op Documenta 14 nog eens getoond te hebben worden hier de immigranten uit de hele wereld tot deel van het Duitse volk verklaard!

Omdat het Maschinenhaus nog te vol was werden we in het Kesselhaus geparkeerd waar de installatie Schizo Sonics van Kim Nowak te zien was.

Een grenssituatie met aan de ene kant Panzer en aan de andere kant The Mantis, beiden bedoeld als propagandamedium

The Mantis is gebaseerd op de geluidsinstallaties die door studio Am Stacheldraad gebruikt werden om Oost Duitsland te bestoken met onze westerse waarden.

 

Panzer is gebaseerd op de Jamaicaanse reggae sound systems die in de zeventiger jaren toenemend politiek werden gebruikt in de koude oorlog tussen Cuba en de VS in de caraiben.

Andrew Gilbert: Daddy, what did you do in the Great War – 2014

Andrew Gilbert: Monument to Major Andrew Gilbert calling a Drone Strike on his Leek Phone at the Battle of Magersfontein, December 11, 1899 – 2020

Yael Bartana: R.I.P. Uzi – 2019

Larissa Sansour/Soren Lind: In the Future They Ate from the Finest Porcelain – 2016

Aslan Goisum: People of no Consequence – 2016, een video met een bijeenkomst in Grozny met de honderdnegentien overlevenden van de Sovjet Russische deportatie van de Tsjetsjeense bevolking tijdens en na de tweede wereldoorlog. Wat je ziet is dat de mensen, van 73 tot 105 jaar oud langzaam binnen komen en plaats nemen, mannen voor, vrouwen achter. Als iedereen er is stopt de video.

Gropiusbau

KINDL

Verweile doch! Du bist so schön!

16 november 2019

Gisteren werd de nieuwe tentoonstelling van Sybren Renema geopend bij Dürst Britt & Mayhew. Het is zijn tweede solo-show in de galerie en weer is zijn fascinatie voor de Romantiek en het romantisch kunstenaarschap en. wetenschappelijke activiteiten in het verleden leidend voor het werk dat te zien is. In dit geval houdt de kunstenaar zich bezig met Goethe. Te zien is een neon-sculptuur met persoonlijkheidskenmerken die in neon verwerkt zijn. Elke typering verschijnt in een kleur volgens een theorie die Goethe samen met Schiller ontwikkelde onder de naam “Die Temperamentenrose”. Het is een tamelijk overweldigende installatie die de monumentaliteit van Goethe’s kunstenaarschap recht doet.
Naast Neon gebruikt Renema andere technieken voor zijn werk. Hij heeft een tijdje in het EKCW gewerkt en laat dus keramiek zien. Met name de fontein met maskers van een levende Goethe is een opvallend stuk. De geometrische sculpturen die ook te zien zijn en die gebaseerd zijn op oud wetenschappelijk onderzoek benadrukken de spanning tussen het kunstenaarschap en de wetenschappen, zoals ook het werk van Goethe dat doet.
Erg geslaagd zijn ook de zeefdrukken die de kunstenaar in het Canadese BANFF-centre in residency heeft vervaardigd. Het zijn landschappen met verschillende perspectieven over elkaar en daarin is ook nog getekend of misschien geschreven in een onbekende taal. Het geeft aan dat de interesses van de kunstenaar in een fijne mix van archaïsche rationaliteit en romantiek tot goed werk en een spannende tentoonstelling leiden.


Zauberberg # 2- 2019
Mary Annings Blues #1 – #2 – #3 – #4 – 2017
En zo oogt dat dan gezamenlijk
Zauberberg – 2019
Neuere Poeten tun viel Wasser in die Tinte – 2017
Proposal for a Goeteanum #1 + #2 – 2017
Temperamentenrose – 2019
Temperamentenrose – 2019
Faust Symphony – 2016 ( Leonard Bernstein legt Liszt’s Faust uit aan 10 jarigen)

Dürst Britt & Mayhew

Le sommeil n’est pas un lieu sûr/Imaginaria

21 augustus 2019

Myriam Haddad studeerde af in Parijs in 2017 aan de Ècole des Beaux Arts. De Syrische schilder, afkomstig uit Damascus, verliet haar geboorteland in 2012 om daar haar studie te vervolgen. In 2019 wordt zij reeds gevraagd voor een prestigieuze opdracht: de affiche te ontwerpen voor het beroemde theaterfestival van Avignon. Een jaar eerder was zij al door Yvon lambert uitgenodigd voor de tentoonstelling Rêvez #2 en nu toont ze na het ontwerpen van de affiche recent werk in de Collection Lambert in Avignon. Na eerder Claire Tabouret te hebben getoond  brengt de Collection Lambert nu opnieuw een interessante vrouwelijke schilder. Zij schildert  verhalen in figuratieve voorstellingen, waarschijnlijk een gevolg van de orale traditie die in het Midden Oosten bestaat. Die voorstellingen zijn in een krachtige expressieve en gelaagde stijl geschilderd waarbij het kleurgebruik bepaald ongeremd mag worden genoemd. Ik vind het enorm interessant werk en toon bij deze een indruk van wat ik zag:

Agonia – 2019

Debout 1 – 2019

Un ciel sans soleil – 2019

De kunstenaar confronteert constant grote en kleine formaten zoals hier .

Le Sauveur – 2019

Sopor – 2018

Van de Braziliaanse kunstenaar Vic Muñiz wist ik niet veel meer dan dat ik werken met irissen van hem in het Van Gogh-huis in Zundert heb gezien. Het waren fotocollages die tot reproducties van van Gogh’s irissen hadden geleid. De collages waren gemaakt met fotomateriaal waarvan de kleur en de structuur bijzonder effectief zijn gebruikt.
Bij de Collection Lambert zijn nu een grote serie met reproducties van klassieke schilderijen te zien die in de zelfde trant zijn vervaardigd. Alles ingelijst en achter glas, wat door de grote ramen en het felle Provençaalse licht in ieder geval problemen gaf met fotograferen. Het is een vrij indrukwekkende tentoonstelling die vragen stelt over authenticiteit en in hoeverre je jezelf klassiek werk mag toe-eigenen. Ik had de indruk dat sommige werken in een ander perspectief waren gezet, of waren het trompe l’oeuil werken die op een plafond hingen? Uiteindelijk neemt bewondering voor de effectieve wijze van materiaalgebruik de overhand zoals u in het weinige materiaal dat ik schoot kan zien:

Drie voorbeelden met reflectie

Vic muñiz: The immaculate conception, after Giovanni Battista Tiepolo – 2018

Nog een overzicht met een enthousiaste bezoeker

Archangel Michael, after Darko Topalski – 2018

met een close-up, om een indruk te geven van de techniek!

Collection Lambert