Angelika Hasse

10 november 2018

In het sfeervolle Magasin Horaz in de Molenstraat in Den Haag is van alles te krijgen, maar regelmatig laat men in de bijbehorende galerie een kunstenaar exposeren. Het initiatief is niet ambitieus, maar wel bijzonder sympathiek en de kunstenaars die worden uitgekozen zijn tot nu toe erg de moeite waard. Zo ook Angelika Hasse die verschillende technieken toont in het werk dat zij presenteert. Dat werk doet wat gedateerd aan, maar het is goed gedaan en er zit een persoonlijk soort laconiek surrealisme in wat ik waardeer. De sfeer van het interbellum ten oosten van Nederland wordt door meer Haagse kunstenaars als inspiratie gebruikt, maar gezien de naam van de kunstenaar lijkt het in haar geval vanzelfsprekend. Bijgaand wat indrukken uit het kabinetje terzijde van de winkel.

Fotocollages die langzaam al verkleuren

Dit werk op papier oogt ook wat surrealistisch

Een bepaalde mate van romantiek is de kunstenaar ook niet vreemd

en ook deze uitsneden doen surrealistisch aan.

Dit doekje is in al haar ironie erg subtiel

Die teksten functioneren relativerend bij het beeld

of boren extra lagen aan

En tussen de bric à brac in de winkel hangen ook nog mooie verborgen werkjes die de moeite waard zijn.

Magasin Horaz Galerie

Advertenties

Rose Pantopon and the Wheel of Fortune

6 november

Julie Béna, die vorige week een tentoonstelling opende in 1646, is geïnteresseerd in het aannemen van verschillende personages om verhalen te kunnen vertellen of mee te maken. Zij heeft voor de huidige tentoonstelling Rose Pantopon gebruikt om wat meer afstand te hebben en zo minder door praktische problemen te worden besprongen (kennelijk werkt het relativerend om met zo’n personage te werken). Rose komt uit William Burroughs’ Naked Lunch, wel een artistiek correcte referentie zou ik zeggen. Ze maakt van alles mee zoals we in de video’s kunnen zien. Daar komen ook nog andere figuren bij kijken zoals bijvoorbeeld de Mandrilaap die letterlijk een theatermasker voor heeft.
Ik kon er weinig van maken, maar was toch wel gefascineerd door wat ik zag: eigenlijk theater met personages, handelingen, verhalen… Je moet dat toch life mee maken en ik vond het dus jammer dat ik de opening niet kon bijwonen. Dergelijke vrij surrealistische en theatrale kunstenaars zien we niet veel in Den Haag.

 

Een projectie van een video met daaronder..

Een rad van fortuin waar het lot op verschillende vrouwelijke personages kan vallen

Daarvoor een computer designed tapijt waarop alle duivels uit de kinderwereld rondzweven

In de video komen werkelijk theatrale gedeeltes voor, met decor, lampen en kostuums

In de vooruimte staan twee sculpturen en een video met hard geluid dat storend werkt in de andere ruimtes (zitten de personages elkaar de weg?”)

Dit vond ik wel een elegant geheel

In de video wordt gedanst en de kunstenares kijkt ons persoonlijk aan vol intentie!

1646

Be my Billy

5 november 2018

Enige weken geleden opende Billytown haar eerste tentoonstelling in de voormalige school aan het Helena van Doeverenplantsoen waar zij sinds de zomer samen met Ruimtevaart resideert. Eerder was hier het initiatief Locatie Zzz enige tijd gevestigd. Tijdens de hete zomer hebben zij de grote hal van de school tot expositieruimte omgetoverd die al direct bijzonder professioneel oogt. De keuken die zich op een etage in de hal bevond is de annex “The Kitchen” geworden en Billytown rockt weer! Dit keer met een internationaal gezelschap van drie kunstenaars: Laura Jatkowski (D), Manor Grünewald (BE) en Ricardo van Eijk (NL). Zoals te doen gebruikelijk is de tentoonstelling met mooi gebruik van de modernistische ruimte ingericht en suggereert het geheel een esthetisch soort gravitas. De ruimte die gecreëerd is leent zich daar prima voor en doordat de kunstenaars terughoudend zijn geweest met hun bijdragen ademt het geheel op bijzonder prettige wijze. De Ah Lungs  van Ricardo van Eyk en de “Untramelled, away she goes” van Laura Jatkowski werken als contrasterende elementen in het gebouw die de strakke architectuur doorbreken. De video van Laura Jatkowski waarin een kunstenaar/danser een choreografie uitvoert met een kruiwagen spreekt ook tot de verbeelding in deze context. Het werk van Manor Grünewald dat zich verspreidt in de ruimte toont rasters, formalistisch werk dat zich (misschien ongewild) mooi verhoudt tot de structuren in de vloer en het plafond. De platte werken van Ricardo van Eyk lijken meer materiaalonderzoek: met grote vormen op wisselende ondergronden toont hij in een grijs coloriet grote abstracte beelden die misschien wel door architectonische elementen geïnspireerd zijn.
In The Kitchen exposeren daarnaast Mike Moonen en Oscar Cremers (+Los DQ) met een R&R-opstelling en kleine materiele modificaties in de keuken.

Laura Jatkowski: Gaffa hält das selbst zusammen — 2018

Overzicht entrée met links Jatkowski en recht voor Ricardo van Eyk: Ah Lung – 2018

Ricardo van Eyk: Objects in rear-view mirror are closer they appear – 2018

Overzicht grote zaal met achter Manor Grünewald en in de ruimte Laura Jatkowski: Untrammelled, away she goes – 2017-2018

Manor Grünewald: E.H.D. (handling grid) 2018

Ricardo van Eyk: Note – 2018

Overzicht grote zaal van achter met voor de achterwand Laura Jatkowski: Of(f) course (reflections upon a sole) – 2018

The Kitchen

Kitchen jam

Billytown

 

Le Sud

4 november 2018

Bij Twelve Twelve in Den Haag is nog een week de tentoonstelling “Le Sud” te zien. Voor deze tentoonstelling heeft kunstenaar van de galerie Gert Scheerlinck  Belgische kunstenaars uitgenodigd waarmee hij zich verwant voelt. Het werk van Scheerlinck spreekt me steeds aan door op een onnadrukkelijke manier sterke beelden te vormen. Met eenvoudige, soms gevonden, materialen weet hij steeds helder werk te maken dat beklijft. Hij heeft een aantal kunstenaars uitgenodigd die ook eenvoudige, niet te grote werken tonen die inderdaad in het verlengde liggen van wat hij zelf doet. Op het eerste gezicht lijkt de tentoonstelling dan ook een solo die mooi is ingericht. Nadere beschouwing leert dan snel dat er verschillen in het werk zitten die soms subtiel, maar soms ook evident zijn. Het leidt tot interessante vergelijkingen in een tentoonstelling die ik met plezier heb bezocht.

Johan Gelper: Constellation with borrowed forms (bather’s trash) – 2018

Johan de Wit: Untitled – 2018

Gert Scheerlinck: Chuno – 2018

Nicolàs Lamas: The Shape of a Hole – 2014

Nicolàs Lamas: Source – 2018

Katleen Vinck: Sphere – 2017

Gert Scheerlinck: How to Draw – 2018

Gert Scheerlinck: Hexactinallid – 2018

Gert Scheerlinck: The Dog Ear – 2018

TwelveTwelve