Per un rinnovamento immaginista del mondo

11 september 2019

Pinot Gallizio, Constant, Giorgio Gallizio, Asger Jorn, Jan Kotik, Piero Simondo, Constant: Untitled, – 1956

Castello di Rivoli

Advertenties

Rosy-Fingered Data

9 september 2019

Van Jouke Kleerebezem’s werk heb ik nooit iets begrepen. Hij was nogal eens te zien in het HCAK, maar de teksten die hij publiceerde waren niet te volgen en beeldend heb ik het totaal verdrongen. Not my cup of tea eerlijk gezegd. Hij was wel een van de eerste kunstenaars die de mogelijkheden zag van het internet (reeds in 1993 was hij daarmee actief) en dat spreekt in zijn voordeel. Het duurde een tijd voordat dat gemeengoed werd, maar zelfs toen ik zelf begon in te loggen had ik niet veel met zijn werk.
Op dit moment is er een tentoonstelling van nieuw werk in de galerie Parts Project in Den Haag. Kleerebezem kreeg twee maanden de tijd om de galerie als residency te gebruiken en werkte daar aan nieuw werk. Dat nieuwe werk is opeens heel levendig en verrassend materieel. Door de mogelijkheden van de I-pad te combineren met verf en doek of druktechnieken heeft hij een tentoonstelling in grijzen en lichte kleuren  gemaakt met primaire bewegingen op doek en papier. In de zoals gebruikelijk begeleidende publicatie staat een dialoog tussen een hypothetische vorm van artificiele intelligentie en Kleerebezem zelf waarbij de eerste de kunstenaar ondervraagt. Hieruit blijkt dat kunst gemaakt in de privé-ruimte en de publieke ruimte waar kunst gepresenteerd wordt in een ruimte samen komen: de galerie, die eerst als atelier wordt gebruikt en vervolgens als galerie: een spannend gegeven, net als het spel met digitale en materiele streken en structuren. Ik heb met veel plezier in de tentoonstelling rondgelopen en dat zegt ook iets over mij!

Links: Repetition saved the artist- 2019

Schetsen in een vitrine

idem

Tabletop Cache-misère – 2019

Enhanced Cache-misère – 2019

De de her en der aangebrachte spiegels met inspiratieteksten betrekken de kijker bij het getoonde

Deze titel ben ik kwijt, wel 2019

In de ruimte hangen twee grote collages met prints uit de I-pad

Contraption section – 2019

Ook deze weet ik niet meer

Parts Project

 

Cycli

8 september 2019

Annemiek Louwerens heeft van de Spanjaardshof carte blanche gekregen het komende jaar de galerie te programmeren en ze begint daarmee met een heel aardige tentoonstelling in de mooi kaal gemaakte ruimtes bij de ingang van het ateliercomplex. Ze heeft de naam ook direct aangepast naar West End, wat een goed idee is om een onafhankelijke koers te kunnen varen. Een kunstenaar uit het complex, Jan de Weerd, hebben we al een tijdje niet gezien in het Haagse, maar de twee installaties die hij hier laat zien bewijzen dat hij zijn oude preoccupaties met de formele kanten van gebruiksvoorwerpen nog niet kwijt is. Diezelfde preoccupaties had ook Pietertje van Splunter een tijdje zoals we in de video die zij toont kunnen zien. Dat mondt bij haar wel uit in interessante nieuwe schilderijen waarvan vorm en kleur direct uit haar eerdere onderzoekingen voort lijken te komen.
Het is mooi om er nog twee foto’s van Klaus Baumgärtner tussen te zien en de abstracte video van Vera van der Seyp past naadloos in het geheel. De, overigens goede tekening van Johan van Oord begrijp ik niet helemaal in dit geheel, maar als contrast  met de rest van het werk functioneert het zeker. Ik ben benieuwd wat West End nog meer voor ons in petto heeft!

Pietertje van Splunter: Z.T.

Pietertje van Splunter: overzicht

Jan de Weert: Z.T.

Johan van Oord

Vera van der Seyp

Jan de Weert

WEST END

Dear Sides

6 september 2019

“I live in a text driven world with a severely dyslectic brain. Because of my dyslexia it often feels like things can flip around, and do, while it does not make that much of a difference to me. I can read almost as fast up-side-down as right-side-up. Left to right or right to left.
Why is it that dyslectics flip their letters, their numbers, follow their own logic and invent their own ways? People with dyslexia do not naturally process written words or take on tasks in a linear manner, they do not work their way from left to right or top to bottom. They tend to approach the world in a more visual way and take in word as shapes from all angles. While writing, they “draw a picture using letters” and orientation does not seem that important.”

Katja Mater: Dear Sides

Katja Mater – Dear Sides