Psyche als Schauplatz des Politischen

21 maart 2019

?

Staatliche Kunsthalle Baden-Baden

Advertenties

Kauwgompje

19 maart 2019

In februari was ik bij de open ateliers in de Borgerstraat in Rotterdam waar ook Ieke Trinks was als gastkunstenaar. Zij liet bezoekers een voorwerp benoemen en vervolgens verpakte ze dat voorwerp met de naam die de bezoeker gegeven had en voegde het als kunstwerk toe aan haar presentatie. Ik had een stukje kauwgom genomen dat ze op straat in Den Haag had gevonden. Ze stuurde me een foto van het werkje, waarschijnlijk omdat ik haar tijdens “Het Binnenhuis” van Frans van Lent had gezien als performer.

Ieke Trinks: Kauwgompje – 2019

Ieke Trinks

Hoogtij

16 maart 2019

Gisteren vond dus ook Hoogtij plaats en naast de installatie van Frans van Lent heb ik nog wat andere locaties bezocht, bij deze wat indrukken:

Bij Dürst Britt & Mayhew laat Alex Farrar werk zien. Ik zag het al bij Art Rotterdam, maar was ook nieuwsgierig naar wat het in een andere situatie doet: veel bezoekers en die kleine stronkjes zorgen wel voor een dramatisch perspectief!

De sweat-paintings werken beter met wat ruimte er om heen.

De grafische werken blijven intrigeren…

Maar vooral die stronkjes….

Jaring voor een sweat-painting waarachter het spieraam te zien was

In de voorruimte toont Ralph de Jongh werken in gefabriceerde lijsten

Presentatie is wel een dingetje bij de kunstenaar…, maar het werkt wel wat hij doet!

Dan: galerie Sophie bestaat 10 jaar en dat wordt gevierd met werkers uit het pand: ontwerpers, fotografen, architecten etc. Hier foto-collages van Julia Loosjes

Over dat broedplaatsstempel is wel wat discussie, ook bij de gemeente. Dat verhinderde Robert van Asten (wethouder) niet om  de tentoonstelling te openen, hier is hij in gesprek met galeriehouder David van der Steen

Werk van Anik ten Have …

en Paul Wezenberg (feat. Dutchmen) laten zien dat de broedplaats broeit!

Info over dit werk ben ik kwijt helaas!

En Bob van Dijk is ook weer van de partij!

Vervolgens in Billytown foto’s met moderne architectuur en uit zee opdoemende rotsen…

Terwijl tegen architectuur-elementen nonchalant prachtige motoren staan geparkeerd

De foto’s en hun onderwerpen zijn vrij spectaculair, maar wie wat gedaan heeft in “Object continues to do whatever it has been doïng” is niet helemaal duidelijk in de tentoonstelling van Marius Quee, Elise van Mourik en Jan Kempenaers.

In The Kitchen de jongere garde, dit doet wel denken aan Sponge Bob Squeare pants e.d.

LUCA stelt ten toon, een samenwerking van Susan Kooi en Karen Huang

The choice of a new generation

Dope!

Em tot slot mòest ik nog even bij de Spanjaardshof langs voor het werk van good old John McKellar die oud en nieuw werk liet zien. Hier met een panorama van zijn woon/atelieromgeving en het interieur daarvan

het interieur stond me het meeste aan, alhoewel ik die lucht boven de Sweelinckstraat ook wel heftig vond.

De keramische verwerking van John’s thema’s zij ook heel aandoenlijk

En zo’n oud schilderij over Den Haag mag er ook zijn.

Maar dit is ècht uit het leven gegrepen!

Hoogtij # 56

 

Het Binnenhuis

15 maart 2019

Gisterenavond en vanavond vond in …ism project space een gebeuren plaats onder de naam Het Binnenhuis, een performatieve installatie. De veroorzaker van dit gebeuren is Frans van Lent die door de initiators van …ism is uitgenodigd iets te doen tijdens Hoogtij. Vandaag was ik aanwezig en ik vond het een nieuwe indrukwekkende poging van Frans van Lent publiek en privé te vermengen tot een bijna Beckettiaanse situatie. Na de Unnoticed Art festivals en The Parallel Show is dit een vrij ambitieuze poging om het spanningsveld verder te onderzoeken waarbij de kunstenaar dankbaar en bijzonder effectief gebruik maakte van de mogelijkheden die het huis waar zich dit alles afspeelde biedt. Hulde aan het steeds interessanter wordende  …ism voor hun gastvrijheid die dit gebeuren mogelijk maakte!

In het huis werden situaties gecreëerd door veertien performers waarbij de kunstenaar zelf een spilfunctie vervulde: in een binnenplaatsje centraal in het gebouw ontving hij de feedback op de installatie wat een fraai beeld opleverde dat naadloos in het geheel paste. Dat geheel bestond dus uit een aantal situaties die ik door het gebouw lopend tegen kwam: in de huiskamer zaten een man en een vrouw voorovergebogen over een eettafel de krant van de dag tot in detail te bediscussiëren. Links daar tegenover is de keuken waar zich twee dames bevonden. De ene kwam direct naar me toe om drinken en een zoetigheid aan te bieden en de tweede stond wat gedeprimeerd uit het raam te kijken. Op de sofa zat een vrouw te lezen, “De verveling” van Alberto Moravia. Aan de andere kant van een eerste binnenplaatsje, tegenover de keuken, bevond zich een gang met toilet en kasten. Hier stonden drie heren te wachten op een manier die er behoorlijk verveeld uit zag, zoals je op je beurt wacht lijkt mij.
Doorlopend zag ik twee gesloten ruimtes (de badkamer en de kinderkamer) en stuitte links afslaand op het binnenplaatsje op een telefonerende man, de kunstenaar zelf. Het leek een permanente situatie en het beeld is bijna een cliché: de bezoeker die zich terug trekt om zich telefonisch in zijn eigen bubble te begeven. Alleen ìs deze situatie zijn bubble, een mooie paradox en een beeld dat sowieso te denken geeft. Als ik dan verder ging kwam ik in een slaapkamer waar op het dubbele bed een man en een vrouw een fotoalbum zaten te bekijken en te becommentariëren, wel zachtjes, wat de intimiteit van de ruimte benadrukte, maar wat het onmogelijk maakte om te verstaan wat gezegd werd. Langzaam liep ik weer terug, bij de wc zag ik aan de overkant van het eerste binnenplaatsje de dames in de keuken heen en weer lopen, ook al weer zo’n mooi beeld wat een element van voyeurisme versterkte dat het geheel toch al bevat. In de huiskamer aangekomen nam ik zelf een minuut of tien plaats op een van de stoelen om het geheel nog even tot me door te laten dringen. Uit de keuken hoorde ik met enige regelmaat “wat heb je een mooie trui aan” en een even cliché-antwoord. De titel van het boek van Moravia kwam bij me naar boven, zou het een sleutel zijn? Ik moet het maar weer een keer lezen of de film er van gaan zien.

Onder de indruk kwam ik weer bij de entrée waar de initiatoren van …ism me hadden ontvangen om me “op mijn gemak te stellen” zoals zij dat noemden. Ik was op mijn gemak, maar door de installatie was ik toch bevangen geraakt door een wat drukkend gevoel, een existentialistische twijfel…..

Ondanks het verzoek niet te fotograferen heb ik toch drie plaatjes gemaakt die ik hier met de vriendelijke toestemming van de kunstenaar laat zien:

De slaapkamer

Aan de telefoon…

Doorkijkje naar de keuken

… ism project space