En dat ook

29 juni 2017

Vandaag was er een thema-avond in 1646 naar aanleiding van de tentoonstelling “en dat ook nog” van Bram de Jonghe. Ik had geen gelegenheid die avond te bezoeken helaas, maar bij deze een bescheiden indruk van de tentoonstelling.
De Jonghe heeft zich daarin met verschillende dingen bezig gehouden, met ruimte, met tijd, met de tentoonstelling als gegeven en het narratief dat daarin getoond wordt. Eigenlijk, zo beweert hij in het bij de expositie geleverde interview, is een ruimte waarin werk moet worden geïnstalleerd voor hem een storend element. Ze moet worden gemodificeerd om zijn werk in de juiste context te kunnen plaatsen. Dat heeft de Jonghe met verve gedaan in 1646. Langs de lange in twee ruimtes doorlopende wand heeft hij de hoek tussen vloer en wand afgerond met metalen profielen waarover krimpplastic is gespannen. Daarnaast heeft hij met dezelfde materialen in de voorruimte een wand voor de trap naar boven geplaatst die als achtergrond voor een groot werk dient. Zo wordt vanzelf de ruimte deel van het werk zoals de kunstenaar het graag ziet. Op een deze manier wordt de ruimte getekend door zijn materialen, zoals ook de langs het plafond lopende kabel met een brandende kaars in de achterruimte de ruimte tekent met de roet die er af komt en met het licht dat op verschillende delen van het plafond valt naarmate de kaars vordert. In die rond zwevende kaars zit ook een element van tijd, langzaam draait de kabel verder, net niet hard genoeg om de vlam te laten doven.
De geïnstalleerde werken zijn van verschillende aard: “Onvoltooid verteerde tijd” zijn werken op basis van teer die aan de wand zijn gemonteerd. Ook hier is de tijd een element, teer vloeit namelijk langzaam uit . En dat langzaam betekent in tientallen jaren. De amorfe klonten die op metalen dragers op de wand zijn gemonteerd zien er op zich al interessant uit, maar het idee dat het zich verandert in de loop van de tijd geeft een andere lading aan het begrip uniciteit.
De metalen buizen die de kunstenaar voor de dragers heeft gebruikt zijn ook constructiemateriaal voor de beelden die door dat gebruikte materiaal modernistisch ogen, maar  door andere elementen toch een anekdotische lading krijgen. Dat zijn beeldende elementen, maar ook de functionaliteit van het werk, zoals de machine die tegen een veertje aan blaast: een en al praktische delen die tot het blazen leiden dat door het hoedje er boven toch een bepaalde joie de vivre uitstraalt. Dat er ook nog een paar prachtige kleine werkjes te zien zijn waarin die materialen op vergelijkbare wijze tot leven komen geeft aan dat de kunstenaar ondanks een flink doordachte tentoonstelling zijn speelsheid niet verliest!

Een beeld

dat tegen een veer blaast

en onverbloemd haar functionele elementen toont

De samenvoeging van de ruimtes met “De onvoltooid verteerde tijd” er boven

Een van de kleine werkjes

De kaars die langs het plafond loopt en een video van een visser er achter

Een mosselsculptuurtje, zo moet ik toch weer aan René Daniéls denken

En het licht kwam en ging

Een video van een grote boor die heen en weer de grond in gaat

En nog zijn mooi klein beeldje

En voor in de ruimte nog een voor mij wat ongrijpbaar beeld voor de speciaal geconstrueerde wand

Het draait en verbergt een polaroidfoto voor het TL-licht en ervoor hangen wieren met schelpen. Ik heb de associatie met een pers maar kom niet verder.

Bij de etalage hangt nog een enigmatisch werkje dat tot mijn verbeelding spreekt.

1646

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s